II OSK 2535/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp.k. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Go 184/24 w sprawie ze skargi [...] sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp.k. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze (dalej SKO) z 31 stycznia 2024 r. nr SKO – 6100/162-I/23 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, wyrokiem z 19 czerwca 2024 r. o sygn. II SA/Go 184/24, oddalił skargę. Sąd powołał mające zastosowanie w sprawie regulacje prawne i stwierdził w szczególności, że w trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (tak: wyroki NSA o sygn.: III OSK 847/21, II OSK 1223/19, I OSK 813/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się on domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa."). Charakter prawny zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być oczywiste, wynikać z dokumentów czy innych materiałów będących w posiadaniu organu administracji (tak: wyroki WSA w Warszawie o sygn.: II SA/Wa 1385/11, VI SA/Wa 292/06; dostępne w CBOSA). Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Zdaniem Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę, wskazując okoliczności stanowiące podłoże ubiegania się przez nią o zaświadczenie. Stwierdził m.in., że organ administracji nie posiada w zasobach archiwalnych dokumentów potwierdzających fakt wykonania robót. Jednocześnie z wypisu z kartoteki budynku wynika, że jego budowę zakończono w 1993 r., jego główna funkcja to budynek zbiorowego zamieszkania – dom studencki. Z posiadanej przez organ dokumentacji – rejestrów i ewidencji – nie wynika w sposób oczywisty, że w budynku tym przed 1 stycznia 1995 r. wyodrębniono lokale, które można zakwalifikować jako samodzielne lokale użytkowe w rozumieniu ustawy o własności lokali (art. 2 ust. 1). Fakt, że w budynku brak było wyodrębnionych takich lokali, znajduje nadto potwierdzenie w funkcji, jaką budynek ten pełnił do chwili jego nabycia przez spółkę. Jego użytkowanie jako domu studenckiego z częścią dydaktyczną przez uczelnię wyższą, znajdujące potwierdzenie także w dokonanym zgłoszeniu zakończenia robót budowlanych z 6 grudnia 1993 r., przemawia przeciwko stanowisku spółki, że w budynku tym były wyodrębnione pomieszczenia pozwalające przypisać im status samodzielnych lokali. Dane wynikające z ewidencji, rejestrów oraz innych dokumentów znajdujące się w posiadaniu organu, nie pozwalają przyjąć takich ustaleń. Jak podano, budynek, po zakończeniu jego budowy w 1993 r., pełnił funkcję domu studenckiego oraz w części dydaktycznego, wobec tego należy zaliczyć go do kategorii budynków przeznaczonych do okresowego pobytu ludzi. Funkcja ta sprzeciwia się uznaniu znajdujących się w nim pomieszczeń jako wyodrębnione, samodzielne lokale użytkowe w oparciu o zaświadczenie wydane w trybie art. 218 Kpa., przy uwzględnieniu regulacji zawartych w ustawie o własności lokali. Niezbędnym jest bowiem zachowanie wymogów zmiany sposobu użytkowania, określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418; dalej "Pr.bud."), a w szczególności w art. 71 ust. 1 oraz 71a. Czyni to tym samym bezzasadnym zarzut dotyczący naruszenia tych przepisów. Z uwagi na poczynione rozważania dotyczące warunków wydania zaświadczenia w trybie art. 218 Kpa. i odniesienie ich do realiów niniejszej sprawy, nie stanowiło to jedynej podstawy oddalenia przez organy wniosku. Stanowiło jedynie przedmiot rozważań dotyczących tego, w drodze jakich ewentualnych działań strona może osiągnąć zamierzenie inwestycyjne polegające na wyodrębnieniu w budynku lokali stanowiących odrębną własność. Zdaniem Sądu I instancji spółka nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć ewentualne naruszenie przepisów proceduralnych, przy uwzględnieniu istoty postępowania związanego z wydawaniem zaświadczeń i w oparciu o jakie dokumenty organ obowiązany jest uwzględnić wniosek o jego wydanie i ograniczonym zakresie możliwości przeprowadzania w takim postępowaniu postępowania wyjaśniającego. Dokonana ocena materiału dowodowego, w oparciu o który organ mógł rozstrzygnąć wniosek o wydanie zaświadczenia, odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 Kpa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 124 § 1 Kpa., a sporządzone uzasadnienie odpowiada warunkom określonym w § 2 tego artykułu. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, wskazano dowody – dokumenty, w oparciu o które dokonano tych ustaleń, jak i przepisy prawne, w oparciu o które wydano zaskarżone rozstrzygnięcie. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodła spółka, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 2 ust. 1, ust. 1a oraz 1b ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (dalej: "u.w.l.") polegające na błędnym uznaniu, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do pozytywnego uwzględnienia wniosku o wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali niemieszkalnych w budynku przy ul. [...], działka nr [...], [...], [...], [...] - obręb [...], podczas gdy w rzeczywistości brak jest jakichkolwiek przeszkód materialno-prawnych do wydania takiego zaświadczenia we wnioskowanym zakresie, b) § 3 pkt 5 i 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na błędnym uznaniu, że organy obu instancji miały prawo na jego zastosowanie, chociaż nie ma on żadnego zastosowania w realiach przedmiotowej sprawy – dotyczy on tylko i wyłącznie wymogów dla budynków nowo powstałych, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., przez nieuchylenie postanowienia organu II instancji mimo jego wadliwości, polegającej na utrzymaniu w mocy w całości postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego – wskazanych powyżej, jak i prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art., 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 Kpa. a więc powinno podlegać uchyleniu w trybie art. 138 § 2 Kpa., b) art. 218 § 1 Kpa. w zw. z art. 219 Kpa., przez nieuchylenie postanowienia organu II instancji mimo jego wadliwości, polegającej na utrzymaniu w mocy przez ten organ w całości postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, c) art. 121 § 1 o.p. (ordynacji podatkowej) polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu sprawy, selektywnym zgromadzeniu materiału dowodowego i dokonaniu jego dowolnej oceny, zaniechaniu czynności, których celem było pełne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, mimo że te działania organów nie budzą zaufania do organów podatkowych, d) art. 6, art. 7, art. 7a, art., 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 (Kpa.), polegające na oddaleniu skargi w przypadku gdy wydanie zaskarżonego postanowienia przez organy obu instancji nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów procedury, w szczególności poprzez pobieżną analizę stanu prawnego i brak odniesienia się do twierdzeń strony – w tym także uzasadnienia samego zażalenia złożonego w sprawie – a nadto dokonania zawężającej interpretacji przepisów o charakterze obowiązków, co jest niedopuszczalne. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzania rozprawy, uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a – w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły – to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przypadku, gdy strona w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i naruszenie prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego. W skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie, tylko pierwszy zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest w miarę skonstruowany prawidłowo (zarzut 2a), pozostałe zarzuty wskazują jako naruszone przepisy artykuły kodeksu postepowania administracyjnego, których Sąd bezpośrednio nie stosuje. W zarzucie 2a wskazano, że postanowienie organu I instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa procesowego dotyczącego postępowania dowodowego oraz materialnego, jednak w tym przypadku nie wskazano żadnej normy prawnej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów (str. 13) również poprzestano wyłącznie na wskazaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego postępowania dowodowego. Taki sposób konstrukcji zarzutu powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał postawione zarzuty za niezasadne. Natomiast całkowicie niezrozumiały jest zarzut 2c dotyczący naruszenia przepisów ordynacji podatkowej, chyba tylko autor skargi kasacyjnej dostrzegł w tym postępowaniu działanie organów podatkowych. Zaświadczenie, którego żąda skarżąca kasacyjnie spółka jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu faktycznego lub prawnego. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi będącymi oświadczeniami wiedzy organu, w którym organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Organ wydając takie zaświadczenie nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w oparciu o przepisy dotyczące postępowania dowodowego zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego oraz ocen prawnych, które nie znajdują potwierdzenia w prowadzonych ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu (tak: wyrok NSA o sygn. III OSK 847/21, dostępny w CBOSA). Z uwagi na powyższe zaświadczenie wydane przez organ sprowadza się do "przeniesienia" danych z ewidencji i rejestrów będących w jego posiadaniu. Jeżeli organ nie posiada danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia, w takim przypadku odmawia wydania zaświadczenia żądanej treści. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w kontrolowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowaniu administracyjnym. Natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego też są błędnie sformułowane, autor skargi kasacyjnej używa sformułowania nie znanego ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie "błędne uznanie". Jak wynika to wprost z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, przyjęta przez autora skargi kasacyjnej forma bardziej zbliżona jest do niewłaściwego zastosowania, ale to autor skargi kasacyjnej powinien wyraźnie wskazać w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnej normy prawa materialnego, a nie Naczelny Sąd Administracyjny ma się tego domyślać. W kwestii prawa materialnego istotą sporu w niniejszym postępowaniu jest kwestia samodzielności lokali użytkowych. Przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności 95 lokali użytkowych znajdujących się w budynku przy ul. [...] w [...], wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 15 sierpnia 1978 r., następnie adaptowanego na dom studenta z częścią dydaktyczną zgodnie z przyjętym bez sprzeciwu zgłoszeniem z dnia 16 grudnia 1993 r. został oddany do użytkowania. Dnia 7 stycznia 2016 r. Prezydent Miasta [...] wydał