II SA/Bk 262/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi E. T., A. R., E. S., J. P., K. T., M. R., M. S., M. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę W dniu [...] marca 2020 r. do Starosty Powiatu B. (dalej: "Starosta") wpłynął wniosek T. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: K. w K. w gminie D. (dalej: "inwestor") o pozwolenie na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zawierających po dwa lokale mieszkalne, w zabudowie szeregowej, a także doziemnej i wewnętrznej instalacji gazowej oraz doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej z zagospodarowaniem terenu i murem oporowym, na działkach nr [...]i [...] położonych w K. w gminie C. Wraz z wnioskiem inwestor złożył m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (prawo własności obu ww. działek) oraz mapę do celów projektowych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego, z zachowaniem szczególnych warunków dotyczących zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i szczególnych wymagań dotyczących nadzoru na budowie – wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4, art. 42 ust., 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019, poz. 1186; dalej: "P.b."). Po uprzednim wyjaśnieniu definicji strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę oraz obszaru oddziaływania, Starosta wskazał w uzasadnieniu, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, ustalił w oparciu o analizę załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego, w szczególności projektu zagospodarowania terenu, przy uwzględnieniu norm i przepisów P.b., aktów wykonawczych oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska, stwierdzając, że zamyka się on w granicach działek o nr.: [...]położonych w obrębie ewidencyjnym K., których właścicieli uznano za strony niniejszego postępowania. Wskazał ponadto, że przeprowadzona w sprawie analiza dokumentacji projektowej wykazała zgodność z obowiązującymi wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.n, co obligowało organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W szczególności Starosta wskazał, że zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2.13 i 2.25 obowiązującego na terenie inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz, zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne (Dz.U.Woj.Podl. z 20 lutego 2002 r., nr 4, poz. 70), zmienionego uchwałą Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 30 września 2014 r. nr XXVI/252/2014 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne, w części określającej ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej (Dz.U.Woj.Podl. z 23 października 2014 r., poz. 3506) i uchwałą Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 10 listopada 2017 r. nr XXX/297/2017 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz i jego późniejszych zmian /zmiana kąta nachylenia połaci dachowych/ (Dz.U.Woj.Podl. z 15 listopada 2017 r., poz. 4233) - dalej: "plan miejscowy", teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN), drobny przemysł i rzemiosło usługowe (UR) oraz usługi inne nieuciążliwe nieokreślone w planie miejscowym (Ul). Starosta podkreślił, że zgodnie z planem miejscowym tereny oznaczone symbolem MN, przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej, teren inwestycji nie jest objęty żadną formą ochrony konserwatorskiej, a jej realizacja nie ogranicza zabudowy działek sąsiednich. Ponadto organ ustalił, że lokalizacja projektowanej inwestycji ma miejsce poza specjalnym obszarem ochronnym Natura 2000 oraz nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016 r. poz. 71; dalej: rozporządzenie RM"). Projektowane budynki usytuowano ścianą z oknami i drzwiami w odległości 4 m od granic z działkami o nr: [...] oraz ścianą bez okien i drzwi w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. Przewidziano 14 miejsc postojowych oraz zaprojektowano mur oporowy. Przeprowadzona analiza wykazała zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422; dalej: "warunki techniczne"). Stwierdzono ponadto kompletność projektu budowlanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2018, poz. 1935; dalej: "rozporządzenie MTBiGM") oraz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz aktualnych zaświadczeń o przynależności autorów projektu do właściwych Izb Architektów RP i Inżynierów Budownictwa. Starosta ustalił również, że lokalizacja planowanej inwestycji ma miejsce na gruntach, które zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, sklasyfikowanych jako RV, a ich wyłączenie z produkcji rolnej nastąpi z chwilą rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów, bez potrzeby uzyskania odrębnej decyzji. W ocenie Starosty budynki zaprojektowano zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewoda P. (dalej: "Wojewoda") uchylił ww. decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że organ I instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dostrzeżone zaś przez Wojewodę uchybienia dotyczą przede wszystkim zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym oraz zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa. W odniesieniu do pierwszego z uchybień, Wojewoda wskazał, że w jego ocenie projektowana inwestycja nie spełnia warunków przewidzianych dla zabudowy jednorodzinnej, obowiązującej na przedmiotowym obszarze, a projekt zawiera sprzeczności. Wskazał w tym względzie, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestor przewiduje zabudowę szeregową złożoną z sześciu segmentów, podczas gdy wedle projektu budowlanego inwestycja obejmuje trzy budynki wielorodzinne, oddzielone od siebie dylatacją o szerokości 2 cm. Wojewoda podkreślił, że wedle rysunków znajdujących się w projekcie budowlanym, każdy z segmentów posiada odrębne ściany zewnętrzne. Na podstawie rysunku rzutu przyziemia i rysunku elewacji frontowej, Wojewoda uznał, że projektowane drzwi wejściowe do wiatrołapu, prowadzą do czterech lokali mieszkalnych, podczas gdy zgodnie z art. 3 ust. 2a P.b. dopuszczalna ilość lokali mieszkalnych w jednym budynku mieszkalnym jednorodzinnym to dwa lokale, co oznacza, że zamierzenie budowlane nie jest zgodne z ustawową definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wojewoda