II OSK 2540/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wr 9/19 w sprawie ze skargi D. M. na bezczynność i przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. M. kwotę 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wr 9/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. D. M. złożyła skargę na bezczynność Wojewody [...] i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody [...] do wydania decyzji w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy, stwierdzenia, że Wojewoda [...] dopuścił się zarówno bezczynności jak i przewlekłego prowadzenia postępowania, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miał charakter rażącego naruszenia prawa, przyznanie skarżącej od Wojewody [...] sumy pieniężnej w wysokości połowy wartości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa GUS oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W skardze wyjaśniono, że w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] zawarty został wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wojewoda przez okres 9 miesięcy prowadził w tej sprawie postępowanie odwoławcze i ostatecznie w dniu [...] maja 2018 r. wydał decyzję nr [...]. Wcześniej, tj. w dniu [...] września 2018 r. Wojewoda postanowieniem nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w tej sprawie do czasu rozpoznania skargi na decyzję Wojewody wydaną w postępowaniu odwoławczym. W dniu [...] października 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości to postanowienie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wyjaśnił, że z uwagi na brak akt sprawy, przekazanych do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak też do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w związku ze skargami D. M. na dwie decyzje Wojewody wydane w dniu [...] maja 2018 r. o numerach [...] oraz [...], niemożliwe było kontynuowanie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...]. Wojewoda pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wystąpił do GINB o wypożyczenie akt sprawy, o czym D. M. została poinformowana pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. w związku z zainicjowanym przez nią postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. i kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Wojewoda wystąpił do WSA we Wrocławiu oraz do GUNB o wypożyczenie akt sprawy. Wyrokiem z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Wr 9/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2019 r. Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. U podstaw tej decyzji legło wcześniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] nr [...]. W ocenie Sądu I instancji właściwym było prowadzenie wspólnych akta administracyjne dla wszystkich postępowań wszczętych z wniosków D. M., gdyż dotyczą jednej inwestycji związanej z budową domu jednorodzinnego przez S. i J. O. Sąd I instancji zaznaczył, że w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] z wniosków D. M. wszczęto jak dotychczas dwa postępowania wznowieniowe co do decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r, nr [...], postępowanie wznowieniowe co do decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] r., dwa postępowania nieważnościowe co do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] i nr [...] oraz dziesięć postępowań sądowoadministracyjnych ze skarg D. M. Wielość tych postępowań ma istotny wpływ na długość załatwiania poszczególnych podań skarżącej, bowiem akta administracyjne są nieustannie przesyłane pomiędzy organami różnych instancji i sądem administracyjnym. Zdaniem Sądu I instancji wniosek skarżącej w sprawie bezczynności Wojewody Dolnośląskiego nie może zostać uwzględniony, bowiem w dniu [...] maja 2019 r. Wojewoda zakończył ostatecznie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności Starosty [...] nr [...], wydając decyzje nr [...]. Sąd stwierdził, że choć postępowanie administracyjne w badanej sprawie toczy się od 2017 r., to jednak nie można organowi zarzucić bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania. Organ podejmował bowiem czynności administracyjne, które nie miały charakteru pozornego. Wojewoda w pierwszej kolejności, słusznie zdaniem Sądu, rozpatrywał odwołanie skarżącej od decyzji Starosty [...] nr [...], co do której w treści odwołania skarżąca złożyła równolegle wniosek o stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Decyzja w trybie odwoławczym wydana została w dniu [...] maja 2018 r. (nr 0-311/18), a następnie zaskarżona przez D. M. do WSA we Wrocławiu. Przesłane do Sądu akta administracyjne były dalej wypożyczone GINB (w celu rozpoznania innych środków odwoławczych D. M.) i ostatecznie zwrócone Sądowi w dniu [...] lutego 2019 r. Skarżąca była w tym czasie informowana przez GINB o wystąpieniach w sprawie akt administracyjnych. W miesiącu marcu 2019 r. również Wojewoda poinformował skarżącą, że akta sprawy były wypożyczone organowi nadzorczemu. Organ poinformował również skarżącą w trybie art. 36 § 1 k.p.a., że zajmie stanowisko w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji do dnia [...] kwietnia 2019 r. Na wniosek z kwietnia Sąd wypożyczył akta Wojewodzie. Zwrot akt Sądowi nastąpił w dniu [...] maja 2019 r., tj. po wydaniu decyzji z [...] maja 2019 r. nr [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Wojewoda [...] nie był bezczynny i nie prowadził postępowania przewlekle. Zgodnie bowiem z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresu opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Wojewoda [...] kilkakrotnie zwracał się do WSA we Wrocławiu oraz do GINB w Warszawie z prośbą o wypożyczenie akt administracyjnych, jednak ze względu na toczące się inne postępowania, nie