II OSK 2113/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 48/11 w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Gminy Kartuzy o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 roku, sygn. akt II SA/Gd 48/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. D. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] ([...]) Starosta Kartuski zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na "Budowie ulicy Kolejowej w ciągu drogi gminnej nr [...] wraz z brakującą infrastrukturą". Jednocześnie Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę i rozbiórkę dla inwestycji polegającej na: • budowie drogi na działkach o nr ew. gr. 90/1, 10, 8/3, 8/2, 94/7, 94/1, 89, 94/3, 94/5 w obrębie ew. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • budowie kanalizacji deszczowej wraz z podziemnym zbiornikiem retencyjnym na działkach o nr ew. gr. 90/1, 10, 8/3, 8/2, 94/7, 94/10, 94/1, 89, 94/5 w obrębie ewid. 9 oraz na działce o nr ew. gr. 109/2 w obrębie ew. nr 8 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • budowie sieci elektroenergetycznej oświetleniowej na działkach o nr ew. gr. 90/1, 10, 8/2, 8/3, 94/7, 23/4, 12, 11/1, 11/3, 94/10, 94/1, 134, 94/3, 94/4, 94/5 w obrębie ewid. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • budowie parkingu na działce o nr ew. gr. 94/10 w obrębie ew. nr 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • przebudowie sieci wodociągowej na działkach o nr ew. gr. 90/1, 10, 94/10, 89, 94/3, 94/5, 8/2, 8/3, 94/7 w obrębie ewid. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • przebudowie sieci kanalizacji sanitarnej na działkach o nr ew. gr. 8/3, 8/2, 94/7, 94/1, 94/5, 94/3, 10 w obrębie ewid. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • przebudowie linii kablowej SN na działkach o nr ew. gr. 94/1, 94/7, 94/10 w obrębie ew. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy, • rozbiórce obiektu handlowego "[...]" zlokalizowanego na działkach o nr ew. gr. 10, 8/3, 8/2, 8/4 w obrębie ew. 9 w miejscowości Kartuzy, gmina Kartuzy. Nadto Starosta zatwierdził projekt podziału nieruchomości przeznaczonych do realizacji drogi publicznej na działkach oznaczonych numerami ewidencji gruntów według tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji, która wskazuje działki objęte projektowanym podziałem, przeznaczone pod inwestycje drogowe, przez które będzie przebiegać planowana inwestycja, według złożonego projektu podziału nieruchomości opracowanego przez uprawnionego geodetę. W punkcie VI decyzji organ ustalił termin wydania nieruchomości na dzień 1 marca 2011 roku. Wnioskiem z dnia [...] września 2010 roku Burmistrz Gminy Kartuzy wystąpił do Starosty Kartuskiego o nadanie decyzji z dnia [...] września 2010 roku rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Wnioskujący wyjaśnił, iż przedłużenie ulicy Kolejowej – od ul. Dworcowej do ul. Kościuszki było od wielu lat przedmiotem szeregu różnych opracowań i planów. W 2007 roku wykonano I etap jej budowy w postaci przyłączenia przecznicy od ul. Kościuszki do skrzyżowania z ruchem okrężnym usytuowanego w ciągu ul. Gdańskiej (droga wojewódzka nr 211). Obecnie realizowany odcinek rozwiąże problemy połączenia ważnych ciągów komunikacyjnych w mieście. Wnioskujący wskazał, iż najbardziej uczęszczana część miasta – rejon kartuskich dworców: kolejowego i autobusowego, gdzie mieści się także gęsta zabudowa handlowo-usługowa, w tym targowisko miejskie i domy handlowe – jest swobodnie dostępne tylko od strony istniejącej ul. Kolejowej. Obecna organizacja ruchu (brak łącznika ul. Kolejowej) powoduje, że jest on praktycznie odcięty komunikacyjnie od oddalonego w linii prostej o ok. 400 m ronda w ciągu ul. Gdańskiej, pozwalającego sprawnie opuścić miasto w dowolnym kierunku. Projektowany odcinek połączy północną i południową część miasta. Zmniejszy to natężenie ruchu w centrum Kartuz, emisję szkodliwych spalin i skróci czas przejazdu przez miasto, nastąpi poprawa bezpieczeństwa kierowców i pieszych. Inwestycja została ujęta w Wieloletnim Planie Inwestycyjnym Gminy Kartuzy, z uwagi na wieloletnie oczekiwanie mieszkańców Kartuz dotyczące płynnego i bezpiecznego poruszania się użytkowników dróg w centrum miasta – planowana inwestycja jest priorytetowa ze względów gospodarczych i społecznych. Starosta Kartuski, postanowieniem z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty Kartuskiego z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] oraz skreślił punkt VI decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] września 2010 roku Nr [...], dotyczący określenia terminu wydania nieruchomości, ustalonego na dzień 1 marca 2011 roku. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 roku o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) oraz art. 108 § 1 i 2 i 130 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ administracji wyjaśnił, iż wniosek Burmistrza Gminy Kartuzy został złożony w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania. Starosta wskazał, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia zakończy planowaną od około 30 lat inwestycję oraz rozwiąże problemy połączenia ważnych ciągów komunikacyjnych w mieście. Przedłużenie ulicy Kolejowej połączy ze sobą północną i południową część miasta, które w chwili obecnej są od siebie odcięte i zmuszają uczestników ruchu do długich objazdów. W wyniku realizacji inwestycji poprawie ulegnie bezpieczeństwo uczestników ruchu i pieszych. Układ komunikacyjny Kartuz w chwili obecnej nie spełnia podstawowych wymogów płynnego poruszania się pojazdami w mieście. W przypadku jakichkolwiek robót drogowych powstaje paraliż komunikacyjny, powodujący zwiększoną emisję spalin. Prognozuje się, iż w wyniku realizacji inwestycji zmniejszeniu ulegnie emisja spalin do środowiska, a także skróci się czas wymagany do przejazdu przez miasto. Zgodnie z Wieloletnim Planem Inwestycyjnym Gminy Kartuzy na lata 2007-2012 przedmiotowa inwestycja została przewidziana do realizacji w 2010 roku i zostały zabezpieczone na nią środki finansowe w budżecie Gminy Kartuzy. Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, iż za nadaniem decyzji z dnia [...] września 2010 roku rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia słuszny interes społeczny, polegający na poprawieniu warunków komunikacyjnych mieszkańców miasta i gminy Kartuzy oraz słuszny interes strony, polegający na realizacji Wieloletniego Planu Inwestycyjnego Gminy Kartuzy na lata 2007 – 2013. W świetle art. 108 § 1 k.p.a., interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, stanowią przesłankę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ administracji wskazał, iż zgodnie z art. 17 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym (ust. 1). Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (ust. 2). Starosta stwierdził, iż w niniejszej sprawie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione interesem społecznym oraz interesem gospodarczym. Organ administracji wskazał, iż zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. W związku z tym, zasadnym jest skreślenie punktu VI decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczącego określenia terminu wydania nieruchomości. Nadto organ stwierdził, iż zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy, zarządca drogi zobowiązany jest wskazać lokal zamienny jedynie wówczas, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny. Jak wynika z wniosku Burmistrza Gminy Kartuzy z dnia [...] września 2010 roku o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności działka o nr ewidencyjnym gr. 10 położona w obrębie ewidencyjnym nr 9 w Kartuzach jest zabudowana budynkiem handlowym, a zatem zarządca drogi nie ma obowiązku wskazywać lokalu zamiennego dla tego obiektu. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. D. wskazał, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 17 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegającym na uznaniu, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym, art. 12 ust 6 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy, polegającym na skreśleniu w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji terminu wydania nieruchomości oraz terminu opróżnienia obiektów budowlanych znajdujących się na nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu oraz art. 40 § 2 k.p.a., polegającym na wadliwym doręczeniu zaskarżonego postanowienia, które nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wojewoda Pomorski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W myśl ust. 3 tego przepisu decyzja, o której mowa w ust. 1 zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (pkt 2), uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi (pkt 3) i uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych (pkt 4). Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności dokonywane jest na wniosek zarządcy przyszłej drogi publicznej, rygor ten nie może być nadany z urzędu. Wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności może być zawarty w samym wniosku o wydanie decyzji albo w odrębnym wniosku, złożonym także po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ale przed jej uostatecznieniem się. We wniosku wnioskodawca powinien określić, w czym przejawia się interes społeczny lub interes gospodarczy uzasadniający nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, iż droga publiczna z samej definicji ma służyć użyteczności ogółu w zakresie prowadzenia na niej ruchu pojazdów, dlatego też nie można za uzasadniony interes społeczny, uzasadniający nadanie rygoru, uznawać celu, jakim jest wybudowanie drogi, ponieważ cel ten