III OSK 17/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2024 r. r., sygn. akt IV SA/Wa 1109/24 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 4 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1109/25, oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ odwoławczy") z [...] marca 2024 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniach [...] sierpnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") przeprowadził kontrolę interwencyjną na terenie zakładu zlokalizowanego pod adresem [...] należącego do spółki, związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów. Działalność skarżącej prowadzona była w oparciu o decyzję Starosty [...] (dalej "Starosta") z [...] marca 2018 r., nr [...], udzielającą zezwolenia na zbieranie odpadów na działce o nr ewid. [...]; decyzję Starosty z [...] grudnia 2017 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na wytwarzanie odpadów łącznie z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, zmienioną decyzją Starosty z [...] marca 2018 r. oraz decyzję Starosty z [...] kwietnia 2018 r. udzielającą zezwolenia na przetwarzanie odpadów w Zakładzie [...], w których określono miejsca magazynowania odpadów. W trakcie kontroli ustalono, że skarżąca narusza zapisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1587, dalej "u.o.o.") w zakresie: 1) art. 25 ust. 6b u.o.o. poprzez nieprzechowywanie przez miesiąc od daty dokonania zapisu obrazu wizyjnego systemu kontroli; 2) art. 25 ust. 6d u.o.o. poprzez nieprowadzenie wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu od [...] września 2019 r. do [...] sierpnia 2020 r.; 3) art. 25 ust. 6f u.o.o. poprzez nieudostępnianie obrazu wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny w przypadku magazynowania odpadów palnych od [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r.; 4) art. 25 ust. 6h u.o.o. poprzez niezapewnienie WIOŚ dostępności obrazu wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym WIOŚ przez przekazanie informacji umożliwiających logowanie do wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów w sposób zapewniający zachowanie tych informacji w poufności od [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r. Przy czym po dokonaniu [...] sierpnia 2020 r. oceny wizyjnego sytemu kontroli odpadów ustalono, że spółka zapewniła pogląd z jednej kamery, a ostatni zapis pochodził z [...] sierpnia 2020 r., tj. obejmował 10 dni w sytuacji gdy wymagany okres zapisu wynosi miesiąc. Stwierdzono również magazynowanie odpadów tworzyw sztucznych na placu za sortownią odpadów w miejscu, które nie obejmował zasięg kamery. Dodatkowo ustalono, że dane do zalogowania się do wizyjnego systemu kontroli zakład przesłał pismem z [...] października 2019 r., a więc już po ustawowym terminie określonym na 6 września 2019 r. W związku z tym skarżąca nie zapewniła WIOŚ dostępności przez system teleinfomatyczny obrazu z wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym, tj. w okresie od [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r. Ustalenia powyższe zostały zawarte w protokole kontroli z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], podpisanym przez spółkę bez uwag. W konsekwencji przedstawionych okoliczności WIOŚ decyzją z [...] lipca 2021 r., nr [...], wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a u.o.o. Na skutek odwołania spółki, GIOŚ decyzją z [...] marca 2024 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył, że 23 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1648), która wprowadziła zmiany w dotychczas obowiązującej ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, nadając nowe brzmienie art. 194 ust. 3 tej ustawy zgodnie z którym "administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł", a także art. 25 ust. 6j tej ustawy, w myśl którego "przepisów ust. 6a-6i nie stosuje się do odpadów wymienionych w załączniku nr 2a do ustawy oraz odpadów uznanych za niepalne zgodnie z art. 3 ust. 3c, niebędących odpadami niebezpiecznymi". W nowelizacji tej nie zawarto przepisów przejściowych, co według GIOŚ wskazuje na konieczność stosowania przepisów u.o.o. obowiązujących w dacie orzekania. Organ odwoławczy podniósł, że skarżąca posiada zezwolenie na zbieranie odpadów, pozwolenie na wytwarzanie odpadów łącznie z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, w tym odpadów palnych, m. in. opakowań z papieru i tektury, opakowań z tworzyw sztucznych, opakowań wielomateriałowych, tworzyw sztucznych i gumy, co obligowało ją do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów zgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a u.o.o. oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1755, zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie wizyjnego systemu kontroli"). GIOŚ zaznaczył ponadto, że stosownie do art. 12 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592), podmiot, który uzyskał zezwolenie w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed 5 września 2018 r. zobowiązany jest do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów od 5 marca 2019 r. (tj. 