II SA/Bk 103/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2016 r. zażalenia Stowarzyszenia F. Z. w B. (w likwidacji) z dnia [...] listopada 2016 r. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 października 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia Stowarzyszenia F. Z. w B. (w likwidacji) w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2015 Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. WSA w Białymstoku odrzucił wniosek Stowarzyszenia F. Z. w B. (w likwidacji) o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. tutejszy sąd odrzucił zażalenie Stowarzyszenia F. Z. w B. (w likwidacji) na ww. postanowienie. Ww. organizacja wniosła zażalenie na to postanowienie (k. 352). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione przez podmiot nieposiadający zdolności sądowej. Stowarzyszenie Federacja Z. w B. (w likwidacji) zostało bowiem rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...]- Rej. KRS [...] i jednocześnie zarządzono jego likwidację. Powyższe postanowienie jest prawomocne wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy w B. wywiedzionej od niego apelacji (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu, rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach). Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego. Jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia (vide P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 7 oraz postanowienia NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II OZ 263/12, z dnia 12 lipca 2012 r., II OZ 600/12 i z dnia 12 grudnia 2012 r., II OZ 1086/12, dostępne w CBOSA). Oznacza to, że rozwiązane stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a.), a brak ten jest nieusuwalny (vide postanowienia NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15 i II OZ 275/15, z dnia 3 marca 2015 r., I OZ 167/15, z dnia 29 maja 2014 r., II OZ 497/14, CBOSA). Skład orzekający powyższe stanowisko w całości podziela, co w konsekwencji prowadzi do odmowy przyznania Stowarzyszeniu F. Z. w B. w likwidacji zdolności sądowej w sprawie niniejszej i tym samym odmowy przyznania mu statusu strony w tej sprawie. To z kolei oznacza, że zażalenie wniesione w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie F. Z. w B. w likwidacji jest zażaleniem z innych przyczyn niedopuszczalnym i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).