występuje w każdym przypadku inwestycji drogowej. Organ wskazał, iż rygor natychmiastowej wykonalności jest wyjątkiem od zasady niewykonywania aktów administracyjnych, które nie stały się jeszcze ostateczne. Nadanie rygoru może nastąpić tylko w indywidualnie uzasadnionej sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności o charakterze niestandardowym, z samej definicji niemogące wystąpić w każdym przypadku budowy drogi publicznej. Wojewoda wskazał, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że planowany termin realizacji inwestycji drogowej w 2010 roku i zabezpieczenie na jej realizację środków finansowych w budżecie Gminy Kartuzy, jak również poprawa jakości i bezpieczeństwa użytkowników dróg stanowi "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uzasadniający nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Na poparcie swego stanowiska w tym zakresie organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2007 roku, sygn. I S.A./Wa 1447/06. Nadto organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Wobec powyższego, organ I instancji zasadnie skreślił punkt decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczący określenia terminu wydania nieruchomości. Odnosząc się do treści zażalenia, Wojewoda wskazał, iż w myśl art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Postanowienie doręczono z pominięciem art. 40 § 2 k.p.a., postanowienie organu I instancji, zostało jednak przekazane przez stronę jej pełnomocnikowi, który w terminie określonym w art. 141 § 2 k.p.a., liczonym od dnia doręczenia postanowienia stronie, wniósł na nie zażalenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż naruszenie przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinno być oceniane indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności sprawy i skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem postanowienia. Organ stwierdził, iż odwołujący się nie poniósł negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia postanowienia. Organ wskazał, iż sytuacja taka, jaka zaistniała w niniejszej sprawie była uprzednio rozstrzygana w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 roku, sygn. akt II GSK 136/06 (publ. Lex nr 319187) i z dnia 4 kwietnia 2008 roku, sygn. II GSK. 3/08 (niepubl.). W obydwu tych orzeczeniach wskazano, iż odwołanie wniesione przez stronę przy udziale pełnomocnika, któremu nie doręczono decyzji, było złożone w terminie. W pierwszym z przywołanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, że sam fakt doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi w sytuacji, gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., ale niemającym wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył A. D. podnosząc, że postanowienia zarówno organu I jak i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, to jest: • art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegającym na uznaniu, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym; • art. 12 ust. 6 ustawy w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, polegającym na skreśleniu w decyzji terminu wydania nieruchomości oraz terminu opróżnienia obiektów budowlanych znajdujących się na nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu, a w związku z tym uniemożliwieniu uczestnikowi postępowania nieodpłatnego użytkowania nieruchomości do tak określonego terminu; • art. 40 § 2 k.p.a., polegającym na wadliwym doręczeniu postanowienia Starosty Kartuskiego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 roku, sygn. akt II SA/Gd 48/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym wojewoda, w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację drogi rygor natychmiastowej wykonalności, na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadniony interes społeczny lub gospodarczy. Jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ocena zaistnienia tych przesłanek winna być dokonywana z uwzględnieniem celu i charakteru uregulowań ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Została ona zaplanowana, jako regulacja czasowa, zgodnie bowiem z art. 45 ust. 2 tej ustawy, ma ona obowiązywać do 31 grudnia 2020 roku. Ustawodawca zamierzał w sposób szczególny unormować stosunki prawne w określonej sytuacji gospodarczej. Wyjątkowość uregulowań ustawy wyraża się w uproszczeniu procedur administracyjnych w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestorów budowlanych. Celem uregulowań ustawy jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w Polsce. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy (druk sejmowy nr 858 z 30 sierpnia 2002 roku), jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, a przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą do długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju. Taka intencja ustawodawcy, zdaniem Sądu, nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów omawianej ustawy. Za niezwłocznym zajęciem nieruchomości i nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiał ważny interes społeczny polegający na konieczności realizacji inwestycji drogowej niezbędnej dla usprawnienia sytuacji komunikacyjnej, w istotnej z punktu widzenia ruchu drogowego części miasta. Inwestycja jest realizowana w centrum miasta, w którym istnieje znaczne natężenie ruchu drogowego. Planowana inwestycja poprawi płynność i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zapewni też ona prawidłowe połączenie komunikacyjne obszaru dworca PKP i pozostałej części miasta, w tym ronda w ciągu ul. Gdańskiej, umożliwiając sprawny wyjazd z miasta. Przedłużenie ul. Kolejowej od ul. Dworcowej do ul. Kościuszki stanowić miało zakończenie już wykonanej części inwestycji drogowej, której I etap obejmował przyłączenie przecznicy od ul. Kościuszki do skrzyżowania z ruchem okrężnym, usytuowanego w ciągu ul. Gdańskiej. Jak wskazał na rozprawie skarżący, do tej pory ruch drogowy odbywał się ze znacznym natężeniem po terenie nieruchomości skarżącego, na której nie było urządzonej drogi, przez teren parkingu, co jest niewątpliwie sytuacją niepożądaną z punktu widzenia bezpieczeństwa i zasad ruchu drogowego. Realizacja inwestycji ma zatem istotne znaczenie dla lokalnej społeczności. Nadto za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiały kwestie związane z uzyskaniem przez gminę środków na realizację inwestycji. Inwestycja została zaplanowana do realizacji w 2010 roku, gmina realizuje inwestycję częściowo ze środków własnych, nadto wystąpiła ona o dotację na realizację drogi, a z warunków jej udzielenia wynika konieczność zakończenia inwestycji do 31 grudnia 2011 roku (dowód odpis umowy Nr [...] k. 76 -78 akt sądowych). Wystąpienie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności miało zatem na celu sprawne rozpoczęcie i zakończenie inwestycji, przedłużanie się w czasie rozpoczęcia prac mogło bowiem doprowadzić do znacznych przesunięć terminu zakończenia robót. Konieczność poprawy jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników dróg, poprawy płynności ruchu drogowego i efektywnego gospodarowania publicznymi środkami finansowymi uzasadnia istnienie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 17 ust. 1 ustawy. Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 roku w sprawie sygn. akt II S.A./Gd 49/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] ([...]) zezwalającą na realizację drogi. Zatem w obrocie prawnym pozostaje nieostateczna decyzja organu I instancji. Sąd stwierdził, że realizacja inwestycji drogowej została rozpoczęta, zaś będący własnością skarżącego obiekt budowlany został już rozebrany, a ewentualne uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności skutkowałoby wstrzymaniem realizowanej w centrum miasta budowy drogi. Zdaniem Sądu fakt, iż inwestor nie rozpoczął robót bezpośrednio po wydaniu decyzji organu I instancji i nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, nie podważa zasadności wydanego postanowienia, bowiem w dacie nadania rygoru, nie była znana data wydania decyzji organu II instancji, a w przypadku prowadzenia postępowania wyjaśniającego wydanie takiej decyzji mogło ulec odsunięciu w czasie. Zdaniem Sądu, brak jest także w niniejszej sprawie podstaw do uznania, iż wystąpienie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności miało na celu jedynie zapewnienie skutków przewidzianych w art. 31 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Sąd stwierdził, że podziela bowiem interpretację art. 31 ust. 2 ustawy, dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 roku sygn. akt II OSK 2148/10 (https://cbois.nsa.gov.pl/doc/1CFA863A01), w którym to wskazano, iż w rozumieniu art. 31 ust. 2 ustawy, decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, i której kontrolę Sąd może przeprowadzić jedynie w ograniczonym zakresie wskazanym w tym przepisie, jest wyłącznie decyzja organu I instancji. Tak rozumiany przepis art. 31 ust. 2 ustawy nie wyłącza stosowania przez sąd środków przewidzianych w art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stosunku do decyzji organu II instancji. Taka wykładnia zapewnia z jednej strony właściwą ochronę interesów stron postępowania i możliwość usunięcia uchybień wydanej decyzji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przed organem odwoławczym. Z drugiej zaś strony fakt nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, umożliwia kontynuację rozpoczętej realizacji inwestycji drogowej. Tym samym, zdaniem Sądu w sprawie istniały podstawy do nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności, przewidzianego w art. 17 ust. 1 ustawy. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje na wniosek zawarty w samej decyzji lub na odrębny wniosek złożony po wydaniu decyzji. W pierwszym przypadku nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje w samej decyzji. Natomiast w drugim przypadku, nadanie rygoru nastąpić winno odrębnym postanowieniem, przy czym rygor ten może być nadany jedynie przed ustatecznieniem się decyzji. Decyzja, zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 17 ust. 3 pkt 3 ustawy zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Z istoty swej nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącza zatem ustalenie terminu przewidzianego w art. 16 ust. 2 ustawy, który to przepis stanowi, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa termin odpowiednio wydania nieruchomości lub wydania nieruchomości i opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Cytowany w skardze art. 12 ust. 6 ustawy umożliwia natomiast dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieodpłatne użytkowanie nieruchomości do czasu upływu terminu, o którym jest mowa w art. 16 ust. 2 ustawy. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości i opróżnienia lokali, po wydaniu decyzji przez organ I instancji, jeszcze przed jej uostatecznieniem się. W ocenie Sądu, w taki przypadku, organ w decyzji, której nadaje rygor natychmiastowej wykonalności nie ma obowiązku wyznaczenia przewidzianego w art. 16 ust. 2 ustawy terminu, który to termin biegnie od uostatecznienia się decyzji, wyznaczenie tego terminu pozostaje bowiem w sprzeczności z obowiązkiem niezwłocznego wydania nieruchomości i opróżnienia lokali. W razie jednoczesnego orzeczenia o wyznaczeniu terminu na podstawie art. 16 ust. 2 i orzeczenia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy, orzeczenie o wyznaczeniu terminu pozbawione byłoby w istocie skuteczności, wobec natychmiastowej wykonalności decyzji. Natomiast w przypadku, gdy orzeczenie o rygorze natychmiastowej wykonalności następuje postanowieniem już po wydaniu decyzji, przyjąć należy, iż skutek wynikający z nadania rygoru pozbawia skuteczności wcześniejsze, zawarte w decyzji, orzeczenie o wyznaczeniu terminu do wydania nieruchomości orzeczone na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy. Uchylanie decyzji w tym zakresie postanowieniem o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest zbędne, bowiem skutek natychmiastowego obowiązku wydania nieruchomości następuje automatycznie wobec orzeczenia o rygorze natychmiastowej wykonalności. Zawarcie takiego orzeczenia w treści punktu 2 postanowienia było zatem niewłaściwe, zarówno z punktu widzenia jego celowości jak i zasadności orzekania o uchyleniu decyzji postanowieniem. Okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem wyłączenie skuteczności uchylonego punktu decyzji nastąpiło z mocy samego orzeczenia o rygorze, a więc punktu 1 postanowienia i istnienie punktu 2 nie wywołuje żadnych, istotnych z punktu widzenia stron postępowania, skutków prawnych. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 12 ust. 6 ustawy w związku z art. 16 ust. 2 ustawy nie uzasadnia zatem uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, podobnie ocenić należy zarzut niedoręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu postanowienia organu I instancji. Rozważania organu w tym zakresie są prawidłowe. Wadliwość doręczenia nie ma w przedmiotowej sprawie wpływu na prawidłowość wydanego postanowienia. Brak właściwego doręczenia postanowienia nie wywołał bowiem niekorzystnych skutków dla strony, która w terminie wniosła zażalenie. W szczególności w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia by strona w skutek wadliwego doręczenia została pozbawiona możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną wniósł A. D. podnosząc zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194 ze zm.) poprzez uznanie, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] było uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym, 2. naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uznanie, że Starosta Kartuski nadając decyzji z dnia [...] września 2010 roku, Nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek Burmistrza Kartuz postanowieniem z tego samego dnia niezawiadamiając skarżącego o możliwości zapoznania się z tym wnioskiem nie naruszył prawa. Wnoszący skargę kasacyjną powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2006 roku, sygn. akt I SA/Wa 871/06 podniósł, że interpretacja art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie może być poddawana wykładni rozszerzającej. Wnoszący skargę kasacyjną przytoczył także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Wa 1216/05, w którym wyrażono pogląd, że powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż problem ten dotyczy wszystkich dróg w Polsce. Sąd, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjna nie zauważył, że inwestycja nie jest inwestycją w zakresie dróg krajowych i powoływanie się na ten argument jest całkowicie chybione (str. 8 uzasadnienia wyroku). Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że sens nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności sprowadza się do tego, by decyzja podlegała wykonaniu nawet, jeśli zostanie zaskarżona do organu II instancji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie inwestor nie rozpoczął inwestycji przed wydaniem decyzji przez Wojewodę Pomorskiego ale nawet po wydaniu tej decyzji. Inwestycja rozpoczęta została dopiero z początkiem kwietnia 2011 roku. Uzasadnienie wniosku Burmistrza w świetle tego faktu okazało się pustą deklaracją. Uzasadnieniem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie może też być fakt zabezpieczenia na realizację inwestycji środków finansowych. Gmina bowiem zawsze musi takie środki zarezerwować, jeśli pragnie wybudować nową drogę. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że przedmiotowa inwestycja od niemal 30 lat czekała na realizację, co świadczy o bezczynności i nieudolności kolejnych władz Gminy Kartuzy. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że Gmina Kartuzy miała doskonałą sposobność nabycia nieruchomości przeznaczonej pod drogę, gdyż około 10 lat temu była ona przedmiotem sprzedaży przez Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej. Gmina nie była jednak w ogóle zainteresowana nabyciem tej działki. Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że nie miał żadnej możliwości ustosunkowania się do wniosku Burmistrza przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Nie zapoznał się z jego treścią i nie miał nawet takiej możliwości. Starosta Kartuski zaniechał bowiem powiadomienia wnoszącego skargę kasacyjną, że wpłynął wniosek Burmistrza o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Wnoszący skargę kasacyjną przytoczył poglądy doktryny prawniczej i orzecznictwa odnoszące się do obowiązków organów administracji wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty te nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W przedmiotowej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności dotyczył drogi gminnej i organem właściwym do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności był starosta. Starosta w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoleniu na budowę drogi wskazał powody, które legły u podstaw wydania tego rozstrzygnięcia. Starosta wskazał, że inwestycja dotyczy przedsięwzięcia, którego realizacja planowana jest od około 30 lat i które ma połączyć ważne ciągi komunikacyjne w mieście. Planowana inwestycja miała połączyć ze sobą północną i południową cześć miasta i wyeliminować konieczność korzystania z długich objazdów. Starosta wskazał też, że w budżecie gminy zabezpieczone zostały środki finansowe na realizację inwestycji. Starosta stwierdził, że za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia słuszny interes społeczny oraz gospodarczy, polegający na poprawieniu warunków komunikacyjnych mieszkańców miasta i gminy Kartuzy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przez organ administracji okoliczności uznać należy za okoliczności spełniające przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, wymienione w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W wyroku z dnia 28 sierpnia 2010 roku, sygn. akt I OSK 1399/09 (LEX nr 745002) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczególnych kryteriów do takiej oceny. Przyjęcie, w tej sytuacji, że konieczność rozpoczęcia inwestycji uzasadniona jest obowiązkiem terminowego wykorzystania środków budżetowych przeznaczonych na rozbudowę ulicy, co z kolei determinuje potrzebę zajęcia nieruchomości skarżącego jeszcze przed jej wywłaszczeniem, nie może budzić istotnych wątpliwości, co do prawidłowości zastosowania tego przepisu". Przytoczony wyżej pogląd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Odnosząc się do przytoczonych przez wnoszącego skargę kasacyjną wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest tymi wyrokami w jakikolwiek sposób związany przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Powołanie się przez wnoszącego skargę kasacyjną na treść tych wyroków może więc być rozpatrywane wyłącznie jako przyjęcie poglądów wyrażonych przez te Sądy za własne poglądy wnoszącego tę skargę. Odnosząc się do tak wyrażonych poglądów stwierdzić należy, iż nie podważają one prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji wyroku. Zgodzić należy się z poglądem, że art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 roku nie może być poddawany wykładni rozszerzającej. W przedmiotowej sprawie zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji nie dokonały rozszerzającej wykładni tego przepisu. Przepis ten przewiduje możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, jeśli jest to uzasadnione interesem społecznym lub gospodarczym. Z takich też tylko powodów rygor natychmiastowej wykonalności został nadany. Ani organy administracji, ani Sąd I instancji nie wskazały, że w drodze wykładni art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 roku rygor natychmiastowej wykonalności może być na podstawie tego przepisu nadany także w innych przypadkach. Nie można zgodzić się natomiast z poglądem, że powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż problem ten dotyczy wszystkich dróg w Polsce. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o pozwoleniu na budowę drogi na podstawie wymienionego wyżej przepisu nie jest uzależnione od tego, czy dana okoliczność mająca uzasadniać nadanie tego rygoru występuje bardzo często, czy też rzadko. Istotne jest to, czy dana okoliczność może być uznana za okoliczność wskazującą na istnienie interesu społecznego lub gospodarczego. Odnosząc się do zarzutu, iż Sąd I instancji nie zauważył, że inwestycja nie jest inwestycją w zakresie dróg krajowych stwierdzić należy, że Sąd na stronie 8 uzasadnienia wyroku przytaczał motywy, jakim kierował się ustawodawca uchwalając ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 roku. W cytowanym przez Sąd druku sejmowym nr 858 z 30 sierpnia 2002 roku zawarte były stwierdzenia odnoszące się do dróg krajowych. Nie zmienia to jednak faktu, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 roku reguluje kwestie związane z budową nie tylko dróg krajowych, ale również kwestie związane z budową dróg powiatowych i gminnych, o czym świadczy chociażby treść art. 11a tej ustawy. Zamierzenia ustawodawcy odnośnie do celów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku wyrażone w odniesieniu do dróg krajowych winny być odnoszone także do innych kategorii dróg publicznych. Okoliczność, iż inwestor nie rozpoczął inwestycji natychmiast po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie podważa prawidłowości nadania takiego rygoru. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż z art. 17 ust. 1 ustawy z 2003 roku nie wynika wymóg, by inwestycja musiała zostać rozpoczęta natychmiast po wydaniu takiego rygoru. Jeśli inwestor zbyt długo zwleka z rozpoczęciem inwestycji, to może to być ewentualnie podstawa do rozważenia uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto stwierdzić należy, że rozpoczęcie inwestycji drogowej, to nie tylko budowa samej drogi ale również prace przygotowawcze, które nie zawsze związane są z wykonywaniem samych robót budowlanych. Okoliczność, że Gmina miała wcześniej możliwość nabycia nieruchomości należącej do wnoszącego skargę kasacyjną nie podważa prawidłowości nadania decyzji o pozwoleniu na budowę rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie jest to okoliczność, od której uzależnione jest nadanie decyzji tego rygoru. Za niezasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przy ocenie zasadności tego zarzutu należy mieć na uwadze specyfikę instytucji prawnej, jaką jest nadanie decyzji administracyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Rozpoznając wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalność decyzji organ administracji nie prowadzi zazwyczaj postępowania dowodowego. Rozpatrując tego rodzaju wniosek organ administracji ocenia zasadność podnoszonych w nim argumentów, które odnoszą się do już istniejącego stanu faktycznego. Jeśli organ administracji argumenty te podziela, to daje temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadającego decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Właściwym miejscem do podnoszenia przez stronę argumentów przemawiających przeciwko nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest środek odwoławczy. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ administracji w związku z wydaniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie prowadził postępowania dowodowego. Argumenty przemawiające za nadaniem tego rygoru decyzji o pozwoleniu na budowę drogi zawarte zostały w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji. Wnoszący skargę kasacyjną miał możliwość odniesienia się do tych argumentów w zażaleniu na to postanowienie. W zażaleniu wnoszący skargę kasacyjną nie zgłaszał zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu, który mógłby mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu administracji. Możliwość zapoznania się wnoszącego skargę kasacyjną z treścią wniosku o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji skutkowałaby więc jedynie zgłoszeniem tych samych argumentów przemawiających przeciwko nadaniu tego rygoru, które zgłoszone zostały w zażaleniu na to postanowienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.