dostrzegł również nieprawidłowość dotyczącą poziomu posadowienia fundamentów, tj. brak ciągłości dylatacji oddzielającej od siebie poszczególne segmenty zabudowy szeregowej, co w jego ocenie świadczy o tym, że projektowana inwestycja nie zalicza się do zabudowy jednorodzinnej, a zatem nie spełnia przeznaczenia planistycznego dla tego obszaru. Ponadto analiza materiału dowodowego dokonana przez Wojewodę dowiodła, że organ I instancji nie dokonał jakiejkolwiek weryfikacji planowanego przedsięwzięcia pod kątem ochrony przeciwpożarowej, w szczególności zaś Starosta nie wskazał inwestorowi, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymagań ochrony przeciwpożarowej i nie nałożył na niego odpowiednich obowiązków, mimo tego, że w projekcie budowlanym stwierdzono jedynie kategorię zagrożenia ludzi: ZL IV oraz klasę odporności przeciwpożarowej budynku: D, podczas gdy obowiązujące warunki techniczne stawiają konkretne wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej dla projektowanej inwestycji, których projekt nie spełnia. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ze względu na zamiar realizacji przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych według odrębnego opracowania, Starosta w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien rozważyć, czy planowane obiekty budowlane mogą samodzielnie i zgodnie z przeznaczeniem funkcjonować bez ww. infrastruktury technicznej. Wojewoda zwrócił również uwagę na fakt, że działka nr [...], pełniąca funkcję drogi dojazdowej do poszczególnych posesji oraz, w której planuje się wykonanie przyłączy, stanowi współwłasność inwestora oraz dziewięć innych osób, co oznacza, że do wykonania przyłączy nie jest wystarczająca zgoda przedsiębiorcy przesyłowego świadczącego usługi doprowadzania wody i odprowadzania ścieków, będącego właścicielem sieci położonych w drodze. Realizacja takich robót budowlanych powinna zostać zakwalifikowana jako czynność zwykłego zarządu rzeczą wspólną, do której potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. Reasumując, Wojewoda uznał, że zamierzenie budowlane zostało błędnie zakwalifikowane jako budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej, bowiem analiza akt doprowadziła do wniosku, że planowaną inwestycję należy zaliczyć do zabudowy wielorodzinnej, która nie została przewidziana w planie miejscowym na obszarze inwestycji. Wojewoda stwierdził ponadto zgodność liczby projektowanych miejsc postojowych z planem miejscowym. W dniu [...] września 2020 r. inwestor złożył do akt cztery egzemplarze poprawionej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołując się na uwagi i zastrzeżenia zawarte w ww. kasatoryjnej decyzji Wojewody. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego, z zachowaniem szczególnych warunków dotyczących zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych i szczególnych wymagań dotyczących nadzoru na budowie – wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4, art. 42 ust., 2 i 3 P.b. W uzasadnieniu decyzji Starosta powtórzył swoje uprzednie ustalenia dotyczące obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, sprowadzające się do ustalenia katalogu stron postępowania. Ponadto wskazał, że analiza nowej dokumentacji projektowej wykazała, że wady opisane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zostały przez inwestora usunięte, natomiast projektowana liczba miejsc postojowych odpowiada prawu, w szczególności zaś warunkom technicznych, bowiem plan miejscowy nie zawiera zapisów dotyczących ww. materii. Wskazał ponadto, że przeprowadzona w sprawie analiza dokumentacji projektowej wykazała zgodność z obowiązującymi wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b, co obligowało organ do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W toku postępowania odwoławczego, zainicjowanego poodwalaniami od ww. decyzji złożonymi przez: E. S., S. O., J. i M. P. i M. S., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Wojewoda nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w terminie 21 dni od dnia doręczenia postanowienia, w zakresie: 1) Jednoznacznego określenia klasy odporności ogniowej ścian oddzielających segmenty budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, zawierających po dwa lokale mieszkalne. Wojewoda wyjaśnił w tym względzie, że zgodnie z § 217 ust. 2 warunków technicznych klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej REI 60, podczas gdy w części graficznej projektu budowlanego nie oznaczono klasy odporności ww. ścian, mimo tego, że z załączonego do projektu budowlanego opisu technicznego wynika, że między poszczególnymi segmentami zabudowy szeregowej zaprojektowano zdylatowane ściany murowane spełniające wymagania klasy odporności ogniowej REI 60. Wojewoda wskazał, że zarówno część opisowa jaki i graficzna projektu budowlanego, powinna być jednolita pod względem treści. 2) Oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu kierunku spływu wód opadowych, czego zaniechano, w związku z czym nie ma możliwości oceny spełnienia warunku z § 29 warunków technicznych. 3) Uzupełnienie oświadczenia projektantów, informującego o wykonaniu przedmiotowej inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o podpis projektanta w specjalności architektonicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. 4) Sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia MTBiGM. W dniu [...] grudnia 2020 r. inwestor przedłożył Wojewodzie cztery egzemplarze projektu budowlanego, uzupełnionego zgodnie z ww. postanowieniem. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że dokonując ponownej analizy całości akt sprawy, nie dopatrzono się przesłanek uniemożliwiających wydanie inwestorowi pozwolenia na budowę. Przede wszystkim organ odwoławczy podkreślił, że inwestor uzupełnił dostrzeżone przez Wojewodę braki wyszczególnione w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020 r., bowiem jednoznacznie określił klasę odporności ogniowej ścian oddzielających segmenty budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, oznaczył kierunki spływu wód opadowych na działkach inwestycyjnych, uzupełnił oświadczenie projektantów o niezbędny podpis oraz dostosował cztery egzemplarze projektu budowlanego do § 6 ust. 1 rozporządzenia MTBiGM. W ocenie Wojewody przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym. Rodzaj planowanej zabudowy odpowiada bowiem planistycznemu przeznaczeniu terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN). Organ odwoławczy wskazał, że inwestycja złożona jest z sześciu budynków posiadających po dwa lokale mieszkalne. Każdy z nich odpowiada definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 pkt 2a P.b., która dopuszcza posadowienie takich budynków w zabudowie szeregowej. Według Wojewody planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia także inne wymagania planu miejscowego dotyczące m.in. kąta nachylenia dachu poniżej 30° pod warunkiem, że liczba kondygnacji nadziemnych nie będzie większa niż dwie, bowiem projektowane obiekty budowlane przykryte są dachem płaskim o kącie nachylenia 1°, przy dwóch kondygnacjach nadziemnych. Organ odwoławczy podkreślił, że plan miejscowy nie zawiera regulacji dotyczących liczby miejsc postojowych na przedmiotowym obszarze, w związku z czym zasadne jest sięgnięcie w niniejszej sprawie do § 18 ust. 1 i 2 warunków technicznych, a także kierowanie się zasadą, że określając liczbę miejsc parkingowych w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, należy mieć na względzie zasady racjonalności oraz konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu, uwzględniając charakter inwestycji realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. W związku z tym Wojewoda ocenił, że skoro planowana inwestycja należy do zabudowy jednorodzinnej, gdzie częstotliwość osób przebywających tymczasowo nie będzie wielka, to zaprojektowanie 14 miejsc postojowych dla 12 lokali mieszkalnych odpowiada prawu. Wojewoda stwierdził również, że inwestycja została zlokalizowana zgodnie z § 12 warunków technicznych, bowiem w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych oraz w odległości 4 m od granicy z działkami nr: [...] ścianą zawierającą otwory okienne i drzwiowe; a ponadto w odległości 11,6 m od granicy z działką drogową (ul. Wodociągowa) i w odległości 9 m od granicy z działką nr [...] (droga dojazdowa). Wedle organu odwoławczego w części opisowej projektu budowlanego zostały zawarte informacje dotyczące ochrony przeciwpożarowej przedmiotowej inwestycji, należącej do kategorii zagrożenia ludzi: ZL IV. Budynki mieszkalne jednorodzinne będą oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, a ściany oddzielenia przeciwpożarowego będą wysunięte o 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynków. Ponadto w ocenie Wojewody, zagospodarowanie wód opadowych, będzie odbywało się zgodnie z § 29 warunków technicznych. Skargę na ww. decyzję wnieśli do sądu administracyjnego E. T., K. T., M. P., J. P., M. R., Ad. R., M. Si. i E. S. Zaskarżyli oni ww. decyzję Wojewody w całości, zarzucając jej naruszenie: 1. Art. 138 § 2 k.p.a. przez niewykonanie przez organy obu instancji wytycznych zawartych w decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r., tj. brak rozważenia, czy planowane obiekty budowlane mogą samodzielnie i zgodnie z przeznaczeniem funkcjonować bez infrastruktury technicznej w postaci planowanych przyłączy, a jeśli nie to jakie ma to konsekwencje dla możliwości wykonania inwestycji oraz brak wyjaśnienia, czy inwestor uzyskał zgodę współwłaścicieli drogi na wykonanie w niej niezbędnych przyłączy do inwestycji oraz ustalenia jakie konsekwencje się wiążą z tym faktem dla możliwości realizacji inwestycji. 2. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 26 ust. 1 warunków technicznych, przez brak przeprowadzenia analizy projektu budowlanego pod kątem możliwości i zgodności z prawem, podłączenia inwestycji do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i ciepłowniczej, bowiem: (-) decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy tylko doziemnych i wewnętrznych instalacji gazowych oraz doziemnych instalacji kanalizacji sanitarnej; (-) w pkt 3 opisu technicznego projektu wskazano, że woda doprowadzana będzie z sieci gminnej za pośrednictwem przyłącza według oddzielnego opracowania, ścieki odprowadzane będą do sieci gminnej za pośrednictwem przyłączy kanalizacji sanitarnej według oddzielnego opracowania; (-) skoro w decyzji Wojewody z dnia 26 sierpnia 2020 r. wskazano, że inwestor przedłożył oświadczenie o braku możliwości podłączenia inwestycji do sieci ciepłowniczej, to projekt nie obejmuje instalacji wodociągowej oraz ciepłowniczej. 3. Art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 I 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b. i pkt 9, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia MTBiGM przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. brak należytej analizy projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania wód opadowych, w sytuacji gdy: (-) projekt przewiduje, że wody opadowe kieruje się w głąb działek inwestycyjnych bez podłączenia do kanalizacji deszczowej, wykonania dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych – co stanowi o niezgodności projektu budowanego z przepisami techniczno-budowlanymi; (-) zobowiązano inwestora jedynie do wskazania kierunku spływu wód opadowych, w sytuacji gdy powinien on być zobowiązany do przedstawienia sposobu ich zagospodarowania wraz z obliczeniami wskazującymi na to, że zaprojektowane rozwiązanie jest wystarczające do zagospodarowania wód opadowych z inwestycji; (-) grunt, na którym wykonywana jest budowa jest gruntem trudnym, gliniastym, słabło przepuszczalnym, a ponadto wrażliwym na warunki atmosferyczne takie jak deszcze i roztopy, a zatem istnieje realne niebezpieczeństwo, nie tylko utraty stabilności przez budynki, ale też zalewania nieruchomości sąsiednich. Zapobiegnięcie tym zjawiskom powinno zostać przewidziane w projekcie budowlanym, czego zabrakło; (-) zawarto w projekcie błędne informacje, że zostanie wykonany mur oporowy mający zapobiegać przedostawaniu się wody na działki sąsiednie, podczas gdy rysunki zawarte w projekcie wskazują na to, że zaprojektowano jedynie ogrodzenie posadowione na fundamencie, a przy tym w rzeczywistości wykonano ogrodzenie bez fundamentów i bez muru oporowego, co oznacza, że projekt nie przewiduje wykonania muru oporowego zabezpieczającego nieruchomości sąsiednie przed zalewaniem; (-) określona w projekcie powierzchnia biologicznie czynna nie spełnia wymagań planu miejscowego, bowiem wynosi 38% nie spełnia wymaganych 40%. 