było to możliwe ich wcześniejsze uzyskanie. Mając to na uwadze Sąd uznał, że postępowanie nie było prowadzone w sposób przewlekły. W skardze kasacyjnej D. M. zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 149 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a") w związku z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej "k.p.a.") poprzez jego niezastosowanie i odmowę uznania, że bezczynność Wojewody [...] w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności pominięcie przez Sąd, iż bezczynność Wojewody w sprawie tamowała bieg postępowań w sprawie wznowienia postępowania dotyczącej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] narażając skarżącą w ten sposób na konieczność wieloletniego znoszenia skutków cudzej inwestycji budowlanej na jej terenie; 2. naruszenie przepisów art. 149 §1 pkt 3 i § 1 lit a p.p.s.a. w związku z art. 37 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie żądania skarżącej o stwierdzenie, iż Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z rażącym naruszeniem prawa bo przewlekłość postępowania trwała przez znaczny okres tj. od sierpnia 2017 r. do [...] maja 2019 r.; 3. naruszenie art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. naruszenie art. 12 k.p.a., art. 15 i art. 127 art. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a z poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku w jaki sposób przysługujące skarżącej prawo w zakresie wnoszenia przysługujących w toku dwuinstancyjnego postępowania zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego środków odwoławczych w postępowaniach prowadzonych przez Starostę Strzelińskiego w sprawie wznowienia wydanych przez niego decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] listopada 2013 r. nr [...] uniemożliwiło prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w zakresie przysługującej mu kompetencji do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...].; 5. naruszenie art. 28 w zw. z art. 35 i 36, art. 66 a k.p.a, poprzez wyrażenie przez Sąd poglądu iż prowadzenie jednych akt sprawy dla różnych postępowań administracyjnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji) prowadzonych przez różne organy administracyjne Starostę i Wojewodę w zakresie przysługującej im właściwości rzeczowej jest uzasadnione związkiem tych postępowań z tą samą inwestycją budowlaną, a nie przedmiotem postępowania administracyjnego,że przesłanie akt sprawy z odwołaniem od decyzji wydanej w jednym z postępowań administracyjnych do instancji odwoławczej, czy też ze skargą na bezczynność czy przewlekłość postępowania administracyjnego do Wojewódzkiego czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi uzasadnioną przeszkodę w prowadzeniu postępowania, nie wliczającą się do terminów załatwienia sprawy stosownie do treści art. 35 § 5 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie, iż Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzenie, iż Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od Wojewody [...] sumy pieniężnej w wysokości połowy wartości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z uwagi na fakt, że decyzja z dnia [...] maja 2019 r. została wydana już po skierowaniu skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia sądowego czy miała miejsce w sprawie bezczynność Wojewody, a także czy postępowanie w tej sprawie prowadzone było przewlekle. Tego faktu nie zmienia okoliczność wydania decyzji o umorzeniu postępowania nieważnościowego, tym bardziej, że na mocy wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 546/18 decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. [...] została przez uchylona. W okresie od sierpnia 2017 r. do [...] maja 2019 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] prowadzone było przewlekle. W tym okresie skierowano do skarżącej wezwanie z dnia [...] września 2017 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] listopada 2017 r., postanowienie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie, postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] uchylające postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz decyzję umarzająca w sprawie wydaną dopiero [...] maja 2019 r. nr [...] po ponagleniu skarżącej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] są postępowaniami odrębnymi, niezależnymi, prowadzonymi przez inne organy, o odrębnych przedmiotach postępowań i nie uzasadnia to prowadzenie wspólnych akt administracyjnych. Pogląd Sądu I instancji narusza art. 28 w zw. z art. 35, art. 36 i art. 66 k.p.a. Postępowania wznowieniowe z wniosku skarżącej kasacyjnie prowadzone są od 2009 r., a drugie od 2014 r. tj. toczą się odpowiednio 11 i 6 lat. W trakcie ich trwania tylko jeden raz w każdym z tych postępowań składana była skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Niewątpliwie długotrwałość prowadzenia tychże postępowań sprawia, że w trakcie ich trwania wnoszone były środki odwoławcze od wydawanych decyzji i postanowień. Niemniej z uzasadnienia wyroku nie wynika w jakim bezpośrednim związku pozostaje sprawa prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], a postępowaniami sądowymi. W toku postępowania skarżąca nie była informowana o nowych terminach załatwienia sprawy oraz przyczynach jej niezałatwienia, a wskazywany w uzasadnieniu wyroku przypadek powiadomienia skarżącej załatwienia sprawy do dnia [...] kwietnia 2019 r. nie dotyczy tej sprawy i miał charakter jednorazowy. Skarżąca w żaden sposób nie przyczyniła się do czasu trwania postępowania. Brak jest przykładów wskazania tych opóźnień przez Sąd, w tym przyczyn niezależnych od organu które uzasadniałyby tak długi okres trwania postępowania. Co więcej Wojewoda [...] w