II SA/Bk 216/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji zjazdu publicznego z drogi powiatowej oddala skargę Skarżący M.T. wystąpił w dniu [...] lutego 2017 r. do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wydanie zgody na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ulicy G.w B. z działek nr [x] i [y] do nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił M.T. zezwolenia na lokalizację zjazdu z pasa drogowego ul. G. w B. (dz. Nr [a] i [b]) na działkę o nr [y] – obręb [...], obsługującej działki nr [x] i [y], zgodnie z załączonym do wniosku planem sytuacyjnym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., z powodu stwierdzonych nieprawidłowości procesowych, uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], odmówił M.T. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w pasie drogowym ul. G.w B. (dz. Nr [a] i [b]) na działkę o nr [y] – obręb [...] obsługującej działki nr [x] i [y]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji powołał się na brzmienie § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, zwanym dalej: "rozporządzeniem"), wskazując, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz wymagań ruchu pieszych, a tym przypadku również rowerzystów i korzystających z miejsc parkingowych. Organ wskazał także, że klasyfikacja ul. G. w B. wymaga uwzględnienia treści § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, z którego wynika konieczność ograniczenia liczby zjazdów w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dokonując w tym kontekście oceny zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji stwierdził, że lokalizacja dodatkowego zjazdu spowoduje zmniejszenie przepustowości i wpłynie ujemnie na poziom swobody ruchu, a tym samym pogorszy warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego. W wyniku rozpoznania odwołania M.T. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji pominął fakt, że wnioskowane do objęcia zjazdem działki nie posiadają dostępu do drogi publicznej, który to dostęp, został w ocenie organu odwoławczego zagwarantowany na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt [...], przyznającego M.T. prawo własności działek nr [x] i [y]. Sprzeciw od ww. decyzji złożył M.T., zarzucając w nim naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie: a) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu drogownictwa, b) art. 7, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; c) art. 7b kpa w zw. art. 12 i 8 k.p.a. poprzez brak współdziałania organów między sobą i kolejne już uchylenie decyzji przez organ II instancji, co powoduje brak sprawności postępowania oraz utratę zaufania do organów administracyjnych Wskutek rozpatrzenia sprzeciwu M.T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art 64c § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej zwana "p.p.s.a."). w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 29 ust. 4 u.d.p i § 78 ust. 1 i 2 w zw. § 113 ust. 7 rozporządzenia, postanowiło: 1. uwzględnić sprzeciw; 2. uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]; 3. uchylić decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] odmawiającą lokalizacji zjazdu z ul. G. w B.; 4. zezwolić M.T. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej (ulicy G. w B.) na działkę nr [y], obr. [...] w B., na czas określony 5 lat; 5. określić miejsce lokalizacji zjazdu w sposób wskazany we wniosku inwestora z dnia [...] lutego 2017 r. (mapa w skali 1:500); 6. Określić następujące parametry techniczne lokalizowanego zjazdu: a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze, b) nawierzchnię co najmniej twardą w granicach pasa drogowego, c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5,0 m, d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%, 7. Zjazd można zrealizować z uwzględnieniem następujących warunków: a) wykonania robót na własny koszt inwestora, b) włączania się do ruchu drogowego na zasadzie prawoskrętu, c) monitorowania przez zarządcę drogi bezpieczeństwa ruchu drogowego po wykonaniu zjazdu, d) uzyskania przez inwestora innych decyzji lub uzgodnień, o ile jest to wymagane przepisami odrębnymi. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Kolegium wskazało, że istotą sprawy jest ustalenie właściwego miejsca lokalizacji zjazdu, który został zagwarantowany skarżącemu powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. W ocenie Kolegium Gmina B. (Prezydent Miasta będący zarządcą drogi), będąc uczestnikiem tego postępowania miała świadomość, że dostęp do drogi został ustalony od ulicy G. Jedynym zaś sposobem faktycznego zrealizowania takiego dostępu jest lokalizacja zjazdu, który może zostać wykonany w wybranym miejscu na całej szerokości działki nr [y], przyległej do drogi powiatowej. Jego lokalizacja uzależniona jest natomiast od zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Kolegium podkreśliło, że zarząd dróg jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach i jest obowiązany działać prewencyjnie w celu eliminacji potencjalnych skutków niebezpiecznych dla ruchu drogowego. W tym też celu, wydając zaskarżoną sprzeciwem decyzję, Kolegium uznało za racjonalne, aby to właśnie zarządca drogi miał możliwość ponownego prowadzenia postępowania o lokalizację zjazdu z uwzględnieniem czy wskazaniem ewentualnie innego miejsca jego usytuowania ze względów bezpieczeństwa. Zakwestionowanie zaś przez skarżącego decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. świadczy o tym, że nie jest on zainteresowany innym miejscem lokalizacji zjazdu niż to