4. Art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 126 ust. 1 w zw. z § 28 ust. 2 warunków technicznych przez ich niezastosowanie w sytuacji gdy: (-) skierowanie wód opadowych w kierunku ścian budynku mieszkalnego nie stanowi ich zagospodarowania, a przy tym jest sprzeczne z § 126 ust. 1 warunków technicznych; (-) jeżeli brak jest możliwości przyłączenia inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej, winno się zobowiązać inwestora do zaprojektowania odprowadzania wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, podczas gdy projekt przewiduje jedynie odprowadzanie wód opadowych na teren nieruchomości bez wykonania dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. 5. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. w zw. z § 18 warunków technicznyc,h przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. brak należytej analizy projektu budowlanego w zakresie ilości zaprojektowanych miejsc parkingowych, tj.: (-) uznanie przez organy za prawidłowe zaprojektowanie 14 miejsc parkingowych dla 12 lokali mieszkalnych; (-) brak wyjaśnienia jaka jest realna wielkość potrzeb w zakresie miejsc postojowych i czy inwestor potrzeby te zaspokoi na terenie inwestycji; (-) brak dostosowania ilości miejsc postojowych do istniejącego stanu zagospodarowania terenu sąsiedniego, przeznaczenia działki budowlanej dla zaspokajania potrzeb rodzin, a zatem bez uwzględnienia zarówno interesu potencjalnych nabywców lokali, jak też chronionego prawem interesu osób trzecich; 6. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. brak analizy projektu budowlanego w zakresie wymiarów miejsc postojowych w sytuacji gdy: (-) stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej 2,5 m szerokości i 5 m długości; (-) w projekcie brak jest określenia wymiarów miejsc postojowych; 7. Art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2021 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. 20212, poz. 463) przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. brak należytej analizy projektu budowlanego w zakresie warunków geotechnicznych inwestycji, w sytuacji gdy: (-) grunt inwestycji jest gruntem trudnym, gliniastym, słabło przepuszczalnym, ponadto wrażliwym na warunki atmosferyczne, tj. deszcze, roztopy, z którego to powodu woda utrzymuje się na gruncie i nie wsiąka; (-) podczas budowy domów na nieruchomościach sąsiednich niezbędne było korzystanie z pomp w celu posadowienia budynku, bowiem stały napływ wód gruntowych uniemożliwiał prace budowlane, co potwierdzają załączone do skargi zdjęcia, (-) w opisie technicznym projektu błędnie określono warunki gruntowe jako proste oraz I kategorię geotechniczną. Skarżący wnieśli o dopuszczenie jako dowodu w sprawie: (-) ekspertyzy geotechnicznej wykonanej na działce skarżącej oraz zdjęć z wykonywanych prac budowlanych na działce skarżącej i inwestora, na okoliczność rozbieżności w ustaleniach geotechnicznych zawartych w projekcie budowlanym, którego dotyczy zaskarżona decyzja, a faktycznym stanem tego gruntu i w związku z tym, konieczności dostosowania projektu budowlanego do rzeczywistych warunków geologicznych gruntu, a którym inwestycja ma być realizowana; (-) oświadczeń właścicieli nieruchomości sąsiednich o ilości posiadanych przez nich podjazdów oraz zestawienie oferowanych przez inwestora w zabudowie szeregowej, na okoliczność zaprojektowania przez inwestora niewystarczającej liczby miejsc postojowych. Finalnie skarżący wnieśli o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, doprecyzowując w uzasadnieniu skargi ww. zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i popierającą je argumentację. Pismem z dnia 29 maja 2021 r. uczestnik postepowania – T. K. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi oraz wniosków dowodowych skarżących. W uzasadnieniu pisma odniósł się natomiast do zarzutów wywiedzionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2020 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zawierających po dwa lokale mieszkalne, w zabudowie szeregowej, a także doziemnej i wewnętrznej instalacji gazowej oraz doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej z zagospodarowaniem terenu i murem oporowym, na działkach nr [...]i [...] położonych w K. w gminie C. Na wstępie doprecyzować należy, że projektowane budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej, będą oddzielone od siebie dylatacją o szerokości 2 cm i każdy nich będzie posiadał oddzielną konstrukcję. Każdy z nich będzie składał się z dwóch lokali mieszkalnych posadowionych na dwóch kondygnacjach: przyziemie i piętro. Teren inwestycyjny stanowią dwie przylegające do siebie działki: nr [...]i [...], o łącznej powierzchni 1724 m2, stanowiące własność inwestora (kwestia dysponowania przez niego nieruchomością na cele budowlanego nie budzi zatem wątpliwości sądu). Teren ten zbliżony jest do prostokąta, który krótszym bokiem, od strony zachodniej, przylega do ul. Wodociągowej stanowiącej drogę powiatową, zaś dłuższym bokiem, od strony północnej, do drogi wewnętrznej (dojazdowej), stanowiącej działkę nr [...] (będącą współwłasnością inwestora, skarżących i S. O.). Działki przylegające do terenu inwestycji od strony wschodniej (nr [...]) i południowej (nr [...]) nie są zabudowane. Teren ten nie posiada infrastruktury technicznej i jest lekko pochylony w kierunku południowym. Projektowaną zabudowę usytuowano równolegle do drogi dojazdowej, w odległości 9 m od niej oraz w odległości 4 m od granic z ww. działkami. Przy drodze dojazdowej zaprojektowano dwa parkingi posiadające łącznie 14 utwardzonych miejsc postojowych o wymiarach 2,5 m x 5 m. Odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych przewidziano na grunt nieutwardzony w obrębie działek inwestycyjnych, który zaprojektowano wokół zabudowy - jego powierzchnia łączna wynosi 644,90 m2 co odpowiada 38% łącznej powierzchni działek inwestycyjnych. Przy całej granicy wschodniej i południowej terenu inwestycyjnego przewidziano mur oporowy z uwagi na projektowaną różnicę poziomów gruntu inwestycyjnego i działek sąsiednich. Projekt obejmuje ponadto realizację doziemnej instalacji gazowej i doziemnej instalacji kanalizacyjno-sanitarnej. Pobór wody przewidziano z sieci wodociągowej. Realizację przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i gazowego przewidziano wedle odrębnego opracowania. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 35 ust. 1 i 4 P.b. Wyjaśnić przy tym należy, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte przed nowelizacją P.b., dokonaną na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471), która weszła w życie dnia 19 września 2020 r., w związku z czym zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy P.b. w brzmieniu sprzed tej nowelizacji (zgodnie z art. 25 ww. ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych P.b. wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy P.b. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym). Jak stanowi art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021 poz. 247 ze zm.; dalej: "ustawa środowiskowa"); (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Przepis powyższy reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego, w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (z których do niniejszej sprawy odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło. Pierwszym z obowiązków organu było zatem zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na obszarze obejmującym działki inwestycyjne. Jak podkreśla się w orzecznictwie, analiza ta ma istotne znaczenie, bowiem plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i jej intensywności, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności, które – co należy wyraźnie podkreślić - nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. II SA/Sz 641/2018, Lex nr 2578583). Ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, zarówno przez inwestora, jak i przez skarżących, wynikające z usytuowania ich działek na terenie o określonym przeznaczeniu planistycznym, są pokłosiem realizacji przez wykonawczy organ gminy, jego ustawowych obowiązków z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej. Sądowa kontrola wykazała, że w niniejszej sprawie prawidłowo zbadano zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przeprowadzona w tym względzie analiza, w kontekście rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu. Słusznie organy obu instancji ustaliły, że projektowana zabudowa jest zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu, obowiązującym na obszarze obejmującym działki inwestycyjne. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego, teren ten przeznaczony jest m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol MN – vide: § 3 pkt 2.13 planu miejscowego). Ustalenia szczegółowe zawarte w § 2 pkt 2.13 planu miejscowego, niewątpliwie dopuszczają zaś na tym terenie realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie szeregowej. Słusznie przy tym organ odwoławczy zauważył, że projektowane budynki odpowiadają definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 ust. 2a P.b., który rozumie przez taki rodzaj budynku - budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się m.in. wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Przeprowadzona przez Wojewodę analiza projektu budowlanego zasadnie wykazała również, że projektowane budynki odpowiadają ponadto definicji budynku z art. 3 pkt 2 P.b., bowiem są one obiektami budowlanymi trwale związanymi z gruntem, wydzielonymi z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadającymi fundamenty i dach. Prawidłowo stwierdzono, że projekt budowlany odpowiada ustaleniom planu miejscowego, który - jako uchwalony niemalże dwadzieścia lat temu, a więc pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm.) - nie w pełni realizuje wymogi obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2021, poz. 741; dalej: "u.p.z.p."). Na marginesie należy przy tym zauważyć, że wpływ zmiany przepisów na studium i plan miejscowy został uregulowany w art. 33 u.p.z.p., wedle którego jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności z zakresu procedury planistycznej, o których mowa w art. 11 i 17 u.p.z.p., wykonuje się odpowiednio w zakresie, niezbędnym do dokonania tych zmian. Przepis ten formułuje zasadę, że w przypadku, gdy regulacje ustawowe oddziałujące na treść obowiązujących aktów planistycznych ulegają zmianie, wówczas akty te powinny zostać dostosowane do nowego stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 953/09, Lex nr 597979). Sposób aktualizacji treści planów miejscowych do nowych regulacji ustawowych, uregulowany zaś został w art. 32 u.p.z.p. Na organach gminy ciąży zatem nie tylko obowiązek dbania o to, aby uchwały planistyczne były uchwalane w zgodzie z prawem, ale również by pozostawały w zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, również wówczas, gdy prawo to ulega zmianom. Jakkolwiek część ustaleń planu miejscowego odnoszących się do terenu inwestycyjnego została od czasu jego uchwalenia zmodyfikowana, to jednak zmiany te nie wyczerpują w pełni dyspozycji art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Jednakże kwestia ta nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy, zaś ewentualne doprecyzowanie ustaleń planu miejscowego leży w gestii organu planistycznego. Sprawdzając projekt budowlany z ustaleniami planu miejscowego, organ odwoławczy słusznie stwierdził, że 1-stopniowy kąt nachylenia dachu projektowanych budynków, posiadających dwie kondygnacje, odpowiada zmodyfikowanemu zapisowi § 3 pkt 2.13 planu miejscowego, który wprowadził wyjątek od ogólnej zasady nachylenia połaci dachowych od 30 do 45 stopni, dopuszczając na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nachylenie dachów poniżej 30 stopni, pod warunkiem zachowania maksymalnie dwóch kondygnacji nadziemnych – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w której przewidziano dwie kondygnacje nadziemne – przyziemie i piętro. Inwestor dochował również dyspozycji zapisu § 3 pkt 1.13 planu miejscowego, który nakazuje uzyskanie decyzji właściwego starosty na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i leśnej przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, bowiem do