I SA/Bk 620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2018 r. o numerach: [...] w przedmiocie określenia Nadleśnictwu Sz. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r., 2015 r., 2016 r. i 2017 r. uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Wójt Gminy R. określił Nadleśnictwu S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata: 2014 r. (od 1 lutego 2014 r.) w kwocie [...] zł, 2015 r. w kwocie [...] zł, 2016 r. w kwocie [...] zł oraz 2017 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2018 r. wpłynęła deklaracja Nadleśnictwa w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 r. uwzględniająca grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 33.793 m2, które znajdują się pod napowietrznymi liniami energetycznymi, dla których ustanowiono służebność przesyłu. Grunty będące w zarządzie Nadleśnictwa S. położone pod liniami energetycznymi od dnia zawarcia aktu notarialnego tj. [...] stycznia 2014 r. objęte zostały służebnością przesyłu. W ocenie organu I instancji głównym i podstawowym celem wykorzystania gruntów pod liniami energetycznymi jest eksploatacja linii, a nie prowadzenie gospodarki leśnej. Nadleśnictwo S. nie może pod liniami energetycznymi prowadzić gospodarki leśnej, bowiem teren ten musi być zawsze dostępny dla Zakładu Energetycznego, na którym spoczywa obowiązek usuwania awarii, inwentaryzacji i konserwacji linii. Organ podatkowy stwierdził, że w tej sytuacji grunty pod liniami objęte są podatkiem od nieruchomości według stawek za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Pogląd taki powszechnie jest wyrażany w orzecznictwie sądowym np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 I FSK 1156/14, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r, II FSK 1315/14, wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r. II FSK 2224/16. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Nadleśnictwo S. złożyło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie, w którym wskazano na naruszenie: - art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, - art. 210 § 1 pkt 4 o.p. poprzez niewskazanie podstawy prawnej wydania decyzji, - art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez niewskazanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, - art. 1 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 465 ze zm.), art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.)w zw. z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, poprzez błędne przyjęcie, że na Nadleśnictwie ciąży obowiązek podatkowy za grunty, nad którymi przebiegają napowietrzne linie elektroenergetyczne, według stawek jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu odwołania Nadleśnictwo podniosło m.in., że organ nie wskazał w uzasadnieniu i podstawie prawnej konkretnych przepisów zawartych uchwałach Rady Gminy w R. odnośnie stawek przyjętych przez tenże organ przy wyliczaniu podatku. Poza tym organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego czy faktycznie na gruntach są linie, a jeśli tak to od kiedy, na jakiej powierzchni, itd. Tym bardziej nie ustalono w jaki sposób linie te są technicznie usytuowane, jaki mają przebieg. Jest to o tyle istotne, że organ nie badając tego faktu, arbitralnie w decyzji stwierdził, że posadowienie linii uniemożliwia Nadleśnictwu prowadzenie działalności leśnej, gdyż teren musi być dostępny dla Zakładu Energetycznego. Organ nie uzasadnił swojego twierdzenia, że głównym i podstawowym celem wykorzystywania gruntów jest eksploatacja linii. Decyzja praktycznie nie zawiera wskazania ani jednego dowodu będącego podstawą ustalenia stanu faktycznego. Dodatkowo odwołujące się Nadleśnictwo wskazuje, że w decyzji organ nie powołuje się na umowę łączącą z PGE, a jedynie wskazuje na fakt istnienia służebności ale niemniej jednak dla oceny kwalifikacji prawnej gruntów nieodzownym jest odwołanie się do ustaleń stron dotyczących wykorzystania gruntów i do faktycznego sposobu jego wykorzystania. Zapisy porozumienia nie przewidywały wyłączenia z produkcji leśnej obszarów na których posadowione są urządzenia z uwagi na możliwość prowadzenia ww. produkcji. Tymczasem w decyzji organ podatkowy stwierdził, że podstawowym celem wykorzystania gruntów pod liniami energetycznymi od dnia zawarcia aktu notarialnego w dniu 20 stycznia 2014 r. nie jest prowadzenie gospodarki leśnej, a eksploatacja linii. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że kwestią sporną w przedmiotowych sprawach jest sposób opodatkowania gruntów będących w zarządzie Nadleśnictwa S. położonych, pod liniami energetycznymi, objętych służebnością przesyłu przez firmą P. Spółką Akcyjną z siedzibą w L. Dokonując analizy przedmiotowego zagadnienia Kolegium wskazało, że powyższa kwestia nie była jednolicie rozumiana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przykładem tego jest wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Go 300/13 w którym sąd wywodzi, że usytuowanie urządzeń elektroenergetycznych na gruntach pozostających w zarządzie Lasów Państwowych nie powoduje braku możliwości prowadzenia na tych gruntach gospodarki leśnej - w związku z tym grunty te, na których prowadzona jest gospodarka leśna podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym pomimo posadowienia na nich linii elektroenergetycznych. Odmienne stanowisko dało się zauważyć w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 2224/17, w którym sąd stwierdził, że spółki energetyczne prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały i z pewnością nieincydentalny, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Ponadto, spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących, m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. W ocenie NSA nawet jeśli zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi nie jest przedsiębiorca lecz