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy). Z kolei obowiązek zapewnienia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny (art. 25 ust. 6f u.o.o.) został wprowadzony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579 z późn. zm.), który wszedł w życie w dniu 6 września 2019 r. Ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych dla powyższego obowiązku. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego 6 września 2019 r. jest pierwszym dniem, w którym podmiot powinien zapewnić wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska dostęp do obrazu z wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym. Natomiast od 17 grudnia 2019 r., tj. wejścia w życie rozporządzenia w sprawie wizyjnego systemu kontroli, podmiot obowiązany jest do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli według szczegółowych wymagań określonych w tym rozporządzeniu. GIOŚ stwierdził, że spółka nie przestrzegając obowiązków zawartych w powołanych przepisach u.o.o. naraziła się na sankcję, określoną w art. 194 ust. 1 pkt 2c u.o.o., w postaci administracyjnej kary pieniężnej w kwocie ustalonej przez organ I instancji na [...] zł. Przy czym, mając na względzie treść art. 199 u.o.o., organ odwoławczy podkreślił, że przy wymierzaniu kary administracyjnej wziął pod uwagę rodzaj naruszenia, z którego wynika, że spółka nie przechowywała przez miesiąc od daty dokonania zapisu obrazu wizyjnego systemu kontroli, nie prowadziła wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów przy użyciu urządzeń teletechnicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu, nie udostępniła obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz nie zapewniła WIOŚ dostępności obrazu wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym poprzez przekazanie informacji umożliwiającej logowanie do wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów w sposób zapewniający zachowanie tych informacji w poufności. Z kolei oceniając okres trwania naruszenia oraz rozmiary prowadzonej działalności organ odwoławczy podał, że zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli naruszenie trwało od momentu wejścia wżycie obowiązku przekazania danych logowania do obrazu z wizyjnego systemu kontroli, tj. od [...] września 2019 r. do [...] października 2019 r., co szczegółowo wyjaśnił. Wskazał również, iż w przypadku nieprowadzenia wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów przy użyciu urządzeń teletechnicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu naruszenie trwało od [...] września 2019 r., co najmniej do dnia zakończenia kontroli tj. do [...] sierpnia 2020 r. Dodatkowo na podstawie analizy posiadanych przez spółkę decyzji w zakresie gospodarowania odpadami GIOŚ stwierdził, że rozmiar prowadzonej działalności jest znaczny, jednak nie stwierdził negatywnego wpływu naruszenia na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Przy czym organ odwoławczy zauważył, że nieprowadzenie przez skarżącą wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów przy użyciu urządzeń teletechnicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tych miejscach, nieprzechowywanie przez miesiąc od daty dokonania zapisu obrazu wizyjnego systemu kontroli oraz brak zapewnienia WIOŚ dostępności do obrazu z wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny w miejscach, w których magazynowano odpady palne mogło uniemożliwić odpowiednio szybką reakcję w przypadku zapłonu odpadów, ustalenia jego przyczyn na późniejszym etapie oraz prowadzenia czynności kontrolnych przez WIOŚ. Dodatkowo organ odwoławczy uznał, że wielkość zagrożenia spowodowana stwierdzonym naruszeniem jest znaczna. W konsekwencji GIOŚ uznał, że skarżąca dopuściła się naruszenia prawa, ponieważ prowadziła wizyjny system kontroli miejsca magazynowania odpadów niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6b, ust. 