I SA/Bk 424/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z [...].03.2013 r., nr [...] w części, której stwierdzono, że zachodzą przesłanki wznowienia postępowania i odmówiono uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].03.2009 r., nr [...] za okresy od marca do listopada 2003 r., 2. stwierdza, że decyzje nie mogą być wykonane w części, w której zostały uchylone, 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącej E. K. Ś. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] określił Pani E. K. Ś. (dalej powoływana także jako Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące marzec – grudzień 2003 r. w sposób odmienny, niż zadeklarowano. Organ kontroli skarbowej stwierdził, iż w ww. okresie Skarżąca zaniżyła należny podatek akcyzowy w łącznej kwocie 52.982 zł Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca skorzystała z prawa do zaskarżenia powyższej decyzji do WSA w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 201/09 oddalił jej skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I GSK 1116/09 oddalił skargę kasacyjną Skarżącej od wyroku sądu I instancji. Wniesione przez Skarżącą skargi zostały oddalone z uwagi między innymi na fakt, że zdaniem Sądów, w sprawie została spełniona przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazana w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2010 r., poz. 8, nr 60 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) i zobowiązania nie przedawniły się. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w B. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. i o uchylenie w całości w/w decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. We wniosku pełnomocnik Skarżącej powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, w którym Trybunał orzekł o niezgodności z konstytucją art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Pełnomocnik Skarżącej stwierdził, iż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na konieczność wznowienia postępowania podatkowego w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres marzec – listopad 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdził, że wobec decyzji z [...] marca 2009 r. w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od marca do listopada 2003 r. zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. (pkt 1 decyzji), odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od marca do listopada 2003 r. w łącznej kwocie 121.571,00 zł w miejsce zadeklarowanego zobowiązania w kwocie 75.845,00 zł, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. (pkt 2 decyzji) oraz odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Dyrektora UKS w B. określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003 r. w kwocie 16.117,00 zł w miejsce zadeklarowanego zobowiązania w kwocie 8.861,00 zł, gdyż nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 o.p. (pkt 3 decyzji.) Odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na to, że wydanie nowej decyzji nie mogło nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za powyższe okresy rozliczeniowe organ wskazał na przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Z kolei w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za grudzień 2003 r., organ odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej wskazując, iż względem tego zobowiązania nie zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. Za podstawę prawną decyzji w tymże zakresie organ wskazał art. 245 § 1 pkt 2 o.p. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] marca 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora UKS w B. z dnia [...] listopada 2008 r. pomimo, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. na podstawie przepisu o którego niezgodności z ustawą zasadniczą orzekł Trybunał Konstytucyjny. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. W sprawie niniejszej, zaistnienie powyższej przesłanki dało podstawę do wznowienia postępowania i przeprowadzenia przez organ postępowania wznowieniowego. W wyniku tego postępowania ustalono, iż do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy od marca do listopada 2003 r. nie doszło, gdyż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia Skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, a nastąpiło to dopiero w dniu [...] lutego 2009 r. W świetle powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie miało miejsce zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy od marca do listopada 2003 r., wskutek czego nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych za ww. okresy z końcem 2009 r. Pomimo jednak istnienia tej przesłanki organ nie mógł za okresy od marca do listopada 2003 r. uchylić decyzji, z uwagi na treść art. 245 § 1 pkt 3 lit b o.p. Przepis ten, zdaniem organu, w sposób bezwarunkowy nakazuje organowi podatkowemu odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, pomimo zaistnienia przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 o.p. w razie stwierdzenia upływu terminów przedawnienia określonych w art. 70 o.p. W złożonej na powyższą decyzję skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił naruszenie: - art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w B. w sytuacji, gdy upływ terminów przedawnienia określonych w art. 70 o.p. w okolicznościach sprawy nie dawał podstaw do odmowy wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy, tj. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości mniejszej od określonej we wzmiankowanej decyzji ostatecznej, - art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 o.p., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego należało uchylić decyzję dotychczasową i orzec co do istoty sprawy. W uzasadnieniu autor skargi wskazał m.in., że dokonana przez organ interpretacja przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p wiąże się z powstaniem paradoksalnej sytuacji, w której nigdy nie można byłoby wznowić postępowania. Zdaniem Skarżącego przepis ten należy stosować wyłącznie w sytuacjach, gdy upływ terminu przedawnienia spowoduje niemożność orzekania, a nie do każdej sytuacji, gdy ów termin upłynie. Jeżeli upłynie termin przedawnienia to organ nie może określić wysokości zobowiązania w kwocie wyższej niż wcześniej określona i uiszczona przez podatnika, ewentualnie organ podatkowy. Przedawnienie w żadnym wypadku nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji, która określi kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości niższej, niż określona poprzednio. W piśmie z [...] października 2013 r. uzupełniając uzasadnienie zarzutów skargi pełnomocnik przywołał wyrok WSA w Białymstoku z 21 sierpnia 2013 r., I SA/Bk 154/13. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy interpretacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b. o.p. Zdaniem organu, przepis ten stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji uchylającej decyzję ostateczną, dotyczącą zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okresy od marca do listopada 2003 r., albowiem wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 70 o.p. Z kolei w ocenie Skarżącej, przepis ten nie powinien mieć zastosowania w tej sprawie, gdyż dotyczy on jedynie sytuacji, gdy upływ terminu przedawnienia spowoduje niemożność orzekania, a nie do każdej sytuacji, gdy ów termin upłynie. Jeżeli termin przedawnienia upłynie, to organ nie może określić wysokości zobowiązania w kwocie wyższej niż wcześniej określona i uiszczona przez podatnika, ewentualnie przez organ podatkowy. Zdaniem strony skarżącej przedawnienie w żadnym przypadku nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji, która określi kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości niższej niż określona uprzednio. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okresy od marca do listopada 2003 r. z końcem 2008 r. nie była sporna między stronami niniejszego postępowania. Zdaniem Sądu rację ma strona skarżąca, bowiem organ podatkowy dokonał błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz wydanie nowej decyzji określającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Terminy te to odpowiednio, termin przedawnienia prawa do doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 68 o.p.) oraz termin przedawnienia samego zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.). Obie instytucje służą ochronie podatnika, stwarzając w założeniu bezpieczeństwo prawne polegające na tym, że po upływie określonych terminów, organy podatkowe nie mogą już kreować zobowiązań podatkowych (art. 68 o.p.) lub też modyfikować i egzekwować zobowiązań powstających z mocy prawa (art. 70 o.p.). Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony przez WSA w Białymstoku w wyroku z 21 sierpnia 2013 r, w sprawie o sygn. I SA/Bk 154/13, zgodnie, z którym przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy po wznowieniu postępowania uchylił ostateczną decyzję ustalającą lub określającą wysokość zobowiązania podatkowego i umorzył postępowanie w sprawie, mimo upływu terminów o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Sąd stwierdził, że taki wniosek płynie z wykładni funkcjonalnej i celowościowej przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Regulacja ta pełni bowiem w systemie prawa podatkowego funkcję ochroną, a jej celem jest ochrona podatników związana z upływem terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Istotą regulacji zawartej w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. jest to, aby wraz z upływem terminów "przedawnienia", mimo stwierdzenia istnienia przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego, nie można było już kreować bądź też modyfikować zobowiązań podatkowych na niekorzyść podatników. Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. stoi na przeszkodzie zmianom ostatecznych decyzji ustalających, jak i określających zobowiązania podatkowe na niekorzyść podatników po upływie terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. Nie stoi natomiast na przeszkodzie do uchylenia ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania po upływie terminów, o których mowa w art. 68 lub art. 70 o.p. i orzeczenia na korzyść podatnika, w tym poprzez umorzenie postępowania podatkowego. W cyt. wyroku WSA w Białymstoku zwrócono uwagę na utrwalony już w orzecznictwie pogląd, że redakcja przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie pozostawia wątpliwości, że aby odmówić na jego podstawie uchylenia dotychczasowej decyzji, nie wystarczy stwierdzić, że upłynęły terminy, o których mowa w art. 68 lub 70 o.p., gdyż sam upływ terminów nie przesądza o tym, że wydanie decyzji nie mogłoby nastąpić - wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II FSK 507/10. Ponadto wskazuje się, że gdy organ podatkowy wydał decyzję konstytutywną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p., a po uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności zaistniałaby jedna z podstaw wynikających z art. 240 § 1, to art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p., miałby zastosowanie jedynie w wypadku, gdyby wznowione postępowanie uzasadniałoby podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym, bowiem tylko wtedy można by mówić o powstaniu zobowiązania podatkowego w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną - zob. wyroki NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 182/07 oraz z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 488/09 (oba dostępne w bazie CBOIS). Tym samym nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 o.