projektu budowlanego załączono pismo Starosty B. z dnia [...] marca 2020 r., w którym stwierdził on, że wyłączenie z produkcji rolnej gruntów na działkach inwestycyjnych nastąpi z chwilą rozpoczęcia innego, niż rolnicze, ich użytkowania, bez potrzeby uzyskania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2017, poz. 1161). Według § 3 pkt 3.6. planu miejscowego wymagana minimalna odległość zabudowy od ul. Wodociągowej, zaklasyfikowanej jako droga powiatowa klasy "L", stanowi 15 m od krawędzi jezdni, natomiast wymagana odległość zabudowy od ciągu pieszo-jezdnego wynosi 6 m – jak stanowi § 3 pkt 3.8. planu miejscowego. Oznacza to, że zachowana w projekcie budowlanym linia zabudowy, ustalona w odległości 15 m od krawędzi jezdni ul. Wodociągowej oraz w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę dojazdową do działek inwestycyjnych, odpowiada ww. zapisom aktu planistycznego. Zwrócić należy przy tym uwagę, że zapis § 3 pkt 2.13 planu miejscowego reguluje liczbę miejsc parkingowych jedynie w odniesieniu do funkcji usługowych - dopuszczalnych na obszarze obejmującym teren inwestycji. Skoro zatem ustalenia planu miejscowego w żaden sposób nie regulują liczby miejsc postojowych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na obszarze inwestycji, stwierdzić należy, ze inwestor może określić ich ilość w sposób dowolny – aczkolwiek zgodny z obowiązującym prawem. Zawartymi w tym przedmiocie rozwiązaniami projektowymi organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany. Wedle § 18 ust. 1 warunków technicznych zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, o czym stanowi z kolei ust. 2 tego przepisu. Zaproponowane rozwiązanie, zakładające utworzenie 14 miejsc postojowych, zostało umotywowane zapewnieniem po jednym miejscu parkingowym na lokal mieszkalny oraz dwoma dodatkowymi miejscami dla osób przebywających w tych lokalach tymczasowo. Wbrew zarzutowi skarżących z pkt 6, w projekcie zagospodarowania terenu określono wymiary stanowisk postojowych na 2,5 m szerokości oraz 5 m długości, co oznacza, że są to miejsca przeznaczone dla samochodów osobowych (vide: § 21 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych). Takie przeznaczenie miejsc postojowych jest tym bardziej zasadne, że zabudowa będzie pełniła funkcję wyłącznie mieszkaniową, bowiem projekt budowlany nie zakłada mieszanej funkcji mieszkaniowo-usługowej. W nawiązaniu zatem do § 18 ust. 1 warunków technicznych, stwierdzić zaś należy, że wymagana liczba miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak: liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., II OSK 761/16, Lex nr 2464428). W ocenie sądu organy zatem słusznie oceniły, że projektowana liczba miejsc postojowych odpowiada charakterowi planowanej zabudowy, zakładającej realizację 12 lokali mieszkalnych o powierzchni od około 77 m2 do około 88 m2, a zatem przeznaczonych do zamieszkania przez 12 rodzin. Dodatkowe 2 miejsca postojowe zapewnią ponadto możliwość czasowego pozostawienia samochodu przy terenie inwestycji, osobom przebywającym tam tymczasowo. Argumenty podnoszone w tym względzie przez skarżących, nie tylko w skardze, ale również w całym toku postępowania, mają w zasadzie charakter polemiczny względem założeń projektu budowlanego oraz twierdzeń organów obu instancji i jako takie nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżących, liczba miejsc postojowych została zaprojektowana w ścisłym powiązaniu z charakterem projektowanej zabudowy, zaś ewentualny brak uwzględnienia w tym zakresie przez inwestora interesu potencjalnych nabywców lokali, zostanie zweryfikowany w przyszłości przez tych nabywców. Posiadana zaś przez skarżących oraz ich sąsiadów liczba samochodów – wedle kserokopii oświadczenia załączonego do skargi, nie stanowi wyznacznika, do którego winien stosować się inwestor, bowiem liczba samochodów przypadających na jedno gospodarstwo domowe nie została uregulowana prawnie, lecz pozostaje kwestią wyboru. Pozostałe ustalenia planu miejscowego, które odnoszą się do terenu inwestycyjnego, dotyczą infrastruktury technicznej: w § 3 pkt 4.1. planu miejscowego ustalono zaopatrzenie w wodę siecią gminną z istniejących stacji uzdatniania wody w C., R., Z. oraz w etapie w B. Warunki techniczne zasilania wymagają uzgodnienia z zarządcą wodociągowych sieci gminnych na etapie projektu budowlanego inwestycji; w zmodyfikowanym 3 pkt 4.2. ppkt 1 lit. b. planu miejscowego ustalono zasadę odprowadzenia ścieków do gminnej kanalizacji sanitarnej na obszarze aglomeracji C. i aglomeracji B. oraz na terenie objętym gminną kanalizacją sanitarną; w treści § 3 pkt 4.4. planu miejscowego wskazano, że zaopatrzenie w ciepło z ciepłowni miejskiej i zakładowej przy Szpitalu Psychiatrycznym w C., wymaga uzyskania warunków technicznych zasilania od zarządcy sieci cieplnych na etapie projektu budowlanego inwestycji. W pozostałych przypadkach zalecane kotłownie indywidualne na paliwa ekologiczne; wedle § 3 pkt 4.5. planu miejscowego zasilanie w gaz siecią gazową z projektowanej stacji redukcyjno-pomiarowej pierwszego stopnia wymaga uzyskania warunków technicznych zasilania Zakładu Gazowniczego w B. na etapie projektu budowlanego inwestycji; w § 3 pkt. 4.6. planu miejscowego wskazano, że zaopatrzenie w energię elektryczną następuje z istniejących i projektowanych sieci i urządzeń elektroenergetycznych. Budowa sieci i urządzeń elektroenergetycznych wymaga uzyskania warunków technicznych zasilania od ich zarządu na etapie projektu budowlanego inwestycji; z kolei w § 3 pkt 4.7. planu miejscowego ustalono lokalizację sieci uzbrojenia terenu w liniach rozgraniczających ulic gminnych i powiatowych w obszarach zabudowanych. Zauważyć w tym względzie należy, że projekt budowlany obejmuje budowę instalacji gazowej oraz instalacji kanalizacji sanitarnej, jednakże bez przyłączy, które stanowią przedmiot odrębnego opracowania. Na marginesie zauważyć w tym miejscu należy, że budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20 P.b. wymaga albo sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (vide: art. 29a ust. 1 P.b.), albo na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a P.b. (vide: art. 29 ust. 3 P.b.), albo na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (vide: art. 30 ust. 1a P.b.). Każda z ww. alternatywnych form realizacji inwestycji polegającej na budowie przyłącza została w sposób wyraźny wyodrębniona w P.b., zaś wybór jednej z nich został pozostawiony inwestorowi (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 lutego 2013 r., II SA/Sz 726/13, CBOSA). Oznacza to, że kwestia realizacji przyłączy, a tym samym również okoliczność legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania działką nr [...] na tak określone cele budowlane, nie stanowi przedmiotu kontrolowanej sprawy, w związku z czym wywiedzione w tym względzie zarzuty wykraczają poza kontrolowaną materię. Powracając na grunt wyżej cytowanych ustaleń planu miejscowego, pozostaje stwierdzić, że wedle opisu technicznego projektu budowanego, inwestor uzyskał w dniu [...] marca 2020 r. wymagane przez § 3 pkt 4.5. planu miejscowego, warunki techniczne przyłączenia do sieci gazowej od Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. o/Zakład Gazowniczy w B. oraz zastosował się do zasady odprowadzenia ścieków do gminnej kanalizacji sanitarnej z § 3 pkt 4.2. ppkt 1 lit. b. planu miejscowego. W konsekwencji projekt budowlany spełnia ww. wymogi planistyczne. Zauważyć należy, że powołana przez skarżących uchwała Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 28 czerwca 2012 r. nr XI/112/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne uchwalonego uchwałą nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej Choroszczy (Dz.U.Woj.Podl. z 24 lipca 2012 r., poz. 2182), zawierająca w § 10 pkt 4 ustalenia planistyczne dotyczące minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową szeregową, nie dotyczy obszaru, na którym położone są działki inwestycyjne. Uchwała ta zmienia bowiem plan miejscowy jedynie w granicach dotyczących obszaru opisanego w dziale III tej uchwały, o czym stanowi § 1 ust. 1 tej uchwały. Z kolei w § 53 - § 59 podrozdziału 8.9. wyszczególniono numerację działek położonych w obrębie ewidencyjnym K., które zostały objęte ww. zmianą. W związku zaś z tym, że działek inwestycyjnych tam nie wymieniono, to przedmiotowa zmiana planu miejscowego ich nie dotyczy. W konsekwencji wskazana w projekcie budowlanym powierzchnia biologicznie czynna stanowiąca 38% powierzchni opracowania, nie pozostaje w sprzeczności z planem miejscowym, który nie reguluje przedmiotowej kwestii w odniesieniu do terenu inwestycyjnego. W nawiązaniu do powyższego należy podkreślić również, że w zakresie zagospodarowania wód opadowych na obszarze inwestycji, plan miejscowy dopuszcza ich odprowadzanie powierzchniowo do gruntu. Jak stanowi bowiem § 3 pkt 4.3. planu miejscowego: obszary silnie zurbanizowane (w tym K.) wymagają systemów kanalizacji deszczowej zakończonej separatorami i piaskownikami przed odprowadzaniem wód do cieków wodnych; na pozostałych obszarach gminy, odprowadzanie wód opadowych powierzchniowo do gruntu. Jeśli nie ma zatem możliwości odprowadzenia wód do cieków wodnych, nie ma również konieczności budowy systemu kanalizacji deszczowej zakończonego separatorami i piaskownikami. Działki inwestycyjne nie są ponadto wyposażone w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a zatem brak jest możliwości przyłączenia posadowionych na nich budynków do tych sieci. W takiej zaś sytuacji pozostaje powierzchniowe odprowadzanie wód opadowych (vide: § 126 ust. 1 warunków technicznych), które wedle § 28 ust. 2 warunków technicznych, może następować na własny teren nieutwardzony (jak to przewidziano w projekcie budowlanym), a także do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych. Zauważyć przy tym należy, że wbrew twierdzeniu skarżących, budowa dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych nie jest obligatoryjna, a zatem brak zaprojektowania tego typu urządzeń budowlanych, nie stanowi naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile odprowadzanie wody następuje na własny teren nieutwardzony (jak to wskazano w projekcie zagospodarowania terenu, na którym oznaczono również kierunki spływów wód opadowych). Zagospodarowanie wód opadowych na własnym terenie powinno być przede wszystkim efektywne. Pamiętać przy tym należy o treści § 29 warunków technicznych, który zabrania dokonywania zmiany naturalnego wpływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Z uwagi zaś na lekkie pochylenie terenu inwestycyjnego w kierunku południowym, inwestor przewidział w projekcie budowę muru oporowego wzdłuż południowej i wschodniej granicy terenu inwestycyjnego. Ma on zapobiegać spływowi wód opadowych na działki sąsiednie. Mur ten został oznaczony na graficznym projekcie zagospodarowania terenu inwestycyjnego, a zatem twierdzenia skarżących, że zaprojektowano jedynie ogrodzenie posadowione na fundamencie, pozostaje w sprzeczności z dokumentacją projektową. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jest przy tym ewentualna okoliczność, że w rzeczywistości wykonano ogrodzenie bez fundamentów i bez muru oporowego, bowiem weryfikacja prawidłowości wykonania robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz podjęcie w tym względzie adekwatnej reakcji formalnoprawnej, nie leży w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej, lecz należy do kompetencji organów nadzoru budowanego. Podnoszone zaś przez skarżących obawy o zalewanie gruntów sąsiednich oraz o utratę stabilności przez budynki, są jedynie hipotetyczne i nie świadczą o niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym lub o niezgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycyjnego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślić przy tym wypada, że część konstrukcyjna projektu budowlanego, zawiera opis warunków gruntowo-wodnych. Wskazano tam, że po wykonaniu wykopów fundamentowych należy dokonać ich komisyjnego odbioru w celu sprawdzenia zgodności stanu i rodzaju gruntów z założeniami. Czynność tą powinien wykonać zaś uprawniony geolog, a jej dokonanie powinno zostać potwierdzone wpisem do dziennika budowy. Podkreślić przy tym należy, że zawarto tam również wytyczne co do sposobu postępowania, gdyby okazało się, że warunki gruntowo-wodne są gorsze niż zakładano pierwotnie. Wbrew twierdzeniu skarżących, projekt budowlany zawiera zatem rozwiązania mające na celu wykonanie stabilnej konstrukcji budynków. W związku zaś z tym, że załączona do skargi opinia geotechniczna dotyczy gruntu na działce nr [...], zawarte w niej twierdzenia nie mogą wpływać na ocenę projektu zabudowy działek nr [...]i [...]