I SA/Bk 69/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. - Przedsiębiorstwo U. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] określił A. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. [...] (dalej powoływany także jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego 30 010 litrów oleju napędowego na kwotę [...] zł z terminem płatności na dzień 17 października 2016 r. Organy ustaliły, że Skarżący przewoził z Łotwy do Polski cysterną o nr rej. [...] olej napędowy, nie zgłoszony w systemie EMCS. Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonym przez pełnomocnika odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pełnomocni zarzucił przede wszystkim dokonanie przez organ błędnych ustaleń stanu faktycznego z uwagi na zebranie niekompletnego materiału dowodowego w wyniku zaniechania dokonania czynności mających na celu ustalenie czy nadawca towaru S. [...] i odbiorca - firma G. [...] są to firmy, które prowadziły działalność gospodarczą, rzeczywiście dokonały transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a następnie przeprowadzenie dowolnej oceny tego materiału, w wyniku przyjęcia, iż to przewoźnik - Skarżący, nie zaś podmiot, który wysłał towar bądź też podmiot który był odbiorcą towaru, dokonał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego akcyza powinna zostać uiszczona nie przez przewoźnika, lecz odbiorcę ewentualnie nadawcę towaru, gdyż to na tych podmiotach, w pierwszej kolejności ciąży obowiązek zapłaty podatku akcyzowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] października 2016 r. w miejscowości Budzisko funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę należącego do Skarżącego samochodu o nr rejestracyjnym [...] wraz z cysterną nr rej. [...]. Z okazanych w trakcie kontroli dokumentów (CMR i certyfikat jakości) wynikało, iż wskazaną cysterną z Łotwy do Niemiec miał być przewożony olej smarowy "S." o kodzie CN [...] w ilości 30 010 kilogramów. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie doprowadziło do ustalenia, że w kontrolowanej cysternie przemieszczany był olej napędowy o kodzie CN [...]. Jednocześnie ustalono, że przemieszczanie niniejszego wyrobu akcyzowego odbyło się poza Systemem Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych EMCS PL, którego stosowanie od 1 stycznia 2012 r. jest obowiązkowe dla wszystkich podmiotów. W związku z powyższym organ uznał, że transport 30 010 litrów oleju napędowego, którego nadawcą (zgodnie z CMR) była łotewska firma S. [...], nie został objęty procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Organ podkreślił, że w trakcie postępowania wystąpiono w ramach pomocy administracyjnej do władz niemieckich z prośbą o ustalenie, co znajduje się pod adresem W. [...] oraz czy pod wskazanym adresem zarejestrowana jest firma lub prowadzona działalność gospodarcza. Z otrzymanej odpowiedzi wynika, że pod ww. adresem (wskazanym w CMR jako adres dostawy oleju) nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka kierowca cysterny K. S. nie podał dokładnego miejsca dostawy towaru po zakończeniu kontroli z dnia 7 października 2016 r., stwierdzając ogólnikowo, iż było to w Niemczech we F. Zdaniem organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie 30 010 litrów oleju napędowego (a nie jak wynika z dokumentów przewozowych oleju smarowego), który został przemieszczony z terytorium Łotwy poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy przez Skarżącego. Podkreślono, że fakt przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku akcyzowego, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3 poz. 11 ze zm., dalej: u.p.a.) nie jest uzależniony od posiadania przez ten podmiot statusu właściciela wyrobu akcyzowego. Na gruncie art. 13 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 u.p.a., dla uznania danego podmiotu za podatnika podatku akcyzowego przesądzające jest faktyczne dokonanie przez niego konkretnych czynności, bądź zaistnienie względem niego konkretnych stanów faktycznych określonych w ustawie, niezależnie od tego czyją własnością jest wyrób akcyzowy będący ich przedmiotem. Kontrola pojazdu należącego do Skarżącego postępowania wykazała, iż olej napędowy nim przewożony przemieszczany był na podstawie dokumentu CMR bez rejestracji przewozu w systemie EMCS. Jednoznacznie wskazuje to na fakt, że niniejsze przemieszczanie odbyło się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, a zatem w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego (wprowadzenia wyrobu akcyzowego na terytorium kraju) wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Przemieszczanie wyrobu akcyzowego, jakim jest olej napędowy powinno odbyć się z udziałem dokumentów e-AD (elektroniczny administracyjny dokument - dla