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym - zob. H. Dzwonkowski (red.) - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013 r., wersja elektroniczna Legalis. Zgodzić się trzeba, że powyższe rozważania dotyczące interpretacji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. w aspekcie przedawnienia terminu do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 o.p.) znajdują odpowiednie zastosowanie także w odniesieniu do terminu przedawnienia samego zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.). Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania zaistnieje konieczność uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania podatkowego (np. podatnik przedstawi nowe dowody lub wskaże okoliczności skutkujące przyjęciem, że nie było podstaw do wydania decyzji określającej), wówczas treść przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. nie powinna stać na przeszkodzie do formalnego zakończenia postępowania. Przepis ten wskazuje na niedopuszczalność wydania decyzji określającej, co do istoty sprawy, dlatego też wskazany w powyższym przepisie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 o.p.) nie może ograniczać uprawnień organu w trybie wznowienia do uchylenia decyzji ostatecznej i umorzenia postępowania w sprawie. Ordynacja podatkowa wyróżnia, bowiem decyzje określające, co do istoty sprawy jako decyzje merytoryczne oraz decyzje w inny sposób kończące postępowanie podatkowe, jako decyzje procesowe (art. 207 § 2 o.p.). Z powyższych względów Sąd stwierdza, iż upływ terminów wskazanych w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b. o.p. nie stoi na przeszkodzie uchyleniu dotychczasowej, ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i umorzeniu postępowania w sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że z bezspornego stanu faktycznego, jak i prawnego wynika, że zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku akcyzowym za okresy od marca do listopada 2003 r. uległo przedawnieniu z końcem 2008 r. Natomiast decyzja ostateczna Dyrektora Izby Celnej w B. w powyższym przedmiocie została wydana w dniu [...] marca 2009 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia. Zważywszy na fakt, że organy podatkowe mają obowiązek uwzględniać terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych z urzędu, przyjąć należy, że już pierwotna decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została wydana z naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Celnej w B. już w 2009 r., z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania, powinien był wydać na podstawie art. 208 § 1 o.p. decyzję umarzającą postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązania za okresy od marca do listopada 2003 r. Nie sposób zatem podzielić stanowisko Dyrektora Izby Celnej w B., że w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego wydanie nowej decyzji określającej nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Takiej decyzji organ nie mógł już wydać w 2009 r., a zatem skoro upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie nastąpił po wydaniu decyzji ostatecznej, ani w trakcie toczącego się postępowania wznowieniowego, nie można przyjąć, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w B., wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. uznając, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okresy od marca do listopada 2003 r. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie organ dopuścił się naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p., poprzez ich niezastosowanie, albowiem mimo istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 o.p. oraz podstawy do umorzenia postępowania w sprawie, organ odmówił uchylenia w całości decyzji dotychczasowej i umorzenia postępowania w sprawie. Za niezasadną natomiast Sąd uznał skargę w odniesieniu do zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2003 r. Zdaniem Sądu rację ma organ, że w zakresie tego zobowiązania w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 o.p., albowiem na dzień wydania dotychczasowej decyzji ([...] marca 2009 r.), zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Określony w art. 70 § 1 o.p. pięcioletni termin przedawnienia względem powyższego zobowiązania upływał z końcem 2009 r., a zatem wydanie decyzji ostatecznej w dniu [...] marca 2009 r. było dopuszczalne i zgodne z prawem. Tym samym, słusznie Dyrektor Izby Celnej w B. odmówił w tym zakresie uchylenia decyzji dotychczasowej, powołując się na przepis art. 245 § 1 pkt 2 o.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2009 r. za okresy od marca do listopada 2003 r. Z kolei na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę w zakresie dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2003 r. O niewykonalności decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 tej ustawy a także na podstawie § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Z uwagi na zakres uwzględnienia skargi i charakter podniesionych w niej zarzutów, Sąd nie zastosował w sprawie art. 206 ww. ustawy, uznając, że brak było podstaw do miarkowania wysokości zasądzonych kosztów od organu na rzecz Skarżącej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. Skutkiem powyższego powinno być, uchylenie dotychczasowej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie zobowiązania w podatku akcyzowym za okresy od marca do listopada 2003 r. oraz umorzenie postępowania podatkowego w tymże zakresie jako bezprzedmiotowego - z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.