I SA/Bk 681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego oddala skargę Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. po rozpatrzeniu odwołania Pana M. C. od decyzji nr [...] z dnia [...].05.2016r., w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w H., postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, podając w uzasadnieniu wydanej w tej sprawie decyzji prawne i faktyczne motywy swojego stanowiska. Decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...].05.2016r. Na tę ostateczną decyzję nr [...] z dnia [...].05.2016r., Skarżący złożył za pośrednictwem P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. w dniu [...].06.2016 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący zarzucił: a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa w związku z art 16 § 1 Kpa w związku z art. 61 § 4 Kpa w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji Nr 3/PRŚ/2016 z dnia 25.03.2016 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego także za 2010 rok mimo, że przedmiotowa sprawa została zakończona decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...].06.2012r. w sprawie nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, a rozstrzygnięcie powyższe nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego oraz nie stwierdzono, że zostało wydane z naruszeniem prawa. b) naruszenie § 39 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niezasadne przyjęcie, że przepis ten umożliwia względem Skarżącego obowiązku zwrotu pobranych płatności za lata 2011-2013, podczas gdy z brzmienia przepisu wynika, że reguluje on jedynie przyznanie płatności w danym roku, w którym stwierdzono uchybienie w zmniejszonej wysokości, w wyniku czego doszło do błędnego i bezpodstawnego wyliczenia nienależnie pobranych kwot i niezasadnego żądania zwrotu 17461,00 zł. c) naruszenie § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., póz. 361 ze zm.), poprzez jego błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niezasadne przyjęcie, że przepis ten umożliwia względem Skarżącego obowiązku zwrotu pobranych płatności za lata 2011-2013, podczas gdy z brzmienia przepisu wynika , że reguluje on jedynie zwrot przyznanie płatności w wysokości odpowiadającej powierzchni działki objętej zmniejszeniem, w wyniku czego doszło do błędnego i bezpodstawnego wyliczenia nienależnie pobranych kwot i niezasadnego żądania zwrotu 17461,00zł. d) naruszenie art. 18 ust. l rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r poprzez jego błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niezasadne przyjęcie wbrew ugruntowanej linii orzeczniczej, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę do nakładania sankcji za lata poprzednie podczas gdy w rzeczywistości jest to jedynie regulacja o charakterze kompetencyjnym , a podstawą stosowania sankcji powinny być konkretne uregulowania prawodawstwa krajowego. e) naruszenie art. 18 ust. l rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r poprzez jego błędne zastosowanie, w oderwaniu od art. 18 ust.2 cytowanego aktu w związku z nałożeniem na odwołującego sankcji za przewinienie, które nie miało miejsca tj. za zmniejszenie obszaru, na którym realizowane jest zobowiązanie rolnośrodowiskowe oraz nieprzestrzeganie przez rolnika wymogów w latach 2011, 2012, 2013 mimo, że w tych latach bezspornie z wydanych decyzji wynika, że do zmniejszenia powierzchni oraz nieprzestrzegania stosowanych wymogów w zakresie ujętym w skarżonej decyzji nie doszło. f) naruszenie art. 7 Kpa- zasady obiektywizmu oraz art. 21 ust. 2 pkt l w zw. z art. 5 ust. l pkt 14 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, art. 80 oraz 107 §3 Kpa poprzez niezałatwienie sprawy po myśli strony na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego kroków, oraz dokonanie dobrowolnej nie swobodnej oceny stanu faktycznego. W szczególności nieustalenie, w którym dokładnie roku trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego doszło do zmniejszenia powierzchni obszaru zobowiązania oraz od kiedy miały miejsca uchybienia w postaci nieprzestrzegania wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, co skutkowało brakiem odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do faktu, kiedy dokładnie nastąpiły zmniejszenia, od kiedy miało miejsce nieprzestrzeganie wymogów oraz czy powyższe wynikało z winy Skarżącego, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem nieuprawnionego obowiązku zwrotu płatności za lata 2011,2012,2013. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi. Wskazane w skardze zarzuty są, zdaniem Sądu, niezasadne. W przedmiotowej sprawie Pan M. C. zobowiązał się do realizacji programu rolnośrodowiskowego od roku 2010 w zakresie pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 5,02 ha, wariant 2.2 -uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 0,63 ha, wariant 2.3 - trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 17,03 ha, wariant 2.4 - trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na powierzchni 6,36 ha, pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na powierzchni 16,82 ha, oraz pakietu 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 5,21 ha. