I SA/Bk 14/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił P. B. (dalej powoływany jako "Skarżący") zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 74.079,00 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 30.311,00 zł. Organ zakwestionował prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 458.637,39 zł. Wskazano, że Skarżący nie zaliczył do przychodów podatkowych otrzymanych kwot odszkodowań od I. S.A. dotyczących składników majątku związanych z działalnością gospodarczą oraz otrzymanych refundacji z Powiatowego Urzędu Pracy w S. Ustalenia dotyczące zawyżonych przychodów podatkowych odnoszą się do wystawionych faktur sprzedaży VAT na rzecz firmy F. sp. z o.o., które – zdaniem organu - nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Kolejne ustalenie dotyczy zaniżonych kosztów podatkowych tytułem zaksięgowanych składek ZUS w wysokości niższej od podlegających odliczeniu. Organ I instancji wskazał, że na kwotę zawyżonych kosztów uzyskania przychodów w roku 2015 złożyły się: - kwota 59.994,39 zł zaksięgowana w pozostałych wydatkach i wynikająca z faktur VAT z nazwą wystawcy: F. sp. z o.o. tytułem zakupu towarów, - kwota 128.643,00 zł wynikająca z faktury korygującej VAT, wystawionej przez I. sp. z o.o. tytułem zwrotu minikopiarki JCB, - kwota 57.000,00 zł wynikająca z faktur VAT z [...] listopada 2015 r. i z [...] grudnia 2015 r. z nazwą wystawcy: W. tytułem "roboty budowlane związane z budową sieci światłowodowej na terenie powiatu s. wraz z uporządkowaniem terenu" oraz "roboty budowlane związane z budową i przebudową sieci energetycznej i telekomunikacyjnej wraz z demontażem słupów oraz ich utylizacją", - kwota 113.310,00 zł wynikająca z faktur VAT Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. oraz Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. z nazwą wystawcy: K. sp. z o.o. tytułem usługi montażu słupów energetycznych i usługi wspomagającej montaż słupów energetycznych, - kwota 26.690,00 zł wynikająca z faktury VAT Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. z nazwą wystawcy: E. sp. z o.o. tytułem zakupu usług projektowania sieci światłowodowej w ilości 17 km, - kwota 73.000,00 zł wynikająca z 5 faktur VAT z nazwą wystawcy: V. tytułem budowy przyłączy światłowodowych, wymiany gruntu z zagęszczeniem oraz naprawa jezdni asfaltowej po awarii wodociągowej na ul. [...] w Z. oraz budowa sieci światłowodowej na terenie powiatu s. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącego zarzucił rażące naruszenie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej: "o.p.") oraz art. 165 § 1, § 2 i § 4 o.p. w zw. z art. 144 § 1, art. 145 § 1, art. 148 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji, pomimo że postępowanie podatkowe w sprawie nie zostało wszczęte na skutek niedoręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że u Skarżącego była prowadzona kontrola podatkowa. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z [...] maja 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Postanowienie doręczone zostało podatnikowi [...] maja 2017 r. w trybie art. 149 o.p. Wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym osobą odbierającą postanowienie jest R. B., który zobowiązał się, jako pełnoletni domownik, do doręczenia pisma podatnikowi. Zdaniem organu, okoliczność zaniechania lub zwłoki domownika w oddaniu przesyłki adresatowi nie ma w tym wypadku wpływu na wykazanie przesłanki braku winy u adresata. Przy doręczeniu korespondencji w trybie art. 149 o.p., do rąk pełnoletniego domownika, ewentualne zaniechania domownika w przekazaniu przesyłki zasadniczo obciążają tegoż adresata. Dodatkowo organ wskazał, że pismem z [...] maja 2017 r. organ I instancji poinformował podatnika o możliwości działania we wszczętym postępowaniu przez pełnomocnika. Pismo zostało doręczone Skarżącemu [...] czerwca.2017 r. również w trybie art. 149 o.p., a osobą, która odebrała przedmiotowe pismo był ponownie R. B., który zobowiązał się jako pełnoletni domownik do doręczenia pisma podatnikowi. Ponadto w kolejnych pismach kierowanych do Skarżącego organ pierwszej instancji wskazywał, iż dokonanie określonych czynności odbywa się w ramach wszczętego postępowania podatkowego. Zdaniem organu, nie ma więc podstaw do przyjęcia, iż strona nie posiadała wiedzy o toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do dowodu strony skarżącej w postaci zaświadczenia Urzędu Miejskiego w S. odnośnie