6d, ust. 6f, ust. 6h u.o.o., a zatem zasadnie WIOŚ wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną. Jednocześnie przedmiotowa kara w wysokości [...] zł jest adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia. Dodatkowo GIOŚ uznał, że nie zaszły, określone w art. 189f k.p.a., przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary, które notabene muszą wystąpić łącznie. W ocenie organu odwoławczego naruszenia popełnionego przez skarżącą nie można uznać za znikome ze względu na znaczny okres jego trwania oraz fakt, że spółka magazynowała odpady palne w okresie, kiedy była zobowiązana do zapewnienia WIOŚ dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym. Obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli, zgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a u.o.o., ma natomiast na celu przeciwdziałaniu występowania negatywnych zdarzeń, które mogą mieć miejsce na terenach magazynowania lub składowania odpadów, w tym w szczególności pożarów odpadów. Z kolei odnosząc się do drugiej z przesłanek umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary GIOŚ stwierdził, że spółka nie była karana pozostałymi sankcjami wymienionymi w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo biorąc w szczególności pod uwagę długi okres trwania naruszenia odstąpienie od wymierzenia spółce kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoli na spełnienie celów sankcji ustanowionej w art. 194 ust. 1 pkt 2c u.o.o. Jednocześnie GIOŚ wskazał, że wymierzona kara pieniężna jest w dolnej granicy przewidzianej w przepisach u.o.o. za naruszenia tego typu i ma mieć zarówno skutek sankcyjny, jak również ma doprowadzić do unikania naruszania przepisów prawa przez stronę w przyszłości Pismem z 18 kwietnia 2024 r. spółka wystąpiła do WSA w Warszawie ze skargą na decyzję GIOŚ, której zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 194 i art. 199 u.o.o., a także przepisów postępowania, w szczególności art. 189 f k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. W dniu 4 września 2025 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j. t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej ".u.o.o."), w szczególności art. 25 ust. 6a tej ustawy. Następnie Sąd I instancji przytoczył relewantne przepisy u.o.o. Mając z kolei na względzie zgromadzony materiał dowodowy uznał za prawidłowe ustalenia GIOŚ w zakresie zaistnienia faktu nieprowadzenia przez skarżącą wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów. Jednocześnie WSA w Warszawie wyjaśnił, że wymierzenie kary administracyjnej sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy w sprawie mamy do czynienia z bezprawnym zachowaniem danego podmiotu. Zachowanie to natomiast nie musi wprost prowadzić do degradacji środowiska lub wyrządzenia w nim mierzalnej szkody. Nie jest też wymagane stwierdzenie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma bowiem charakter obiektywny i pełni w szczególności funkcję prewencyjną. Oznacza to, że kara administracyjna ma na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z prawa. Druga funkcja omawianych środków wyraża się natomiast w tym, że nieuchronność ich zastosowania ma zniechęcać do naruszania obowiązków i skłaniać do zapobieżenia dalszemu lub powtórnemu naruszaniu określonych obowiązków w przyszłości. Sąd I instancji podzielił w pełni stanowisko GIOŚ, że skarżąca nie prowadziła systemu wizyjnego miejsc magazynowania odpadów zgodnie z art. 25 ust. 6a u.o.o., nie zapewniła również wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny naruszając tym samym przepis art. 25 ust. 6f i 6h u.o.o. Zgodnie bowiem z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli, skarżąca nie prowadziła w sposób właściwy wizyjnego systemu kontroli od [...] września 2019 r. do [...] sierpnia 2020 r. a więc około rok, co zostało uwypuklone na stronie 9 zaskarżonej decyzji. Nie zapewniła również WIOŚ dostępu do obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny w przypadku magazynowania odpadów palnych w okresie od [...] września 2019 do [...] października 2019 r. Naruszyła też zapis art. 25 ust 6b u.o.o. i nie przechowywała przez miesiąc od daty dokonania zapisu obrazu wizyjnego systemu kontroli. W konsekwencji WSA w Warszawie uznał, że w trakcie oględzin [...] sierpnia 2020 r. organ miał podstawy do stwierdzenia naruszenia polegającego na prowadzeniu wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a u.o.o. Przy czym w ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie można mówić o znikomości naruszenia prawa w sytuacji, gdy strona zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli z uwagi na rodzaj magazynowanych odpadów mogących potencjalnie przyczynić się do pożaru świadomie zignorowała stosowne przepisy. Zdaniem Sądu I instancji uniemożliwienie dostępności obrazu w czasie rzeczywistym z jednej kamery, która dodatkowo nie obejmowała swoim zasięgiem całej powierzchni miejsc przeznaczonych do magazynowania odpadów w tym odpadów palnych, mogło bowiem spowodować brak szybkiej reakcji w przypadku zapłonu odpadów oraz ustalenia jego przyczyn. Wobec tego, mając na uwadze wielowątkowość naruszeń tj. art. 25 ust 6b,ust 6d,ust.6f,ust 6h u.o.o. i czas ich trwania (od miesiąca do roku w przypadku naruszenia z art. 25 ust 6d), nie można mówić, że wielkość zagrożenia stwierdzona tymi naruszeniami jest znikoma. Z kolei w kontekście zarzutu niezastosowania przez organ pouczenia i naruszenia przepisów art. 189f k.p.a. Sąd I instancji wskazał, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłuszczył również powody niepoprzestania na pouczeniu wyjaśniając, że instytucja odstąpienia od wymierzenia kary jest wyjątkiem od ogólnej zasady, iż każde naruszenie musi być ukarane zgodnie z zasadą legalizmu i tylko wyjątkowe okoliczności mogą spowodować, że organ działając na podstawie uznania administracyjnego będzie mógł skorzystać z uprawnienia przyznanego mu na podstawie ww. przepisu. Organ słusznie przypomniał także jakie są cele sankcji ustanowionej w art. 194 ust. 1 pkt 2c u.o.o., zasadnie uznając, że odstąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoliłoby na spełnienie celów tych celów, a Sąd I instancji stanowisko GIOŚ w pełni podziela. Dodatkowo wskazać należy, że przepis art. 189 § 2 k.p.a. ma charakter uznaniowy, co oznacza, że ustawodawca pozostawił organowi swobodę w decyzji w kwestii zasadności odstąpienia od wymierzenia kary. Zdaniem WSA w Warszawie Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie stwierdzonego po stronie skarżącej naruszenia, w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie GIOŚ odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez ten organ rozpatrzone. Końcowo odnosząc się do wysokości kary Sąd I instancji zauważył, że kara w wysokości [...] zł, nie jest karą wysoką w stosunku do maksymalnej możliwej kary określonej w przepisie 1 000 000 zł i stanowi jedynie 1 % jej maksymalnej wysokości. Dodatkowo kara będzie stanowić odczuwalną dolegliwość i w okolicznościach sprawy jest sprawiedliwą konsekwencją stwierdzonych naruszeń. Trudno również odmówić przedstawionej przez GIOŚ argumentacji logiki i spójności, nawet przy uwzględnieniu kontrargumentacji skarżącej akcentującej na brak wyrządzenia szkód stwierdzonym naruszeniem. Reasumując powyższe WSA w Warszawie nie dopatrzył się naruszeń zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w wystarczającym stopniu a rozstrzygnięcie szczegółowo i logicznie uzasadnione. Organy obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny i zastosowały do niego normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny oraz został poddany ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a wyniki tych ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Pismem z 14 listopada 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wywiodła spółka (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: a) prawa materialnego a w szczególności art. 194 oraz 199 u.o.o., b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wypływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 189f k.p.a., art. 134§ 1 i art. 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz spółki kosztów postępowania w szczególności obejmujących opłatę od skargi oraz koszty zastępstwa składające się z wynagrodzenia oraz z opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Przed przystąpieniem do oceny zasadności poszczególnych zarzutów kasacyjnych podnieść należy, że skarżącej spółce przypisano popełnienie deliktu administracyjnego opisanego w art. 194 ust. 1 pkt 2c u.o.o. tj. brak prowadzenia wizyjnego sytemu kontroli miejsc magazynowania lub składowania odpadów albo prowadzenie tego systemu niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6 a. Zgodnie z art. 25 ust. 6a powołanej ustawy skarżąca spółka była zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania lub składowania odpadów zgodnie z ust. 6b-6f, 6h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 