I SA/Bk 722/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. J. J. (dalej powoływany także jako Skarżący) wniósł o umorzenie podatku od spadków i darowizn w kwocie 2 443 zł, ustalonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. Nr [...] z [...] lipca 2015 r. Skarżący prośbę umotywował trudną sytuacją finansową - jest bezrobotny od 2013 r., bez prawa do zasiłku, jedynym jego dochodem jest zasiłek okresowy z MOPS w K. w wysokości 271 zł. Skarżący wskazał, że zapłacił podatek w 2013 r. od części spadku (2 360 zł), zaś z otrzymanego spadku - nieruchomości rolnej nie korzysta od 37 lat. Skarżący podkreślił, że choruje na cukrzycę i ciśnienie tętnicze, co uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] września 2015 r. Nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 2 443,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Brak zgody na umorzenie zaległości Burmistrza G., będącego beneficjentem podatku od spadków i darowizn, także uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie prośby o umorzenie zaległości w podatku od spadków i darowizn. W złożonym odwołaniu, Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Zaznaczył, że jest bezrobotny od wielu lat, utrzymuje się z pomocy społecznej MOPS w K. i nie jest w stanie zapłacić ciążącego na nim podatku. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] grudnia 2015 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem postanowienia organu jednostki samorządu terytorialnego, które nie odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 o.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] odmówił umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn w wysokości 2 443,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzję uzasadnił tym, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne pozwalające uznać, że zachodzą przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego, które uzasadniałyby umorzenie wnioskowanej kwoty. Również powyższą decyzję zakwestionował Skarżący i w złożonym odwołaniu zarzucił błędne ustalenie, że jest współwłaścicielem nieruchomości rolnych położonych na terenie gmin G. a w konsekwencji, że posiada majątek, z którego istnieje możliwość spłaty należności podatkowych. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w myśl przepisów art. 67a § 1 pkt 3 o.p., organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę. Organy podatkowe rozpatrując wniosek o umorzenie zaległości w podatku od spadków i darowizn, muszą mieć na względzie przepis art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2015 r. poz. 513 ), który stanowi, że w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może stosować ulgowe formy spłaty należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego - w tej sprawie Burmistrza G. W przedmiotowej sprawie Burmistrz G. postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2016 r nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 2 443,00 zł. Organ podatkowy I instancji zwracając się o zajęcie stanowiska w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań dołączył akta sprawy, które stanowiły podstawę do wydania stanowiska z uwzględnieniem przesłanek wynikających z art. 67a § 1 o.p., tj. istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Burmistrz G. w swoim postanowieniu dokonał wszechstronnej analizy sprawy i odniósł się do przesłanek ważnego interesu strony i interesu publicznego w kontekście sytuacji finansowo-materialnej Skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zbadania okoliczności możliwości zastosowania wnioskowanej ulgi. Organ podatkowy I instancji zebrał aktualne informacje dotyczące sytuacji finansowo-materialnej Skarżącego, wystąpił o zajęcie stanowiska w sprawie do jednostki samorządu terytorialnego przedstawiając niezbędne dokumenty, informował Skarżącego o podjętych działaniach, umożliwił zapoznanie i wypowiedzenie się odnośnie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. rozstrzygnięcie w sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego. Zarzuty przedstawione w odwołaniu są bezzasadne. Przede wszystkim należy zauważyć, że dotyczą one ustalenia stanu faktycznego (zarzut "błędne jest ustalenie, że jestem współwłaścicielem"), który w świetle zebranego materiału dowodowego - postanowienia sądu o nabyciu spadku ustalony jest w sposób prawidłowy. Twierdzenie, iż Skarżący nie prowadzi gospodarstwa rolnego i nie otrzymuje z niego pożytków (ze swojej części) może być uwzględnione przy ocenie przesłanek umorzenia zaległości w kontekście sytuacji materialno-finansowej, jednakże nie zmienia to faktu, iż w świetle prawa Skarżący jest współwłaścicielem ½ nieruchomości rolnej. Wobec braku zgody Burmistrza G. na umorzenie zaległości podatkowej oraz niestwierdzeniu nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, brak było przesłanek do zmiany decyzji organu I instancji i udzielenia wnioskowanej ulgi. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku , zarzucając organowi nie uwzględnienie ważnego i słusznego interesu strony, pomimo stwierdzenia jego istnienia. Skarżący ponownie wskazał na trudną sytuację finansową, długotrwałe pozostawanie bez pracy i utrzymywanie się z zasiłków z pomocy społecznej. Zdaniem Skarżącego, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nie oznacza, iż jest on współwłaścicielem gospodarstwa rolnego - dopiero sąd w postępowaniu o dział spadku może przyznać Skarżącemu prawa własności określonych nieruchomości, ewentualnie zasądzić spłaty. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 2005r., I FSK 68/05, LEX nr 172990). Granice sprawy wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego (wyrok NSA z 2 listopada 2005r., I FSK 264/05, LEX nr 187951). W przypadku, gdy podatek stanowiący w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego pobierany jest przez urząd skarbowy, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego (art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t.). Dodać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.d.j.s.t., do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie natomiast do treści art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t., w przedmiocie ww. ulg przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego wydaje postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postanowienie w przedmiocie zgody na udzielenie pomocy wskazanej w art. 18 ust. 1 u.d.j.s.t. jest klasycznym przykładem postanowienia wydawanego w ramach współdziałania organów, o którym mowa w art. 209 § 1 O.p. Organ samorządowy zajmuje stanowisko na podstawie zebranego przez naczelnika urzędu skarbowego materiału dowodowego, może jedynie przeprowadzić w razie potrzeby postępowanie wyjaśniające (art. 209 § 4 O.p.). Bierze on pod uwagę przesłanki umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności, zwolnienia z obowiązku poboru czy też jego ograniczenia wynikające z Ordynacji podatkowej. Niewyrażenie zgody przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego powoduje niemożność wydania przez organ podatkowy decyzji pozytywnej dla podatnika (płatnika) z uwagi na brak jednej z przesłanek udzielenia ulgi (identycznie jak w przypadku braku ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego). Zgoda przewodniczącego (tak jak istnienie ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego) nie obliguje jednak organu podatkowego do pozytywnego załatwienia wniosku (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2003r. III SA 3530/01, LEX nr 146096; uchwała 7 sędziów NSA z 1 marca 2010r. II FPS 9/09, ONSAiWSA 2010/3/41). Podkreślenia wymaga, że w przywołanej uchwale II FPS 9/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.d.j.s.t. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny powinien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonych w takich sprawach rozstrzygnięć pamiętać należy, że decyzję w przedmiocie zastosowania jednej z ulg wymienionych w 67a § 1 O.p. organy podatkowe podejmują w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza możliwość (nie zaś konieczność) – jak w zakresie rozpoznawanej sprawy – umorzenia zaległości podatkowej, w przypadku spełnienia jednej z przesłanek zawartych w przywołanym przepisie (ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego). Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie czy dokonany przez organ administracji wybór w zakresie uznania administracyjnego jest słuszny. Sąd nie rozstrzyga o tym, czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona do sądu decyzja podlega badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 1998r. l SA/Kr 1227/97, LEX nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001r. (I SA/Gd 1507/00, LEX nr 46473) NSA stwierdził, że sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się zatem do oceny czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji (w tym przypadku – o odmowie umorzenia zaległości podatkowej) mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Powyższe rozważania odnieść należy w pełni do procedowania przez przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego, który współdziała z naczelnikiem urzędu skarbowego w rozpatrzeniu wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego i przy wyrażeniu zgody (odmowie wyrażenia zgody) na jej zastosowanie, powinien uwzględnić przesłanki zawarte w art. 67a O.p. Oceniając wydane w tej sprawie postanowienie Burmistrza G. oraz decyzje organów podatkowych obu instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie wszystkich tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Konstrukcja art. 67a § 1 O.p. opiera się na niedookreślonych pojęciach – ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego – których wystąpienie uprawnia organ podatkowy do przyznania ulgi podatkowej. Z racji tej, nie istnieje określony katalog sytuacji, które z góry mogłyby zostać zakwalifikowane jako ważny interes podatnika, czy też interes publiczny. To okoliczności konkretnej sprawy pozwalają na stwierdzenie, czy występują powody, dla których z punktu widzenia wskazanych przesłanek uzasadnione jest zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, o której mowa w rozdziale 7a O.p. Zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna prawa jako ważny interes podatnika definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Z kolei interes publiczny utożsamiany jest z taką dyrektywą postępowania, która nakazuje mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyroki NSA: z 22 kwietnia 1999r. SA/Sz 850/98 i z 10 marca 2009r. I FSK 31/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; Komentarz do art. 22 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011, wyd. IV). Efektem takiej regulacji jest obowiązek uwzględniania zobiektywizowanych kryteriów, zgodnych z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, a nie subiektywnymi odczuciami podatnika. Powyższe wymaga od organu szczególnej wnikliwości w rozważeniu, czy ważny interes podatnika lub interes publiczny przemawiają za umorzeniem zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Szczególnego znaczenia nabiera przy tym uzasadnienie decyzji, które ma w przekonujący sposób odzwierciedlać stanowisko organu w zakresie odmowy zastosowania wnioskowanej ulgi w całości lub w części. W związku z tym, że zgoda przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego jest jedną z przesłanek materialnoprawnych, bez spełnienia której rozstrzygnięcie wydane następnie przez organ, któremu powierzono ostateczne załatwienie sprawy będzie niezgodne z prawem – należy stwierdzić, że również uzasadnienie stanowiska przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego jest bardzo istotne, ponieważ przesądza o przyznaniu ulgi lub odmowie jej przyznania. Postanowienie, które nie uwzględnia w całości wniosku strony powinno być zatem uzasadnione w sposób pozwalający na poznanie motywów, jakimi kierował się przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego. W sytuacji, gdy organ (przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego) decyduje się odmówić zastosowania wnioskowanej ulgi (nie wyraża zgody na jej zastosowanie), ale również wówczas, gdy uwzględnia wniosek podatnika (wyraża zgodę), powinien jasno i czytelnie wyjaśnić, jakie przyczyny skłoniły go do takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Organ ma obowiązek wskazać konkretne okoliczności, które uzasadniają bądź nie uzasadniają potraktowanie podatnika w sposób szczególny na tle innych podatników wykonujących swoje zobowiązania wobec Państwa należycie. W innym przypadku organ naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego. Ponadto wskazać należy, że dokonując oceny istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a O.p., organ winien mieć na względzie całokształt okoliczności danej sprawy. Przekładając powyższe rozważania na grunt badanej sprawy, w ocenie Sądu, postanowienie Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2016 r., w którym organ nie wyraził zgody na umorzenie zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn w kwocie 2 443,00 zł. spełnia wszelkie wymogi formalne jak i materialne stawiane temu rodzaju aktom, a podstawową przesłanką do negatywnej oceny wniosku było postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. VIII Wydział Cywilny w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r, sygn. akt [...], z którego wynika, że Skarżący nabył prawo do połowy spadku po zmarłym ojcu. Burmistrz G. w swoim postanowieniu dokonał wszechstronnej analizy sprawy i odniósł się do przesłanek ważnego interesu strony i interesu publicznego w kontekście sytuacji finansowo-materialnej Skarżącego. Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie występuje jednak ważny interes podatnika. Analiza sytuacji finansowej Skarżącego - brak dochodów osiąganych z tytułu wynagrodzenia za pracę, z działalności gospodarczej czy z majątku, nieposiadanie rzeczy ruchomych, których sprzedaż pozwoliłaby uzyskać środki na uregulowanie zaległości, wobec posiadania zaległości (2 443,00 zł), bez uwzględnienia nawet minimalnych kosztów utrzymania (wyżywienie, opłaty za mieszkanie, media) pozwala na stwierdzenie ważnego interesu strony. Skarżący otrzymuje zasiłki celowe i okresowe z pomocy społecznej, zgodnie z ww. postanowieniem Sądu Rejonowego jest współwłaścicielem w 1/2 gospodarstwa rolnego o pow. ogólnej 18,37 ha (7,5120 ha przeliczeniowego), jednakże wysokość tych zasiłków jest bardzo niska, a z gospodarstwa rolnego Skarżący nie otrzymuje żadnych pożytków. W ocenie tutejszego organu taka sytuacja finansowa Skarżącego powoduje, iż zapłata jakichkolwiek należności, nie wynikających bezpośrednio z przysporzenia finansowego jest bardzo poważnym obciążeniem jego budżetu. Jednak organ również prawidłowo wykazał, że w sprawie nie występuje przesłanka interesu publicznego. Trudna sytuacja finansowa podatnika w chwili obecnej oraz korzystanie z pomocy społecznej nie mogą stanowić samoistnej przesłanki do udzielenia ulgi podatkowej w żądanej formie. Pomoc socjalna w postaci zasiłków celowych i stałych jest udzielana na podstawie odrębnych przepisów, z uwzględnieniem dochodów wnioskodawcy, jak i stanu finansów gminy. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu, w toku postępowania podatkowego podjęto działania w celu zgromadzenia dowodów odzwierciedlających stan faktyczny sprawy. Organ podatkowy I instancji zebrał aktualne i szczegółowe informacje dotyczące sytuacji finansowo-materialnej Skarżącego, wystąpił o zajęcie stanowiska w sprawie jego żądania do jednostki samorządu terytorialnego przedstawiając niezbędne dokumenty, organy podatkowe obydwu instancji informowały Skarżącego o podjętych działaniach, umożliwiły zapoznanie i wypowiedzenie się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte na całokształcie materiału dowodowego, a wobec braku zgody Burmistrza G. na umorzenie zaległości podatkowej i niestwierdzenie nieprawidłowości w postępowaniu podatkowym organ odwoławczy, nie miał podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącego. Zarzuty przedstawione w skardze są bezzasadne. Przede wszystkim należy zauważyć, że dotyczą one głównie ustalenia stanu faktycznego, który w świetle zebranego materiału dowodowego - postanowienia sądu o nabyciu spadku - ustalony jest w sposób prawidłowy. Fakt, że Skarżący nie prowadzi gospodarstwa rolnego i nie otrzymuje z niego pożytków (ze swojej części) został uwzględniony przy ocenie przesłanek umorzenia zaległości w kontekście jego sytuacji finansowej, jednakże nie zmienia to faktu, iż w świetle prawa jest on współwłaścicielem nieruchomości rolnej. Ocena zebranego materiału dowodowego została przeprowadzona w zgodzie z zasadami prawa i logiki, uwzględnia też przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych, w szczególności w postaci umorzenia zaległości podatkowych i mieści się w ramach przyznanego organom podatkowym uznania administracyjnego. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).