procedury zawieszenia poboru akcyzy) lub UDT (uproszczony dokument towarzyszący - dla wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia akcyzy). Przewoźnik nie dysponował żadnym z tych dokumentów, czyli przemieszczanie oleju napędowego odbywało się z naruszeniem przepisów prawa. Tym samym ustalony stan faktyczny wypełnia znamiona przepisu art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. W takiej sytuacji, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem podatku akcyzowego będzie osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nabywająca lub posiadająca wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Organ podkreślił, że ustawowa definicja nabycia wewnątrzwspólnotowego pochodząca z ustawy o podatku akcyzowym nie ma nic wspólnego z nabyciem i nabywcą definiowanym w Kodeksie Cywilnym. Bez względu na formę własności towaru, nabywcą wewnątrzwspólnotowym wyrobu akcyzowego staje się każdy, kto dokona przemieszczenia wyrobu akcyzowego z terytorium innego Państwa Członkowskiego na terytorium kraju. Jest to jedyna legalna definicja nabycia wewnątrzwspólnotowego zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik Skarżącego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: o.p.) poprzez dokonanie przez Organa błędnych ustaleń stanu faktycznego z uwagi na zebranie niekompletnego materiału dowodowego w wyniku zaniechania dokonania czynności mających na celu ustalenie czy nadawca towaru S. [...] i odbiorca - firma G. [...] są to firmy, które prowadziły działalność gospodarczą, rzeczywiście dokonały transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a następnie przeprowadzenie dowolnej oceny tego materiału, w wyniku przyjęcia, iż to przewoźnik A. W., nie zaś podmiot, który wysłał towar bądź też podmiot który był odbiorcą towaru, dokonał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 o.p. poprzez zebranie niekompletnego materiału dowodowego w wyniku zaniechania dokonania czynności mających na celu weryfikację podmiotów wskazanych w dokumentach przewozowych towarzyszących transportowi i na podstawie tak zebranych dowodów dowolne przyjęcie, iż podatek akcyzowy od zatrzymanego wyrobu nie został odprowadzony i winien on być uiszczony przez podmiot dokonujący jedynie transportu towaru przewoźnika; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 o.p. poprzez wskazanie, iż Skarżący winien jest zapłacić podatek akcyzowy od przewożonego towaru, bowiem po przebadaniu próbek przewożonego towaru został on sklasyfikowany jako olej napędowy o kodzie CN 27101943 - czyli wyrób energetyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, podczas gdy nie wykazano na podstawie zebranego materiału dowodowego, iż Skarżący jako przewoźnik miał świadomość, iż towar, który został odebrany przez kierowcę we wskazanym miejscu załadunku, jest niezgodny z towarem jaki miał być przewożony zgodnie z dokumentami towarzyszącymi transportowi; - art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p poprzez uznanie przez Organy, iż w świetle niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych należało przyjąć, iż Skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu przewozu wyrobu akcyzowego, pomijając przy tym, iż w sytuacji, gdy w toku postępowania dowodowego Organy podatkowe ustalą, iż akcyza powinna zostać uiszczona przez inny niż posiadacz podmiot, akcyza powinna zostać nałożona na ten podmiot, który nie dokonał zapłaty należnego podatku; Organy prowadząc postępowanie zaniechały podjęcia niezbędnych działań mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktyczne niniejszej sprawy, jak również w sposób nieprawidłowy rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, bowiem pomimo posiadanych informacji o nadawcy towaru i odbiorcy zakwestionowanych wyrobów akcyzowych wadliwie przyjęły, iż podatnikiem podatku akcyzowego jest podmiot, który dokonywał jedynie transportu towaru tj. Skarżący; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i 4 i § 4 o.p. poprzez błędne uznanie, iż w związku z uzyskaniem od władz niemieckich informacji, że w miejscu wskazanym na dokumentach przewozowych, jako miejsce rozładunku, tj. W. [...] nie jest prowadzona działalność gospodarcza - należy przyjąć, iż to Skarżący dokonał wezwnątrzwspólnotowego nabycia towaru akcyzowego, podczas gdy Organy nie przeprowadziły jakichkolwiek innych czynności dowodowych oprócz wysłania powyższego zapytania, celem ustalenia, czyją własnością był przewożony towar, czy firmy wskazane w dokumentach przewozowych były dysponentami tego towaru i na bazie tak zebranego materiału dowodowego dowolnie wskazał, iż przewoźnik, tj. Skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu akcyzowego; - art. 124 o.