8a tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 sierpnia 2019 roku w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz.U. z 2019 roku, poz. 1755). Zachowanie skarżącej spółki wyczerpujące znamiona tego deliktu polegały na: naruszeniu art. 25 ust. 6b ustawy poprzez brak przechowywania przez miesiąc od daty dokonania zapisu obrazu wizyjnego sytemu, kontroli, art. 25 ust. 6d ustawy poprzez nieprowadzenie wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów przy użyciu urządzeń technicznych zapewniających przez całą dobę zapis obrazu i identyfikację osób przebywających w tym miejscu od dnia [...] września 2019 roku do [...] sierpnia 2020 roku, art. 25 ust. 6f ustawy poprzez nieudostępnienie obrazu wizyjnego systemu kontroli wszystkich miejsc magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny w przypadku magazynowania odpadów palnych w dniach od [...] września 2019 roku do [...] października 2019 roku, art. 25 ust. 6h ustawy poprzez niezapewnienie dostępności obrazu wizyjnego systemu kontroli w czasie rzeczywistym WIOŚ przez przekazanie informacji uniemożliwiających logowanie do wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów w sposób zapewniający zachowanie tych informacji w poufności w dniach od [...] września 2019 roku do [...] października 2019 roku. Powyższe ustalenia faktyczne Sąd I instancji przyjął za podstawę orzekania w niniejszej sprawie. W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca kasacyjnie nie podważyła powyższych ustaleń. Zatem stan faktyczny oparty na tych istotnych do sprawy faktach stanowi także podstawę do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów kasacyjnych. Nie zasługuje zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. O naruszeniu tego przepisu można by mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy (podmiotowe lub przedmiotowe), w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (wyrok NSA z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1887/24). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w żadnej z wchodzących w rachubę postaci, a z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje trafność wydanego przez Sąd I instancji wyroku, co nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie zasługiwał na uwzględnienie także drugi z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku albowiem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, które jest bardzo ogólne, wskazać należy, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11; z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 502/17). Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 925/25). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., co czyni podniesiony zarzut niezasadnym. Z motywów wyroku wynika tok rozumowania Sądu I instancji, pozwalający jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd I instancji podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie (oddalenie skargi) i tym samym wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia oraz stanowiska stron postępowania. Następnie Sąd I instancji powołał regulacje prawne, pozwalające mu na zrekonstruowanie podstaw do wywiedzenia normy prawnej, stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawił motywy podjęcia zaskarżonego wyroku. Na marginesie jedynie można dodać, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nie odniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji, w szczególności co do oceny przesłanek mających wpływ na wysokość wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej, czy też braku podstaw do zastosowania w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym instytucji odstąpienia od wymierzenia takiej kary, o której mowa w art. 189f § 1 k.p.a. nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (wyrok NSA z 28 października 2025 r., sygn. akt III OSK 1895/24). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Taką polemikę zaś zawarto w argumentacji przedstawionej przez skarżącego kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 194 oraz art. 199 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz.U. 2023r., poz.1587). Odnośnie podniesionego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 194 powołanej ustawy wskazać należy, że przepis ten składa się z kilkunastu jednostek redakcyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 194 ustawy o odpadach z uwagi na brak jego konkretyzacji nie podlega ocenie. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego konkretyzacja podniesionych zarzutów kasacyjnych, a tym bardziej domyślanie się ich treści. Na marginesie należy zaznaczyć, że przepis art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach wskazuje na okoliczności mające wpływ na wysokość administracyjnej kary pieniężnej za delikty administracyjne wskazane w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach, a skarżącej kasacyjnie przypisano popełnienie deliktu określonego w art. 194 ust. 2c tejże ustawy. Odnośnie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 199 ustawy o odpadach podnieść należy, że zgodnie z tym przepisem przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Przepis ten reguluje zatem dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i nakazuje brać pod uwagę okoliczności wskazane w tym przepisie. Jednocześnie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu kasacyjnie wymierzono administracyjną karę pieniężna za delikt administracyjny określony w art. 194 ust. 2c u.o.o. tj. za brak prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów oraz prowadzenie tego systemu niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a . W przepisie art. 194 ust. 3 u.o.o. wyraźnie wskazano, że kara wynosi za dany delikt, a nie, że przedmiotową karę "można wymierzyć". Decyzja organów ochrony środowiska ma tu charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej. Oznacza to, że jeżeli organ ochrony środowiska stwierdzi popełnienie deliktu o którym mowa w art. 194 ust. 2c ustawy o odpadach, zobowiązany jest tę karę wymierzyć (wyrok NSA z 13 października 2017 r., II OSK 2509/16, CBOSA). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, podmiot naruszający posiadane zezwolenie winien się liczyć się z konsekwencjami takiego działania - w tym również z możliwością nałożenia na niego kary w wysokości określonej przepisami, zwłaszcza, że kara ta ma charakter środka prewencyjnego, a więc co do zasady zapobiegającego naruszeniom obowiązków nałożonych przez ustawodawcę przez podmiot prowadzący gospodarkę odpadami Należy również wskazać, że odpowiedzialność administracyjna przewidziana w art. 194 ust. 2c ustawy o odpadach ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od winy podmiotu posiadającego pozwolenie na gospodarowanie odpadami. Innymi słowy, dla powstania przedmiotowej odpowiedzialności administracyjnej bez znaczenia jest udział osób czy podmiotów trzecich. Prewencyjny charakter kary przewidzianej w art. 194 ust. 2c w zw. z art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach winien natomiast skłonić skarżącą w przyszłości do większej dbałości w realizacji swoich obowiązków. Określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej kary organ winien uwzględnić regulację prawną zawartą w art. 199 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, wysokość kary, o której mowa w art. 194ust. 2c, ustala się, uwzględniając rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze się pod uwagę skutki naruszeni wielkość zagrożenia. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że powołane przepisy nie dają podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za delikt określony w art. 194 ust. 2c ustawy o odpadach, a jedynie mają wpływ na określenie jej wysokości. Po drugie wymierzona jej kara (tj. [...] zł) została wymierzona właściwe w dolnej ustawowej granicy i stanowi znikomy procent maksymalnego wymiaru kary (tj. 1 000 000 zł). Orzekające organy uwzględniły zatem rodzaj odpadów, których dotyczyło naruszenie tj. jaki rodzaj odpadów nie był objęty wymaganym stałym monitoringiem (całkowitym lub częściowym) i przez jaki okres, a także uwzględnił, że przypisane skarżącej spółce naruszenie jest wielowątkowe oraz czas trwania poszczególnych przypisanych naruszeń składających się na delikt z art. 194 ust. 2c ustawy o odpadach, co zostało wyżej przedstawione i nie zostało zakwestionowane przez stronę. Dotyczyło ono magazynowania odpadów palnych tj. odpadów z tworzyw sztucznych. Zatem stwierdzenie, że przedmiotowe odpady nie niosły za sobą potencjonalnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi oraz środowiska w przypadku powstania pożaru nie jest uzasadnione. Prowadzony wizyjny system kontroli miejsc magazynowania lub składowania takiego rodzaju odpadów ma na celu nie tylko zapewnienie wywiązywania z nałożonych obowiązków oraz bieżącą kontrolę wywiązywania się z nich przez podmiot, który te odpady zbiera, wytwarza lub przetwarza w ramach prowadzonej gospodarki