I SA/Bk 323/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.)’, asesor WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 05 listopada 2008 r. sprawy ze skargi E. P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr P[..] w przedmiocie określenia za grudzień 2002 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika oraz umorzenia postępowania w zakresie ustalenia za ten miesiąc dodatkowego zobowiązania podatkowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w części, w jakiej została uchylona, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej Spółki z o.o. w B. E. P. kwotę 297,00 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] z [....].06.2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. Decyzją z [...].07.2005 r. Nr [....] Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. dokonał Spółce rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r. w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano oraz ustalił za te miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Od ww. decyzji Spółka wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, decyzją z [...].10.2005 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. Wyrokiem z 11.05.2006 r. sygn. akt I SA/Bk 411/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję organu II instancji. W wyroku Sąd wskazał, że nie ustalono w sposób wystarczający stanu faktycznego, a mianowicie nie wskazano dowodów, z których wynikałoby, że samochody stanowiące trwały majątek firmy faktycznie były użytkowane przez konkretnych zleceniobiorców. Zdaniem Sądu nie ustalono, który ze zleceniobiorców użytkował określony samochód oraz tego, czy faktycznie użytkował i w jakim okresie. Powyższe, w ocenie Sądu, nie pozwalało na wyciągnięcie kategorycznego wniosku, że wydatki z tytułu eksploatacji wspomnianych samochodów poniesione przez Spółkę dotyczyły świadczonych przez zleceniobiorców usług i dlatego powinny obciążać koszty uzyskania przychodu działalności przez nich wykonywanej, a w konsekwencji, że stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących te wydatki. W związku z ww. wyrokiem, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z [...].08.2006 r. Nr [....] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz uzupełnieniu materiału dowodowego Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. wydał decyzję z [.....].03.2008 r. Nr [.....], którą dokonał Spółce rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. w sposób odmienny aniżeli zadeklarowano oraz ustalił za ten miesiąc dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Uzasadniając swoją decyzję organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka zawarła umowy menedżerskie (zarządzania) z przedsiębiorcami wykonującymi działalność gospodarczą. Wykonanie przez zleceniobiorców działalności polegającej na świadczeniu usług zarządzania wymagało zaangażowania przez nich środków finansowych i rzeczowych, a więc poniesienia wydatków w celu uzyskania przychodów, którymi było wynagrodzenie należne od Spółki. W rzeczywistości jednak wydatki na zakup usług i towarów, przy użyciu których przedsiębiorcy wykonywali usługi, ponosiła Spółka. Tym samym - zdaniem organu I instancji - nie były one ponoszone w celu uzyskania przychodów przez Spółkę, lecz przez przedsiębiorców, którzy świadczyli Spółce te usługi. Z tych też względów organ pierwszej instancji ww. decyzją z [....].03.2008 r. Nr [....], wyłączył m.in. z kosztów uzyskania przychodów wydatki na zakup usług telekomunikacyjnych do telefonów, z których korzystali zleceniobiorcy oraz na zakup akcesoriów samochodowych, części zamiennych, usług myjni samochodowej a także paliwa do samochodów użytkowanych przez zleceniobiorców. W związku z wyłączeniem ww. wydatków z kosztów uzyskania przychodów - w ocenie organu I instancji - zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach na zakup tych towarów i usług, ponieważ zgodnie z powołanym przepisem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Nie godząc się z ustaleniami zawartymi w w/w decyzji, Spółka złożyła za pośrednictwem pełnomocnika odwołanie. Po przeanalizowaniu odwołania oraz całości materiału zgromadzonego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał decyzję z dnia [....].06.2008 r. Nr [....], którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję w części dotyczącej punktu 2 (tj. w zakresie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji) pełnomocnik Spółki wniósł dnia [....].07.2008 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Pełnomocnik Strony zarzuca skarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa podatkowego poprzez nie zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) i art. 16g ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to jest nie uznanie prawa Spółki do odliczenia podatku VAT z faktur, które zostały uznane w decyzji za faktury dokumentujące wydatki nie stanowiące kosztu uzyskania przychodu, a dotyczyły wydatków poniesionych przez Spółkę w celu uzyskania przychodu, związanych z udostępnieniem kontrahentom Spółki wykonującym na jej rzecz usługi i w celu wykonywania tych usług, środków rzeczowych w postaci telefonów, samochodów, komputerów i mebli; naruszenie art. 284h ust. 3 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie decyzji o dowód w postaci protokołu z kontroli podatkowej, która nie została zakończona w terminie o którym został skutecznie zawiadomiony kontrolowany, wobec dostarczenia przez organ postanowienia z dnia 13.04.2007 r. w sprawie zawiadomienia o nowym terminie zakończenia kontroli, nie kontrolowanej Spółce, ani upoważnionemu w trybie art. 281 a Ordynacji podatkowej zastępcy, tylko pełnomocnikowi Spółki upoważnionemu do zastępowania Spółki w postępowaniach podatkowych a nie w postępowaniu kontrolnym, przez co na mocy powołanego przepisu przedmiotowy protokół nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej w pełni podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca w ramach ww. przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT postanowił, iż nie można obniżać podatku należnego o podatek naliczony w wyniku czynności mających charakter rozporządzenia towarami i usługami w sposób nie pozwalający nabywcy na zaliczenie poniesionych na te cele wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W wyniku tego, w przypadku, gdy podatnik nabywa towary (usługi), które nie będą służyć jego działalności, a zatem poniesione na nie wydatki nie zostały poniesione w celu uzyskiwania przychodów - nie mogą one u podatnika stanowić kosztów uzyskania przychodów, a tym samym - co do zasady - nie przysługuje mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy ich nabyciu. Termin "rozporządzono" w rozumieniu tego przepisu określa jednocześnie sposób nabycia towaru lub usługi od zbywcy oraz cel z jakim ten towar lub usługa jest nabywany. Nabycie to musi mieć charakter, który będzie pozwalał nabywcy na zaliczenie wydatków na nabycie towarów lub usług do kosztów uzyskania przychodów tzn. musi być realizowane przez podatnika w celu uzyskania przychodów w sposób pozwalający na zaliczenie tych wydatków do kosztów podatkowych. Jak wynika z treści zawartych umów za jej wykonanie Zleceniobiorca otrzyma od Spółki wynagrodzenie ryczałtowe płatne z góry i rozliczane po wystawieniu faktury VAT obejmujące ponadto nagrodę roczną za realizację planu w części obejmującej każdy rok kadencji Zarządu, powiększone o należny podatek VAT (§11 umowy). W treści § 12 pkt 1 i 2 umów strony ustaliły, że Zleceniobiorca będzie pokrywać na swój koszt wydatki i koszty poniesione przez siebie i/ lub inne osoby, którym powierza wykonanie umowy. Powyższe koszty (wydatki) Spółka zwróci Zleceniobiorcy poniesione na jej rzecz w ten sposób, że faktura obejmująca ryczałt miesięczny powiększona będzie o kwotę netto udokumentowanych wydatków i kosztów poniesionych na rzecz Spółki w danym miesiącu, przy czym umowa podpisana z p. A. G. obejmowała jedynie wynagrodzenie powiększone o podatek należny VAT, płatne z góry, bez zwrotu kosztów ponoszonych na rzecz Spółki. W toku kontroli ustalono, że w związku z powyższymi umowami Spółka wypłaciła grudniu 2002 r. wynagrodzenie pieniężne wyłącznie w postaci z góry ustalonego ryczałtu oraz nagród. Nie stwierdzono faktu zwiększenia przez Zleceniobiorców w wystawianych przez nich fakturach VAT wynagrodzenia o udokumentowane koszty poniesione na rzecz spółki w związku z realizacją w/w umów. Ustalono natomiast, że Spółka udostępniła na własny koszt Zleceniobiorcom do użytkowania składniki własnego majątku m.in. samochody i telefony. Koszty użytkowania tych składników (akcesoriów samochodowych, części