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i 4 i § 4 o.p. poprzez sporządzenie niepełnego, fragmentarycznego i powierzchownego uzasadnienia skarżonej decyzji, co uniemożliwia stronie odniesienie się do argumentacji w niej podniesionej oraz ustalenie, na podstawie jakich okoliczności faktycznych sprawy Organy podatkowe doszły do wniosku, że osoba na rzecz której został zlecony transport wyrobu akcyzowego w rzeczywistości dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego tego wyrobu i z tego tytułu jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa podatku akcyzowego; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i 4 i § 4 o.p. poprzez błędne uznanie, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego można stwierdzić, iż to na Stronę winien być nałożony obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, podczas gdy Strona wykonywała jedynie usługę transportową tego towaru i wykonując jedynie takie czynności nie posiadała wiedzy, czy od przewożonego przez nią towaru był odprowadzony podatek akcyzowy jak również nawet przy dochowaniu należytej staranności nie była władna sprawdzić, czy podatek ten na którymkolwiek etapie obrotu towarem został przez podmioty biorące udział w tym obrocie zapłacony. - art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 10 ust. 10, art. 8 ust. 1 pkt 4 u.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w opisanej sytuacji przepisy te mogą mieć zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie, Strona nie była nabywcą czy też posiadaczem wyrobu akcyzowego, a jedynie dokonywała na zlecenie przewozu towaru, zatem nie była podatnikiem podatku akcyzowego, nie nabyła wewnątrzwspólnotowo towaru, jak również nie wykonywała innych czynności opodatkowanych, które rodziłyby po jej stronie obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym; - art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że podatnikiem podatku akcyzowego jest Skarżący z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego 30 010 litrów oleju napędowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu winna prowadzić do stwierdzenia, iż Strona nie dokonała czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą, nie zaistniał wobec niej również stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, bowiem w rzeczywistości wykonywała ona jedynie usługę transportu, przewozu wyrobu, zaś organ winien nałożyć obowiązek podatkowy na podmiot w rzeczywistości wykonujący czynności opodatkowane, który ten podatek był zobowiązany zapłacić, jako pierwszy podmiot w łańcuchu obrotu wyrobem. W odpowiedzi na skargę, Organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest jednak nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy podatkowe tylko do chwili uzyskania pewności, co do zakresu stanu faktycznego sprawy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 886/10, I FSK 1255/10, I GSK 421/10). Jak wskazał NSA w wyroku sygn. akt I FSK 256/07 z dnia 28 lutego 2008 r., postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego, czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, określenie czy dokonano, czy nie dokonano nabycia wewnątrzwspolnotowego wyrobów akcyzowych. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W prowadzonym postępowaniu podatkowym ustalono wszystkie elementy niezbędne do określenia zobowiązania, ustalono zaistnienie czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą (nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych), ustalono datę przemieszczenia (moment postania zobowiązania podatkowego) i ustalono podatnika (podmiot dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu). Stan faktyczny sprawy nie wymagał przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego, gdyż okoliczności związane z wewnątrzwspólnotowym nabyciem oleju napędowego zostały wystarczająco ustalone. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie 30 010 litrów oleju napędowego (a nie jak wynika z dokumentów przewozowych oleju smarowego), który został przemieszczony z terytorium Łotwy poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy przez Przedsiębiorstwo Usługowe A. W. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] października 2016 r. w miejscowości Budzisko funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w S. przeprowadzili kontrolę należącego do Skarżącego samochodu o nr rejestracyjnym [...] wraz z cysterną nr rej. [...]. Z okazanych w trakcie kontroli dokumentów (CMR i certyfikat jakości) wynikało, iż wskazaną cysterną z Łotwy do Niemiec miał być przewożony olej smarowy "S." o kodzie CN 27101999 w ilości 30 010 kilogramów. Próby oleju pobrane z cysterny zostały poddane badaniom laboratoryjnym przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w B. Ze sprawozdań z badań z dnia 10 listopada 2016 r. wynika, że w kontrolowanej cysternie przemieszczany był olej napędowy o kodzie CN 2710 19 43. Jednocześnie ustalono, że przemieszczanie niniejszego wyrobu akcyzowego odbyło się poza obowiązkowym Systemem Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych EMCS PL. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedmiotowy transport nie został objęty procedurą zawieszenia poboru akcyzy. W trakcie postępowania wystąpiono w ramach pomocy administracyjnej do władz niemieckich z prośbą o ustalenie, co znajduje się pod adresem W. [...] (wskazanym w CMR jako adres dostawy oleju) oraz czy pod wskazanym adresem zarejestrowana jest firma lub prowadzona działalność gospodarcza. Z otrzymanej odpowiedzi wynika, że pod ww. adresem nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka kierowca cysterny K. S. nie podał dokładnego miejsca dostawy towaru, stwierdzając ogólnikowo, iż było to w Niemczech we Frankfurcie. Ustalony stan faktyczny wypełnia znamiona przepisu art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a., według którego nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Natomiast art. 8 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych. Tym samym, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem podatku akcyzowego będzie osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nabywająca lub posiadająca wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Definicja nabycia wewnątrzwspolnotowego z ustawy o podatku akcyzowym nie ma nic wspólnego z nabyciem i nabywcą definiowanym w Kodeksie Cywilnym. Bez względu na formę własności towaru, nabywcą wewnątrzwspólnotowym wyrobu akcyzowego staje się każdy, kto dokona przemieszczenia wyrobu akcyzowego z terytorium innego Państwa Członkowskiego na terytorium kraju. Na gruncie art. 13 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 u.p.a., dla uznania danego podmiotu za podatnika podatku akcyzowego przesądzające jest faktyczne dokonanie przez niego konkretnych czynności, bądź zaistnienie względem niego konkretnych stanów faktycznych określonych w ustawie, niezależnie od tego czyją własnością jest wyrób akcyzowy będący ich przedmiotem. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. M.in. w wyroku z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 999/09 NSA stwierdził, że na gruncie ustawy o podatku akcyzowym - w świetle literalnego brzmienia przytoczonego wyżej art. 2 pkt 11 u.p.a. - przyjmuje się, że nabyciem wewnątrzwspólnotowym jest każde fizyczne przemieszczenie wyrobu z innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej do kraju, czyli sama czynność faktyczna, nawet jeżeli w ogóle nie wystąp transakcja w rozumieniu ekonomicznym. W tym stanie rzeczy okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia, czy miała miejsce czynność opodatkowana podatkiem akcyzowym, było tylko to czy wyrób został przemieszczony z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Należy zaznaczyć, że w przypadku przemieszczenia wyrobów akcyzowych pomiędzy państwami członkowskimi ustawodawca nie wskazuje na żadne wyjątki lub wyłączenia czynności przemieszczenia wyrobów akcyzowych pomiędzy państwami członkowskimi z zakresu transakcji wewnątrzwspolnotowego nabycia lub dostawy. Konsekwentnie każde przemieszczenie wyrobów akcyzowych z jednego państw, członkowskiego do innego państwa członkowskiego przez podatnika w ramach prowadzonej działalności będzie stanowić czynność opodatkowaną podatkiem akcyzowym - odpowiednio jak dostawa lub nabycie wewnątrzwspólnotowe Skarżący niewątpliwie takiego przemieszczenia dokonał, wobec czego zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za bezzasadne. Postępowanie podatkowe prowadzone w przedmiotowej sprawie nie doprowadziło do ustalenia, że na wcześniejszym etapie obrotu podatek akcyzowy został zapłacony (z okazanych w trakcie kontroli dokumentów wynikało, że cysterną miał być przewożony olej smarowy). Mając na uwadze regulacje art. 10 ust. 1 i art. 12 u.p.a. prawidłowo za dzień powstania obowiązku podatkowego w sprawie uznano dzień 7 października 2016 r., tj. dzień, w którym podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono dokonanie nabycia wewnątrzwspolnotowego oleju napędowego w ilości 30 010 kg przez Przedsiębiorstwo Skarżącego. W oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. właściwie zastosowano też w tym przypadku stawkę podatku akcyzowego w wysokości 1.171,00 zł/1000 litrów. Mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujący stan prawny organ prawidłowo określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dokonania nabycia wewnątrzwspolnotowego oleju napędowego w ilości 30 010 litrów. Mając powyższe na uwadze, jako że skarga okazała się niezasadna, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).