wskazane we wniosku. W dalszej kolejności Kolegium powołało się na § 77 rozporządzenia, uznając, że odnosi się on zarówno do zjazdu indywidualnego, jak i publicznego. Ponadto wskazało na § 78 ust. 1 rozporządzenia, wedle którego zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia, wedle których wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę, nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%, nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie, na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Kolegium wskazało, że ww. przypadki zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie stanowią katalogu zamkniętego i należy dokonać indywidualnej oceny istnienia zagrożenia bezpieczeństwa w wyniku lokalizacji zjazdu. Biorąc zaś pod uwagę zebrany materiał dowodowy, Kolegium uznało, że możliwe jest wydanie skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu, z tym, że na czas określony, umożliwiający ocenę funkcjonowania zjazdu we wnioskowanym miejscu pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podstawę prawną stanowi w tym wypadku art. 29 ust 4 u.d.p., wedle którego ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zdaniem Kolegium przesłanki do wydania skarżącemu zezwolenia na czas oznaczony wynikają z potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego spowodowanego: dużym natężeniem ruchu na drodze powiatowej klasy Z wynoszącym 1245 pojazdów na godzinę (wedle danych z 2017 r.) - przy czym dolną granicą jest 400 p/h w myśl § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia; bliskością innego zjazdu publicznego do Cerkwii Prawosławnej (teren graniczący z działką nr [y]), usytuowaniem parkingu w miejscu lokalizacji, przecięciem drogi rowerowej, sygnalizacją świetlną na pobliskim skrzyżowaniu z ul. S. oraz faktem, że zjazd dotyczy drogi klasy Z, na której należy ograniczać liczbę zjazdów. W ocenie Kolegium okoliczności te świadczą o potencjalnym zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego bez potrzeby powoływania się na opinię biegłego do spraw drogownictwa, której przeprowadzenia domaga się skarżący. Kolegium uznało zatem za zbędne sporządzanie takiej opinii, bowiem dopiero praktyka funkcjonowania zjazdu może przesądzić o tym, czy zagrożenie dla ruchu drogowego występuje i czy stopień niebezpieczeństwa pozwala na pozostawienie zjazdu we wnioskowanym miejscu. Wskazanie zaś okresu 5 lat jest, w ocenie Kolegium, racjonalne ze względu na koszty poniesione przez inwestora na wybudowanie zjazdu oraz wystarczający czasokres do analizy zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skargę na powyższą decyzję wniósł do tut. sądu M.T., zaskarżając ją w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 decyzji dotyczącego 5- letniego terminu obowiązywania zgody na lokalizację zjazdu licznego z drogi powiatowej (ul. G. w B.) na działkę nr [y], obręb [...] w B. W oparciu o art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucił jej: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a. art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222, zwanej dalej: "u.d.p") poprzez błędne uznanie, iż zlokalizowanie zjazdu zgodnie z wnioskiem może być wydane jedynie na czas określony, umożliwiający zweryfikowanie jego funkcjonowania pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego - zwłaszcza opinii mgr inż. B. K. z dnia [...].02.2017 r. oraz protokołu oględzin z dnia [...].07.2017 r. wynika, że jest to jedyna możliwa lokalizacja zjazdu, a jego projekt został sporządzony przy uwzględnieniu wszystkich zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, w związku z czym nie ma konieczności jego weryfikacji przez zakreślony okres; b. § 78 ust. 1 i 2 w zw. z § 113 ust. 7 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż indywidualna ocena istnienia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadzona w niniejszym stanie faktycznym, wymaga dalszej weryfikacji przez okres 5 lat, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym - poza gołosłownymi twierdzeniami organu I instancji - nie znajduje się, żaden dowód potwierdzający, iż lokalizacja zjazdu projektowana jest w miejscu ryzykownym pod kątem bezpieczeństwa w ruchu drogowym. c. art. 29 ust. 3 u.d.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę wydania przez organ II instancji decyzji na zezwolenie lokalizacji zjazdu zgodnie z wnioskiem na czas nieokreślony. 2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 136 § 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu drogownictwa, co w sposób jednoznaczny przesądziłoby czy proponowana lokalizacja zjazdu spełnia wymogi bezpieczeństwa czy też nie, tym samym ograniczając konieczność wszczęcia w przyszłości kolejnego postępowania administracyjnego o zmianę lub uchylenie decyzji w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia. b. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - polegającego na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w zakresie ustalenia konieczności ograniczenia czasowego mocy wydanego zezwolenia, w sytuacji gdy w zgromadzonym materiale wszystkie dowody przemawiają za uznaniem, iż projektowany zjazd jest bezpieczny i nie ma żadnego kontrdowodu przemawiającego za innym uznaniem, a zatem w tym zakresie przeprowadzona ocena dowodów jest dowolna a nie swobodna. c. art. 11 k.p.a. - poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o domniemanie sprowadzające się do założenia, iż niebezpieczeństwo w ruchu drogowym jest tym większe, im wyższe jest natężenie ruchu, w następstwie czego nie dokonano wnikliwego rozpatrzenia wpływu wydania zgody na bezpieczeństwo drogowe, co nie może zostać uznane za zgodne z zasadą przekonywania obywateli do rozstrzygnięć władzy publicznej w rozumieniu art. 11 k.p.a. d. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej a także zasady działania wnikliwie i szybko, i niejako przerzucenie na uczestnika obowiązku organów do weryfikacji wzrostu/spadku bezpieczeństwa w ruchu drogowym zjazdu oraz podjęcia niezbędnych działań (wszczęcia kolejnego postępowania), w sytuacji gdy to na organach powinien spoczywać obowiązek wzruszenia decyzji z urzędu w przypadku, funkcjonowania zjazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w części wydającej zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony pięciu lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie jest możliwe jej uwzględnienie jedynie do części wydanego zezwolenia w zakresie ustalonego terminu jego obowiązywania, bowiem jest to element nierozerwalny wydanego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] uwzględniająca sprzeciw M.T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] r. odmawiającą M.T. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w pasie drogowym ul. G. w B. na działkę o nr [y] obręb [...] B. Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło poprzednio wydane w niniejszej sprawie ww. decyzje organów obu instancji oraz zezwolono M.T. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi powiatowej ul. G. w B. na działkę nr [y] obręb [...] w B., na czas określony pięciu lat. Jakkolwiek skarżący co do zasady zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, to kwestionuje jednak rozstrzygnięcie zawarte w jej punkcie 4, dotyczące czasowego ograniczenia udzielonego mu zezwolenia. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 u.d.p., wedle którego budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Podstawę zaś wydania przedmiotowego zezwolenia na czas określony stanowi art. 29 ust. 4, zgodnie z którym, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazują natomiast, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych (vide § 77 rozporządzenia). Ponadto, wedle § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia, tj. nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę; 3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%; 4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie; 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie, w lokalizacjach tych zawsze występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i z tego powodu przepis ten nie uzasadnia badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 278/17, Lex nr 2305071). Ponadto, na drodze klasy Z, do której należy ul. G. w B. , należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę, o czym stanowi § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Mając na uwadze ww. warunki techniczne, stwierdzić należy, że przy dokonywaniu ustaleń w kwestii możliwości udzielenia zezwolenia na lokalizację nowego zjazdu z dróg publicznych, organ zawsze winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych, mogące ograniczać uprawnienia właściciela w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, a zatem niedopuszczalne jest jej przedkładanie nad interes jednostki (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 625/13, Legalis nr 1328756, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1464/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Prawo własności nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Podkreślić przy tym należy, że ograniczenia korzystania z własności nieruchomości w omawianej sprawie są pokłosiem usytuowania działki przy drodze publicznej klasy Z oraz wynikają z ustawowych obowiązków nałożonych na zarządy dróg, a także z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanego na jej podstawie aktu wykonawczego. Spełnienie wymagań dotyczących konieczności zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, realizowane jest zatem poprzez zapewnienie zgodności lokalizacji zjazdu, z wymogami wynikającymi z wspomnianych przepisów prawa, natomiast zjazd ich nie spełniający, nie może być uznany za odpowiadający wymogom bezpieczeństwa ruchu drogowego, co skutkuje koniecznością wydania decyzji odmownej. W związku z tym, ze takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono, organ odwoławczy wydał decyzję udzielającą zgodę na lokalizację zjazdu z drogi publicznej Podkreślić przy tym należy, co dostrzega również skarżący, że decyzja w przedmiocie udzielenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ma charakter uznaniowy. To zaś oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór ten nie może być jednak dowolny - powinien być dokonany z zachowaniem kryteriów słuszności i celowości oraz powinien wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, ale nie ocenia jego celowości i słuszności. Z tego względu kontrola sądowa takich rozstzrygnięć zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, wyznaczonego ramami art. 7 k.p.a. oraz podlegającego ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartym w wyżej powołanym rozporządzeniu (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 239/16, Legalis nr 1601641, czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1524/12, Legalis nr 775424), a także, czy zaskarżona decyzja została oparta na właściwych przepisach prawa materialnego oraz prawidłowej ich wykładni i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w taki sposób, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa vide: (art. 