nadleśnictwo, ale faktycznie służą one do działalności gospodarczej podmiotowi prowadzącemu taką działalność (zakładowi energetycznemu zajmującemu się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej), grunty takie należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować je według stawek najwyższych. Organ wskazał także na ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym, w której ustawodawca postanowił ujednolicić zasady opodatkowania gruntów m.in. pod liniami energetycznymi. Zdaniem Kolegium, mimo iż powyższe przepisy zaczną obowiązywać z dniem 1 stycznia 2019 r., uzasadnienie projektu może stanowić wskazówkę interpretacyjną obowiązujących regulacji. W uzasadnieniu do omawianej zamiany zaznaczono też, że ma ona zniwelować wątpliwości związane z tym, czy grunty te są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jednoznacznie przesądzać tę kwestię, eliminując wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie. Intencją ustawodawcy jest wprowadzenie zasady, że posadowienie tej infrastruktury na gruntach osób trzecich, z których przedsiębiorstwo będące właścicielem tej infrastruktury korzysta w sposób ograniczony (na podstawie służebności przesyłu, innej umowy lub bezumownie), nie skutkuje zmianą sposobu opodatkowania tych gruntów. Natomiast, gdy na tych gruntach oprócz posadowienia tej infrastruktury prowadzona jest działalność gospodarcza (na przykład fabryka, siedziba firmy, parking czy wyrobisko), wtedy od tych gruntów będzie pobierana najwyższa stawka podatku od nieruchomości na dotychczasowych zasadach. Kolegium podkreśliło, że proponowane zmiany w obowiązujących przepisach pokazują jaki jest pożądany przez ustawodawcę kierunek interpretacji obowiązujących obecnie przepisów. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją wskazaną przez ustawodawcę, gdy właściciel gruntów zawarł z przedsiębiorstwem energetycznym umowę przesyłu, posadawiając na gruntach leśnych stosowne urządzenia - linie elektroenergetyczne. Podatnik - Nadleśnictwo S. nie czerpie korzyści z tytułu przesyłu energii, a jedynie na gruntach leśnych ustanowiona została służebność przesyłu, która jest odpłatna, ale nie pozbawia właściciela możliwości ich wykorzystania, tj. grunty nie zostały wyłączone całkowicie z gospodarki leśnej. Skoro więc grunty leśne nie były związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. to nie mogły także zostać opodatkowane jak tego rodzaju grunty. Dlatego też, Kolegium uznało że zaskarżone orzeczenie jest bezprzedmiotowe i na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. należało je uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Prokurator Okręgowy w S., zaskarżając ją w całości. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, skutkujące przejęciem, iż grunty leśne położone pod liniami energetycznymi, objęte służebnością przesyłu przez firmę P. Spółka Akcyjna z/s w L. nie podlegają podatkowi od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi, Prokurator przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych, wskazujących, że w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, sporne grunty powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości a nie jak przyjęło Kolegium podatkiem leśnym. W tym zakresie wskazał m.in. na wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., III SA/Wa 3242/12, WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2018 r., I SA/Rz 213/18, NSA z dnia 11 sierpnia 2017 r., II FSK 177/15, z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1238/14, czy z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 3714/14. Wskazując na powyższe, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istota sporu między stronami dotyczy ustalenia jakim podatkiem tj. leśnym, czy też od nieruchomości, powinny być objęte grunty pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, będące w zarządzie Nadleśnictwa S. objęte służebnością przesyłu przez firmę P. Spółka Akcyjna w L. Jak wynika z akt sprawy podatnik – Nadleśnictwo S. do 31 grudnia 2017 r. od spornych gruntów deklarowało i wpłacało podatek leśny. W 2018 r., biorąc pod uwagę zalecenia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, Nadleśnictwo zadeklarowało w tym zakresie podatek od nieruchomości uwzględniając wskazane grunty jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji – Wójt Gminy R. w wydanej decyzji uznał, że także w latach 2014 (od 1 lutego), 2015, 2016 i 2017 ww. grunty pod liniami energetycznymi objęte są podatkiem od nieruchomości według stawek za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowisko te podziela skarżący – Prokurator Okręgowy w S.. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że grunty leśne nie były związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. wskazując na niejednolite w tym zakresie stanowisko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz zmiany, które zostaną wprowadzone z dniem 1 stycznia 2019 r. przez ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tożsamy problem prawny, był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w szeregu orzeczeń, m.in. w wyrokach: z 9 czerwca 2016 r., II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14; z 17 czerwca 2016 r. II FSK1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14; z 4 lipca 2017 r. II FSK 1541/15; z 11 sierpnia 2017 r., II FSK 2177/15 oraz z 15 listopada 2017 r., II FSK 795/07 (publ. CBOSA). W orzeczeniach tych stwierdzono, że grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach. Stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Kluczowa w sprawie i sporna zarazem część tego przepisu obejmuje użyte w nim sformułowanie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", co w rozpatrywanej sprawie odnosiło się do lasów. Dopełnienie tej regulacji, na gruncie ustawy o podatku leśnym stanowił jej art. 1 ust. 1, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, przy czym art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym precyzował, że w jej rozumieniu lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Na tle tych przepisów w rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem było, jakiemu podatkowi, tj. od nieruchomości czy leśnemu, powinny podlegać grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznym. Jak słusznie wskazano w powołanych powyżej orzeczeniach NSA, przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Ponadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Obowiązki te wynikają nie tylko z umowy ustanowienia służebności przesyłu z 20 stycznia 2014 r., ale przede wszystkim z ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest bowiem, że P. S.A. z siedzibą w L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie min. dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. posadowione są urządzenia i instalacje elektroenergetyczne wraz z urządzeniami i infrastrukturą teleinformatyczną związaną z funkcjonowaniem sieci. Sporne pasy gruntu zostały udostępnione Spółce w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji tych urządzeń. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14, słusznie poczynił szeroko umotywowane wywody w zakresie negatywnego oddziaływania linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie, a co za tym idzie braku możliwości prowadzenia na gruncie usytuowanym w pasie technicznym działalności leśnej w zakresie ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych. Z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika też, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, w tym leśna, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania. Zaakceptowanie stanowiska organu odwoławczego, że nieodzowną cechą zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej jest stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (w niniejszej sprawie leśnej) oznaczałoby, iż każdy, choćby bardzo ograniczony przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi powodować by musiał skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Ustalenie zatem, jakim podatkiem opodatkować dany grunt zależałoby jedynie od tego, czy pod liniami jest prowadzona w ograniczonym, czy nawet w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedstawione stanowisko jest wyrazem jednolitego aktualnie orzecznictwa sądów administracyjnych. Występujące we wcześniejszych latach rozbieżności w tym zakresie, na które powołuje się organ odwoławczy, nie uzasadniają przyjęcia odmiennego poglądu. Bez wpływu na przedstawione stanowisko pozostaje argumentacja SKO w S. dotycząca zmian wprowadzanych ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym. W art. 3 tejże ustawy wskazano, że w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1821) w art. 1 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu: "4. Za lasy zajęte na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna nie uznaje się lasów: (1) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 i 1104), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, (2) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, q których mowa w pkt 1, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, (3) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w pkt 1, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach - chyba że lasy te są jednocześnie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna oraz innej niż działalność, o której mowa w pkt 1. 5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do lasów będących w posiadaniu samoistnym, użytkowaniu wieczystym lub będących własnością przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 4 pkt 1". Ustawodawca w cytowanych przepisach wprowadza zasadę, że posadowienie infrastruktury w postaci napowietrznych linii elektroenergetycznych na gruntach osób trzecich, z których przedsiębiorstwo będące właścicielem tej infrastruktury korzysta w sposób ograniczony (na podstawie służebności przesyłu, innej umowy lub bezumownie), nie skutkuje zmianą sposobu opodatkowania tych gruntów. Ustawa wchodzi jednak w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2019 r. i pozostaje bez wpływu na wykładnię przepisów obowiązujących w latach 2014-2017. W tym okresie nie było regulacji wyłączających z pojęcia lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna - lasów, przez które przebiegają napowietrzne linie elektroenergetyczne. Jak wykazano powyżej, w stanie prawnym obowiązującym w analizowanym okresie grunty leśne, nad którymi przebiegały linie elektroenergetyczne należało uznawać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkowało ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Jedynie dodatkowo trzeba zauważyć, że podatnik – Nadleśnictwo S. był świadomy, że grunty objęte służebnością przesyłu mogą być uznane za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W akcie notarialnym z 20 stycznia 2014 r., w którym ustanowiono służebność przesyłu na rzecz P. Spółka Akcyjna w L., zawarto postanowienia dotyczące możliwości "zwiększenia ponoszonego ciężaru podatkowego w podatku od nieruchomości" w stosunku do gruntów, przez które przebiegają linie energetyczne i sposobu postępowania obu stron w tej sytuacji (por. § 5 pkt 2 i 3). Nadto, jak wskazano na wstępie, Nadleśnictwo S. w deklaracji na rok 2018 uwzględniło jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lasy pod liniami energetycznymi. Skoro w latach poprzednich grunty te na podstawie służebności przesyłu były w analogiczny sposób wykorzystywane przez spółkę P., nie ma podstaw do odmiennego traktowania rozliczeń podatkowych za te okresy. W tym stanie rzeczy za zasadne uznać należało zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić stanowisko wyrażone w niniejszym orzeczeniu.