zapasowych, kosztów myjni samochodowej, paliwa i rozmów telefonicznych) Spółka zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, w rozliczeniu podatku VAT za grudzień 2002 r. Spółka dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupu w/w rzeczy i usług. Organ odwoławczy wskazał, że skoro decyzja w zakresie podatku dochodowego rozstrzygnęła, iż wydatki na zakup usług telekomunikacyjnych do telefonów, z których korzystali zleceniobiorcy oraz na zakup akcesoriów samochodowych, części zamiennych, usług myjni samochodowej a także paliwa do samochodów użytkowanych przez zleceniobiorców - nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, to stosownie do przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących te wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwane dalej p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie w świetle niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego zasadniczym przedmiotem sporu była wykładnia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a to za sprawą treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który to przepis stanowił, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. (dalej u.p.d.o.p.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej. ustawy. Kosztami tymi są - jak trafnie wskazuje - organ odwoławczy, zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim z tymi przychodami. Brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, że ustawodawca przy kwalifikowaniu wydatku jako kosztu "podatkowego" posługuje się kryterium celu. Cel oznacza to do czego się dąży, co chce się osiągnąć (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. 1, Warszawa 1978, s. 235). Wydatek ażeby mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu musi być zatem poniesiony w związku z dążeniem do wygenerowania przychodu; musi pozostawać w powiązaniu z chęcią osiągnięcia przychodu. W tym kontekście należy postawić pytanie o cel prowadzenia przez podatnika-przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Cel ten jest bardzo wyraźnie określony w ustawowej definicji działalności gospodarczej. Jest to działalność nastawiona na osiągnięcie "zarobku", przez który należy rozmieć przychód z tytułu prowadzonej działalności. Przedsiębiorcą jest więc podmiot prowadzący działalność nastawianą na osiąganie przychodów. Tak więc można założyć, co wynika z istoty funkcjonowania przedsiębiorcy, że jego wydatki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a więc z uzyskiwaniem przychodów (zob. L. Etel., P. Pietrasz, Zaliczanie wydatków do kosztów podatkowych, "Prawo i podatki" 2007, Nr 3, s. 30 i n.). Oczywiście osoba lub jednostka mająca status przedsiębiorcy może ponosić wydatki nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie są to jednakże już wydatki przedsiębiorcy, ponieważ nie służą prowadzeniu działalności gospodarczej a innym celom. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że wszystkie wydatki przedsiębiorcy w wyżej zaprezentowanym rozumieniu (poza enumeratywnie wymienionymi w art. 16 u.p.d.o.p.) są związane z prowadzeniem działalności zarobkowej, nastawionej na uzyskanie przychodu. Wydatki te w sposób bezpośredni lub pośredni mają na celu wygenerowanie określonych przychodów. Są one zatem kosztem uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych. Natomiast inne wydatki ponoszone przez dany podmiot (osobę prawna, osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną mniemającą osobowości prawnej) nie są wydatkami przedsiębiorcy, a przez to nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. Nasuwa się zatem pytanie, czy wydatki zakwestionowane jako koszty uzyskania przychodu w przedmiotowej sprawie zostały poniesione rzeczywiście nie w celu osiągnięcia przychodu przez Skarżącą i czy rzeczywiście nie były one związane z działalnością Spółki. Cele związane z osiąganiem przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnik może realizować samodzielnie. Niemniej jednak może on również wykorzystywać wsparcie innych podmiotów w realizacji tychże celów. Wówczas jednak może pojawić się konieczność zagwarantowania tymże podmiotom odpowiednich warunków umożliwiających realizację owych celów, które – na co należy zwrócić uwagę - w pewnym sensie stają się celami wspólnymi. Jeżeli zatem podmiot gospodarczy udostępnia menadżerowi określone urządzenia techniczne (komputery, samochody, pomieszczenia) oraz ponosi koszty ich eksploatacji, to jeżeli owo udostępniane i wydatki związane z eksploatacją są związane z realizacją kontraktu menadżerskiego, stanowią w opinii Sądu wydatki kwalifikowane jako koszty podatkowe w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w podmiocie zarządzanym przez menadżera. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie stwierdziły, ażeby udostępnione środki wykorzystywano na cele inne niż związane z realizacją kontraktu. Nie stanowi przesłanki negatywnej zliczenie wydatku do kosztów podatkowych fakt, że określone świadczenia ponoszone są na podstawie umowy cywilnoprawnej na rzecz odrębnego podmiotu gospodarczego. Na gruncie kosztów uzyskania przychodów nie ma znaczenia to, czy beneficjentem wskazanych wyżej świadczeń podatnika jest podmiot zarządzający na podstawie umowy o pracę, nieprowadząca działalności gospodarczej osoba fizyczna związana stosunkiem zlecenia, czy też odrębny podmiot gospodarczy. Ustawa nie pozawala na różnicowanie z tych względów sytuacji podatnika w zakresie kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów. To zaś, że przychody wskazanych wyżej podmiotów traktowane są na gruncie podatku dochodowego odmienienie jest kwestią całkowicie niezwiązaną z zagadnieniem kosztów u podatnika ponoszącego wydatek. Podsumowując należy wskazać, iż nie można skutków w podatku dochodowym uzależniać od rodzaju stosunku prawnego łączącego zleceniodawcę z podmiotem świadczącym usługi zarządzania i statusu prawnego tegoż zarządzającego, o ile ustawodawca nie postanowił inaczej. Według organów podatkowych zleceniobiorcy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i osiąganiem z tego tytułu przychodów zobowiązani byli do refakturowania wydatków i ponoszenia innych obciążeń w związku z wykonaniem umowy. Spółka natomiast mogła zwiększyć koszty uznając refakturę, bądź też poprzez zwiększenie wynagrodzenia za usługi Zleceniodawcy (§12 pkt 1 i 2 umowy). Podstawą zakwestionowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów nie może być jednak sposób rozliczenia się pomiędzy kontrahentami. W wyroku z 11.05.2006 r. Sygn. akt I SA/Bk 411/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zalecił organom podatkowym dokonanie uzupełnienia materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków (domniemanych użytkowników samochodów stanowiących majątek spółki ewentualnie pracowników spółki) na okoliczność faktycznego użytkowania samochodów stanowiących środki trwałe firmy oraz okresu ich nieodpłatnego wykorzystywania w 2002 r. Po zebraniu materiału organy podatkowe miały ponownie przeanalizować poniesione przez spółkę wydatki pod kątem ich związku z przychodami spółki z uwzględnieniem brzmienia §12 ust. 1 i ust. 2 umów menadżerskich oraz wyjaśnień Spółki z dnia 21 października 2005 r. Oczywistym jest to, że w świetle powołanego orzeczenia Sądu organy powinny dokonać takiej oceny uwzględniając jednocześnie treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.f. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe dokonując takiej oceny pominęły treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Otóż kosztem uzyskania przychodów jest określony wydatek niezależnie od tego, czy został on poniesiony w zgodzie z umową, czy też innym porozumieniem zawartym przez podatnika. Istotny jest cel w postaci osiągnięcia przychodu. W konsekwencji również sposób rozliczania się przez spółkę z menadżerem nie może mieć wpływu na dyskwalifikację wydatku jako kosztu podatkowego. Podkreślić należy, iż stanowisko Sądu nawiązuje do opinii wyrażonej w przez NSA w wyroku z dnia 27.11.2007 r., sygn. akt II FSK 1389/07, w którym Sąd ten wskazał, iż wydatki w postaci kosztów eksploatacji samochodu, korzystania z telefonu służbowego, amortyzacji komputera, podróży służbowych, należy uznać za koszty uzyskania przychodu w Spółce zatrudniającej menadżera. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i w konsekwencji art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ podatkowy powinien uwzględnić wymienione wyżej uchybienia związane z naruszeniem prawa materialnego dokonać rozliczenia podatku od towarów i usług z uwzględnieniem wyżej przedstawionego stanowiska Sądu. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.