okresie od sierpnia 2017 do sierpnia 2018, od czasu wydania rozpatrzenia odwołań od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. do wydania decyzji z dnia [...] maja 2018 r. i przekazania ich do Sądu, przez ponad rok czasu posiadał wiedzę o wniosku skarżącej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2017 r., był też w posiadaniu akt sprawy, z których mógł sporządzić stosowne odpisy dla potrzeb prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji w zakresie braku podstaw do stwierdzenia, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności oraz stwierdzenia, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły. W ocenie skarżącej kasacyjnie wydanie decyzji kończącej postępowanie już po złożeniu skargi na bezczynność nie mogło stanowić podstawy do oddalenia skargi. Ponadto w ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie ocenił prawidłowo w jaki sposób równoległe prowadzenie innych postępowań administracyjnych oraz sądowoadministracyjnych uniemożliwiało wydanie decyzji w postępowaniu nieważnościowym. Po pierwsze należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania nieważnościowego, już po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, nie może stanowić podstawy do oddalenia skargi. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie przez organ decyzji w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyłącza możliwość zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, oraz możliwość zobowiązania organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, ze względu na faktyczne załatwienie sprawy administracyjnej w dniu orzekania. Jednakże, jeżeli na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadził postępowanie, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyroki NSA z dnia 12 lipca 2019 r., I OSK 3711/18; z dnia 29 września 2019 r., I OSK 776/20, z dnia 24 października 2019 r., I OSK 2966/17; z dnia 21 maja 2020 r., I OSK 2353/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej sytuacji sąd, rozstrzygając sprawę, uwzględnia stan istniejący w chwili wniesienia skargi. Jednocześnie w takim przypadku, w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wydanie decyzji kończącej postępowanie nieważnościowe, po złożeniu skargi na bezczynność czyni tą skargę niezasadną. Nie jest również zasadne stanowisko Sądu I instancji, iż fakt nieposiadania przez organ akt administracyjnych sprawy, uwalnia ten organ od zarzutu bezczynności. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że brak akt sprawy przesłanych innemu organowi albo sądowi, nie jest przyczyną niezależną od organu. Rzeczą organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy, aby być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi. Nadto należy zwrócić uwagę, że niemożność wypożyczenia przez organ odwoławczy czy sąd akt znajdujących się w ich dyspozycji w związku z rozpoznawaniem złożonego środka odwoławczego, nie wyklucza jeszcze możliwości udostępnienia organowi akt w siedzibie organu odwoławczego lub sądu (por. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2014 r., II OSK 1257/14; z dnia 6 czerwca 2017 r., II OSK 461/17; z dnia 3 lipca 2018 r., II OSK 3305/17; z dnia 28 października 2020 r. II OSK 1830/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji nie tylko wyszedł z błędnego założenia, że przesłanie oryginalnych akt sprawy stanowiło niezależną od Wojewody okoliczność uniemożliwiającą zakończenie postępowania w ustawowym terminie, ale również uchylił się od szczegółowej analizy akt administracyjnych sprawy w tym zakresie. W aktach tych zalega bowiem pismo Starosty z dnia [...] lutego 2018 r., z którego wynika, że w związku ze zwrotem akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu akta administracyjne sprawy zostały przekazane Wojewodzie [...], a także pismo z dnia [...] września 2018 r., z którego wynika, że akta administracyjne w dalszym ciągu znajdowały się w posiadaniu Wojewody [...], a także, że w posiadaniu organu znajdowały się uwierzytelnione kserokopie akt administracyjnych. Okoliczności te zostały pominięte przez Sąd I instancji. W końcu Sąd I instancji nie ocenił również prawidłowo jaki wpływ na niezałatwienie sprawy w terminie miała okoliczność wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] września 2018 r. o zawieszeniu postępowania, uchylonego następnie postanowieniem GINB z dnia [...] października 2018 r. Wprawdzie zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w tym art. nie wlicza się okresu zawieszenia postępowania, to jednak zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że nieprawidłowe zawieszenie postępowania nie wpływa na przerwanie biegu terminu do załatwienia sprawy. Bezczynność lub przewlekłość może mieć miejsce także wtedy, gdy bieg terminu został zatrzymany, w szczególności wskutek bezzasadnego zawieszenia postępowania lub jego niepodjęcia (por. wyroki NSA z dnia 11 października 2013 r., I OSK 1495/13; z dnia 5 września 2018 r.,II OSK 634/18; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2020, art. 35). Z tych powodów skargę kasacyjną należało uznać za zasadą. Przedwczesnym byłoby natomiast wypowiedzenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie tych zarzutów skargi kasacyjnej, które dotyczą oceny charakteru ewentualnej bezczynności oraz przyznania skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Sąd I instancji ponownie przeanalizuje akta administracyjne sprawy celem ustalenia, czy Wojewoda nie dysponował aktami administracyjnymi sprawy. Sąd I instancji zobowiązany będzie także ustalić, czy w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], Wojewoda [...] zawiadamiał strony o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.