II SA/Bk 213/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie wymeldowania i orzeczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego oddala skargę. U podstaw zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z [...] września 2018 r. Z. K. zwrócił się do Wójta Gminy P. o wymeldowanie B. K. (powoływanej dalej jako "Skarżąca") z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w P., podając, że jego córka B. K. w październiku 2016 roku dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania, zabierając swoje rzeczy osobiste, a obecnie przebywa w B. przy ul. [...]. Wójt Gminy P. decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 104 i 107 k.p.a., odmówił wymeldowania B. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości P. W toku postępowania wyjaśniającego organ w pierwszej kolejności ustalił, że właścicielem nieruchomości mieszkalnej nr [...] przy ul. [...] w P. jest Z. K. Dalej, powołując się na dowody w postaci zeznań świadków: Z. T., W. S. i W. K. oraz oględzin lokalu, organ za niebudzący wątpliwości uznał fakt, że B. K. opuściła miejsce pobytu stałego, pod którym była zameldowana i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się tylko dlatego, że jej ociec wymienił zamek w drzwiach wejściowych mieszkania w którym jest zameldowana na pobyt stały i nie ma możliwości wejścia do tegoż lokalu, a więc należy przyznać, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, iż opuszczenie lokalu przez tę osobę miało charakter dobrowolny i trwały. Zdaniem organu I instancji skarżąca została do tego zmuszona zaistniałą sytuacją i pomimo wielu prób w okresie, kiedy przyjeżdżała do P. nie udało się jej wejść do domu, w którym zostały jej rzeczy osobiste. Każda bowiem wejścia do domu kończyła się wyzwiskami, zastraszaniem przez ojca Z. K., a następnie interwencją policji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. K. podkreślając, że organ I instancji oparł swoją decyzję na niewłaściwej analizie materiału dowodowego. Wyjaśnił, że jego była żona M. K. wraz z córką B. K., która rozpoczęła studia w B. opuściły miejsce stałego zameldowania w październiku 2016 roku. Podkreślił, że chwili obecnej nie posiadają żadnego tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w P. Sąd Rejonowy w S. podzielił bowiem majątek odwołującego się i jego byłej żony, i na podstawie tego orzeczenia M. K. otrzymała stosowną spłatę. Z. K. wyjaśnił jednocześnie, że M. K. wraz z córką nie przebywają w miejscu stałego zameldowania od ponad 2 lat i nigdy nie występowały do sądu z pozwem przeciwko niemu o przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu czy też o wydanie rzeczy ruchomych. Wojewoda P. podzielił argumentację odwołania i decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] grudnia 2018r. w całości i orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości P. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawę prawną stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jednocześnie organ podkreślił, że prawidłowość decyzji dokonującej wymeldowania w trybie art. 35 ww. ustawy zależy od nadania właściwego znaczenia terminowi "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" stałego lub czasowego bez wymeldowania się. cenie zaś charakteru opuszczenia lokalu decyduje nie tyle sama deklaracja zameldowanej w lokalu osoby, ale okoliczności faktyczne i dowody wskazujące na rzeczywisty jej zamiar. Brak zobiektywizowania woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu i przejawiania tej woli przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających dopuszczenie do współposiadania lokalu w powiązaniu ze znacznym upływem czasu jest wystarczające do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. W ocenie Wojewody przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dowiodło, że w sprawie o wymeldowanie B. K. ze spornego lokalu spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu warunkująca wymeldowanie określona w art. 35 ustawy. Powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w aktualnie prowadzonym postępowaniu, jak i w sprawie zainicjowanej w 2017 roku wnioskiem Z. K. o wymeldowanie M. K. z przedmiotowego lokalu. W trakcie prowadzonego wówczas postepowania, zakończonego decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] stycznia 2018r. Nr [...] o odmowie wymeldowania M. