II SA/Bk 357/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. J. K. (zwany dalej: "Skarżącym") zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i dobudowie części usługowej do budynku usługowego (baru) na działce o nr ewid. [...] (obr. 11), położonej przy ul. [...] w B. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p.") zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia wyżej opisanych warunków zabudowy, na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 10 października 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. Rada Miasta B. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]). Wskazał, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy położony jest na obszarze objętym ww. uchwałą. Organ I instancji wskazał również, że stosownie do art. 17 pkt 1 u.p.z.p. ogłoszono o przystąpieniu do sporządzenia planu, zebrano złożone wnioski w tej sprawie, a ponadto uzgodniony został proponowany zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. Podniósł również, że dotychczasowy projekt miejscowego planu został pozytywnie zaopiniowany przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną. Ponadto Prezydent Miasta B. wyjaśnił, że obecnie trwają prace projektowe nad koncepcją "Intermodalnego węzła komunikacyjnego w B." (centrum przesiadkowe wraz z korytarzami publicznego transportu zbiorowego), a zakres koncepcji obejmuje, m.in. przebudowę skrzyżowania ul. [...]. Zgodnie z założeniami wyżej wymienionej koncepcji działka o nr ew. gr. [...] leży w liniach rozgraniczających skrzyżowania. W tej sytuacji Prezydent Miasta B. stwierdził, że przeprowadzona analiza stanu zaawansowania prac planistycznych jak i realności jego uchwalenia, a także przewidywana kolizja zakładanej inwestycji z planem, jednoznacznie wskazuje na zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podważył zasadność podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy teren, na którym planowana jest objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy inwestycja przeznaczony ma być pod realizację inwestycji "Intermodalnego węzła komunikacyjnego w B.". Skarżący zarzucił również, że organ I instancji nie ocenił, czy w okresie zawieszenia postępowania w sprawie z jego wniosku realne jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto obszernie opisał okoliczności sprawy związane z przejęciem nieruchomości pod realizację opisanej wyżej inwestycji i zasugerował, że podejmowane w sprawie przez organ I instancji działania mają na celu jedynie przedłużenie prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium podało, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż dziewięć miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli rada gminy przewiduje podjęcie lub podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu. Wskazało również, że uznaniowość zawieszenia postępowania na powyższej podstawie nie przeradza się w dowolność rozstrzygnięcia, jeżeli stan zaawansowania prac planistycznych zmierzających do uchwalenia planu pozwala z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością przyjąć, że w terminie zawieszenia postępowania dojdzie do uchwalenia planu. Organ II instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze określonym w uchwale Rady Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]) oraz, że okoliczności sprawy wskazują, iż istnieje realna możliwość uchwalenia planu w terminie na jaki zawieszono postępowanie. Organ wskazał, że zostały dokonane uzgodnienia i ustalenia w zakresie stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko oraz, że dotychczasowy projekt miejscowego planu został pozytywnie zaopiniowany przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną. Podał, że postępowanie zostało zawieszone do dnia 10 października 2016 r., a więc na okres 6 miesięcy. Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że w zakreślonym terminie plan zostanie uchwalony. Zaznaczyło, że gdyby to nie nastąpiło, to po okresie zawieszenia, konieczne będzie podjęcie zawieszonego postępowania i załatwienia sprawy wywołanej wnioskiem inwestora. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, poprzez zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia. 2) naruszenia art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego zastosowanie w sprawie, gdzie brak było podstaw do jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zawieszenie postępowania przez organ jest bezpodstawne i nieuzasadnione. Wskazał, że jeżeli organ wskazuje na okres zawieszenia, to powinien go merytorycznie uzasadnić. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia w powyższym zakresie stanowi o rażącej dowolności organu w podjęciu skarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. Skarżący przesłał dokumenty świadczące o nieuzasadnionym zawieszeniu na wiele miesięcy postępowania w sprawie ustalenia wyżej opisanych warunków zabudowy W piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. Skarżący poinformował, że Gmina B. nie podjęła do tej pory uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tą należy rozpatrywać w łączności z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3095/13, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z dokonanych przez organy i przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych wynika, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. Rada Miasta B. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. (rejon ul. [...]). Ponadto organy ustaliły, że obecnie trwają prace projektowe nad koncepcją "Intermodalnego węzła komunikacyjnego w B." (centrum przesiadkowe wraz z korytarzami publicznego transportu zbiorowego), a zakres koncepcji obejmuje, m.in. przebudowę skrzyżowania ul. [...]. Zgodnie z założeniami wyżej wymienionej koncepcji działka o nr ew. gr. [...] leży w liniach rozgraniczających skrzyżowania. Organy wskazały również na dokonane uzgodnienia i ustalenia w zakresie stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko oraz na pozytywną opinię dotychczasowego projektu miejscowego planu przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną. Mając powyższe Sąd stwierdził, że materiał zgromadzony w aktach sprawy dawał organowi podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w pełni uzasadniało bowiem zawieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13; z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1355/10; z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1266/10; z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1287/06, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w zakresie ustalenia i uzasadnienia okresu terminu wskazanego w zaskarżonym postanowieniu. Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W niniejszej sprawie organ I instancji wykazał, że wniosek został złożony w dniu 8 stycznia 2016 r., a zatem upływ terminu 9-miesięcznego nastąpi z dniem 10 października 2016 r. Z kolei organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż w zakreślonym terminie plan zostanie uchwalony. Zaznaczył, że gdyby to nie nastąpiło, to po okresie zawieszenia, konieczne będzie podjęcie zawieszonego postępowania i załatwienia sprawy wywołanej wnioskiem inwestora. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie doszło też do naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 124 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 62 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.