II SA/Bk 406/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 22 maja 2023 r. nr SKO.403/25/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę I. Zaskarżoną decyzją z 22 maja 2023 r. nr SKO.403/25/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży utrzymało w mocy decyzję Starosty Zambrowskiego z 8 maja 2023 r. nr KD.5520-1-86/10, którą cofnięto A. K. (dalej: skarżący) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. A, B, T z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 12 października 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w Zambrowie skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Skarżący nie poddał się badaniu w wyznaczonym terminie. Wyrokiem z 25 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w Zambrowie II Wydział Karny w sprawie sygn. akt II K 381/10, wobec skazania skarżącego za przestępstwo prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.), orzekł wobec niego środek kamy w postaci zakazu prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kat. T na okres dwóch lat. Wyrok jest prawomocny od 2 grudnia 2010 r. Decyzją z 15 grudnia 2010 r. nr KD.5520-1-86/10 Starosta Zambrowski cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii A, B, T. Powodem cofnięcia było niepoddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym, na które stronę skierował organ Policji. II. 1. W dniu 22 marca 2023 r. do Starostwa Powiatowego w Zambrowie wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. wydane przez Podlaski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Białymstoku, w którym stwierdzono u A. K. istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Wraz z tym orzeczeniem przesłano pismo przewodnie z 17 marca 2023 r., z którego wynika, że "Badany nie odwołał się od w/w orzeczenia". W dniu 27 marca 2023 r. do Starostwa wpłynęło orzeczenie lekarskie nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. wydane przez Podlaski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Białymstoku stwierdzające u strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, C1, C1+E, C, C+E. W piśmie z 31 marca 2023 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia A. K. uprawnień do kierowania pojazdami. W aktach tak zainicjowanej sprawy znajduje się pismo strony z 27 kwietnia 2023 r. zawierające oświadczenie o "cofnięciu wniosku w sprawie" ze wskazanie, że skarżący "nie chce posiadać uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi". 2. Decyzją z 8 maja 2023 r. Starosta Zambrowski cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kat. A, B, T z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622). Od powyższej decyzji odwołał się A. K. Wskazał, że w lutym 2023 r. wystąpił do Starosty o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i T, a zaskarżona decyzja została wydana pomimo jego wniosku o cofnięcie tego żądania i umorzenie postępowania. Tym samym został naruszony art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Odwołujący się zaznaczył, że organ orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowi według kat. A, B, i T, pomimo że wniosek o wydanie uprawnień dotyczył jedynie dwóch kategorii tj. A i T i nie obejmował kategorii B. III. Zaskarżoną decyzją z 22 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ustaliło jako bezsporny fakt orzeczenia wobec strony wyrokiem z 25 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt II K 381/10 przez Sąd Rejonowy w Zambrowie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kat. T na okres dwóch lat. Niewątpliwie też Komendant Powiatowy Policji w Zambrowie skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne. Następnie Kolegium zaznaczyło, że wobec faktu wpłynięcia do Starosty orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w marcu 2023 r. stwierdzających u strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - organy miały obowiązek wydania decyzji cofającej uprawnienia i jest to postępowanie prowadzone z urzędu. Prowadzenie postępowania w tym przedmiocie nie wymagało wniosku, w związku z czym skarżący nie ma możliwości jego cofnięcia i żądania umorzenia postępowania. SKO podkreśliło, że w tym konkretnym przypadku skarżący takiego wniosku nie złożył. IV. Skargę do sądu administracyjnego wywiódł A. K. Zarzucił naruszenie art. 105 § 2 k.p.a. przez uznanie że jego wniosek z 27 kwietnia 2023 r. dotyczący cofnięcia wniosku i umorzenia postępowania nie może mieć miejsca w niniejszej sprawie. Tymczasem on nie chce być posiadaczem uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, a