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w P., ustalono, że Sąd Okręgowy w S. I Wydział Cywilny wyrokiem z dnia [...].10.2012r. sygn. akt [...] rozwiązał przez rozwód związek małżeński M. K. i Z. K. z winy pozwanego i jednocześnie Sąd, na czas wspólnego zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków, przydzielił do użytkowania Z. K. jeden pokój, a M. K. pozostałe pokoje, natomiast kuchnia i łazienka pozostały do wspólnego użytkowania. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktualnie prowadzonym postępowaniu Wojewoda ustalił z kolei, że właścicielem nieruchomości mieszkalnej nr [...] przy ul. [...] w P. jest Z. K., a skarżąca od października 2016 roku nie mieszka w tym lokalu, co potwierdzają nie tylko wyjaśnienia Z. K., ale również z wyjaśnienia samej skarżącej oraz jej matki, które w dniu [...] października 2018r. potwierdziły do protokołu, że nie mieszkają w lokalu przy ul. [...] w P. od około 2 lat. Taki okres niezamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu wynika też z całokształtu zeznań przesłuchanych w charakterze świadków sąsiadów przedmiotowego lokalu udzielonych zarówno w trakcie obecnie prowadzonego postępowania, jak i tego z 2017 roku. Za szczególnie istotne organ uznał zeznania W. S., który zeznał, że od kilkunastu miesięcy nie widział, żeby skarżąca przebywała w miejscu stałego zameldowania, oraz G. D., która podała, że skarżąca od roku nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. B. K. nie przebywała w lokalu przy ul. [...] w P. Ponadto z informacji udzielonej przez Policję (pismo z dnia [...] października 2017r.) wynika, że skarżąca mieszka w B., a nie w miejscu stałego zameldowania. Niezamieszkiwanie zatem skarżącej w miejscu stałego zameldowania przez tak długi okres czasu tj. od ponad 2 lat pozwala, zdaniem Wojewody na przyjęcie, że trwale opuściła ona przedmiotowy lokal, a swoje sprawy koncentruje w innym miejscu. Jakkolwiek z wyjaśnień samej skarżącej (pismo z dnia [...].09.2018r.) wynika że wyjazd z miejsca stałego zameldowania był związany wyłącznie z podjęciem studiów w B. i miała zamiar przyjeżdżać do przedmiotowego lokalu w czasie wolnym, ale zostało to uniemożliwione wskutek wymiany zamków w drzwiach przez jej ojca około 2 lat temu, to jednak za przeważający organ uznał fakt, iż w sytuacji utraty dostępu do przedmiotowego lokalu skarżąca pomimo upływu czasu nie podjęła żadnych działań, aby dostęp ten odzyskać. Jak sama wyjaśniła, jeszcze w trakcie postępowania prowadzonego w 2017r. (pismo z datą wpływu do Urzędu Gminy w P. [...] listopada 2017r.), nie zamierza składać przeciwko ojcu pozwu o przywrócenie utraconego posiadania przedmiotowego lokalu. W takiej zaś sytuacji okoliczność wymiany zamków w drzwiach przedmiotowego lokalu nie wpływa na ocenę, że nastąpiło dobrowolne opuszczenie miejsca stałego pobytu. Jak zasygnalizował, bowiem organ II instancji, o dobrowolnym opuszczeniu lokalu można mówić również wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (wbrew własnej woli) nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. W tym zakresie organ powołał się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, przyjmując, że skarżąca trwale i dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. Organ przypomniał dodatkowo, że ewidencja ludności ma wyłącznie charakter rejestracyjno-porządkowy i odzwierciedla informacje o faktycznym miejscu pobytu osób, stąd też dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącej w lokalu przy ul. [...] w P. stanowiłoby potwierdzenie fikcji meldunkowej, na co jak już wyżej wskazano, przepisy z zakresu ewidencji ludności nie pozwalają. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła skarżąca zarzucając organowi, że subiektywnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a istotne fakty nie znalazły w nim uzasadnienia. W tym zakresie skarżąca zwrócił uwagę, że w 2012 roku jej rodzice rozwiedli się, a Sąd Okręgowy w S. w sprawie sygn. akt [...] podzielił dom w ten sposób, że wyznaczył sposób zamieszkania i korzystania ze wszystkich pomieszczeń, czego zabrakło w zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że w sprawach [...] oraz [...] Z. K. został dwukrotnie skazany za przestępstwo z art. 207 §1 kk i w obu tych przypadkach ona i jej brat byli pokrzywdzeni. Wyjaśniła, że wszyscy w rodzinie bal się ojca i jego nieobliczalnych oraz nieprzewidywalnych zachowań, o czym ani słowem nie wspomniał w zaskarżonej decyzji Wojewoda P. Za istotne dla oceny przesłanki dobrowolności skarżąca uznał fakt, iż jej ojciec zamiast występować o eksmisje postanowił wykorzystać czas kiedy pojechała na studia do B. i wymienił zamki. W tym sposób, jak podkreśliła, została skazana na banicję i bezdomność, a jej ojciec, sprawca przemocy w rodzinie, który