7 k.p.a.), a także czy wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w szczególności zaś, czy w jego toku podjęto wszelkie czynności dowodowe niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, W ocenie Sądu, orzeczenie reformatoryjne organu II instancji, w zaskarżonym zakresie, zostało oparte na prawidłowej podstawie prawnej, która została poddana należytej wykładni. Jak wskazuje brzmienie wyżej powołanego art. 29 ust. 4 u.d.p., koniecznym kryterium wydania czasowego zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, jest uwzględnienie wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, w szczególności zaś zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dokonana przez organ odwoławczy ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła do wniosku o konieczności udzielenia czasowego zezwolenia, nie budzi zastrzeżeń. W tym względzie organ powołał się na istniejące potencjalnie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które – co należy podkreślić - generuje w istocie każdy zjazd z drogi. Dodać przy tym należy, że jego stopień jest tym większy im większe natężenie ruchu występuje na drodze (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 740/17, Lex nr 2447554). W tym zakresie organ odwoławczy oparł się na danych uzyskanych z pomiarów natężenia ruchu, odczytanych z detektorów ruchu, wykonanych w poszczególnych miesiącach 2017 r. (przy czym wyniki wykonanych pomiarów natężenia ruchu dołączono do akt administracyjnych), wskazując, że w czerwcu 2017 r. natężenie ruchu wynosiło 1245 pojazdów na godzinę. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, wyrażone w uzasadnieniu zarzutu z punktu 2.b. skargi, jakoby wszystkie zgromadzone w aktach sprawy dowody przemawiały za uznaniem, że projektowany zjazd jest bezpieczny. Nie potrzeba, w tym zakresie, przeprowadzenia jakiegokolwiek kontrdowodu, w szczególności zaś wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego z zakresu drogownictwa, na okoliczność stwierdzenia, czy proponowana lokalizacja spełnia wymogi bezpieczeństwa, bowiem, jak wyżej wskazano, każdy zjazd z drogi publicznej generuje potencjalne zagrożenie ruchu drogowego. W tym też względzie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. Dodać przy tym należy, że uzyskane wyniki pomiarów, jako wykonane przez organ wyspecjalizowany w zakresie inżynierii ruchu, a zatem posiadający tzw. informacje specjalne oraz mający z urzędu dostęp do danych pomocnych dla wydania rozstrzygnięcia, stanowią wiarygodne źródło informacji. Dodatkowo organ odwoławczy doprecyzował okoliczności, z których wywiódł celowość udzielenia czasowego zezwolenia, wskazując w tym zakresie na: sąsiedztwo zjazdu z działki sąsiedniej, usytuowanie parkingu w miejscu lokalizacji, przecięcie drogi rowerowej, umiejscowienie lokalizacji świetlnej na pobliskim skrzyżowaniu oraz konieczność ograniczania ilości zjazdów, o której mowa w powyżej już powołanym art. § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Żadnej z powyższych okoliczności skarżący nie kwestionował. Tym samym uznać należało, że organ odwoławczy poczynił logiczne ustalenia, znajdujące oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz niewątpliwie miał na względzie warunki techniczne jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, w szczególności zaś zasadę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie można zatem przyznać racji skarżącemu, jakoby organowi II instancji można było skutecznie zarzucić wydanie decyzji w sposób nie respektujący art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., czy art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Ponadto organ wyważył zarówno interes społeczny, jak i indywidualny interes wnioskodawcy, dając w tym względzie czasowy prymat interesowi skarżącego, zaś celowość podjętego rozstrzygnięcia wyczerpująco i logicznie umotywował. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie tylko prawidłowo ustalono stan faktyczny istotny dla podjętego rozstrzygnięcia, ale również dokonano niewadliwej oceny faktów pod względem materialnych przesłanek uzasadniających wydanie zezwolenia czasowego, wynikających z art. 29 ust. 4 u.d.p. i powołanych wyżej warunków technicznych. W tym zakresie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do podniesionych przez skarżącego zarzutów, mających w jego ocenie świadczyć o naruszeniu wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, zauważyć należy, że sprowadzają się one w istocie do zakwestionowania dokonanej przez organ II instancji oceny materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych. Ta z kolei stanowi jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ odwoławczy, a odnoszącymi się do kwestii konieczności dokonania czasowej oceny stopnia niebezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie generować będzie funkcjonowanie przedmiotowego zjazdu. Polemika ta, jako pozbawiona racji przekonywania oraz nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania ustaleń poczynionych przez organ. Dodać przy tym należy, że niesłusznym jest także twierdzenie skarżącego, jakoby organ przerzucił na niego obowiązek weryfikacji stopnia ww. niebezpieczeństwa, bowiem weryfikacji tej w dalszym czasie każdorazowo będzie dokonywał organ, jednakże na wniosek skarżącego. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa , a zatem podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji we wnioskowanym zakresie, tj. ograniczającym czasowo udzielone skarżącemu zezwolenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.