II OSK 761/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Paweł Groński /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. R-D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1209/15 w sprawie ze skargi J. R-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1209/15 oddalił skargę J. R-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...], rozpatrując sprawę po raz szósty (po pięciokrotnym uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia), ustalił na wniosek J.C. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "rozbudowę lokalu użytkowego (zabudowa podwórka) i dobudowę windy zewnętrznej do budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego na działce nr [...] obręb 15 Śródmieście, przy [...]". Parametry przyszłej inwestycji zostały określone następująco: 1. linię zabudowy pozostawiono bez zmian w stosunku do stanu istniejącego; 2. wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na poziomie około 82%, z tolerancją ± 2%, uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji (wskaźnik ten wyznaczono na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego); 3. udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu powierzchni działek inwestowanych ustalono na poziomie minimum 2%; 4. szerokość elewacji frontowej na wnioskowanej działce pozostawiono bez zmian; 5. ustalono, że wysokość elewacji frontowej i tylnej budynku wyznaczona linią gzymsu podbudowującego okap nie ulegnie zmianie; 6. maksymalną wysokość elewacji, dla części rozbudowywanej parteru, ustalono na poziomie 3,5 m (w nawiązaniu do parterowej zabudowy na działce nr [...]) z tolerancją ± 0,5 m, uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji; 7. maksymalną wysokość elewacji szybu windowego ustalono do istniejącego poziomu górnej krawędzi elewacji tylnej wnioskowanego budynku, przy czym zastrzeżono, że jego wysokość nie może przekraczać maksymalnych wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej istniejącego budynku, tj. 20,7 m (wskaźnik ten wyznaczono na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego); 8. geometrię dachu przedmiotowego budynku frontowego, układ połaci dachowych, wysokość i kierunek głównej kalenicy pozostawiono bez zmian; 9. dla części rozbudowywanej parteru ustalano zastosowanie dachu jedno-, dwu- lub wielopołaciowego o kącie nachylenia od 15o do 40o, przy wysokości kalenicy na poziomie 4,50 m, z tolerancją ± 0,5 m uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji, lecz nie wyżej niż płyta balkonu 2-giej kondygnacji (poziom płyty balkonu ma zostać doprecyzowany na podstawie precyzyjnych pomiarów geodezyjnych na etapie sporządzania projektu budowlanego wg pomiaru wysokości na podstawie laserowego skanu miasta jest to wysokość 4,5 m); 10. dach nad szybem windowym ustalano jedno-, dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia od 15o do 40o, w nawiązaniu do dachu istniejącego budynku lub budynków sąsiednich dodając, że jego wysokość nie może przekroczyć maksymalnych wysokości istniejącego dachu, tj. wysokości ok. 23,5 m; 11. dopuszczono zabudowę w granicy z działkami sąsiadującymi, tj. działkami nr [...], [...]. Organ wskazał również, że po uwzględnieniu parametrów planowanej inwestycji wymagane będzie zaprojektowanie miejsc postojowych przy uwzględnieniu następującego przelicznika: – od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie; – od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych dla planowanych usług; – od 10 do 20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni sprzedażowej w przypadku wprowadzenia usług handlu. Prezydent Miasta Krakowa wskazał przy tym, że miejsca parkingowe należy projektować poza pasami drogowymi ulic. J.R-D. złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt II ppkt 1 lit. b załącznika nr 1 "Warunki zabudowy" – w części określającej wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji; 2. ustaliło wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej i nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji – działki nr [...] obr. 15 Śródmieście przy [...] w K. – na 80% powierzchni terenu inwestycji (z tolerancją do 2% uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji); 3. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w centralnej części historycznej zabudowy dawnego miasta Kazimierz, przy [...] (pomiędzy ulicami [...] a [...]), który jest elementem jego układu urbanistycznego i zabudowana jest pięciokondygnacyjnym budynkiem mieszkalno-usługowym, wpisanym do ewidencji obiektów zabytkowych, stanowiącym dominantę pierzei południowej. Kolegium stwierdziło, że dokonane przez organ pierwszej instancji wyznaczenie wskaźnika zabudowy na podstawie parametrów działek z najbliższego sąsiedztwa objętej wnioskiem działki (tj. średniej z działek nr [...], [...] i [...]), miało swoje uzasadnienie w przedstawionej analizie, jak również było dopuszczalne z uwagi na treść § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej rozporządzenie. Organ zauważył, że przyjmując wskaźnik najbliższego sąsiedztwa, jako miarodajny i reprezentatywny dla wnioskowanej działki nr [...], nie narusza się intensywności zabudowy. Tym samym odstępstwo od ustalenia wielkości powierzchni nowej zabudowy na podstawie średniego wskaźnika z obszaru analizowanego, zostało należycie wyjaśnione i uzasadnione. Kolegium wywiodło jednak, że rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji, w zakresie wyznaczonego wskaźnika nowej zabudowy, wymagało uchylenia z powodu błędów rachunkowych w dokonanej analizie i jej wynikach przy ustalaniu średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla działki nr [...]. Ustalił, że średnia powierzchnia zabudowy dla działek sąsiednich nr [...] (91%), [...] (89%) i [...] (61%) wyniosła nie 82%, a 80%. Ustalenie w decyzji udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 2% terenu objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działki Kolegium uznało za zasadne i dopuszczalne prawnie. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa, że objęta wnioskiem rozbudowa budynku przy [...] oraz dobudowa do niego windy zewnętrznej nie będzie powodowała zmiany linii zabudowy tego budynku oraz zmiany szerokości elewacji frontowej. Kolegium zgodziło się też z ustaleniem, że wysokość elewacji frontowej i tylnej budynku wyznaczonej linią gzymsu podbudowującego okap nie ulegną zmianie. Za trafne uznało przy tym uściślenie dopuszczonej zaskarżoną decyzją inwestycji poprzez dodatkowe określenie maksymalnej wysokości elewacji - dla części rozbudowywanej parteru - na poziomie 3,5 m (w nawiązaniu do parterowej zabudowy istniejącej na działce nr 60) oraz maksymalnej wysokość elewacji szybu windowego, do istniejącego poziomu górnej krawędzi elewacji tylnej wnioskowanego budynku, z zaznaczeniem, że jego wysokość nie może przekroczyć maksymalnych wysokości górnej krawędzi elewacji tylnej istniejącego budynku, tj. ok. 20,7 m. Organ drugiej instancji podzielił też ustalenia Prezydenta Miasta Krakowa odnośnie do geometrii dachów zarówno rozbudowywanego w parterze podwórka, jak i szybu windowego. Stwierdził, że parametry planowanej inwestycji w tym zakresie zostały ustalone zgodnie z § 8 rozporządzenia, odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Kolegium stwierdziło, że istniejące uzbrojenie działki nr [...], zabudowanej wielorodzinnym budynkiem mieszkalno-usługowym, jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, m.in. pozwala na odprowadzanie ścieków bytowych, przemysłowych oraz wód opadowych z terenu przedmiotowej inwestycji w oparciu o istniejące przyłącze kanalizacyjne, zaś w przypadku braku możliwości wykorzystania istniejącego przyłącza, należy przewidzieć jego przebudowę w oparciu o miejski kanał ogólnospławny. Organ skonkludował, że wobec spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), organ pierwszej instancji miał obowiązek ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto Kolegium stwierdził, że prawidłowo organ pierwszej instancji dopuścił możliwość zabudowy objętej wnioskiem działki w granicy z działkami sąsiednimi z uwagi na okoliczność, że wszystkie budynki w układzie zabudowy pierzejowej usytuowane są w granicach działek i jest to typowy oraz charakterystyczny układ tego obszaru. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że samo dopuszczenie możliwości zabudowy w granicy nie przesądza jeszcze, że zabudowa taka zostanie zrealizowana, bowiem będzie ona przedmiotem analizy (m.in. kwestie dostępu światła dziennego) na etapie sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego. Organ drugiej instancji zauważył ponadto, że zawarty w decyzji sposób określenia zakresu inwestycji nie rzutuje na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ niezależnie od tego, czy zamierzenie określone zostanie, jako rozbudowa budynku, czy też rozbudowa lokalu użytkowego tego budynku poprzez zabudowę podwórka, to ustalone warunki przesądzą o możliwości realizacji określonej w decyzji rozbudowy. J. R-D. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wyznaczenie wskaźników i parametrów planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wskazującego jednoznacznie, że istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...]; 2. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicach sąsiednich działek; 3. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że zgormadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, iż istniejące uzbrojenie w zakresie odprowadzania ścieków bytowych oraz przemysłowych jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego; 4. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, a także brak wskazania sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych; 5. art. 50 § 1 K.p.a. w zw. 52 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zaniechanie wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji; 6. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuzasadnioną zmianę decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz utrzymanie tej decyzji w pozostałej części w mocy, pomimo: wyznaczenia przez organ pierwszej instancji wskaźników i parametrów planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazującego, że istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...] w K.; braku dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicach sąsiednich działek; braku należytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor; braku wskazania sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechania wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych; zaniechania wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji oraz braku merytorycznej oceny rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2015 r., (OZKr.5151.12.2015.UŁ), czym także naruszono art. 138 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej instancji w całości i nie przekazano sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. II. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że ustalone dla planowanej inwestycji wskaźniki i parametry przyszłej zabudowy stanowią kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występującej w obszarze analizowanym; 2. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie odprowadzania ścieków bytowych, przemysłowych oraz wód opadowych; 3. § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez uznanie, iż uzasadnione jest dopuszczenie wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, aniżeli średni występujący w obszarze analizowanym; 4. § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez ustalenie powierzchni biologicznie czynnej bez należytego uzasadnienia; 5. § 8 rozporządzenia poprzez ustalenie geometrii dachu dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego bez odpowiedniego odniesienia się do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym; 6. § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie realizacji inwestycji w granicy z działkami sąsiednimi bez wykazania należytego uzasadnienia odstąpienia od zasad ogólnych ustalania odległości sytuowania budynków od granic działek sąsiednich; 7. § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ustalenie ilości miejsc parkingowych mających być zapewnionych przez inwestora bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, w tym sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1209/15 oddalił skargę J. R-D.. Sąd stwierdził, że w opracowanej na potrzeby rozpoznawanej sprawy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu należycie opisano stan istniejący, scharakteryzowano funkcje i rodzaje zabudowy w wyznaczonym obszarze i wyprowadzono logiczne wnioski, zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i określenia konkretnych parametrów zamierzonej zabudowy. Uwzględniono przy tym, co Sąd podkreślił, specyfikę inwestycji niepolegającej na lokowaniu nowego obiektu, lecz na rozbudowie, i to na obszarze zamkniętego podwórka, obiektu już istniejącego. Zakres i charakter zamierzonej inwestycji w opisanej sytuacji przestrzennej stanowił zdaniem Sądu podstawę do odstąpienia od niektórych reguł wyznaczania wskaźników i zastosowania wyjątków dopuszczonych w rozporządzeniu. Sąd zaznaczył, że określenie zamierzonej inwestycji nie jest obarczone wadą, a podnoszone w skardze wątpliwości dotyczące tej kwestii, nie mają uzasadnienia. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy opis, czy nazwa inwestycji ma bowiem charakteryzować jej istotę tak, aby wiadomo było, co ma stanowić przedmiot analizy i ustaleń. W rozpoznawanej sprawie istota i zakres inwestycji są oczywiste, zostały określone we wniosku, a użyta w decyzji nazwa odpowiada istocie i zakresowi inwestycji. Szczegółowe rozwiązania techniczne (jak np. urządzenia sposobu komunikacji pomiędzy szybem windowym, a wnętrzem istniejącego budynku), to natomiast problem projektu budowlanego a nie warunków zabudowy. Sąd stwierdził dalej, że wyznaczone w zaskarżonej decyzji parametry i wskaźniki znajdują potwierdzenie w wynikach analizy, stanowiących załączniki (tekstowy i graficzny) do decyzji. Odwoławszy się do treści § 4 rozporządzenia, Sąd stwierdził, że w analizie należycie wykazano, że linia zabudowy jest już wyznaczona przez istniejącą zabudowę i linii tej - z uwagi na zakres i umiejscowienie - zamierzona inwestycja naruszyć nie może. Jako prawidłowe ocenił także pozostałe ustalenia wskaźników zabudowy. W szczególności zwrócił uwagę, że określenie wysokości obu części inwestycji (rozbudowy lokalu użytkowego i szybu windowego) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności, w szczególności zaś charakteru i usytuowania tych części wewnątrz kwartału zamkniętego ścisłą zabudową pierzejową, przy tylnej elewacji budynku istniejącego. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjęto, że wysokość szybu windowego powinna nawiązywać do wysokości tylnej elewacji budynku, a wysokość rozbudowanej części usługowej - do istniejącej w pobliżu zabudowy o podobnym charakterze i usytuowaniu. Przyjąć bowiem należało, że wymienione istniejące obiekty są, w rozumieniu § 7 ust. 1 rozporządzenia "istniejącą zabudową na działkach sąsiednich". To zaś, że znajdujący się na działce nr [...] budynek stanowi "dominantę", bo jest w pierzei ulicy najwyższy, nie wyklucza bynajmniej możliwości jego rozbudowy. W analizie wykazano, że rozbudowa ta może nastąpić bez naruszenia istniejącego ładu przestrzennego. Odwoławszy się natomiast do treści § 8 rozporządzenia, Sąd stwierdził, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustalono prawidłowo. Zwrócił uwagę, że w analizie wymieniono rodzaje dachów występujących w sąsiedztwie i opisano ich geometrię, a następnie zalecono "kontynuowanie istniejących parametrów z sąsiedniej zabudowy". Podniósł, że z treści analizy nie wynika wskazanie, aby dachy miały stanowić powielenie dachów zabudowy oficynowej, czy gospodarczej. Także z samego przepisu § 8 rozporządzenia nie wynika obowiązek kształtowania geometrii dachu tylko w nawiązaniu do określonego rodzaju zabudowy istniejącej w obszarze analizy. Skoro zaś w zabudowie sąsiedniej znajdują się dachy jednospadowe, dwuspadowe i wielospadowe, to ustalone w decyzji parametry uznać należało za prawidłowe. Dalej Sąd wskazał, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został ustalony na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wbrew zarzutowi skargi szczegółowe uzasadnienie dla odstępstwa od reguły określonej w ust. 1 wskazanego przepisu znalazło się w analizie i nawiązuje ono do usytuowania zamierzonej zabudowy w obszarze intensywnej zabudowy miejskiej. Zważywszy zaś na fakt, że inwestycja ma stanowić uzupełnienie zabudowy już istniejącej (jej "zaplecze"), Sąd uznał powołaną przez organy administracji argumentację za logiczną i miarodajną. Sąd zauważył, że w zgodzie z wnioskami analizy organ odwoławczy dokonał jedynie matematycznej korekty wyliczonego przez organ pierwszej instancji wskaźnika i w tym zakresie prawidłowo doprowadził do zmiany decyzji (wskaźnik 82 % zastąpił wskaźnikiem 80 %). Sąd stwierdził następnie, że sposób wyliczania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, nie jest uregulowany. Odpowiedniego przepisu nie zawiera w szczególności rozporządzenie. Obowiązek określenia tego wskaźnika wynika z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w decyzji. Rozporządzenie to reguluje sposób zapisywania ustaleń decyzji, a nie sposób samego ustalania. W kontekście powyższego przyjęty przez organ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, Sąd uznał za określony prawidłowo - nawiązujący on do kryteriów wyznaczania wskaźnika powierzchni zabudowy oraz do specyfiki inwestycji i jej usytuowania, a także mający oparcie w analizie i jej wnioskach. Sąd ustalił, że teren przeznaczony pod inwestycje ma dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające. Odnosząc się do drugiego ze wskazanych warunków (wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), zaznaczył, że ogranicza się on do stwierdzenia, że odpowiednie uzbrojenie istnieje (lub też jest projektowane), co nie jest równoznaczne z koniecznością dostarczenia przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów. Sąd zauważył, że z oświadczeń dostawców mediów wynika, że istniejące uzbrojenie pozwala na realizację zamierzenia. Podnoszone w skardze zastrzeżenia dotyczące zabezpieczenia odprowadzania wód opadowych i ścieków nie są uzasadnione. Skoro sieć kanalizacji istnieje, jest dostępna i zdolna do obsługi mającego powstać obiektu, to oznacza, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest spełniony. Rzeczą inwestora będzie natomiast sprawdzenie i ewentualnie dostosowanie przyłącza do istniejącej sieci. Ta kwestia jednak nie ma znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy, a może mieć znaczenie dopiero na etapie projektowania inwestycji. Jak dalej Sąd wskazał, wbrew twierdzeniom skargi to, że wszystkie budynki w układzie zabudowy pierzejowej, w tym budynek inwestora, usytuowane są w granicach działek, ma w sprawie istotne znaczenie. Skoro zamierzona inwestycja ma stanowić rozbudowę w głębi podwórka, to rzeczą naturalną jest, że jej ściany mogą "kontynuować" już ukształtowaną linię. Sąd skonkludował, że w istniejącym porządku, przy uwzględnieniu powierzchni mającej podlegać zabudowie, dopuszczenie takiej możliwości jest w pełni uzasadnione. Sąd stwierdził następnie, że projekt decyzji został uzgodniony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. To zaś, że w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] stycznia 2015 r. określono warunki dla prac w obrębie kondygnacji podziemnej pozostaje w sprawie bez znaczenia, skoro inwestycja kondygnacji takich nie obejmuje. Za nietrafny Sąd uznał zarzut skarżącej, co do obowiązku określenia w decyzji ilości miejsc postojowych. Zwrócił uwagę, że żaden przepis prawa nie nakazuje organowi, na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, określania ilości miejsc parkingowych. Kwestia ta będzie bowiem rozstrzygana w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Regulacje rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są natomiast uwzględniane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. w sprawie pozwolenia na budowę. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie są trafne. Uznał, że sprawa została należycie wyjaśniona, postępowanie przeprowadzono bez istotnych uchybień, a sama decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego. J. R-D., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2015 r. Zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że ustalone przez organy pierwszej i drugiej instancji dla planowanej inwestycji wskaźniki i parametry przyszłej zabudowy stanowią kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występującej w obszarze analizowanym, gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że ustalone przez organy pierwszej i drugiej instancji dla planowanej inwestycji wskaźniki i parametry przyszłej zabudowy nie stanowią kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a więc nie wypełniają warunków określonych w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., 2. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, iż organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo uznały, że istniejące uzbrojenie jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie odprowadzania wód opadowych, gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że istniejące uzbrojenie nie jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie odprowadzania wód opadowych, a więc nie wypełnia warunków określonych w treści art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., 3. art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo wyznaczyły wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie innym, aniżeli średnia wartość tego wskaźnika występująca w obszarze analizowanym, gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że w przedmiotowym przypadku nie było uzasadnione wyznaczenie wskaźnika wartości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie innym aniżeli średni występujący w obszarze analizowanym, czym naruszono przepis art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia, 4. art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie, że organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo ustaliły powierzchnię biologicznie czynną, gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że ustalono powierzchnię biologicznie czynną bez należytego uzasadnienia, czym naruszono dyspozycję art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, 5. art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez uznanie, że organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo ustaliły geometrię dachu dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły geometrię dachu bez odpowiedniego odniesienia się do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, czym naruszono art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia, 6. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że organy pierwszej i drugiej instancji w sposób prawidłowy dopuściły realizację wnioskowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]), gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że organy pierwszej i drugiej instancji dopuściły realizację wnioskowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]) bez wykazania należytego uzasadnienia odstąpienia od zasad ogólnych ustalania odległości sytuowania budynków od granic działek i sąsiednich, czym naruszono art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 7. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że organy pierwszej i drugiej instancji w sposób prawidłowy ustaliły ilość miejsc parkingowych mających być zapewnionych przez inwestora, gdy tymczasem prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły (ilość miejsc parkingowych mających być zapewnionych przez inwestora bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, w tym sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechały wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych, czym naruszono dyspozycję art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, pomimo że organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły wskaźniki i parametry planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazującego jednoznacznie, że istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...] w K., co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, że organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo ustaliły wskaźniki i parametry planowanej zabudowy, gdy tymczasem organy pierwszej i drugiej instancji ustaliły wskaźniki i parametry planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazującego jednoznacznie, że istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...] w K., co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, pomimo że decyzje organów pierwszej i drugiej instancji nie zawierały dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]), co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 151 P.p.s.a. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, że organy pierwszej i drugiej instancji w sposób prawidłowy dopuściły realizację planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]), gdy tymczasem decyzje organów pierwszej i drugiej instancji nie zawierały dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]), co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, że istniejące uzbrojenie w zakresie odprowadzania wód opadowych nie jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 6. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że istniejące uzbrojenie w zakresie odprowadzania wód opadowych jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdy tymczasem zgromadzony wsprawie materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, że istniejące uzbrojenie w zakresie odprowadzania wód nie jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, pomimo że organy pierwszej i drugiej instancji nie uzasadniły w sposób należyty przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, a także nie wskazały na sposób ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechały wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 8. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, że żaden przepis prawa nie nakazuje organowi, na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, określania ilości miejsc parkingowych, gdy tymczasem o ilości miejsc parkingowych winna rozstrzygać już decyzja ustalająca warunki zabudowy, co wynika z treści § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a w niniejszej sprawie organy pierwszej i drugiej instancji nie uzasadniły w sposób należyty przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, a także nie wskazały na sposób ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechały wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 K.p.a. w zw. