II OZ 101/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1639/21 o odrzuceniu skargi S. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1639/21, odrzucił skargę S. P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] oraz zwrócił skarżącemu uiszczony w kwocie 300 złotych wpis sądowy od skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie zarządzeniami z dnia 13 sierpnia 2021 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez: a) wskazanie numeru PESEL skarżącego; b) nadesłanie dokumentu, z którego będzie wynikał tytuł prawny (własność, użytkowanie wieczyste, współwłasność lub inne prawo do nieruchomości), z którego to skarżący wywodzi prawo do zaskarżenia uchwały; c) nadesłanie skargi własnoręcznie podpisanej. Pouczono skarżącego, że niewykonanie powyższych wezwań Sądu w terminie 7 dni od daty ich doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi doręczono skarżącemu w dniu 1 września 2021 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie powyższych wezwań upłynął w dniu 8 września 2021 r. Sąd wskazał, że skarżący częściowo wykonał powyższe wezwania. W dniu 1 września 2021 r. uiścił wpis sądowy w wysokości 300 zł oraz nadesłał w dniu 3 września 2021 r. podpisaną skargę wraz ze wskazaniem własnego numeru PESEL. Nie wykonał jednakże wezwania Sądu w zakresie nadesłania dokumentu, z którego będzie wynikał tytuł prawny (własność, użytkowanie wieczyste, współwłasność lub inne prawo do nieruchomości), z którego to skarżący wywodzi prawo do zaskarżenia uchwały. Wobec powyższego, Sąd odrzucił skargę, przyjmując za podstawę prawną art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zwracając jednocześnie stronie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uiszczony wpis sądowy od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. P., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając brak wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż skarżący nie otrzymał wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dokumentu, z którego będzie wynikał tytuł prawny, z którego skarżący wywodzi prawo do zaskarżenia uchwały, bowiem wezwanie to nie zostało załączone do korespondencji, która została doręczona skarżącemu w dniu 1 września 2021 r. Podniósł także, iż Sąd nie uwzględnił treści postanowienia NSA z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2593/19, powołanego w skardze, w którym ustalony został interes prawny skarżącego, co czyniło zbędnym ponowne ustalanie interesu prawnego skarżącego w obecnym postępowaniu, poprzez żądanie złożenia dokumentu, z którego będzie wynikał tytuł prawny, z którego skarżący wywodzi prawo do zaskarżenia uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim podniesione. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, który w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi nakazuje sądowi jej odrzucenie. Jak wyżej wskazano, w myśl art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skoro z woli ustawodawcy skarżący w skardze powinien jedynie określić naruszenie prawa lub interesu prawnego, to nie można przyjąć, jak uczynił to Sąd Wojewódzki, że brakiem formalnym skargi, uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, jest nieudokumentowanie tytułu prawnego (własność, użytkowanie wieczyste, współwłasność lub inne prawo do nieruchomości), z którego to skarżący wywodzi prawo do zaskarżenia uchwały. Taki wymóg nie wynika również z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.). Nie oznacza to jednakże, że w sprawach ze skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd nie jest uprawniony do badania kwestii związanych z posiadanymi (lub nie) przez strony skarżące tytułami prawnorzeczowymi do nieruchomości. Niewylegitymowanie się przez skarżącego dokumentem potwierdzającym prawo do nieruchomości nie jest jednakże brakiem formalnym skargi. Niewykazanie tytułu prawnego do nieruchomości może być powodem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1308/18). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.