adresu zameldowania R. B. organ wskazał, że nie ma on wpływu na ustalenia odnośnie doręczenia Skarżącemu korespondencji. Fakt zameldowania ojca Skarżącego pod innym adresem nie może potwierdzać, że korespondencję kierowaną do syna P. B. na jego adres zamieszania w I., R. B. odbierał, i to dwukrotnie, w S. Organ odwoławczy stwierdził też, że nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że Skarżący nie posiadał wiedzy o toczącym się postępowaniu. Potwierdzenie odbioru postanowień kierowanych do Skarżącego opatrzone jest adnotacjami pozwalającymi na ustalenie, że zostały one odebrane przez niego [...] czerwca 2017 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zauważył, że kwestia zaniżenia przychodów podatkowych o kwotę netto 8.057,11 zł, na którą złożyły się otrzymane odszkodowania od I. S.A. oraz otrzymane refundacje z Powiatowego Urzędu Pracy w S. nie były przedmiotem sporu pomiędzy podatnikiem a organem pierwszej instancji. Poza sporem jest również zawyżenie kosztów uzyskania przychodu o kwotę 128.643,00 zł tytułem zwrotu minikopiarki JCB, uprzednio zaksięgowanej w poczet kosztów podatkowych. Po kontroli podatkowej podatnik ustalenia te uwzględnił w złożonej korekcie zeznania rocznego PIT-36L. Odnośnie zaś 6 faktur zakupu towarów w firmie F. organ odwoławczy stwierdził, że wskazane przez organ I instancji okoliczności wskazują, że Skarżący uczestniczył w przetransferowaniu majątku z F. sp. z o.o. do F. sp. z o.o. z uwagi na rozpoczęte w pierwszej ze spółek postępowanie upadłościowe. Nie istnieją bowiem żadne obiektywne dowody przejścia tych środków z majątku F. sp. z o.o. do majątku Skarżącego i następnie z majątku Skarżącego do majątku F. sp. z o.o. Celem tych transakcji było wyprowadzenie majątku upadającego podmiotu i uniknięcie w ten sposób zaspokojenia wierzycieli niepowiązanych. Zdaniem organu, Skarżący wiedział, jaką rolę pełni w opisywanym procederze i godził się na to. Na jego świadomy udział wskazuje brak ryzyka i zaangażowania, jakie jest zwykle w tego typu działaniach handlowych, a także bliska znajomość z L. Ż. i Z. Ż. Organ odwoławczy podzielił też zasadność ustaleń w zakresie wyłączenia z kosztów podatkowych kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez firmę W. w dniu [...] listopada 2015 r. na kwotę netto 48.000,00 zł oraz w dniu [...] grudnia 2015 r. na kwotę netto 9.000,00 zł tytułem "roboty budowlane związane z budową sieci światłowodowej na terenie powiatu s. wraz z uporządkowaniem terenu" oraz "roboty budowlane związane z budową i przebudową sieci energetycznej i telekomunikacyjnej wraz z demontażem słupów oraz ich utylizacją". Organ wskazał, że w trakcie postępowania, poza spornymi fakturami, Skarżący nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które potwierdziłyby fakt wykonania usług w nich wymienionych. Nie wykazał, że usługi wykonał R. J., jak również nie udowodnił, że zapłacił za usługę. Na fakturach wskazano, że zapłata za usługę nastąpiła gotówką, jednak Skarżący nie przedstawił żadnego potwierdzenia zapłaty ani nie przedłożył pisemnych umów na wykonanie prac. W związku z tym organ stwierdził, że materiał dowodowy dowodzi, że faktury wystawione na rzecz Skarżącego nie potwierdzają czynności, które rzekomo wykonał R. J. Organ odwoławczy podzielił też ustalenia organu I instancji co do wyłączenia z kosztów kwoty 113.310,00 zł wynikającej z faktur VAT Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. oraz Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. z nazwą wystawcy: K. sp. z o.o. tytułem usługi montażu słupów energetycznych i usługi wspomagającej montaż słupów energetycznych. Na podstawie zgromadzonych informacji i dowodów osobowych organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczym powodem zawarcia przedmiotowych transakcji było uzyskanie korzyści podatkowej przez Skarżącego w postaci obniżenia podstawy opodatkowania o wartość faktur wystawionych przez podmiot, który zafakturowanych usług nie wykonał. W kwestii niezaliczenia przez organ podatkowy pierwszej instancji do kosztów uzyskania przychodu kwoty 26.690,00 zł wynikającej z faktury VAT Nr [...] z dnia [...].12.2015 r. z nazwą wystawcy: E. sp. z o.o. tytułem zakupu usług projektowania sieci światłowodowej w ilości 17 km, organ odwoławczy stwierdził, że transakcja ta w rzeczywistości nie miała miejsca. Materiał dowodowy nie potwierdza bowiem nabycia przez Skarżącego usług od firmy E. sp. z o.o. na kwotę netto 26.690,00 zł. Organ przyjął, że Skarżący miał świadomość, że wystawione na jego rzecz przez F. Sp. z o.o., W., K. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o. faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między pomiotami na nich wymienionymi. Odnosząc się do ustaleń w zakresie wyłączenia z kosztów kwot z faktur wystawionych przez V. na łączną kwotę 73.000,00 zł organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie daje podstawy do przyjęcia, że wystawca faktur nie wykonał wskazanych w nich robót na rzecz podatnika, co w konsekwencji stanowi brak podstaw do uznania za koszty podatkowe kwot netto z zakwestionowanych faktur VAT. Organ odwoławczy wyjaśnił stronie Skarżącej motywy, jakimi się kierował odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów, wskazując, że poza wnioskiem o przesłuchania świadka Ł. Ż. oraz P. J. były one już przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, który wskazał, że okoliczności, które miały być przedmiotem dowodu, stwierdzone zostały wystarczająco innymi dowodami. Odnośnie zaś wniosku o przesłuchanie świadków Ł. Ż. oraz P. J. organ odwoławczy przyjął, że okoliczności, na które świadkowie byli powoływani, zostały już stwierdzone innymi dowodami. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem stwierdzenia nieważności może być wyłącznie decyzja ostateczna. Zaskarżona w sprawie decyzja jest decyzją nieostateczną, co oznacza, że brak jest podstaw do rozpatrywania wniosku w trybach nadzwyczajnych. Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: 1.art. 207 § 1 i § 2 o.p. oraz 165 § 1, § 2 i § 4 o.p. w zw. z art. 144 § 1, art. 145 § 1, art. 148 § 1 o.p., poprzez wydanie decyzji, pomimo że postępowanie podatkowe w sprawie nie zostało wszczęte na skutek niedoręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego; 2. art. 188 i art. 193 § 3 w zw. z art. 187 § 1 i 180 § 1 o.p. polegające na oddaleniu wniosków dowodowych strony zmierzających do wykazania, że postanowienie o wszczęciu postępowania nie zostało skutecznie doręczone Stronie - tj.: nie zostało doręczone dorosłemu domownikowi Skarżącego pod właściwym adresem; w tym w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków R. B.- osoby, której doręczono postanowienie o wszczęciu postępowania oraz L. L.– pracownika P. zatrudnionego na stanowisku listonosza - dokonującego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania, na okoliczność, że osoba która odbierała korespondencję nie była domownikiem skarżącego; w dniu doręczenia nie przebywała pod adresem I.; oraz że korespondencja w postaci postanowienia o wszczęciu została odebrana pod adresem S. ul. [...], tj. w miejscu zamieszkania R. B.; - art. 188 o.p. poprzez oddalenie wniosków-dowodowych strony o przesłuchanie świadków: - T. H., T. N., T. M., na okoliczność świadczenia oraz zakresu prac realizowanych przez firmę W., oraz K. sp. z o.o., V., - P. J. - na okoliczność świadczenia oraz zakresu prac świadczonych przez firmę W. - T. S.- projektanta, na okoliczność wykonania projektu przez firmę E. na rzecz Kontrolowanego, w tym w kontekście złożonej do akt sprawy dokumentacji projektowej na płycie CD; W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w zasadzie do prawidłowości doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, iż w żadnym zakresie nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...].05.2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął z urzędu wobec P. B. postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Postanowienie doręczone zostało podatnikowi w dniu [...].05.2017 r. w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej. Fakt ten wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym osobą odbierającą postanowienie jest R. B., który zobowiązał się jako pełnoletni domownik do doręczenia pisma. Potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 554/08 i 8 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I FSK 11/11). Okoliczność zaniechania lub zwłoki domownika w oddaniu przesyłki adresatowi nie ma w tym wypadku wpływu na wykazanie przesłanki braku winy u adresata. Przy doręczeniu korespondencji w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej, do rąk pełnoletniego domownika, ewentualne zaniechania domownika w przekazaniu przesyłki zasadniczo obciążają tegoż adresata. Sens i cel doręczenia zastępczego z art. 149 Ordynacji podatkowej przejawia się w tym, że doręczenia dokonuje się domownikowi, ale ze skutkiem dla strony. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12.09.2012 r., sygn. akt I FSK 1648/11 "...W samej konstrukcji doręczenia do rąk domownika pisma przeznaczonego dla strony tkwi założenie, że w sytuacji objętej hipotezą powołanego przepisu dopuszczalne jest pozostawienie korespondencji zamiast bezpośrednio adresatowi innej osobie będącej domownikiem gotowym do dalszego przekazania pisma podmiotowi nieobecnemu w mieszkaniu... ". Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z brzmieniem art. 92 Prawa pocztowego, w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, prawo wniesienia reklamacji przysługuje m.in. adresatowi. W tym przypadku Skarżący z tego prawa nie skorzystał, a zatem nie może wywodzić z faktu niedoręczenia lub doręczenia wadliwego korzystnych sobie skutków prawnych. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2014 r. (I OSK 3019/14, LEX nr 1646157), "właściwym sposobem podważenia skuteczności doręczenia (czy też wyjaśnienia jego okoliczności) powinno być postępowanie reklamacyjne przeprowadzone w urzędzie pocztowym. Podkreślić należy, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością" W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. (I FZ 67/17), Sąd stwierdził, iż "jedną z możliwości służących obaleniu wspomnianego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529 z późn. zm. - obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 z póżn. zm.) oraz przepisami § 1-6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1468)". Co do zasady zatem brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania (patrz: Bogusław Dauter (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wolters Kluwer2016 r., s. 400). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania takie domniemanie nie zostało obalone, a nawet uprawdopodobnione. Podkreślenia wymaga okoliczność, na co słusznie wskazuje organ, iż pismem z [...].05.2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. poinformował podatnika o możliwości działania we wszczętym postępowaniu przez pełnomocnika. Pismo doręczone zostało podatnikowi w dniu [...].06.2017 r. również w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej. Osobą, która odebrała przedmiotowe pismo był ponownie R. B., który zobowiązał się jako pełnoletni domownik do doręczenia pisma podatnikowi. W kolejnych pismach kierowanych do podatnika od [...].06.2017 r., tj. od daty doręczenia 3 postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.: o uzupełnieniu materiału dowodowego, o odmowie przeprowadzenia dowodu oraz o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego, organ pierwszej instancji wskazywał, iż dokonanie określonych czynności odbywa się w ramach wszczętego postępowania podatkowego. Nie ma więc uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż strona nie posiadała wiedzy o toczącym się postępowaniu. Potwierdzenie odbioru opatrzone jest wszystkimi adnotacjami pozwalającymi na ustalenie bez żadnych wątpliwości, kiedy przesyłka została nadana, kiedy i kto ją odebrał oraz pod jakim adresem. Postanowienie o wszczęciu postępowania wysłano na adres miejsca zamieszkania P. B., co było zgodne z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej Z uwagi na powyższe, na uwzględnienie nie zasługiwały także złożone wnioski dowodowe. Okoliczności doręczenia zostały stwierdzone innymi dowodami. Dołączone do pisma z [...].08.2017 r. zaświadczenie Urzędu Miejskiego w S. odnośnie adresu zameldowania R. B. stanowi dowód w sprawie. Podlegało ocenie jak każdy inny dokument. Nie ma jednakże wpływu na ustalenie odnośnie doręczenia stronie korespondencji, w tym postanowienia o wszczęciu postępowania. Fakt zameldowania bowiem ojca strony pod innym adresem, nie może potwierdzać, że korespondencję kierowaną do syna P. B. na jego adres zamieszania w I., R. B. odbierał i to dwukrotnie w S. Fakt zameldowania nie był kwestionowany. Nie ma jednakże wpływu na ustalenie odnośnie doręczenia skarżącemu korespondencji, w tym postanowienia o wszczęciu postępowania. Nie zostały zatem naruszone, jak wskazał pełnomocnik w skardze, przepisy art. 144 i art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej bowiem postanowienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało za pokwitowaniem w mieszkaniu skarżącego - pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Odnosząc się do kolejnego zarzutu w zakresie zakwestionowanej przez organy podatkowe transakcji skarżącego z firmą F. stwierdzić należy, iż również jest niezasadny. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podatnik w 2015 r. zaewidencjonował w prowadzonych ewidencjach na podstawie 6 faktur zakup towarów w firmie F. sp. z o.o. na łączną kwotę netto 58.872,44 zł. Faktury te zostały wystawione przez F. sp. z o.o. w różnych dniach. Następnie P. B. w dniach [...].12.2015 r. i [...].12.2015 r. wystawił faktury sprzedaży na towary wymienione w tych fakturach na łączną kwotę netto 99.740,00 zł. Jako nabywcę P. B. wskazał firmę F. sp. z o.o. Z dokonanych ustaleń wynika, że zakupiony i odsprzedany towar nigdy nie zmienił miejsca magazynowania, płatności odbywały się gotówką, pomimo ustawowego obowiązku transakcji przelewowej. Faktury kupna i sprzedaży wystawione zostały w krótkim odstępie czasowym. W celu ustalenia czy udokumentowane w/w fakturami transakcje miały miejsce, dokonano szeregu ustaleń, które potwierdzają, iż nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i w świetle przepisów art. 14 i art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wykazana sprzedaż nie podlega opodatkowaniu, a koszty rzekomego zakupu nie stanowią kosztów podatkowych. Tak jak wskazano wyżej, okolicznościami potwierdzającymi zasadność takiego twierdzenia są ustalenia faktyczne: - kontrola przeprowadzona w F. sp. z o.o. wykazała, że nabyte przez Spółkę środki trwałe zostały udokumentowane fakturami wystawionymi przez podmioty, które w miesiącach listopad - grudzień 2015 r. odkupiły te środki od F. sp. z o.o., transakcję kupna w F. sp. z o.o. i sprzedaży do F. sp. z o.o. przeprowadził również P. B., nabywcy środków trwałych od F. sp. z o.o. nie zatrzymali na potrzeby prowadzonej działalności zakupionych środków trwałych, niezwłocznie zostały odsprzedane do F. sp. z o.o. Firma F. sp. z o.o. przejęła po firmie F. sp. z o.o. miejsce prowadzenia działalności w takim samym zakresie, przejęła również domenę internetową. Należy zaznaczyć, że 100 % udziałów firmy F. sp. z o.o. posiada L. Ż., w firmie F. sp. z o.o. 50% udziałów posiadał Z. Ż., Z. Ż. i L. Ż. pozostają w związku małżeńskim, a z propozycją odkupienia nabytych towarów od P. B. wystąpiła L. Ż. Organ zasadnie przyjął, iż celem tych wszystkich transakcji było wyprowadzenie majątku upadającego podmiotu i uniknięcie w ten sposób zaspokojenia wierzycieli niepowiązanych. Należy zauważyć, iż organ pierwszej instancji miał prawo i obowiązek ocenić skutki podatkowe powyższych czynności, tj. czy wystawione faktury odpowiadały rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym. Potwierdzeniem powyższego są również złożone podczas kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w Spółce F. wyjaśnienia L. Ż. Prezes Spółki oświadczyła bowiem, że F. rozważała możliwość częściowego odkupienia majątku upadającej Spółki F. Jednak po zasięgnięciu opinii prawnej i przeprowadzeniu audytu okazało się, iż nie jest to możliwe. Zawarcie bowiem takich umów było zbyt niebezpieczne dla Spółki F. pod względem uznania takich umów za nieważnie i mogło skutkować utratą nabytego majątku. Jak wykazano powyżej, "nabycie" przez P. B. towarów od F. Sp. z o.o. było fikcją. Czynności te były pozorowane w celu "zabezpieczenia" majątku F. Sp. z o.o. przed windykacją ze strony wierzycieli. Skarżący wiedział, jaką rolę pełni w opisywanym procederze i godził się na to. Na jego świadomy udział wskazuje brak ryzyka i zaangażowania, jakie jest zwykle w tego typu działaniach handlowych, a także bliska znajomość z L. Ż. i Z. Ż. P. B. znał sytuację finansową F. Sp. z o.o. W trakcie przesłuchania w charakterze strony zeznał, że cyt: "Doszły mnie słuchy, ze firma F. jest bliska bankructwa (od kolegów, którzy pracowali w tej firmie i zostali zwolnieni]...". Powyżej opisany przebieg zdarzeń i wyciągnięte wnioski, w ocenie organu odwoławczego, potwierdzają bezsprzecznie pozorność przeprowadzonych transakcji. Sprawy te odnośnie spółki F. były już także rozpoznawane przez tutejszy Sąd (por. I SA/Bk 478/17; 479/17; 1281/17 i 1282/17). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut nieprzesłuchania świadków w trakcie toczącego się postępowania. Organ prawidłowo stwierdził, iż fakty i okoliczności na wyjaśnienie których wnioskowani byli świadkowie, zostały udowodnione innymi dowodami przeprowadzonymi w trakcie postępowania podatkowego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.