I SA/Bk 232/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku rolnego na 2019 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Wójta Gminy J., ustalono K. M. wysokość podatku rolnego od gruntów gospodarstwa rolnego o powierzchni fizycznej 8,7800 ha (użytek rolny), w tym ha przeliczeniowe ogólne - 3,1195, a podlegające opodatkowaniu 2,1760 ha, według stawki podatku 135,90 zł, w kwocie 257 zł (3,1195 ha X 135,90 zł = 423,90 zł, od której odjęto kwotę 128,22 zł z tytułu zwolnienia ustawowego od podatku rolnego oraz kwotę 39,14 zł z tytułu zwolnienia udzielonego decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], od gruntów na których zaprzestano produkcji rolnej). 2. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że na jej działce nr [...] są "ustanowione" grunty zadrzewione i zakrzewione na użytku rolnym. Wskazała, że na tych gruntach rosną drzewa i krzewy, a wiek niektórych drzew określa na 7 lat. Powołując się na przepisy ustawy o podatku rolnym podniosła, że tego rodzaju grunty są zwolnione od podatku rolnego, a zwolnienia dokonuje się z urzędu, w związku z czym nie powinna płacić podatku. Wskazała, że należące do niej grunty nie są użytkowane rolniczo i dopiero gdy zostaną przygotowane do użytkowania rolniczego i będą przynosiły dochód, zgłosi je do opodatkowania podatkiem rolnym. Do odwołania załączyła fotografie przedstawiające stan na gruncie z lat: 2008, 2010, 2012, 2014, 2016 i 2018. 3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że z zawartego w ewidencji gruntów opisu wynika że na przedmiotowej działce nie ma gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytku rolnym. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, wobec czego ma rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, a nie zdjęcia, jakie skarżąca dołączyła do wniesionego odwołania. W ocenie SKO bez znaczenia pozostaje również przywołana w odwołaniu okoliczność braku możliwości uzyskiwania dochodu z uwagi na nieprzygotowanie przedmiotowych gruntów do rolniczego wykorzystania, ponieważ są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Organ odwoławczy wskazał również, że organ podatkowy, dokonując ustaleń w sprawie podatku, jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów, które mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ podatkowy nie jest zatem upoważniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. 4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem K. M. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku podnosząc, że nie powinna płacić podatku rolnego już od 18 lat, ponieważ grunty działki nr [...] są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytku rolnym, więc na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym są zwolnione od podatku rolnego. Wskazała, że gdyby na jej gruntach nie były ustanowione grunty zadrzewione i zakrzewione to Wójt nie dokonałby zwolnienia 20% tych gruntów od podatku rolnego. 5. SKO wywiodło odpowiedź na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, oraz wnosząc o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. 2. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. 2018 poz. 2107 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a..). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 3. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta z dnia z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za 2019 r. Zatem nie było przedmiotem tego postępowania rozstrzyganie innych kwestii, aniżeli wymiar podatku rolnego za 2019 rok. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2019 poz. 1256, dalej: u.p.r.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. np. przeznaczenia gruntów. W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Niewątpliwie zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2019 poz. 725, dalej: p.g.k.). Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 22 ust. 1 p.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Powyższe koresponduje z treścią art. 7d pkt 1 p.g.k., z którego wynika, że do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonych podstawach określonych w p.g.k. i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2019 poz. 939, dalej: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 p.g.k. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W judykaturze zwraca się uwagę na fakt, że starosta jako przedstawiciel Skarbu Państwa odpowiada za aktualność danych w ewidencji, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane na podstawie danych udokumentowanych. Obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 p.g.k., z jednej strony zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś strony eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 24/12 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu przy czym zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych, a także materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2007 roku, sygn. akt IV SA/Wa 301/07). Aktualizacja operatu ewidencyjnego, zgodnie z § 45 rozporządzenia, następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych, przy czym obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków spoczywa na właścicielach (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.). Jak trafnie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 596/18 na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U 2019 poza 1170, dalej: u.p.o.l.), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko powyższe potwierdza wskazana już powyżej regulacja zawarta w art. 4 ust. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 2997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 poza. 900, dalej: o.p.), dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym i również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Zatem organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Powołując się na dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, organy podatkowe powinny uwzględnić, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. W wyroku z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że, uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości (także rolnego), tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem. Mając na uwadze powyższe sąd pozostaje na stanowisku, że weryfikacja danych dotyczących przeznaczenia nieruchomości nie może następować w postępowaniu podatkowym, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym przed organem prowadzącym Ewidencję Gruntów i Budynków tj. właściwym starostą. Dopóki więc zapis dotyczący przeznaczenia gruntów na działce nie ulegnie zmianie w ewidencji gruntów będzie miał on charakter wiążący dla organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku. Tym samym twierdzenia skarżącej jakoby należące do niej grunty nie były użytkowane rolniczo, a dopiero gdy zostaną przygotowane do użytkowania rolniczego i będą przynosiły dochód, zgłosi je do opodatkowania podatkiem rolnym, należy uznać za bezzasadne. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą bowiem przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, która, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). 4. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że nie powinna płacić podatku rolnego już od 18 lat, ponieważ grunty działki nr [...] są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytku rolnym, więc na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym są zwolnione od podatku rolnego. Na poparcie swoich twierdzeń w toku postępowania przedłożyła zdjęcia obrazujące przedmiotową nieruchomość. Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji, a bez wątpienia prywatne zdjęcia skarżącej takiego waloru nie posiadają, tak więc rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Przy czym bez znaczenia pozostaje przywoływana w skardze okoliczność, że skarżąca nie uzyskuje z przedmiotowej nieruchomości dochodu z uwagi na jej nieprzygotowanie do rolniczego wykorzystania. W ocenie Sądu, co już zostało wskazane powyżej, stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawą wymiaru podatków, w tym i podatku rolnego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia przeznaczenia gruntu, podlegającego opodatkowaniu ma wpis w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla podatnika przez Starostwo. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to ma możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wskazać w tym miejscu należy, że w trakcie postępowania, skarżąca oprócz wyżej wspomnianych zdjęć nie zaoferowała nowych dowodów, które potwierdzałyby prezentowane stanowisko. W związku z tym, przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Stąd, zarzuty zawarte w skardze ocenić należało jako chybione. Odnosząc się natomiast do twierdzenia skarżącej, że Wójt nie dokonałby zwolnienia 20% należących do niej gruntów od podatku rolnego gdyby nie były na nich ustanowione grunty zadrzewione i zakrzewione to wskazać należy, że zwolnienia użytków klasy IV b organ dokonał na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 u.p.r., który stanowi, że grunty gospodarstw rolnych, na których zaprzestano produkcji rolnej, z tym że zwolnienie może dotyczyć nie więcej niż 20% powierzchni użytków rolnych gospodarstwa rolnego, lecz nie więcej niż 10 ha - na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów, a nie jak wskazuje skarżąca – na podstawie ust. 1 pkt 1 tego przepisu (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Zwolnienie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 obejmuje bowiem użytki rolne klasy V i VI i jak słusznie wskazuje skarżąca jest dokonywane z urzędu, natomiast zwolnienia na podstawie pkt 7 tego przepisu dokonuje się na wniosek, który skarżąca z resztą prawidłowo złożyła i dlatego też Wójt dokonał zwolnienia od podatku rolnego 20% powierzchni użytków rolnych klasy IV b, na których zaprzestano produkcji rolnej. Nie ulega bowiem wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżąca nie prowadzi produkcji rolnej na spornych gruntach, jednakże jej zobowiązanie podatkowe wynika, jak już zostało wyjaśnione szczegółowo powyżej, z faktu, że grunty, jakie obejmuje działka nr 51/1, są sklasyfikowane w Ewidencji gruntów jako użytki rolne. Skoro zaś ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, a co za tym idzie - odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków, to organ był w tym zakresie związany treścią Ewidencji gruntów i budynków. 5. W ocenie sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. SKO szczegółowo wyjaśniło, na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące. 6. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. 7. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.