przez wiele lat stosował wobec całej rodziny przemoc przechytrzył sąd i przy pomocy decyzji Wojewody P. doprowadził do precedensu, że zmuszenie do opuszczenie lokalu i działanie niezgodne z prawem i normami współżycia społecznego może być sankcjonowane przez decyzje o wymeldowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 30 maja 2019r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę zarzucając zaskarżonej decyzji przepisów: (-) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego i przyjęciem, że już samo zaniechanie skorzystania przez B. K. z możliwości wytoczenia przed sądem cywilnym powództwa o przywrócenie posiadania przesądza o spełnieniu przesłanki dobrowolności zmiany miejsca zamieszkania, podczas gdy dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest ustalenie, że fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszy wewnętrzny zamiar stałego związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego; (-) art. 25 ustawy o ewidencji ludności, polegające na niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że nie doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez B. K. lokalu położonego przy ul. [...] w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z [...] lutego 2019r., mocą której Wojewoda P. uchylił w całości decyzję Wójta Gminy P. z [...] grudnia 2018r. i orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości P. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1382 ze zm.) zgodnie z którym, organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, której dotyczy meldunek, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu dysponującego innym tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Niewątpliwie kluczowe dla orzeczenia o wymeldowaniu jest ustalenie fizycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego. Skoro pobyt stały uzasadniający zameldowanie wiąże się z zamieszkiwaniem (przebywaniem) w określonym miejscu, to brak tego elementu podważa jedną z podstawowych przesłanek meldunku oraz jego ewidencyjny charakter, który w aktualnym stanie prawnym został wprost sformułowany w art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności z 2010 r. Zgodnie z tym przepisem, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. W tym miejscu należy też podkreślić, że powinność i jednocześnie uprawnienie do zameldowania w żaden sposób nie wiąże się z prawem do lokalu, a służy jedynie zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ze względu zatem na ściśle ewidencyjny charakter zameldowania dla oceny jego prawidłowości bez znaczenia pozostają okoliczności łączące się z ochroną prawa własności oraz poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz domu rodzinnego. Obowiązek meldunkowy nie należy bowiem do instrumentów mających te prawa gwarantować, stąd sposób jego realizacji nie wpływa na sferę prawną skarżącej w tej dziedzinie, choć może, biorąc pod uwagę argumentację zawartą w skardze, godzić w jej interes faktyczny. Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, okoliczności faktycznych, tj. tego, czy dana osoba trwale i dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Obie wymienione okoliczności, tj. "trwałość opuszczenia" i "dobrowolność opuszczenia" powinny wystąpić łącznie, aby można było uznać, że doszło do wypełnienia przesłanki opuszczenia lokalu na użytek wymienionego przepisu. Bezsprzecznie dla stwierdzenia, czy dana osoba opuściła określone miejsce, nie wystarcza prosta konstatacja, że osoba ta w tym miejscu nie przebywa. Wypada bowiem ustalić, jakie przyczyny czy motywy spowodowały tę nieobecność, która może mieć przecież charakter jedynie przejściowy lub przemijający. Stąd zamiar osoby opuszczającej lokal ma znaczenie, choć – co wymaga zaakcentowania na gruncie niniejszej sprawy – na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, nie zaś tylko samych oświadczeń zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Musi on wynikać z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy i jej uwarunkowań prawnych, takich jak koncentracja interesów życiowych w danym miejscu i obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (tak również NSA w wyrokach z dnia: 4 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2315/14, z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2036/16, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym miejscu warto też odnotować, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania (tak m.in. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2065/14, CBOSA). Ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być bowiem oparta na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie i być pojmowana jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Wystarczające jest, jeżeli okres ten jest dostatecznie długi, gdyż w przeciwnym razie nie byłoby możliwe wymeldowanie osoby, która de facto w lokalu od lat nie przebywa albo przyjeżdża do niego jedynie okazjonalnie. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że w okolicznościach faktycznych sprawy Wojewoda P. zasadnie uznał, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w miejscowości P. Pomimo, że zaskarżona decyzja w kontekście zaprezentowanej w skardze argumentacji może rodzić "poczucie niesprawiedliwości" po stronie skarżącej, to nie ulega wątpliwości, że jej rozstrzygnięcie ma oparcie w obowiązujących w tym zakresie – przepisach prawnych. Należy bowiem zauważyć, że choć bezpośrednia przyczyna opuszczenia mieszkania przez skarżącą nie została w sprawie jednoznacznie ustalona, to bezsporne jest, że skarżąca nie przebywa w przedmiotowym lokalu od około 2 lat. Powyższe wynika nie tylko z wyjaśnień Z. K., ale również z wyjaśnień matki skarżącej M. K., jak też samej skarżącej, które w dniu [...] października 2018r. potwierdziły do protokołu, że nie mieszkają w lokalu przy ul. [...] w P. od około 2 lat. Taki okres niezamieszkiwania skażonej w przedmiotowym lokalu wynika też, jak trafnie ustalił to Wojewoda P., z całokształtu zeznań przesłuchanych w charakterze świadków: W. S., G. D. i W. K. - sąsiadów przedmiotowego lokalu udzielonych zarówno w trakcie obecnie prowadzonego postępowania, jak też postępowania, które prowadzone było w 2017 roku. Co prawda z wyjaśnień skarżącej wynika że wyjazd z miejsca stałego zameldowania był związany wyłącznie z podjęciem studiów w B. i miała ona zamiar przyjeżdżać do przedmiotowego lokalu w czasie wolnym, ale zostało to uniemożliwione wskutek wymiany zamków w drzwiach przez jej ojca około 2 lat temu, to jednak – jak słusznie zauważył organ II instancji – decydujące dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, że skarżąca pomimo utraty dostępu do przedmiotowego lokalu i upływu czasu nie podjęła żadnych działań, aby dostęp ten odzyskać. Zresztą sama wyjaśniła, jeszcze w trakcie postępowania prowadzonego w 2017 roku, że nie zamierza składać przeciwko ojcu pozwu o przywrócenie utraconego posiadania przedmiotowego lokalu. W takiej zaś sytuacji okoliczność wymiany zamków w drzwiach przedmiotowego lokalu nie wpływa na ocenę, że nastąpiło dobrowolne opuszczenie miejsca stałego pobytu. Wyjaśnić bowiem należy, iż o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w można mówić również wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (wbrew własnej woli) nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (tak m.in. wyroki NSA z dnia 20 lipca 2018r. sygn. akt II OSK 2036/16, z dnia 10 lutego 2010r. sygn. akt II OSK 281/09, oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Bk 577/10, CBOSA). Ochrona prawna, którą skarżąca powinna uzyskać, aby powstrzymać wymeldowanie z lokalu realizowana jest bowiem na drodze powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 § 1 K.c. Samo zaś wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu bez zobiektywizowania tej woli jest wystarczającą okolicznością do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Takie stanowisko należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1452/17, z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 998/17, z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 215/17, CBOSA). Podzielając w pełni zaprezentowaną wyżej linię orzecznictwa sądów administracyjnych sąd doszedł do wniosku, że skoro z prawidłowo dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, bezspornie wynika, że skarżąca w spornym lokalu faktycznie nie mieszka od 2 lat, to Wojewoda P. prawidłowo uznał, iż w stosunku do skarżącej mają zastosowanie przesłanki wymeldowania jej z tego lokalu wymienione w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Sąd nie znalazł też podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postepowania w postaci art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wojewoda P. procedował bowiem zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, mając na względzie interes społeczny, a także słuszny interes obywatela. Podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Materiał zebrany w toku postępowania administracyjnego był wystarczający, a sposób jego rozpatrzenia nie budzi zastrzeżeń Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.