II OSK 1736/11

Dnia 25 stycznia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Wa 477/11 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 477/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r. cofającą J. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że wyrokiem z dnia 28 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII K 407/09 (prawomocnym od dnia 22 kwietnia 2010 r.), Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim uznał J. M. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk, tj. kierowania w dniu 12 listopada 2009 r. o godzinie 21.07 na trasie K. – Z. gm. D., na drodze publicznej, samochodem osobowym m-ki Jeep o nr rej. [...], w stanie nietrzeźwości, tj. 1,41 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, za co wymierzono mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący dwa lata, orzeczono karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł, a także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł na rzecz Fundacji R. w S. Od powyższego wyroku oskarżony wniósł apelację, jednakże została ona uznana przez Sąd Okręgowy w Białymstoku za całkowicie bezzasadną. Nadto J. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt VIII W 47/10 (prawomocnym od dnia 25 lutego 2010 r.), został także uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 95 K.w., tj. kierowania w dniu 12 listopada 2009 r. na drodze publicznej samochodem osobowym marki Jeep o nr rej. [...], nie posiadając przy sobie wymaganych przepisami dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego, prawa jazdy oraz ubezpieczenia OC, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 250 zł. Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ odwoławczy podniósł, że wprawdzie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wymienia przestępstw skutkujących cofnięciem pozwolenia na broń, albowiem nie obejmuje wprost przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Należy jednak zwrócić uwagę, iż nie jest to katalog zamknięty, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę wyraz "w szczególności". Przepis ten stanowi zatem dla organów Policji, właściwych w sprawach pozwoleń na broń, wytyczną interpretacyjną co do przesłanek faktycznych i prawnych sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organy te przyjęły, iż takimi przesłankami winny być, m. in. oskarżenie o popełnienie lub dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza takiego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, a to ze względu na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych (ewentualnym jego skutkiem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia) oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości (sprawca takiego przestępstwa godzi się na takie ewentualne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny). Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń (lub ubiegającej się o nią) nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu pozytywne opinie o J. M. z miejsca jego zamieszkania i koła łowieckiego czy dotychczasowy brak karalności, nie pozwalają zachować pozwolenia na broń. Zaznaczyć należy, że J. M. został skazany przez Sąd powszechny dwukrotnie: nie tylko za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu, ale także za prowadzenie go bez wymaganych przepisami prawa dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego, prawa jazdy oraz ubezpieczenia OC, a więc za umyślne naruszenie prawa ściśle związanego ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. Z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Argumentował, że cofnięcie pozwolenia na broń nie może być karą dodatkową. Wskazywał na brak związku pomiędzy wyrokiem sądu karnego a regulacją wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nadto, art. 178a § 1 Kk nie należy do kategorii przestępstw obligatoryjnie wyszczególnionych w powyższym przepisie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Norma ta ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, że wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia, z jakich przyczyn organ twierdzi, że wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie J. M. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego, przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a kk jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego, ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, są tu wiążące. Zdaniem Sądu pierwszej instancji pozytywne opinie w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania nie podważają ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują wyroku skazującego z obrotu prawnego, a zatem nie eliminują najistotniejszej przesłanki zapadłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Okoliczności te nie podważają w niczym istoty niniejszej sprawy – faktu kierowania samochodem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i prawidłowych ustaleń organu w przedmiocie istnienia po stronie skarżącego obawy, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, spowodowanej właśnie takim zachowaniem skarżącego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. M. podniósł zarzuty naruszenia: I. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) - to jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu - jako zasady – że skazanie za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę użycia przez sprawcę tego czynu broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo że w wyniku ewidentnego naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., materiał dowodowy w sprawie nie został wyczerpująco rozpatrzony, a z jego oceny wyprowadzono nieuprawniony (tj. dowolny) wniosek; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez ogólnikowość uzasadnienia wyroku, pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dokonanie własnych ustaleń oraz nieuprawnionych uogólnień. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo - w tym przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji - lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz na broń zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, a cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałyby obawy, że posiadając pozwolenie na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że pozytywne opinie koła łowieckiego, a także z miejsca zamieszkania skarżącego mają ograniczoną moc dowodową w sprawie. Zwraca uwagę, że zarówno z punktu widzenia logiki jak i doświadczenia życiowego nie można deprecjonować opinii środowisk najbliżej związanych z badaną osobą, a przede wszystkim najbardziej zainteresowanych tym żeby wszelkie niebezpieczne cechy tej osoby były ujawnione i wyeliminowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się wokół wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.), których błędna wykładnia w jego ocenie doprowadziła do nieprawidłowej oceny dokonanych przez organy Policji ustaleń faktycznych. Mając na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. ze wskazanymi przepisami k.p.a. W ocenie składu orzekającego rozważenie zasadności naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania ostatecznej decyzji) zakładać winno wyróżnienie dwóch sytuacji normatywnych, rzutujących na sposób kwalifikacji danego czynu, w związku z którym rozważane jest cofnięcie pozwolenia na broń. Należy więc rozróżnić sytuację normatywną, w której posiadacz broni jest skazany lub toczy się w stosunku do niego postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw od sytuacji, w której prowadzone postępowanie lub skazanie za taki czyn nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko takie wynika z zastosowania reguł wykładni, tak językowej jak i systemowej (polegającej na zestawieniu treści wypowiedzi normatywnej z obu wskazanych przepisów), które jednoznacznie wskazują na trafność wyników wykładni dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oraz przez organy administracji. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy: "organ Policji cofa pozwolenie na broń", co kreuje sytuację braku jakiegokolwiek uznania w tej kwestii. Podstawowego znaczenia nabiera zatem prawidłowa wykładnia przepisu, do którego art. 18 ust. 1 w pkt 2 odsyła, czyli art. 15 ust. 1 pkt 6 (którego dotyczy stan faktyczny sprawy administracyjnej w ramach katalogu przesłanek określonych w pkt 1-6 tego przepisu). Norma zawarta w pkt 6 tego przepisu nakłada na organ obowiązek cofnięcia danej osobie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy w stosunku do niej istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności, gdy osoba taka została m.in. skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo, m.in. przeciwko mieniu. Na gruncie reguł wykładni językowej (gramatycznej), wyrażenie: "w szczególności" pełni co do istoty funkcję uszczegółowienia egzemplifikacyjnego wyrażenia bardziej ogólnego, wskazanego w części wypowiedzi normatywnej, znajdującej się przed zwrotem: "w szczególności". Polega ono na tym, że wyliczenia występujące po nim mają charakter przykładowy i określają zwykle szczególne przypadki zjawiska ogólnego. Konstrukcja normatywna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zakłada przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku popełnienia wskazanych tam przestępstw lub toczenia się postępowania o ich popełnienie, obawa zachodzi niejako automatycznie i nie wymaga odrębnego badania. Takie badanie winno mieć natomiast miejsce wówczas, gdy okoliczności wskazane w drugiej części zdania złożonego nie mają miejsca (por. wyrok NSA z 28 października 2011 r., sygn. II OSK 1562/10, [w:] CBOIS). W tym kontekście wykładnia dokonana przez Sąd pierwszej instancji odpowiada przyjętym w doktrynie regułom językowo-gramatycznym i w tym sensie odpowiada prawu, nie naruszając w żadnym zakresie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że bezspornym w sprawie jest fakt skazania J. M. prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zgodzić się też trzeba z argumentacją tegoż Sądu, że popełnienie przestępstwa, które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, uzasadnia w konkretnych okolicznościach stanowisko, że osoba taka nie daje gwarancji, że nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2026/09, że: "skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości". Podzielić należy zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do tego, aby organ Policji nałożył obligatoryjnie obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do takiej osoby, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że użyje ona broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jeżeli przestępstwo to zostanie popełnione w stanie nietrzeźwości jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy. Należy mieć też na względzie, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Ma ono reglamentacyjny charakter. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1562/10, niepubl.; z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, Lex Nr 201345). Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem, z całą pewnością wymagać od nich należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezspornym jest, że skarżący – świadomie i w sposób umyślny naruszając obowiązujący ład prawny, takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Z całą stanowczością podkreślić również należy, że fakt skazania danej osoby za przestępstwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości burzy dotychczasowy porządek prawny w zestawieniu z jego dotychczasowym postępowaniem czy cechami charakteru, jak również pozytywnymi opiniami w miejscu zamieszkania, środowisku czy też opiniami koła łowieckiego. Nie podważając tych pozytywnych okoliczności faktem jest, że skarżący złamał prawo i uczynił to na tyle skutecznie, że mogło to stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Ubocznie trzeba wskazać, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 b ustawy zmienionej przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 38, poz. 195) nowelizującej z dniem 10 marca 2011 r. ustawę o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo: "przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Przyjęcie powyższego stanowiska rzutuje na niezasadność, podniesionego w skardze kasacyjnej w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art., 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tym bardziej, w świetle powyższych ustaleń, niezasadny jest argument, dotyczący możliwości oparcia kontroli kasacyjnej na niewziętych pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji oraz organy Policji, zasadach ogólnych z art. 7 k.p.a. w postaci prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269). Norma zawarta w art. 141 § 4 P.p.s.a. nakazuje, by uzasadnienie wyroku zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien, w uzasadnieniu, odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wyroku sąd jest zobligowany nie tylko przedstawić zarzuty zawarte w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie; obejmuje to także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i WSA 2012 nr 6, poz. 101, s. 71). Uzasadnienie wyroku powinno zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego, czy przepisów prawa procesowego. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, w ramach swojej kognicji, odniósł się do stanu faktycznego sprawy, właściwie ocenił zabrany materiał dowodowy oraz dostatecznie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z faktu, że skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.