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją nr [...] z dnia 04[...]06.2012 r. ustalił Panu M. C. kwotę nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego za rok 2010, w wysokości 957,37 zł (wariant 2.4 - 1,24 ha w wysokości 409,20 zł, wariant 3.1 - 1,22 ha w wysokości 548,17 zł). Wskazać należy iż "obowiązek wydania przez właściwy organ decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności ONW aktualizuje się wraz z ustaleniem zaistnienia przesłanki zaniechania prowadzenia działalności rolniczej "- (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt. II GSK 1518/11 – dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, wskazany w pkt a skargi zarzut dotyczący kolejnego ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest niezasadny. Wyjaśnić należy, iż ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności decyzją nr [...] z dnia [...].06.2012 r., nastąpiło w wyniku stwierdzenia w roku 2011 zmniejszenia powierzchni użytków rolnych, na których Skarżący winien realizować podjęte w 2010 roku zobowiązanie rolnośrodowiskowe - § 28 ust. 2 pkt 1 lit. a, b i ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm.). Jak wynika z przedmiotowej decyzji Skarżący nie zadeklarował we wniosku kontynuacyjnym na rok 2011 działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,22 ha w wariancie 2.4 i wariancie 3.1 oraz zmniejszył w wariancie 2.4 powierzchnię użytkowano rolniczą o 0,02 ha na działce nr [...]. Natomiast ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w decyzji nr [...] z dnia [...].03.2016 r., nastąpiło w skutek stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu w roku 2014 zmniejszenia obszaru realizacji zobowiązania - § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., oraz niespełnienia wymogów określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku - art. 18 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. Nietrafny jest także zarzut opisany w pkt b) skargi, bowiem organy ARiMR ustalając Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności nie rozstrzygały w oparciu o wskazany w skardze § 39 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., póz. 361 ze zm.). Odnosząc się do zarzutu opisanego w pkt c) skargi należy zaznaczyć, iż w roku 2014, w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy (raport z czynności kontrolnych nr [...]), stwierdzono zmniejszenie obszaru realizacji zobowiązania w pakiecie 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 - trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) - powierzchnia 21,93 ha, pakiecie 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach - powierzchnia 8,23 ha, wariant 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 -powierzchnia 6,88 ha, oraz pakiecie 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków -powierzchnia 7,33 ha. Mając na uwadze powyższe, organy ARiMR ustaliły Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności w oparciu o § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. póz. 361 ze zm.), zgodnie z którym płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w przypadku gdy rolnik zmniejszył obszar, na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta cześć płatności, która została przyznana do działki rolnej lub jej części objętych zmniejszeniem. Składając pierwotny wniosek o płatność rolnośrodowiskową jest oczywiste, że w razie zmiany warunków realizacji przyjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego bez poinformowania organów Agencji o przyczynach tego stanu, istnieje - co do zasady - podstawa do wydania decyzji ustalającej wysokość kwoty pobranych płatności przypadających do zwrotu. Gwarancją, zachowania tych warunków jest właśnie zawarta w § 39 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zasada zwrotu wypłaconej uprzednio płatności. Skarżącemu należy wyjaśnić, iż Organy ARiMR prowadząc przedmiotowe postępowanie działały na podstawie przepisów prawa. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji podstawą prawną do ustalenia Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności, był art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1438) w związku z § 39 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. póz. 361 ze zm.). Natomiast podstawą faktyczną do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności było stwierdzenie zmniejszenia obszaru realizacji zobowiązania - § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Kolejny zarzut zawarty w pkt d i e skargi pełnomocnika Strony dotyczący niewłaściwe zastosowanie art. 18 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., jest bezpodstawny. Stwierdzenie w roku 2014 w wyniku kontroli na miejscu (raport z czynności kontrolnych w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy nr [...]), nieprawidłowości wynikających z niespełnienia wymogów określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., póz. 361 ze zm.) w ramach pakietu 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, oraz pakietu 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków, miało wpływ na zastosowanie art. 18 ust. l rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L Nr 25 str. 8 z 28.01.2011 r. ze zm.), zgodnie z którym pomoc objęta wnioskiem ulega zmniejszeniu lub nie jest przyznawana, jeżeli nie spełniono kryteriów kwalifikowalności innych niż kryteria związane z wielkością obszaru lub liczbą zwierząt zadeklarowanych. W przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mai a zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych. Dlatego też, w razie stwierdzenia nieprzestrzegania