odpadami przez organy ochrony środowiska, ale także ma na celu umożliwienie na bieżąco interwencję w przypadku stwierdzonych naruszeń, ustalenie osób odpowiedzialnych za naruszenie jak również co jest istotne natychmiastową reakcję np. w przypadku powstania pożaru. Wszystkie te okoliczności stanowiły już wystarczająca podstawę do uznania za zasadne wymierzenie kary w niniejszej sprawie w wysokości [...] zł, czyli praktycznie w dolnej jej ustawowej granicy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 189f § 1 k.p.a. Należy mieć na uwadze, że możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. została pozostawiona uznaniu organu administracji, co ma wpływ na zakres kontroli legalności sprawowanej przez wojewódzki sąd administracyjny w tym zakresie. Przyjmuje się, że kontrola ta jest ograniczona do badania, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone i czy podjęte rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego (por. H. Knysiak-Sudyka, Kontrola decyzji uznaniowych przez sądy administracyjne (w:) M. Kapusta, A. Kaźmierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, A. Rabiega-Przyłęcka, P. Wilczyński (red.), Dyskrecjonalność w przestrzeni administracji publicznej, Warszawa 2025, s. 463, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 330/23). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności decyzji organu administracyjnego, bowiem podjęte rozstrzygnięcia wymagają przekonującego i jasnego uzasadnienia. Konstrukcja uznania administracyjnego wyraża się w możliwości wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji, w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (wyrok NSA z 17 września 2024 r., III OSK 291/23, CBOSA). Te warunki zaskarżona decyzja spełnia. Organ wyjaśnił bowiem, że nałożenie na podmioty prowadzące działalność związaną z gospodarowaniem odpadami, w tym ich zbieranie określonych obowiązków służy ochronie środowiska i ludzi przez ujemnymi następstwami związanymi z odpadami. Natomiast zapewnić ich realizacje mają między innymi instrumenty prawne o charakterze sankcji administracyjnych, zabezpieczające realizację obowiązków dotyczących działania na podstawie i w granicach pozwolenia, określającego warunki. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenie, a decyzje te mają charakter związany. Za uznaniem, że stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie nie nosi cechy znikomego naruszenia prawa przemawia przede wszystkich fakt wielowątkowego naruszenia obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu magazynowania i składowania odpadów oraz prowadzenie tego systemu niezgodnie z przepisami art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach, przy uwzględnieniu okresu trwania poszczególnych naruszeń składających się na przypisany stronie delikt. Świadczy to w sposób jednoznaczny, że skarżąca spółka jako podmiot zawodowo trudniący się gospodarką odpadami nie przywiązywał należytej uwagi do prowadzenia tej działalności zgodnie z udzielonym pozwoleniem oraz obowiązkami wynikającymi wprost z ustawy o odpadach. Należy także zwrócić uwagę na potencjalne niebezpieczeństwo jakie dla życia i zdrowi ludzi oraz środowiska niesie brak prowadzenia systemu wizyjnego zgodnie z zasadami określonymi przez prawodawcę w ustawie i aktach wykonawczych. Przedstawiona w skardze kasacyjnej interpretacją okoliczności mających wpływ na wysokość wymierzonej kary, o których mowa w art. 199 u.o.o. prowadziłaby do wniosku, że dopiero stwierdzenie określonego skutku będącego następstwem naruszeń np. pożaru, umożliwiałoby przypisane deliktu z art. 194 ust. 2c u.o.o. Zarówno Sąd I instancji jak i organy administracji publicznej wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie nie stwierdzili, że już sam fakt, że skarżąca spółka jest profesjonalnym podmiotem prowadzącym działalność w zakresie gospodarowania odpadami wyłącza możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, a jedynie stanowi podstawę do stawiania jej większych wymagań co do konieczności realizowania obowiązków nałożonych przez ustawodawcę w zakresie prowadzenia wizyjnego systemu kontroli magazynowania i lub składowania odpadów. Nadto wskazać, że skarżąca kasacyjnie nie wskazywała na określone nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające realizację tego obowiązku. Oczywistym przy tym pozostaje to, że instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być jednak stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.