III OSK 7315/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1617/20 w sprawie ze skargi M. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr KOA/3880/Oś/18 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 16 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1617/20 w dniu 16 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i K. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) z 24 kwietnia 2020 r. nr KOA/3880/Oś/18 w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że SKO decyzją z 24 kwietnia 2020 r. nr KOA/3880/Oś/18, wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta J. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 14 listopada 2018 r. nr 72/2018, nakazującej skarżącym usunięcie z terenu nieruchomości położonej w J. przy ul. [...] zeskładowanych odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych w postaci okien ram okiennych, szkła, tworzyw sztucznych, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza. Strony złożyły skargę do WSA w Warszawie na decyzję SKO z 24 kwietnia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W skardze kasacyjnej K. B. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez adw. na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a., zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, dalej: p.u.s.a.) przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sąd administracyjny powinien oddalić skargę w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia organu administracyjnego był inny niż ujawniony przez organ, wobec czego sąd administracyjny obowiązany był w takiej sytuacji skargę uwzględnić i uchylić przedmiotową decyzję z powodu jej niezgodności z prawem; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to "art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a." przez nieprawidłowe oddalenie skargi i uznanie że zarówno organ administracji pierwszej jak i drugiej instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy podczas gdy skarga powinna zostać uwzględniona, gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy te nie ustaliły rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w sposób nieprawidłowy oceniły charakter produktów jakim są okna i inne materiały budowlane gromadzone na nieruchomości skarżącego oraz nie uwzględniły twierdzeń skarżącego w tym zakresie; 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to "art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a." przez nieprawidłowe oddalenie skargi i nieprawidłowe uznanie, że organ drugiej instancji w sposób prawidłowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący gromadzi na swojej nieruchomości odpady, podczas gdy organy administracji nie wykazały podstawowej w sprawie przesłanki "pozbywania się" wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zaś przedmiotowe okna i materiały budowlane takimi odpadami nie są i tym samym skarga powinna zostać uwzględniona; 4) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to "art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a." przez nieprawidłowe oddalenie skargi i nieprawidłowe uznanie, że organy administracji zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w sposób prawidłowy orzekły o nałożeniu na skarżącą obowiązku pozbycia się odpadów podczas gdy skarga powinna zostać uwzględniona gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie gromadzi i nie gospodaruje odpadami; 5) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 ust. 1 pkt 6 "u z 14 grudnia 2012 o odpadach" (dalej ustawa o odpadach) przez nieprawidłowe uznanie, że okna i inne materiały budowlane trzymane na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpad w rozumieniu ww. przepisu, podczas gdy przedmiotowe okna i materiały budowlane stanowią produkty będące przedmiotem normalnej wymiany handlowej. Z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów ewentualnie zarzucono: 6) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 14 ustawy o odpadach przez nieprawidłowe uznanie, że okna i inne materiały budowlane gromadzone na terenie nieruchomości skarżącego nawet jeśli mogłyby zostać uznane za odpad, to w praktyce należy uznać, iż statusu takiego są pozbawione zgodnie z ww. przepisem. 7) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 17 pkt 1 ustawy o odpadach przez nieuwzględnienie ogólnego celu przedmiotowej regulacji tj. w pierwszej kolejności zapobieganiu powstawania odpadów, którą to dyrektywę wypełnia skarżący przez swoje postępowanie i ponowne wykorzystanie produktów, które nie uzyskują statusu odpadów. Z powodu wyżej wymienionych uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, wniesiono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie przedmiotowego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 203 p.p.s.a. wniesiono o zwrot poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 2), 3), 4) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia "art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a." Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że "art. 145 § 1 lit. c, p.p.s.a." nie istnieje w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Można przypuszczać, że skarżącemu kasacyjnie chodziło o naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się - innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m.in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a., a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie Sąd I instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że - nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych - mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie (zob. wyrok NSA z 24 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1404/23, LEX nr 3750772). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sąd administracyjny powinien oddalić skargę w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia organu administracyjnego był inny niż ujawniony przez organ, wobec czego sąd administracyjny obowiązany był w takiej sytuacji skargę uwzględnić i uchylić przedmiotową decyzję z powodu jej niezgodności z prawem. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zatem art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił, Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej" - zob. wyrok NSA z 24 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 6931/21, LEX nr 3511016). Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie wskazał. W każdym innym wypadku należy wskazać w podstawie skargi kasacyjnej naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis prawa procesowego, przy czym powinien to być przepis stanowiący samodzielną podstawę skargi kasacyjnej (por. m.in. wyrok NSA z 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1421/11). Sąd I instancji mógłby zatem naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. wyrok NSA z 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2307/11, LEX nr 1305511). Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2147/11, LEX nr 1298473). Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Po pierwsze, Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów, a zatem jako kryterium kontroli przyjął kryterium zgodności z prawem. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 1790/11, LEX nr 1332295). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 5) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 o odpadach przez nieprawidłowe uznanie, że okna i inne materiały budowlane składowane na terenie nieruchomości skarżącego stanowią odpad w rozumieniu ww. przepisu, podczas gdy przedmiotowe okna i materiały budowlane stanowią produkty będące przedmiotem normalnej wymiany handlowej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu. Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności, stwierdzić należy, że sformułowane w niej zarzuty zostały uzasadnione w sposób nie tylko zbyt lakoniczny, ale błędny. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd pierwszej instancji w przyjętym przez siebie stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji skarżący kasacyjnie jednak nie wykazał, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że kontrola przeprowadzona przez Burmistrza w dniu 19 grudnia 2017 r. wykazała, że skarżący na terenie należących do siebie nieruchomości składują okna posiadające ślady wskazujące na to, że pochodzą z demontażu obiektów budowlanych, na potwierdzenie czego w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna (k. 15,16,17,18,19 akt adm.). Okna te były składowane w sposób nieuporządkowany, nie były odpowiednio zabezpieczone, zajmowały całą powierzchnię działki. W toku kolejnej kontroli przeprowadzonej 3 września 2018 r. (protokół oględzin i ekspertyzy, k. 123, 124 akt adm.) ustalono natomiast, że teren nieruchomości został uprzątnięty, liczba okien zmniejszyła się, zostały one częściowo uporządkowane oraz przykryte plandekami. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący składują na swoich nieruchomościach odpady w postaci pozostałości po procesach demontażu obiektów budowlanych, w szczególności szkła płaskiego oraz ram okiennych. W trafnej ocenie Sądu I instancji, z przedłożonej dokumentacji nie wynika w żadnej mierze, aby składowane okna były fabrycznie nowe. Na dokumentacji zdjęciowej z 3 września 2018 r. (k. 119 akt adm.) na obramowaniu składowanych okien widoczne są fragmenty pianki montażowej. Skarżący przedłożyli plik atestów okien różnych producentów, jednak nie wynika z nich, że dotyczą one okien składowanych na nieruchomości skarżących. Natomiast ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności protokołów oględzin nieruchomości, jednoznacznie wynika, że okna składowane na nieruchomości skarżących zostały wymontowane z budynków. Pochodzenie okien z demontażu budynków potwierdzają skarżący, część z nich posiadała widoczne na zdjęciach uszkodzenia, nie były w żaden sposób spakowane, a zabezpieczone jedynie w postaci przykrycia plandekami, co nie chroniło ich w sposób dostateczny przed warunkami atmosferycznymi. Sposób postępowania z oknami potwierdza, że składowane na terenie nieruchomości skarżących okna i ich części nie były nowymi, pełnowartościowymi materiałami budowalnymi zabezpieczonymi opakowaniami, lecz stanowiły odpady. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 6) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "prawa materialnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 14 ustawy o odpadach". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 14 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm., dalej: u.o.), składa się kilku jednostek redakcyjnych w postaci ustępów o zróżnicowanej treści normatywnej. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uwagi były konieczne, bowiem podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty zostały sformułowane w sposób nieprecyzyjny, niespełniający wymogów z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie sposób podzielić przedstawionej przez skarżących interpretacji art. 14 ust. 1 pkt 1 u.o. i twierdzenia, że składowane przez nich okna utraciły status odpadów. Ma rację Sąd I instancji, że nie można w realiach rozpatrywanej sprawy uznać, że składowane na nieruchomościach skarżących okna zostały poddane wyżej opisanemu procesowi, a sama chęć ponownego ich wykorzystania przez nich nie oznacza, że przedmioty te straciły status odpadu sklasyfikowanego w przepisach rozporządzenia z 9 grudnia 2014 r. jako odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych w postaci szkła płaskiego oraz tworzyw sztucznych w ramach okiennych. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 7) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 17 pkt 1 u.o. przez nieuwzględnienie ogólnego celu przedmiotowej regulacji tj. w pierwszej kolejności zapobieganiu powstawania odpadów. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że decyzja Burmistrza Miasta J. z 14 listopada 2018 r. nr 72/2018, nakazująca skarżącym usunięcie z terenu nieruchomości zeskładowanych odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych w postaci okien ram okiennych, szkła, tworzyw sztucznych realizuje cel wynikający z treści art. 17 pkt 1 u.o. Nie można zgodzić się z oceną skarżącego kasacyjnie przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według którego bez znaczenia jest sposób pozyskania do obrotu przedmiotowych materiałów oraz fakt, że pochodzą one ze starszych budynków. To że pochodzą one ze starszych i często rozbieranych budynków nie jest jednoznaczne z okolicznością o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., tj. zamiarem lub obowiązkiem pozbycia się. W praktyce bowiem organ pierwszej i drugiej instancji nie nakreślił i nie pochylił się odpowiednio nad kwestią "pozbycia się" właśnie. Odnosząc się do tej oceny wyjaśnić należy, że odpady znajdujące się terenie nieruchomości pochodzące z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych w postaci okien ram okiennych, szkła, tworzyw sztucznych, znalazły się tam, ponieważ ich poprzedni posiadacze pozbyli się tych przedmiotów stanowiących odpady. Kluczowe znaczenie ma bowiem wola pozbycia się pochodzących z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych przedmiotów w postaci okien ram okiennych, szkła, tworzyw sztucznych z uwagi na ich zużycie w tych obiektach budowlanych. Już sama okoliczność pozbycia się tych przedmiotów świadczy o tym, że nastąpiło ich zużycie (techniczne (niespełniające norm technicznych) lub fizyczne niezależnie od jego stopnia, uniemożliwiało ich dalsze użytkowanie zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem w obiektach budowlanych. W konsekwencji sporne części przedmioty pochodzące z demontażu z obiektów budowlanych należało uznać za odpad w dacie ich pozbycia się przez dotychczasowych posiadaczy, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Relewantną cechą pojęcia "odpadu" jest "pozbycie się" go. Dla oceny, czy doszło do "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach danego przedmiotu, istotna jest przyczyna dokonania tej czynności i intencje, które skłoniły posiadacza rzeczy do wyzbycia się jej. Obecnie obowiązujące przepisy wskazują, że wystąpienie przesłanki pozbycia się w stosunku do danego przedmiotu jest jedynym kryterium kwalifikacji/braku kwalifikacji tego przedmiotu jako odpadu (zob. wyrok NSA z 9 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 3227/21, LEX nr 3696633). Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.