III OSK 1068/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (obecnie: Syndyka Masy Upadłości [...] Sp. z o. o. w upadłości z siedzibą w [...]) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1016/21 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie sprawozdania z odbierania odpadów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1016/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej także jako: "Spółka", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia 28 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie sprawozdania z odbierania odpadów: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta [...] (dalej także jako: "Prezydent", "Prezydent Miasta", "organ I instancji") decyzją z 8 kwietnia 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 9xaa ust. 2 w związku z art. 9 nb ust. 1, ust. 2 i ust. 3a oraz art. 9zb ust. 1aa, art. 9 zd ust. 1 i art. 9 zf ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439) nałożył na Spółkę karę w wysokości 2 200,00 zł za przekazanie sprawozdania za rok 2020 podmiotu zbierającego odpady komunalne do Prezydenta Miasta po wskazanym w ustawie terminie. W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej wskazał, że wyżej wymieniony podmiot posiada zezwolenie na zbieranie odpadów i tym samym zobowiązany był do złożenia stosownego sprawozdania za 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. Do złożenia wskazanego sprawozdania zobowiązany jest także podmiot zbierający odpady komunalne. Wskazane powyżej sprawozdanie zostało przekazane do organu administracji pierwszej instancji 22 lutego 2021 r. W dalszej części uzasadnienia przywołano treść art. 9xaa ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i podano, że podmiot zbierający odpady w nim wymienione, który przekazuje po terminie sprawozdanie, podlega karze w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej niż za 365 dni. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca Spółka, która wniosła odwołanie do organu II instancji (SKO). Organ odwoławczy (SKO) decyzją z 28 czerwca 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżył regulacje prawne dotyczące nakładania kar pieniężnych za nie przekazanie sprawozdania przez podmiot zbierający odpady w terminie przewidzianym w ustawie. Organ odwoławczy odniósł się też do treści art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie stwierdził występowania w rozpoznawanej sprawie przesłanek uzasadniających jego zastosowanie, albowiem odwołująca się strona dopuściła się analogicznego uchybienia jak w roku poprzednim. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca Spółka, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem z uwypukleniem okoliczności związanych ze składaniem stosownych sprawozdań za rok 2019 i 2020, przy czym przekroczenie w złożeniu sprawozdania za 2019 r. wynosiło 175 dni, natomiast w rozpoznawanej sprawie jedynie 22 dni. Nadto podkreślono, że argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nie spełniała wymogu realizacji zasady przekonywania, a tym samym dopuszczono się naruszenia wymienionych przepisów, a uzasadnienie organu odwoławczego jest ogólnikowe i nie zawiera wskazania na jakich motywach się oparto przy jej wydawaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów nie podzielono ich zasadności. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1016/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę podzielając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wywiodła skarżąca Spółka zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia w decyzji organu ll instancji zasady rozstrzygania spraw zgodnie z utrwaloną praktyką, które to naruszenie polegało na stwierdzeniu, ze nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w odniesieniu do niezłożenia sprawozdania za rok 2020, pomimo zastosowania tego przepisu w takim samym stanie faktycznym i prawnym w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprawozdania za rok 2019 ([...]), zakończonym decyzją SKO z dnia 22 czerwca 2021 r. uchylającą decyzję organu l instancji, które to postępowanie zostało wszczęte jeden dzień przed (tj. dnia 25.02.2021 r.) postępowaniem administracyjnym, którego dotyczy niniejsza skarga kasacyjna, w sytuacji, gdy prawidłowe zastosowanie tej zasady prowadzić powinno do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (tj. tak samo jak w sprawie równoległej), a w konsekwencji do uwzględnienia skargi na decyzję organu ll instancji w całości; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie, że decyzja organu II instancji naruszała również zasadę zaufania do władzy publicznej, w zakresie, w jakim Spółka została potraktowana w sposób nieproporcjonalny do wagi naruszenia trwającego zaledwie 22 dni, w sytuacji, gdy Spółka powinna zostać potraktowana łagodniej, niż w sprawie poprzedniej, dotyczącej sprawozdania za rok 2019, w której naruszenie trwało aż 175 dni, a mimo to organ II instancji odstąpił od wymierzenia kary za to naruszenie, co skutkowało błędnym oddaleniem przez Sąd I instancji złożonej przez Spółkę skargi; III. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię pojęcia "zaprzestania naruszania prawa", poprzez bezzasadne uznanie, że spełnienie tej obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej powinno być badane na gruncie także innych naruszeń, objętych innymi postępowaniami administracyjnymi, w sytuacji, gdy przesłanka ta odnosi się do zaprzestania naruszenia prawa w postaci tego konkretnego naruszenia, którego dotyczy dane postępowania administracyjne (chodzi zatem o usunięcie stanu naruszenia w ramach konkretnego postępowania o nałożenie kary). Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca Spółka wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej kasacyjnie Spółki według norm przepisanych. Ponadto Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1068/22, Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1068/22, Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z udziałem Syndyka Masy Upadłości – [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości z siedzibą w [...] – [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, CBOSA). Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Na wstępie wskazać należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2469/22, Legalis). Dalej, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Trzeba zatem wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Ponadto w treści samego zarzutu – niezależnie od obowiązku wyjaśnienia zajętego stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – konieczne jest wskazanie, na czym polegało naruszenie konkretnego przepisu, oraz przedstawienie prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wersji wykładni lub zastosowania danego przepisu, a także określenie wpływu zarzucanego naruszenia na treść rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2024 r., II GSK 666/24, Legalis). Przechodząc do omówienia zarzutów dotyczących prawa procesowego, w pierwszym rzędzie wskazać należy na sposób ich sformułowania, jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 albo § 2 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. statuuje w swej treści zasadę pogłębionego zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Natomiast art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Ocena tych zarzutów musi prowadzić do wniosku o ich bezzasadności. Po pierwsze Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Po drugie przepis ten ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tym samym zastosowanie tego przepisu, jako podstawy wyrokowania, jest zawsze wynikiem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Po trzecie naruszenie tego przepisu zostało powiązane z naruszeniem art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Jednak, jak to wskazano wyżej, w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono tego prawidłowo łącząc je z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który nie był stosowany przez Sąd I instancji. Przechodząc do omówienia zarzutu prawa materialnego określonego jako naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię pojęcia "zaprzestania naruszania prawa", w pierwszej kolejności należy wskazać na wywody odnoszące się do naruszeń prawa procesowego dotyczące błędnej redakcji tego zarzutu, przez brak powiazania z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Niezależnie od powyższego należy uczynić dalsze wywody odnoszące się do podniesionego zarzutu. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie budził najmniejszych wątpliwości, albowiem skarżąca Spółka sprawozdanie za rok 2020 złożyła 22 lutego 2021 r., a zatem 22 dni po terminie, do którego była zobowiązana. W następstwie występującego przekroczenia terminu do złożenia stosownego sprawozdania organy administracji publicznej zgodnie z treścią art. 9xaa pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie nałożyły na skarżącą Spółkę karę w wysokości 2 200, 00 zł. Nieistotna jest argumentacja Spółki akcentowana przez jej pełnomocnika, że w stosunku do tego podmiotu nie ciąży obowiązek złożenia stosownego sprawozdania z tytułu zbierania odpadów komunalnych, albowiem Spółka takich odpadów w 2020 r. nie zbierała. Spółka posiada jednak zezwolenie na zbieranie odpadów komunalnych takich jak: papier, szkło czy tworzywa sztuczne, co czyniło ją zobowiązana do złożenia sprawozdania rocznego w terminie do 31 stycznia roku następnego. Spółka o ciążącym na niej obowiązku wiedziała, ponieważ w roku poprzednim, a zatem za rok 2019 stosowne sprawozdanie złożyła również z naruszeniem wskazanego terminu, przy czym w ówczesnym okresie przekroczenie to było znaczniejsze, ponieważ wyniosło 175 dni, a nałożona kara wynosiła 17 500,00 zł. Faktycznie jednak w realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy w odniesieniu do sprawozdania złożonego w roku wcześniejszym przyjął ocenę, że jego złożenie po upływie terminu przewidzianego dla dokonania takiej czynności, w przypadku sprawozdania o charakterze "zerowym" wyczerpuje znamiona odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Zarzut naruszenia postanowień art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 189f § 1 pkt 1 tego aktu poprzez naruszenie zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw i błędną wykładnię pojęcia "zaprzestanie naruszenia prawa" nie mógł się ostać jeszcze z tej przyczyny, że art. 189f § 1 pkt 1 zawiera zapisy, których spełnienie musi zaistnieć razem. Waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z całą pewnością Spółka jako recydywista w naruszeniu prawa, jak ujął to Sąd I instancji, tego wymogu nie spełnia, a skarżąca kasacyjnie zdaje się pomijać swoją kolejną zwłokę w złożeniu sprawozdania zerowego akcentując jedynie "utrwaloną" - jednorazową praktykę organu z roku poprzedniego. Możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego. (por. wyroki NSA z: 16 grudnia 2025 III OSK 329/23, 2 grudnia 2025 III OSK 1598/23, CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone a podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.