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu pierwszej i drugiej instancji pomimo, że organy pierwszej i drugiej instancji zaniechały wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji, pomimo że istniały uzasadnione wątpliwości, co do zakresu planowanej inwestycji, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 50 § 1 K.p.a. w zw. 52 ust. 1 u.p.z.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 10. art. 51 p.p.s.a w zw. z art. 50 § 1 K.p.a. w zw. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, iż organy pierwszej i drugiej instancji nie były zobowiązane do wzywania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji, gdy tymczasem materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że organy pierwszej i drugiej instancji zaniechały wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji, pomimo że istniały uzasadnione wątpliwości, co do zakresu planowanej inwestycji, co stanowiło naruszenie przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania (art. 50 § 1 K.p.a. w zw. 52 ust. 1 u.p.z.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 11. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim nie uchylono decyzji organu drugiej instancji, pomimo nieuzasadnionej zmiany przez organ drugiej instancji decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz utrzymanie tej decyzji w pozostałej części, pomimo: wyznaczenia przez organ pierwszej instancji wskaźników i parametrów planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazującego, że istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...] w K.; braku dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność strony skarżącej (dz. nr [...]); braku należytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, braku wskazania sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych; zaniechania wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji oraz braku merytorycznej oceny rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2015 r., czym także naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim uznano, iż organ drugiej instancji nie był zobowiązany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, co stanowiło naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 12. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie w jakim oddalono skargę uznając, że decyzja organu drugiej instancji nie narusza prawa materialnego, ani w sposób istotny przepisów postępowania, pomimo nieuzasadnionej zmiany przez organ drugiej instancji decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz utrzymanie tej decyzji w pozostałej części, pomimo: wyznaczenia przez organ pierwszej instancji wskaźników i parametrów planowanej zabudowy bez dostatecznego uwzględnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazującego, iż istniejąca zabudowa na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę pierzei południowej [...] w K.; braku dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy działki stanowiącej własność Strony skarżącej (dz. nr [...]); braku należytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, braku wskazania sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie poza pasami drogowymi ulic istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych; zaniechania wezwania inwestora do sprecyzowania i określenia zakresu planowanej inwestycji oraz braku merytorycznej oceny rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2015 r., czym także naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim uznano, że organ drugiej instancji nie był zobowiązany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, co stanowiło naruszenie przez organ drugiej instancji przepisów postępowania (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 13. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, c P.p.s.a. w zakresie, w jakim nie uchylono decyzji organów pierwszej i drugiej instancji uznając, że organy pierwszej i drugiej instancji nie naruszyły prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tymczasem organy pierwszej i drugiej instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 14. art. 151 P.p.s.a. w zakresie, w jakim oddalono skargę z powodu braku naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdy tymczasem organy pierwszej i drugiej instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósłszy powyższe zarzuty, J.R-D. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Ponadto strona wniosła o zasądzenie od organu administracji na jej rzecz zwrotu poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. E.C. i J. C., uczestnicy postępowania reprezentowani przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdzili, że sformułowane przez J.R-D. zarzuty są nieuzasadnione i nie zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w niej zarzutami. Autor skargi kasacyjnej oparł ją zarówno na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), jak i na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania). Jak wynika z treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką formę: błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może natomiast opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 936/17, z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 178/13, z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2391/11, z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 601/09. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podważenie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w tym zakresie powinno następować w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., poprzez zarzut naruszenia przepisów postępowania normujących sposób ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1247/17 i z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 936/17. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, autor skargi kasacyjnej, formułując w sumie siedem zarzutów naruszenia prawa materialnego, w żadnym z nich nie wskazał, na czym jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów. W każdym z tych zarzutów zawarł natomiast stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, iż organy administracji prawidłowo ustaliły poszczególne wskaźniki i parametry planowanej zabudowy, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy powinna prowadzić do przeciwnych wniosków. Wnosząca skargę kasacyjną nie zarzuciła zatem błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (tzw. błąd subsumcji). W rzeczywistości podważyła dokonane przez organy administracji i zaakceptowane przez Sąd administracji ustalenia faktyczne i ich ocenę. Jak natomiast wskazano, zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogą prowadzić do zakwestionowania wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie poprawności ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy. Niemniej jednak, ponieważ przedmiotowa skarga kasacyjna została oparta także na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w ramach której prawidłowo powiązano zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się do wywodzonych przez wnoszącą skargę kasacyjną nieprawidłowości w zakresie ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy rozpoznanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Autor skargi kasacyjnej podważył, dokonane przez organy administracji i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, ustalenia faktyczne i ich ocenę, formułując w sumie czternaście zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Analiza tych zarzutów i ich uzasadnienia pozwala jednak stwierdzić, że w istocie za ich pomocą wnosząca skargę kasacyjną wywodzi następujące uchybienia: 1) błędną ocenę stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnym dla ustalenia wymagań dotyczących powierzchni nowej zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i geometrii dachu, w szczególności zaś nieuwzględnienie przy ustaleniu wskaźników i parametrów planowanej zabudowy, że zabudowa istniejąca na działce objętej wnioskiem stanowi dominantę południowej pierzei [...] w K.; 2) brak dostatecznego uzasadnienia dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność wnoszącej skargę kasacyjną (nr ew. [...]); 3) wadliwe ustalenie, że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzania wód opadowych jest wystarczające do obsługi planowanego zamierzenia inwestycyjnego; 4) nienależyte uzasadnienie przyjętej ilości miejsc parkingowych i nieprawidłowe ustalenie tej ilości; 5) niewyjaśnienie wątpliwości, co do zakresu planowanej inwestycji pomimo wątpliwości w tym zakresie; 6) brak "merytorycznej oceny rozstrzygnięć" zawartych w postanowieniu Małopolskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] Odnosząc się do powyższego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana jako u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym prze, w tym przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z tą zasadą ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm. - stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływane jako rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ratio legi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest utrzymanie ładu przestrzennego. W praktyce jednak niejednokrotnie występują sytuacje, w których wąskie rozumienie "dobrego sąsiedztwa" jest nieadekwatne do potrzeb zachowania ładu przestrzennego. Może bowiem zachodzić nie tylko konieczność dostosowania nowej zabudowy do sytuacji występującej na działce sąsiedniej, ewentualnie na większym, ustalonym zgodnie z rozporządzeniem obszarze (który zresztą musi być dostosowywany do potrzeb konkretnego zamierzenia budowlanego), ale również na działce (nieruchomości) inwestora. Inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego już obiektu budowlanego powinna być zatem dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich znajdujących się na obszarze analizowanym, ale także, a nawet w pewnych okolicznościach, przede wszystkim - do zabudowy już istniejącej na działce inwestora. Nie można bowiem zaakceptować interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która niejako automatycznie będzie prowadzić do uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od tego, jakie są okoliczności i wymogi konkretnej sprawy. Takie rozumienie zasady dobrego sąsiedztwa pozostawałoby w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawego (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2001/12 i z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 860/09. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach sprawy rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji organy administracji, rozpatrując wniosek J.C. i określając wymagania dla planowanej zabudowy, zobowiązane były zatem wziąć pod uwagę, że zamierzona inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku od strony podwórka, "na zapleczu" tego budynku (poprzez dobudowanie zewnętrznego szybu windowego oraz rozbudowę lokalu usługowego znajdującego się na parterze budynku). Przedmiotowy budynek jest natomiast zlokalizowany na obszarze charakteryzującym się dużą intensywnością zabudowy. Wraz z budynkami sąsiednimi tworzy zwarta zabudowę pierzejową, posiada pięć kondygnacji, stanowiąc dominantę pierzei. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że powyższe okoliczności zostały wzięte pod uwagę tak przez organy administracji, jak i przez Sąd administracji, co pozwoliło na prawidłowe określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W pierwszej kolejności, odnosząc się do wywodzonej przez wnoszącą skargę kasacyjną wadliwości określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, należy wskazać, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Stosownie jednak do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W sporządzonej na potrzeby postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (w opisie charakterystyki terenu) wskazano, że teren ten charakteryzuje się dużą intensywnością zabudowy. Zaznaczono też, że zabudowa przy [...], przy którym usytuowana jest m.in. działka nr [...] tworzy zwartą, kwartałową zabudowę pierzejową o podobnym pod względem intensywności zainwestowaniu. Oparta jest na rzutach prostokątnych lub rzutach będących ich zestawieniem i w przeważającej większości "wpisana" jest w kształty działek gruntowych. Taka zaś forma powoduje, że budynki w układzie zabudowy pierzejowej usytuowane są w granicach działek. W opisanych okolicznościach i przy uwzględnieniu charakteru planowanej zabudowy (uzupełniającego, "na zapleczu" istniejącego budynku) nie było podstaw do kwestionowania przyjętego przez organy administracji sposobu określenia wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Uprawnione było, zgodnie nie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, przyjęcie średniej nie dla całego obszaru analizowanego, a dla nieruchomości znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie, w tym należącej do wnoszącej skargę kasacyjną działki nr ew. [...]. Należy nadmienić, że w przypadku tej nieruchomości współczynnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi 90%, przekraczając średnią dla obszaru analizowanego o prawie 20 punktów procentowych. Stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące współczynnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, zawarte na stronie 20 zaskarżonego wyroku, jest zatem prawidłowe i zasługuje na akceptację. Odnośnie do parametru powierzchni biologicznie czynnej, należy natomiast zauważyć, że ani przepisy rozporządzenia, ani inne regulacje nie precyzują metody ustalania stricte parametru powierzchni biologicznie czynnej. Niemniej jednak zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589 ze zm.) ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie (...) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Należy więc zakładać, że określenie parametru powierzchni biologicznie czynnej powinno następować w związku z wyznaczeniem parametru wielkości powierzchni zabudowy (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3031/15 Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym przy ustalaniu tego współczynnika zastosowanie znajdą zasady określone w § 5 rozporządzenia. Jak trafnie dostrzegł Sąd pierwszej instancji na stronie 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku organy administracji określiły wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej zarówno w nawiązaniu do kryteriów wyznaczania wskaźnika powierzchni zabudowy, jak i z uwzględnieniem specyfiki inwestycji i jej usytuowania. Skoro organ odwoławczy ustalił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy na 80% powierzchni terenu inwestycji (z tolerancją do 2%), to biorąc pod uwagę, że na terenie nieruchomości, na której planowana jest rozbudowa budynku, muszą się znaleźć także elementy infrastruktury niezbędnej do korzystania z budynku, jak ciągi komunikacyjne, czy śmietnik, to określenie współczynnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 2 % nie budzi zastrzeżeń. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował też określone przez organy administracji warunki planowanej zabudowy w zakresie dotyczącym geometrii dachu. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Geometria dachu planowanej zabudowy powinna zatem nawiązywać do form istniejących, występujących na obiektach o różnym przeznaczeniu (mieszkalnym, usługowym, handlowym), tworząc z nimi harmonijną całość w myśl zasad wynikających z u.p.z.p. Żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący i równocześnie nie nakazuje, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że na obszarze analizowanym zabudowa posiada dachy dwu- i wielospadowe, o różnym kącie nachylenia (od około 15o do około 40o). Kalenice dachów znajdują się na różnej wysokości (np. działki o nr ew. [...], [...] i [...]) i są równoległe do frontów działek i osi ulicy. Na zabudowie oficynowej i gospodarczej przeważnie występują dachy jednostadowe. Budynek, który ma zostać rozbudowany, pokryty jest dachem dwuspadowym. W analizie stwierdzono także, że rozbudowę należy zrealizować w nawiązaniu do istniejącej formy architektonicznej, co pozwoli zachować jej dotychczasowy charakter. Zaznaczono, że możliwe jest wyłącznie kontynuowanie istniejących form dachów i istniejących gabarytów wysokości. Wobec tak ustalonych cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym nie budzi zastrzeżeń dopuszczenie dla części rozbudowywanej parteru budynku na działce nr ew. [...] dachu jedno-, dwu- lub wielopołaciowego o kącie nachylenia od 15o do 40o, przy wysokości kalenicy na poziomie 4,50 m, z tolerancją ± 0,5 m, nie wyżej niż płyta balkonu 2-giej kondygnacji. Podobnie, nie ma podstaw, aby kwestionować ustalone parametry dachu nad szybem windowym: jedno-, dwu- lub wielospadowy o kącie nachylenia od 15o do 40o, w nawiązaniu do dachu istniejącego budynku lub budynków sąsiednich, nie wyżej niż istniejący dach, tj. ok. 23,5 m. Ustalona przez organy administracji geometria dachów planowanej zabudowy niewątpliwie nawiązuje do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Trafne jest więc, zawarte na stronach 19-20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że parametry w tym zakresie zostały określone prawidłowo. Odnosząc się z kolei do wywodzonego przez J.R-D. uchybienia polegającego na niedostatecznym uzasadnieniu dopuszczenia realizacji planowanej inwestycji w granicy z działką stanowiącą własność wnoszącej skargę kasacyjną (nr ew. [...]), trzeba zauważyć, że wedle przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu, działki kwartału pierzei południowej (w obszarze analizowanym) stykają się ze sobą, tworząc wewnętrzną przestrzeń o charakterze podwórek przydomowych. Przestrzeń ta jest natomiast podzielona murami i ścianami budynków gospodarczych lub oficyn. W opisanych okolicznościach trafne jest spostrzeżenie Sądu pierwszej instancji, zawarte na stronach 21-22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że skoro wszystkie budynki w układzie zabudowy pierzejowej, w tym budynek będący przedmiotem wniosku inwestora, usytuowane są w granicach działek, a planowana inwestycja ma stanowić rozbudowę na tyłach tego budynku, to jej ściany mogą kontynuować ukształtowaną linię w granicy działki. Należy przy tym zaznaczyć, że wobec ustalenia współczynników wielkości powierzchni nowej zabudowy na poziomie 80% powierzchni terenu inwestycji (z tolerancją do 2%) oraz powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 2 %, nie dojedzie do sytuacji, w której zabudowa podwórka na działce nr ew. [...] mogłaby być zrealizowana na całej długości granic z każdą z działek sąsiednich. Trzeba jednakże zastrzec, że szczegółowe kwestie dotyczące usytuowania planowanej zabudowy względem nieruchomości sąsiednich będą przedmiotem analizy organów administracji architektoniczno-budowlanej na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego – uzyskania pozwolenia na budowę. Na etapie sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę zostaną też rozważone szczegółowe kwestie dotyczące odprowadzenia ścieków i wód opadowych. Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) autor projektu będzie zobowiązany do zamieszczenia w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki m.in. układu sieci i instalacji uzbrojenia terenu, z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz określenia sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. W postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, w świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., niezbędne jest tylko ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przy czym warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5). Etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, aby już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 428/13. Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W aktach postepowania administracyjnego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. znajdują się umowy z dostawcami gazu i energii elektrycznej oraz o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków. Nie ma więc podstaw, aby kwestionować prawidłowość ustaleń organów administracji, co do spełniania przesłanki wdania decyzji o warunkach zabudowy, określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Tranie Sąd pierwszej instancji stwierdził na stronie 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że zalecenie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z dnia 9 maja 2012 r. dotyczące sprawdzenia przepustowości przyłączy nie oznacza, iż istniejące uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Należy wszakże jeszcze raz przypomnieć, że planowana inwestycja nie będzie polegać na realizacji nowego obiektu budowlanego, tylko na rozbudowie istniejącego budynku o zewnętrzny szyb windowy i dodatkową powierzchnię lokalu usługowego znajdującego się na parterze budynku. W świetle całości akt postępowania administracyjnego nie budzi także wątpliwości zakres planowanej inwestycji. Należy przy tym zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy ma określać jedynie podstawowe parametry w zakresie zmiany zagospodarowania terenu. Nie przesądza o szczegółowych rozwiązaniach projektowych. Szczegółowe ustalenia w zakresie planowanej inwestycji są określane na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, a zatem w odrębnym postępowaniu. Realizacja planowanej inwestycji przebiega zatem w dwóch etapach, które toczą się przed dwoma różnymi organami. Przywołana sekwencja władczych rozstrzygnięć wydawanych w procesie inwestycyjnym przekłada się także na stopień szczegółowości informacji o planowanym przedsięwzięciu, które powinny znaleźć się we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W okolicznościach sprawy rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji i wobec wywodzonych przez wnoszącą skargę kasacyjną wątpliwości, co do zakresu planowanego przedsięwzięcia, należy zauważyć, że do wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy zostały dołączone m.in. załączniki graficzne, w tym przekroje i rzuty budynku z zaznaczonymi na czerwono elementami, które mają zostać dobudowane. W tym kontekście zastrzeżenia J. R-D. do stopnia szczegółowości danych o inwestycji podanych przez wnioskodawcę są pozbawione podstaw. Treść wniosku, wraz z dołączonymi do niego rysunkami, nie może pozostawiać wątpliwości, co do zakresu planowanego przedsięwzięcia. Odnosząc się z kolei do kwestii nienależytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc postojowych i nieprawidłowego ustalenia tej ilości, w pierwszej kolejności należy odnotować, że w orzecznictwie zarysowała się rozbieżność, co do tego, czy ustalenie określonej liczby miejsc parkingowych powinno być dokonane przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, czy też przez organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Ponieważ w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. określono zasady, według których należy zaprojektować miejsca postojowe, należy zauważyć, że w orzeczeniach, w których sądy administracyjne opowiadały się za obowiązkiem określenia liczby miejsc postojowych już na etapie ustalenia warunków zabudowy, powinność tę wywodzono z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Skoro na etapie sporządzania projektu budowlanego należy ustalić liczbę miejsc postojowych – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w nawiązaniu do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, to taka decyzja powinna w tym zakresie o tejże ilości rozstrzygać. Niemniej jednak, zadaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, nie jest szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich rozmieszczenia, lecz określenie zasad (warunków), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Wymagana ilość miejsc postojowych zależy bowiem m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby zatem niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc powyższe do realiów sprawy rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji, należy stwierdzić, że w postepowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. ustalono, iż - po sprecyzowaniu przez inwestora parametrów planowanej inwestycji - wymagane będzie zaprojektowanie miejsc postojowych tak, aby: na jedno mieszkanie przypadało od 0,5 do 1 miejsca postojowego, na 100 zatrudnionych - od 5 do 10 miejsc postojowych, a na 1000 m2 powierzchni sprzedażowej w przypadku wprowadzenia usług handlu - od 10 do 20 miejsc postojowych. Wskazano także, że miejsca parkingowe należy zaprojektować poza pasami drogowymi ulic. W kontekście przedstawionych powyżej rozważań, przywołane rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe, ponieważ dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego zostaną określone szczegółowe parametry zabudowy przewidzianej do realizacji. Rzeczą inwestora będzie natomiast tak zaprojektować i rozmieścić miejsca postojowe, aby ich ilość była zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Pozbawione podstaw jest też oczekiwanie wnoszącej skargę kasacyjną, aby organy administracji, bądź Sąd pierwszej instancji dokonywały "merytorycznej oceny rozstrzygnięć" zawartych w postanowieniu Małopolskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...]. Stanowisko organu uzgadniającego projekt decyzji w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. jest wiążące dla organu wydającego decyzję w sprawie i nie ma on kompetencji do oceny rozstrzygnięcia wydanego przez organ współdziałający. Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, Naczelny Sąd Administracyjny za nie zasadne uznał wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w których autor skargi kasacyjnej powiązał naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c lub art. 151 P.p.s.a. z przepisami K.p.a. normującymi sposób gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.) oraz uzasadniania wydanego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.). Odnośnie natomiast do ostatnich dwóch zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., należy stwierdzić, że wskazane przepisy określają sposób rozstrzygnięcia i zasadniczo nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2017 r. I OSK 2551/15). Mają one w istocie charakter "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skargę należy uwzględnić, bądź, gdy uzna, że skargę należy oddalić. Ich naruszenie może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy Sąd, stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wyda orzeczenie oddalające skargę, lub gdy stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględni ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarga J.R-D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie, zatem prawidłowo – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił tę skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.