. Co więcej opinia ta nie została podpisana, a zatem nie stanowi dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd zwraca przy tym uwagę skarżących na fakt, że w wyniku uchylenia z dniem 11 lipca 2003 r. art. 35 ust. 2 P.b. regulującego zasadę oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (na mocy art. 1 pkt 28 lit. b. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw; Dz. U. Nr 80, poz. 718), wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały w jej wyniku ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz do sprawdzenia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 P.b. Od 11 lipca 2003 r. organ architektoniczno-budowlany, nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi). Rozszerzająca w tym względzie interpretacja uprawnień organu, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (vide: uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. O zakresie ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 (Lex nr 491284). Tylko zatem projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Wykazała bowiem, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z warunkami technicznymi. Zawiera on prawnie dopuszczalne rozwiązania dotyczące lokalizacji projektowanej zabudowy względem działek sąsiednich, układu komunikacyjnego, miejsc postojowych i ich lokalizacji, gromadzenia odpadów stałych, ukształtowania terenu i zieleni oraz uzbrojenia terenu w wymagane instalacje. Zachowano przy tym wymagane odległości pojemników i kontenerów oraz stanowisk postojowych m.in. od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a także spełniono wymagania przeciwpożarowe, co przesądza o pozytywnych ustaleniach w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b. organ odwoławczy słusznie stwierdził, że spełnia on wskazane tam wymogi. Zawiera on wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., potwierdzające, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b. Dodać przy tym należy, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco, ani też potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej: uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 60 ww. ustawy, który w żadnym z punktów nie wymienia inwestycji odpowiadającej tej objętej kontrolowanym postępowaniem. Podkreślić przy tym należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. W ocenie sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569), ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O takim naruszeniu zaś można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, a w głównej mierze ogólnie rozumianego tzw. prawa sąsiedzkiego – czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Ani bowiem usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy, w żaden sposób nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości skarżących – i to zarówno w sposób dotychczasowy, jak również w sposób odpowiadający przeznaczeniu działki w planie miejscowym oraz zgodnie ze wskazanymi tam wymogami i parametrami. Podnoszone zaś przez skarżących twierdzenia odnoszą się przede wszystkim do ich interesu faktycznego. Podkreślić przy tym wypada, że organy obu instancji wyważyły interesy zarówno inwestora, jak i stron, w tym skarżących, m.in. zobowiązując inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego lub złożenia stosownych wyjaśnień, gdy kiedy wskutek pism i wniosków stron, powzięły one wątpliwości co do rzetelności lub prawidłowości projektu budowlanego lub zasadności zaplanowanych w nim rozwiązań. W konsekwencji doszło do takiego załatwienia wniosku inwestora, który gwarantuje zrealizowanie przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości inwestycyjnej zgodnie z prawem, skarżącym zaś albo dotychczasowe korzystanie z ich nieruchomości, albo możliwość ich zabudowania w przyszłości w sposób przewidziany ustaleniami planu miejscowego. Powyższe świadczy również o rzetelnym i skrupulatnym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej przez organ odwoławczy, który wyprowadził zasadne wnioski, pozwalające na wydanie inwestorowi decyzji pozytywnej. Tym samym, w ocenie sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów administracji nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w tym odnoszącą się do argumentacji podnoszonej w toku postępowania przez skarżących. W konsekwencji, w ocenie sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy uzupełnił przy tym w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, korzystając z dobrodziejstwa art. 136 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień wydanych rozstrzygnięć, sąd uznał zatem, że projekt budowlany planowanej inwestycji został prawidłowo zatwierdzony, a inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt. 2 P.b. oraz z dochowaniem procedury administracyjnej. Przeprowadzone postępowanie nie naruszało bowiem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały oraz wyjaśniły w pisemnych motywach obu zapadłych rozstrzygnięć, które – choć dość lakoniczne - to spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ II instancji dochował zasady z art. 15 k.p.a., dokonując ponownego kompleksowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając ocenę całego zebranego materiału dowodowego, uzupełniając go oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących. Tym samym, podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem ich skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie sądu jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia przepisach prawa, jak i forsująca jedynie interes faktyczny strony skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu uprawnienia inwestora do zgodnego z prawem zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie zaś przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez ten organ, skoro poprzedzone zostało szczegółowym odniesieniem się do nich oraz wyczerpującą analizą. Podkreślić przy tym raz jeszcze należy, że stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.