dla Uniwersytetu [...] decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę pomieszczeń w budynku dydaktycznym C-10 pod potrzeby nowego kierunku kształcenia Prawo i Administracja, usytuowanym na działkach nr [...], [...] – obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W aktach brak jest dokumentu potwierdzającego fakt wykonania robót objętych wnioskiem. Ponadto w ewidencji budynków Urzędu wskazano funkcję budynku przy ul. [...] w [...] jako budynek zamieszkania zbiorowego – dom studencki. Budynek przy ul. [...] w [...] zlokalizowany jest na działkach nr [...] oraz [...], usytuowanych na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym Uchwałą nr XX.173.2015 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 25 sierpnia 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Zielonej Górze-Śródmieście 15, symbolem UN – teren zabudowy usług nauki. Stosownie do treści art. 2 ust. 1a u.w.l, ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 ww. ustawy). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza natomiast – stosownie do treści art. 2 ust. 3 u.w.l – starosta w formie zaświadczenia. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie; zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 Kpa.). Z powyższego wynika, że jedynie te lokale, które spełniają łącznie przesłanki określone w wyżej wymienionych przepisach ustawy o własności lokali mogą zostać uznane za samodzielne. Zatem wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu wymaga weryfikacji spełnienia przez lokal/pomieszczenie warunków samodzielnego lokalu w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym, ale także w sensie prawnym (tak: wyroki NSA o sygn.: II OSK 2641/21, II OSK 3778/19, II OSK 3432/28, II OSK 3435/18, dostępne w CBOSA). Jeżeli więc z decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie albo skutecznie dokonanego zawiadomienia o zakończeniu budowy nie wynika możliwość ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu albo ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu doprowadziłoby do naruszenia obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej – brak jest podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu, a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie w budynku zamieszkania zbiorowego nie projektuje się ani nie buduje się lokali usługowych tylko pomieszczenia mieszkalne. Definicja pomieszczenia mieszkalnego znajduje się w § 3 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – są to pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Domy studenckie zgodnie z powołanym rozporządzeniem nie są zaliczane do budynków usługowych, lecz do budynków zamieszkania zbiorowego. W budynku zamieszkania zbiorowego w ogóle nie ma żadnych lokali nadających się do wyodrębnienia na zasadach określonych w ustawie o własności lokali. Znajdują się w nim tylko pomieszczenia mieszkalne. Powyższe prowadzi do wniosku, że pomieszczenie w domu studenta nie może stać się odrębnym lokalem bez zmiany jego funkcji w drodze stosownej procedury prawnej. Prawidłowe zatem jest stanowisko Sądu I instancji, że jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę (jak również z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie) nie wynika możliwość ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu, brak jest tym samym podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokalu. Zaświadczenie o samodzielności lokalu potwierdza nie tylko spełnienie przesłanek z art. 2 ust. 2 u.w.l., ale równocześnie przesłanek określonych w art. 2 ust. 1a u.w.l.. Z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organów – rejestrów i ewidencji – nie wynika w sposób oczywisty, że w budynku tym przed 1 stycznia 1995 r. zostały wyodrębnione lokale, które można zakwalifikować jako samodzielne lokale użytkowe w rozumieniu ustawy o własności lokali (art. 2 ust. 1). Fakt, że w budynku brak było wyodrębnionych takich lokali, znajduje nadto potwierdzenie w funkcji, jaką budynek ten pełnił do chwili jego nabycia przez skarżącą spółkę. Jego użytkowanie jako domu studenckiego z częścią dydaktyczną przez uczelnię wyższą, znajdujące potwierdzenie także w dokonanym zgłoszeniu zakończenia robót budowlanych z 6 grudnia 1993 r., przemawia przeciwko stanowisku skarżącej kasacyjnie, iż w budynku tym były wyodrębnione pomieszczenia pozwalające przypisać im status samodzielnych lokali. Dlatego też prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że posiadane przez organ dane nie dawały podstawy do potwierdzenia, zgodnie z wnioskiem skarżącej kasacyjnie, istnienia określonego stanu, tj. usytuowania w budynku samodzielnych lokali użytkowych w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.w.l. Podzielić należy stanowisko organów, że budynek, po zakończeniu jego budowy w 1993 r., pełnił funkcję domu studenckiego oraz w części dydaktycznego, funkcja ta więc sprzeciwia się uznaniu znajdujących się w nim pomieszczeń jako wyodrębnione, samodzielne lokale użytkowe w oparciu o zaświadczenie wydane w trybie art. 218 Kpa., wobec nie spełnienia przesłanek określonych w ustawie o własności lokali. Niezbędnym jest bowiem przeprowadzenie procedury zmiany sposobu użytkowania, określonych w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności w art. 71 ust. 1 oraz 71a danego aktu. W tej sytuacji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a..