I SA/Bk 358/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], w której odmówiono A. P. uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2007 r. oraz w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty za te okresy. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. rozliczył A. P. podatek od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2007 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. Organ ten uznał, że sprzedaż w okresie od kwietnia do sierpnia 2007 r. 10 działek budowlanych była aktywną działalnością gospodarczą strony w zakresie obrotu nieruchomościami. Stanowiła więc odpłatną dostawę towarów i podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg 22 % stawki podatku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. strona zwróciła się do o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazując jako podstawę swego żądania art. 240 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w żądanym zakresie i następnie, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał zaś w mocy własne rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 120/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nakazując ponowną ocenę ww. wyroku Trybunału, pod kątem jego wpływu na treść decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 1256/12 NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od ww. orzeczenia Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] października 2013 r. uchylił własną decyzję wydaną w I instancji [...] stycznia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 564/13 WSA w Białymstoku oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. W efekcie powyższego Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym przeprowadzeniu postępowania wydał [...] czerwca 2014 r., w wyniku wznowienia postępowania, decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. Następnie zaś, po rozpatrzeniu odwołania, wydał decyzję będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, którą utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że rozmiar działalności prowadzonej przez skarżącego, w tym podejmowane przez niego czynności z zakresu uatrakcyjniania sprzedawanych gruntów, pozwalają przyjąć, że czynności te miały formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Z akt sprawy wynika, iż [...] stycznia 1988 r. A. P. nabył od Skarbu Państwa nieruchomość położoną we wsi S. gm. S. oznaczoną numerem [...] o powierzchni 8,14 ha. Decyzją z dnia [...] stycznia 1990 r. Urząd Miasta i Gminy w S. zatwierdził projekt podziału całej ww. nieruchomości na 20 działek o różnej powierzchni (o nr od [...] do [...]) i jednocześnie stwierdził, że 3 działki przechodzą za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa na cele budowy infrastruktury drogowej. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w S. z [...] lutego 2008 r. wynikało, że A. P. nie jest już w posiadaniu szesnastu działek o numerach od [...] do [...]. W dniu [...] września 2006 r. A. P. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie zespołu 23 budynków mieszkalnych z infrastrukturą techniczną wraz z podziałem terenu na 23 działki na działce o nr [...]. Następnie [...] listopada 2006 r. zmienił zakres inwestycji na 15 budynków jednorodzinnych. Burmistrz S. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących w celu podziału terenu na mniejsze działki pod zabudowę jednorodzinną, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...]. Następnie w dniu [...] kwietnia 2007 r. A. P. zarejestrował się jako podatnik VAT czynny. Jeszcze w tym samym miesiącu rozpoczął sprzedaż działek i w okresie pięciu miesięcy 2007 r. (od kwietnia do sierpnia) sprzedał ich 10. Na rzecz każdego ich właściciela ustanowiono służebność przejścia i przejazdu przez działkę przeznaczoną na drogę wewnętrzną na całej jej długości i szerokości oraz przeprowadzenia przez nią wszelkich mediów do działki. W ocenie organu, sprzedaż tych działek świadczy o tym, iż nie były to transakcje pojedyncze czy sporadyczne. Szybkość dokonanej sprzedaży 10 działek w ciągu 5 miesięcy wskazuje na skuteczne i profesjonalne działania strony. Potwierdzeniem zawodowych działań strony są jej czynności zmierzające do zwiększenia atrakcyjności oferowanych do sprzedaży