jednocześnie nie chce, aby w rejestrach publicznych był wskazany jako osoba nieposiadająca uprawnień, czyli utrzymania dotychczasowego stanu faktycznego w sprawie. W ocenie skarżącego zarówno orzeczenie psychologiczne nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. jak i orzeczenie lekarskie nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. - stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych i zdrowotnych do kierowania pojazdami zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Prowadząca badania lekarz zarzuciła skarżącemu kłamstwo w zakresie wcześniejszego naruszenia przepisów prawa wskazując, że zataił fakt uprzedniego ukarania i przebywania w zakładzie karnym ponad 40 lat temu. Tymczasem nastąpiło już zatarcie skazania i w rejestrze karnym skarżący nie jest osoba karaną. Zdaniem skarżącego powyższe było przyczyną wydania negatywnego orzeczenia psychologicznego i orzeczenia lekarskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. SKO jeszcze raz podkreśliło, że postępowanie było prowadzone z urzędu a nie na wniosek w związku z czym skarżący nie mógł cofnąć wniosku i żądać umorzenia postępowania. W piśmie z 28 sierpnia 2023 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem: 1. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której decyzja organu pierwszej instancji dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Starosty Zambrowskiego z 15 grudnia 2010 r. znak KD.5520-1-86/10; 2. art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (dalej: u.k.p.) przez niewydanie skarżącemu orzeczenia lekarskiego nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. oraz orzeczenia psychologicznego nr 41/2023 z 1 marca 2023 r., co uniemożliwiło złożenie odwołania od tych orzeczeń; 3. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" u.k.p. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której orzeczenie lekarskie nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. oraz orzeczenie psychologiczne nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. nie zostały skarżącemu doręczone, a więc orzeczenia te nie są ostateczne. Zdaniem pełnomocnika strony skarżący nie był świadomy, że decyzją Starosty z 15 grudnia 2010 r. znak KD.5520-1-86/10 postanowiono cofnąć mu uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii A, B, T. Skarżący po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy w Zambrowie sygn. akt II K 381/10 z 25 listopada 2010 r. wyjechał do Belgii, gdzie w tym czasie pracował. Skarżący zawiadomił o tym fakcie organy ścigania prowadzące postępowanie przygotowawcze. Nie otrzymał ww. decyzji z 15 grudnia 2010 r., a w dniu wydania tej decyzji nie mieszkał już pod adresem Aleja Wojska Polskiego 41C/46,18-300 Zambrów. Z kolei decyzja Starosty z 8 maja 2023 r. jest rozstrzygnięciem tożsamym z prawomocną i ostateczną decyzją tego organu z 15 grudnia 2010 r. Skarżącemu nie zostało przywrócone uprawnienie do kierowania pojazdami kat A, B i T. Powyższe świadczy o nieważności decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie otrzymał on orzeczenia lekarskiego nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. oraz orzeczenia psychologicznego nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. Podczas badania lekarskiego doszło do konfliktu skarżącego z lekarzem przeprowadzającym badanie. W konsekwencji czego lekarz nie wydala mu tych orzeczeń, do czego była zobowiązana. Skarżący nie był więc świadomy, że mógł złożyć wniosek o przeprowadzenie ponownego badania. W aktach sprawy brak jest dowodów świadczących o doręczeniu skarżącemu orzeczeń lekarskich. W związku z brakiem tego doręczenia termin do złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania nie rozpoczął biegu, a orzeczenia nie są ostateczne. V. W dniu 7 listopada 2023 r. p.o. Kierownika Sekretariatu Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w związku z zarządzeniem sędziego z 6 listopada 2023 r. (k. 39), w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku ustaliła, że orzeczenie psychologiczne nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. i orzeczenie lekarskie nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. skarżący otrzymał w dniu ich wydania, czyli 1 marca 2023 r. Pracownik PWOMP oświadczyła, że skarżący informował, iż będzie odwoływał się od orzeczenia psychologicznego, jednak gdy po 14 dniach odwołanie nie wpłynęło orzeczenie zostało przesłane do Starosty Zambrowskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. VI. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kat. A, B, T z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi m.in. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622 z późn. zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia: a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, b) na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z treści przywołanego przepisu wynika obowiązek starosty wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie u konkretnej osoby przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lub jeżeli zostanie wydane orzeczenie psychologiczne stwierdzające u konkretnej osoby istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja ma charakter związany. Jej bezwzględne wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych czy psychologicznych do kierowania pojazdami wynikające z orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną jednostkę. Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyroki NSA z 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16; z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18; z 10 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 517/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" u.k.p. wyklucza uznaniowy charakter decyzji cofającej uprawnienia, nie pozostawia organowi wyboru polegającego na cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami bądź odstąpienia od orzeczenia o cofnięciu. W sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Istotne jest również, że organy prowadzące postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi (psychologicznymi) wydanymi w wyżej przytoczonym trybie. Nie posiadają one ani uprawnień, ani wiedzy specjalistycznej by w jakikolwiek sposób weryfikować ustalenia – w tym przypadku Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) w postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Nieskuteczny pozostaje w związku z tym zarzut skargi odnośnie sposobu przeprowadzenia badań, ale i ten dotyczący niewydania skarżącemu orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W kwestii sposobu przeprowadzenia badania (jego przebiegu, treści rozmowy między lekarzem a badanym, mającego mieć miejsce nieporozumienia) – jak wyżej wskazano – pozostaje to poza kontrolą organu orzekającego o cofnięciu uprawnień a w konsekwencji poza kontrolą sądu. W kwestii doręczenia orzeczeń wskazać trzeba, że zgodnie z art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Tożsama regulacja dotyczy orzeczenia psychologicznego i znajduje się w art. 84 ust. 1 u.k.p. Z uwagi na zarzuty skargi w tym zakresie – sąd z urzędu wystąpił do PWOMP w Białymstoku o wyjaśnienie kwestii doręczenia skarżącemu orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Uzyskał w tym zakresie wyjaśnienia pracownika tej placówki potwierdzające praktykę wynikającą z przepisów art. 79 ust. 2 i art. 84 ust. 1 u.k.p. (vide notatka urzędowa k. 40). Działanie sądu miało swoją podstawę w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., bowiem nie doprowadziło do przedłużenia postępowania a przyczyniło się do usunięcia wątpliwości w sprawie. Natomiast skarżący – poza wyłącznie twierdzeniami sformułowanymi w piśmie precyzującym skargę – nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że orzeczeń nie otrzymał. Wyjaśnienia pracownika PWOMP potwierdzają dodatkowo dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych. Wynika z nich, że orzeczenie lekarskie wpłynęło do Starosty 27 marca 2023 r. bez pisma przewodniego a orzeczenie psychologiczne – wpłynęło do Starosty 22 marca 2023 r. wraz z pismem przewodnim zawierającym stwierdzenie "Badany nie odwołał się od ww. orzeczenia". Oznacza to, że "czekano" na upływ terminu do złożenia przez stronę "wniosku o przeprowadzenie ponownego badania" (jak miał zadeklarować podczas wizyty) i dopiero bezskuteczny upływ tego terminu skutkował przesłaniem orzeczeń Staroście. Nastąpiło to więc zgodnie z treścią art. 79 ust. 8 pkt 2 u.k.p., który stanowi, że w przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Analogicznie w odniesieniu do orzeczenia psychologicznego, podjęto działania zgodnie z art. 84 ust. 5 pkt 2 u.k.p., w myśl którego w przypadku gdy orzeczenie psychologiczne zawiera przeciwwskazania, o których mowa w ust. 1, kopię orzeczenia uprawniony psycholog przesyła staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od daty badania, jeżeli osoba badana nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie psychologiczne zostało wydane w wyniku ponownego badania. Zdaniem sądu okoliczności wynikające z akt sprawy, doprecyzowane