II OZ 2053/25

Dnia 20 stycznia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 3085/24 o odrzuceniu skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 października 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 3085/24, po rozpoznaniu skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 października 2024 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – w punkcie 1 odrzucił skargę; w punkcie 2 zwrócił skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 9 października 2024 r. doręczono pełnomocnikowi B. K. (dalej jako: "skarżąca") ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 1 października 2024 r. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W dniu 15 listopada 2024 r. skarżąca, zastępowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt II OZ 1383/25. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zobowiązany był odrzucić tę skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd ten zdecydował o zwrocie skarżącej całej kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi, o czym orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. K. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła: - że zostało wydane wskutek błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionej odmowy przywrócenia tego terminu, a w następstwie odrzuceniu skargi; - naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie. że Skarżący bez swojej winy dokonał uchybienia terminu do wniesienia skargi, bowiem Skarżący cierpiąc na ciągłe dolegliwości bólowe związane - nie ze zwykłym przeziębieniem, COVID, czy grypą - lecz z udokumentowaną kartą informacyjną z leczenia szpitalnego choroba [...] i przyjmowaniem wlewek powodujących bardzo złe samopoczucie, mdłości i bóle nie mógł, co zostało udowodnione lub co najmniej uprawdopodobnione dokonać samodzielnie czynności procesowej, musiał skorzystać z pomocy pracownika Sekretariatu, który w adresie dokonał zwykłej omyłki pisarskiej adresu, co zdarza się także Sądom prostującym postanowieniami oczywiste omyłki; zresztą sam WSA w Warszawie dokonał omyłki adresu i wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wysłał na adres Skarżącej, zamiast ustanowionego pełnomocnika. Również pomylił się po raz trzeci w pkt 2 niniejszego skarżonego postanowienia zarządzając zwrot wpisu w kwocie 200 zł zamiast 1489 zł; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1, 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 roku poprzez jego niezastosowanie i wydanie oczywiście błędnego, naruszającego wartości konstytucyjne i sprawiedliwości społecznej postanowienia, którego prawomocne wykonanie będzie stanowiło dla 87 letniej Skarżącej naruszenie konstytucyjnego prawa do Sadu. W tym zakresie pełnomocnik wniesie skargę konstytucyjna oraz skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskutek naruszenia prawa do Sądu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła: - aby Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenie, uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz zarazem przywrócił termin do wniesienia skargi; - alternatywnie wniesiono aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosował tryb autokontroli i rozpoznał zażalenie w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a. w składzie trzech sędziów na rozprawie, bowiem zezwala na to przepis art. 90 § 2 P.p.s.a. i aby Sąd pierwszej instancji uwzględnił zażalenie i uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz jednocześnie przywrócił termin do wniesienia skargi. - o zwrot stronie skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów pełnomocnika. W uzasadnieniu zażalenia powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt uchybienia przez skarżącą terminowi do wniesienia skargi. Będącą przedmiotem zaskarżenia decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 października 2024 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 8 listopada 2024 r., pełnomocnik skarżącej nadała zaś skargę w dniu 15 listopada 2024 r. i chcąc uniknąć negatywnych skutków wniesienia skargi po terminie, wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednak postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt II OZ 1383/25. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 21 października 2025 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę odrzucił. Skoro zatem w sprawie prawomocnie odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi, to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. i z tych względów zobligowany był do jej odrzucenia. Podniesione natomiast w zażaleniu argumenty stanowią de facto uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pozostają zatem bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić bowiem należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy przepisy, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Kwestia przywrócenia terminu do złożenia skargi została już prawomocnie rozstrzygnięta. Nadto wbrew podniesionym w zażaleniu zarzutom skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł (por. k.10 akt WSA) i w takiej też wysokości otrzymała zwrot tego wpisu przy okazji odrzucenia skargi. Jedynie na marginesie wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem za zaniedbania profesjonalnego pełnomocnika strona ponosi odpowiedzialność tak jak gdyby sama dokonywała czynności w sprawie (zob. postanowienia NSA z dnia: 18 października 2007 r., sygn. I FZ 421/07; 11 marca 2009 r., sygn. I OZ 198/09; 31 marca 2009 r., sygn. I FZ 69/09; 23 lipca 2009 r., sygn. I OZ 737/09; 23 czerwca 2010 r., sygn. I OZ 465/10; 19 sierpnia 2010 r., sygn. I FZ 133/10; 10 czerwca 2011 r., sygn. I OZ 408/11, opubl. [w:] CBOSA). Istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest bowiem rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik ma bowiem obowiązek działania w imieniu i na rzecz strony z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a strona ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. W tym kontekście nie sposób dopatrywać się naruszenia wynikającego z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka prawa do rzetelnego procesu sądowego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.