działek. Wśród nich organ wskazał m.in.: wystąpienie z wnioskiem, a następnie uzyskanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 15 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących w celu podziału terenu na mniejsze działki pod zabudowę jednorodzinną, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr gruntów [...]; pisemne wystąpienie do P. S.A. z zapytaniem o możliwości zasilania działki o nr [...] z sieci elektroenergetycznej; dokonanie rejestracji jako podatnik VAT czynny przed dokonaniem pierwszej transakcji sprzedaży (strona miała zatem świadomość zawodowego charakteru swojej działalności); pisemne informacje uzyskane od kontrahentów, z wyjaśnień których wynika, iż o możliwości zakupu działek dowiedzieli się oni z ogłoszenia w prasie, od sołtysa, od znajomych. (świadczy to zdaniem organu o podjęciu przez stronę aktywności, aby upowszechnić wiadomość o chęci zbycia przez nią działek). Organ zauważył ponadto, że A. P. dla 5 kontrahentów oferował do sprzedaży od 2 do 4 działek, natomiast dla pozostałych 5 oferował do sprzedaży po 1 działce. Jest to istotne ponieważ oferując do wyboru kilka działek zachowywał się jak handlowiec. Zdaniem organu, nie bez wpływu na dokonaną ocenę pozostaje okoliczność, iż od zakupu w 1988 r. nieruchomości do jej pierwszego podziału w 1990 r. minęły 2 lata. Działki w ilości 16 sztuk w 2007 r. nie znajdują się już w posiadaniu strony. Kolejny podział nastąpił w 2007 r. Z powyższego można wywieść, iż strona od początku była zainteresowana systematycznym podziałem nieruchomości i zbyciem wyodrębnionych z tego podziału działek. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że działania w zakresie sprzedaży nieruchomości miały charakter zorganizowany, uporządkowany i ciągły. Z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek A. P. występował w charakterze podatnika, tj. handlowca. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Sądu siostra zmarłego A. P. – H. R. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz nie respektowanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. sygn. C - 180/10 i C - 181/10 oraz bezpodstawne ustalenie, iż w 2007 r. A. P. zajmował się działalnością gospodarczą w zakresie handlu działkami budowalnymi; b) art. 120 Ordynacji podatkowej, z uwagi na odmowę przeprowadzenia, po wznowieniu postępowania podatkowego, postępowania uzupełniającego dotyczącego ustalenia, czy faktycznie w 2007 r. A. P. zajmował się profesjonalnie działalnością gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w tym celu środki własne lub też kapitał obcy; c) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na zignorowanie w trakcie postępowania prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 120/12, w którym to orzeczeniu sąd określił zasady dalszego prowadzenia postępowania wznowionego w dniu 9 grudnia 2011 r. oraz wskazał na konieczność ustalenia, czy w roku 2007 r. A. P. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu działkami budowlanymi. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. I SA/Bk 532/14, Sąd zawiesił postępowanie sądowe w sprawie, do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym A. P. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. I SA/Bk 532/14 postępowanie sądowe zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie znalazła usprawiedliwionych podstaw. Spór w sprawie dotyczy tego, czy w ramach wznowionego postępowania podatkowego istniały podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. określającej A. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, gdzie organ przyjął, że z tytułu sprzedaży 10 działek tenże występował w charakterze podatnika VAT. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tego sporu ma to, że w sprawie tej wypowiadał się już tut. Sąd, który w prawomocnym wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 120/12 uchylił wcześniejszą decyzję organu z dnia [...] marca 2012 r. W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, że zadaniem organu w postępowaniu wznowieniowym, jest ustalenie, czy wystąpiła jedna z wad wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i – w przypadku odpowiedzi twierdzącej - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie dotkniętym stwierdzoną nieprawidłowością. Odnosząc się do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Sąd ten wskazał, że obowiązkiem organów podatkowych w niniejszej sprawie była ocena, czy Skarżący, dokonując sprzedaży w 2007 r. 10 niezabudowanych działek, działał w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a w konsekwencji za podatnika tego podatku. W ocenie Sądu orzekającego w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., organ podatkowy w niniejszej sprawie nie dokonał takiej oceny. Rozważenia wymaga zaś całokształt okoliczności związanych ze sprzedażą działek. Sama ich liczba (10 sztuk), jak też okres, w którym dokonano sprzedaży nie ma decydującego znaczenia dla ustalenia, czy mamy do czynienia z majątkiem prywatnym, czy też majątkiem wykorzystywanym przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje fakt prowadzenia przez daną osobę działalności rolniczej, nie jest też decydująca okoliczność dokonania przez zainteresowanego podziału gruntu na działki przed sprzedażą. Organy w kontrolowanym postępowaniu nie analizowały natomiast, czy Skarżący podejmował aktywne działania zmierzające do sprzedaży gruntów, czy podejmował działania marketingowe, ogłaszał się w prasie z ofertą sprzedaży działek, bądź też dokonał uzbrojenia terenu przed sprzedażą. Uchylając decyzję [...] marca 2012 r. Sąd nakazał organowi ponowną ocenę ww. wyroku Trybunału, pod kątem jego wpływu na treść decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Dla porządku przypomnieć trzeba, że wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 1256/12 NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od ww. orzeczenia WSA w Białymstoku. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej w tej sprawie decyzji nie może zatem umknąć uwadze treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zgodnie z postanowieniami tej regulacji, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu, orzekając ponownie w tej sprawie organ uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2012 r. i zastosował się do wskazówek zawartych w tym orzeczeniu, wyjaśniając oraz analizując wpływ orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10, na sytuację prawnopodatkową A. P., który w 2007 r. sprzedał 10 niezabudowanych działek. Trybunał Sprawiedliwości UE w przywołanym wyroku stwierdził, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W ocenie Trybunału, osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczność, iż osoba ta jest "rolnikiem ryczałtowym" w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia. Trybunał podkreślił, na co zwrócił uwagę tut. Sąd w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy VAT, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Dalej Trybunał zaznaczył, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Analizując wpływ wyroku Trybunału na sytuację prawnopodatkową A. P. organ, przeprowadzając ponownie postępowanie co do przesłanki wznowienia wskazanej przez stronę, uzyskał pisemne wyjaśnienia nabywców nieruchomości dotyczące okoliczności przeprowadzonych transakcji, jak też wyjaśnienia z PGE Obrót S.A. w zakresie tego, czy i kto ewentualnie występował o wydanie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz tego, czy wykonane zostało przyłączenie do działki [...] lub do jednej z działek powstałych po jej podziale w 2006 r. Uzyskany w ten sposób materiał dowodowy w połączeniu z dowodami zebranymi na wcześniejszym etapie postępowania, pozwala na stwierdzenie, że działania w zakresie sprzedaży przedmiotowych nieruchomości A. P. realizował w charakterze podatnika VAT. Przekonują o tym zwłaszcza następujące okoliczności: (-) [...] stycznia 1988 r. A. P. nabył od Skarbu Państwa nieruchomość położoną we wsi S. gm. S. oznaczoną numerem [...]; (-) decyzją z dnia [...] stycznia 1990 r. Urząd Miasta i Gminy w S. zatwierdził projekt podziału całej ww. nieruchomości na 20 działek o różnej powierzchni i jednocześnie stwierdził, że 3 działki przechodzą za odszkodowaniem na własność Skarbu Państwa na cele budowy infrastruktury drogowej (według informacji datowanej na [...] lutego 2008 r. A. P. nie był już wówczas w posiadaniu szesnastu działek z tych, które powstały po ww. podziale); (-) wnioskiem z [...] września 2006 r. (skorygowanym [...] listopada 2006 r.) A. P. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie 15 budynków jednorodzinnych; (-) w 2006 r. A. P. wystąpił do P. S.A. z zapytaniem o możliwości zasilania działki o nr [...] z sieci elektroenergetycznej; (-) Burmistrz S. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, wolnostojących w celu podziału terenu na mniejsze działki pod zabudowę jednorodzinną, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewidencyjnym gruntów [...]; (-) [...] kwietnia 2007 r. A. P. zarejestrował się jako podatnik VAT czynny; (-) w okresie pięciu miesięcy 2007 r. (od kwietnia do sierpnia) A. P. sprzedał 10 działek. Na rzecz każdego ich właściciela ustanowiono służebność przejścia i przejazdu przez działkę przeznaczoną na drogę wewnętrzną na całej jej długości i szerokości oraz przeprowadzenia przez nią wszelkich mediów do działki; (-) z pisemnych wyjaśnień uzyskanych od nabywców nieruchomości wynika, że o możliwości zakupu działek dowiedzieli się oni z ogłoszenia w prasie (dwóch kontrahentów), od sołtysa (dwóch kontrahentów), bądź od znajomych (pięciu kontrahentów). Analiza tych wyjaśnień wskazuje ponadto, że pięciu osobom A. P. oferował do sprzedaży od 2 do 4 działek do wyboru, natomiast pozostałym po 1 działce, co świadczy, że zbywca zachowywał się jak handlowiec. Powyższe potwierdza w wystarczający sposób, że działania w zakresie sprzedaży ww. nieruchomości miały charakter zorganizowany, uporządkowany i ciągły. Rozmiar działalności, krótki okres, w którym dokonano sprzedaży 10 nieruchomości, ww. czynności podejmowane w zakresie uatrakcyjnienia zbywanych gruntów, pozwalają na stwierdzenie profesjonalnego sposobu działania A. P., występującego w tym zakresie w charakterze handlowca. Okoliczność, że organ nie przeprowadził wnioskowanego w odwołaniu dowodu z przesłuchania A. P. nie może być uznana jako uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim dowód ten jest obecnie niemożliwy do przeprowadzenia, gdyż A. P. zmarł po wydaniu decyzji w II instancji. Ponadto, żądanie przesłuchania strony w zakresie celu nabycia nieruchomości w 1988 r., okresu jej wykorzystywania na cele rolnicze, zajmowania się w 2007 r. profesjonalnym obrotem nieruchomościami, ilości ogłoszeń o sprzedaży działek budowlanych opublikowanych w prasie lokalnej oraz w innych środkach masowego przekazu do 2007 r., celu wystąpienia o możliwość zasilania działki nr [...] – dotyczy okoliczności, które stwierdzone zostały innymi dowodami, tj. m.in. informacjami uzyskanymi od kontrahentów i P. S.A., pismem pełnomocnika z [...] lutego 2008 r. oraz oświadczeniem A. P. z [...] lutego 2008 r. Z kolei – jak słusznie wskazał organ - zakres żądanego przesłuchania strony dotyczący roku przeznaczenia nieruchomości na cele budowy spalarni śmieci, kwoty wydatkowanej w 2007 r. na budowę drogi dojazdowej do sprzedawanych działek, roku rezygnacji podatnika z budowy budynku mieszkalnego na własne potrzeby na działce nr [...], ilości działek budowlanych wydzielonych z gospodarstwa rolnego we wsi S. podarowanych przez podatnika do 2007 r. swoim krewnym i powinowatym - nie ma znaczenia dla sprawy, której istotą jest ustalenie czy A. P., dokonując sprzedaży konkretnych 10 działek, działał w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w tym celu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców. Oceny przeprowadzanych transakcji nie zmienia twierdzenie, że sama gmina przystąpiła do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazała w tym planie, że na gruntach rolnych posiadanych przez stronę będzie usytuowana spalarnia śmieci. W rozpatrywanym przypadku to bowiem A. P. i wystąpił o uzyskanie warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie 15 budynków jednorodzinnych, a fakt ten stanowił jeden z elementów uznanych za przejaw jego aktywności w celu uatrakcyjnienia oferty sprzedaży nieruchomości. Zdaniem Sądu nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty skargi. W ramach wznowionego postępowania organ ustalił, że wyrok Trybunału w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. Tym samym – wydana w wyniku wznowienia postępowania – decyzja odmawiająca chylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2008 r. jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.