na etapie sądowym, nie potwierdzają stanowiska skarżącego. Nie ma podstaw do przyjęcia, że nie wiedział o orzeczeniach lekarskim i psychologicznym – obydwu z 1 marca 2023 r., że ich nie otrzymał bądź nie wiedział o prawie do ich kwestionowania. Dlatego zarzuty w tym zakresie należy uznać za niezasadne. Na marginesie sąd wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, iż skoro wyłącznie do orzeczenia psychologicznego z 1 marca 2023 r. zostało dołączone pismo przewodnie PWOMP w Białymstoku z 17 marca 2023 r. wskazujące expressis verbis na nieodwołanie się przez skarżącego (a do orzeczenia lekarskiego pisma takiego nie dołączono) – to i tak z tego powodu zaskarżona decyzja nie mogłaby zostać uchylona. W jej podstawie prawnej wskazano bowiem art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" u.k.p., tzn. stwierdzenie przeciwwskazań psychologicznych i zdrowotnych, podczas gdy do cofnięcia uprawnień wystarczyłoby stwierdzenie tylko jednego z nich. VII. Nie doszło też w sprawie do naruszenia powagi rzeczy osądzonej polegającego na wydaniu decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Starosty Zambrowskiego z 15 grudnia 2010 r. znak KD.5520-1-86/10. Klauzula rei iudicatae występuje zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym. Jej granice określa zatem przedmiot rozstrzygnięcia organu i jego podstawa faktyczna. Przedmiotowa granica powagi rzeczy osądzonej pozwala określić tożsamość żądań występującą w różnych sprawach; decydująca jest w tych wypadkach nie tylko tożsamość przedmiotu, ale i tożsamość podstawy faktycznej i prawnej. Natomiast podmiotowe granice powagi rzeczy osądzonej dotyczą strony danego postępowania (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 13 lutego 2009 r., III SA/Gl 1281/08). Decyzje obecnie zaskarżone i decyzja wydana w 2010 r. posiadają odmienną podstawę faktyczną i prawną. Inaczej rzecz ujmując decyzje cofające uprawnienia do kierowania pojazdami zostały skarżącemu wydane na zupełnie różnych podstawach prawnych i w innych stanach faktycznych. Decyzja Starosty z 15 grudnia 2010 r. została wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b" w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. "b" i art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908) po skierowaniu skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w Zambrowie na badania lekarskie i badania psychologiczne z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skarżący skierowania odebrał, jednak nie poddał się badaniom w wyznaczonym terminie. Skutkowało to wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji. Niezależnie od tego Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Zambrowie wydał 25 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. II K 381/10 wyrok, na mocy którego orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii T na okres 2 lat. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja w przypadku decyzji z 8 maja 2023 r. Tu postawą cofnięcia uprawnień był art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b" u.k.p., a decyzja została wydana na skutek wpłynięcia do organu orzeczenia psychologicznego nr 41/2023 z 1 marca 2023 r. oraz orzeczenia lekarskiego nr 307/2023 z 1 marca 2023 r. stwierdzających istnienie przeciwskazań psychologicznych i zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. A, B, T. W tym przypadku skarżący poddał się badaniom ale uzyskał orzeczenia negatywne. Cofnięcie uprawnień w powyższych dwóch przypadkach (decyzja z 2010 r. i decyzje z 2023 r.) nastąpiło na zupełnie innej podstawie prawnej i w innym stanie faktycznym. Nie sposób więc twierdzić, że organy naruszyły powagę rzeczy osądzonej. VIII. Brak jest w aktach sprawy dowodu potwierdzającego złożenie przez skarżącego "wniosku w sprawie", natomiast znajduje się pismo z 27 kwietnia 2023 r. zawierające jego oświadczenie o "cofniecie wniosku i umorzenie postępowania". Trafnie wskazało w tym zakresie Kolegium, że postępowanie o cofnięcie uprawnień w 2023 r. na skutek przesłanych orzeczeń z 1 marca 2023 r. nastąpiło z urzędu, a skarżący nie mógł w związku z tym "wycofać wniosku", bowiem żaden wniosek tego postępowania zainicjował. Podobnie nie ma wpływu na wynik sprawy zarzut niedoręczenia skarżącemu decyzji Starosty Zambrowskiego z 15 grudnia 2010 r. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jest pozytywna. Nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, jak i sąd z urzędu nie stwierdził uchybień nakazujących wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.