przez rolnika wymogu, oprócz zmniejszenia płatności w danym roku w części dotyczącej działek rolnych, na których stwierdzono uchybienie stosuje się zwrot płatności, które zostały wypłacone w poprzednich latach do tych działek rolnych z tytułu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, a w przypadku, gdy dane zmniejszenie stanowi procentową wartość o taką wartość ustala się zmniejszenie płatności. Powyższy przepis zgodnie z art. 35 cytowanego rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. stosowany jest do spraw od roku 2011, tj. od dnia wejścia w życie ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu prawidłowo dokonano wykładni powołanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 05 lutego 2015 r. sygn. akt. II SA/Go 880/14 wskazał, że obowiązek zwrotu ma charakter wsteczny, co uzasadnione jest celem i kompleksowym charakterem programu rolnośrodowiskowego. Program ten ma bowiem charakter wieloletni i beneficjent pomocy zobowiązany jest do jego realizacji w każdym kolejnym roku na uzgodnionych warunkach (por. wyroki NSA z dnia 10 września 2013 r., II GSK 714/12 oraz WSA w Białymstoku z dnia 25 listopada 2014 r., I SA/Bk 480/14, WSA we Wrocławiu z dnia 15 października 2014 r., III SA/Wr 417/14, WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2014 r., I SA/Rz 211/14, WSA w Białymstoku z dnia 25 listopada 2014 r., I SA/Bk 480/14, dostępne w bzie orzeczeń na strome internetowej NSA). Jak wynika z treści art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji Nr 65/2011 pomoc objęta wnioskiem ulega zmniejszeniu lub nie jest przyznawana, jeżeli nie spełniono kryteriów kwalifikowalności innych niż kryteria związane z wielkością obszaru lub liczba zwierząt zadeklarowanych, zaś w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych (akapit drugi). Przepis ten jest jasny i jednoznacznie wynika z niego, że sankcje wobec beneficjentów muszą być stosowane, w przypadku zobowiązań wieloletnich także w stosunku do lat poprzednich, w których wypłacono pomoc. Dlatego, zdaniem organu, w razie uchybienia w realizacji programu rolnośrodowiskowego przez rolnika, oprócz zmniejszenia płatności w danym roku stosuje się zwrot płatności, które zostały wypłacone w poprzednich latach w przypadku, gdy dane zmniejszenie stanowi procentową wartość o taką wartość ustala się zmniejszenie kwot pomocy (płatności) wypłaconej za lata wcześniejsze. Pogląd analogiczny wyraził także dla przykładu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 06.08.2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 70/15, ale też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 25.08.2015 r., sygn. akt I SA/Bk 360/15 czy też wyroku z 26.08.2015 r., sygn. akt I SA/Bk 383/15. Zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest zobowiązaniem wieloletnim, organ I instancji zobligowany był w świetle art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 65/2011, do zastosowania zmniejszenia pomocy dokonanego w roku 2014 również do kwot pomocy wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych, tj. płatności za rok 2011, 2012 i 2013. Niezasadny jest także zarzut zawarty w pkt f skargi dotyczący nieustalenia, przez Organy ARiMR, w którym dokładnie roku trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego doszło do zmniejszenia powierzchni obszaru zobowiązania oraz od kiedy miały miejsca uchybienia w postaci nieprzestrzegania wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, co wg. Skarżącego skutkowało brakiem odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do faktu, kiedy dokładnie nastąpiły zmniejszenia, od kiedy miało miejsce nieprzestrzeganie wymogów oraz czy powyższe wynikało z winy producenta. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił, iż nieprawidłowość została stwierdzona w roku 2014, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zarzuty dotyczące uzasadnienia faktycznego i prawnego także nie zasługują na uwzględnienie. Zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie i wartość poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Wydając decyzję zarówno organ I jak i II instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 29 ustawy o Agencji. Ustalając Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu niedotrzymania zobowiązania rolnośrodowiskowego Organ prawidłowo zastosował przepis § 39 ust. 2 pkt.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., oraz art. 18 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. W myśl § 39 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku \v sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.), płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., póz. 1438). Zatem płatność podlega zwrotowi w części przyznanej do danego pakietu lub wariantu. Wobec powyższego wskazać należy, że przepis art. 29 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2. lit. a ustawy o ARiMR, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Obejmuje więc swoim zakresem pobranie środków publicznych przekazanych na rachunek bankowy Wnioskodawcy, uznanych następnie za pobrane nienależnie z powodu niedotrzymania warunków 5-letniego okresu zobowiązania, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, że organ II instancji wydając rozstrzygnięcie oparł się na orzecznictwie Sądów Administracyjnych w przedmiotowym zakresie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.