II SA/Bk 425/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przedłożenia ekspertyzy technicznej oddala skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]: - uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: PINB w W.) z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], zobowiązujące Wójta Gminy K.– zarządcę drogi gminnej w miejscowości P., do przedłożenia w terminie do [...] lipca 2016 r. ekspertyzy technicznej na temat sposobu odprowadzenia wody (pochodzącej z pasa drogowego a ujętej w otwarte i zamknięte systemy kanalizacyjne) z działki siedliskowej E. J. o nr ewid. gr. [...], położonej w P. w trzech alternatywnych rozwiązaniach, - umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. Postanowienie PWINB w B. wydane zostało przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] marca 2016 r. E. J. wystąpił do PINB w W. z wnioskiem o podjęcie stosownej decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości związanych z przebudową drogi ozn. nr geod. [...] i [...] w miejscowości P., w wyniku czego następuje stałe zalewanie działki nr geod. [...]. PINB w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 81c ust. 2 ,3 i 4 P.b. zobowiązał Wójta Gminy K. , jako zarządcę drogi, do przedłożenia ekspertyzy dotyczącej sposobu odprowadzenia wody z działki siedliskowej ozn. nr [...], stanowiącej własność A. J. c. E. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Wójt Gminy K., w którym zarzucił organowi nadzoru budowlanego, iż nie wskazał uzasadnionych wątpliwości nakładając obowiązek z art. 81c ust. 2, 3 i 4 P.b. oraz podniósł, że problem odwodnienia działki ozn. nr [...] nie mieści się w zakresie działania PINB w W. PWINB w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ szczegółowo opisał przebieg prac dotyczących wykonania przedmiotowej drogi i wskazał, które z nich wykonano zgodnie z projektem, a które niezgodnie. Dalej organ wyjaśnił, że PINB w W. już wcześniej, tj. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], zobowiązał Wójta Gminy K. do sporządzenia i przedłożenia w organie I instancji oceny technicznej opracowanej przez biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego w sprawie dotyczącej stanu wody na gruncie, na działce ozn. nr geod[...]., będącej własnością E. J. Dostarczony do organu I instancji w dniu [...] lutego 2013 r. operat opiniujący stan gospodarki wód opadowych, gruntowych oraz wód obiektów drenarskich w istniejącym zagospodarowaniu terenu wsi P., gm. K. określa, że wykonane przy przedmiotowej przebudowie drogi elementy jej odwodnienia są rozwiązaniem tożsamym z projektowanym. W oparciu o powyższy operat, PINB w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne dotyczące przebudowy w/w drogi jako bezprzedmiotowe, a PWINB w B. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], decyzję tę utrzymał w mocy, zaś NSA w Białymstoku postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., w sprawie akt II SA/Bk 408/14, odrzucił skargę od decyzji organu II instancji. W ocenie organu, niezasadne jest ponowne nałożenie na Wójta Gminy K. obowiązku przedłożenia ekspertyzy dotyczącej sposobu odprowadzenia wody z działki siedliskowej ozn. nr [...], stanowiącej własność A. J. Operat z dnia [...] lutego 2013 r. został opracowany na zlecenie Urzędu Gminy K. Dokumentacja ta przedstawia stan gospodarki wodnej i jego oddziaływania na obszar działek ozn. nr. ewid.: [...] obręb P. Zakres opracowania był uwarunkowany regulacją sytuacji dotyczącej spływu wód powierzchniowych z w/w obszarów na działkę ozn. nr geod. [...] stanowiącą własność A. J. Z opinii tej wynika, że zabudowa działek nr [...] i nr [...] w obszarze powstałego rowu nie spełnia wymagań art. 29 ustawy Prawo wodne. Bezpodstawne jest zatem ponowne nałożenie takiego samego obowiązku na Wójta Gminy K. w sytuacji, gdy sporządzona jest dokumentacja hydrologiczna podająca dwa warianty rozwiązania zaistniałego problemu zalewania działki ozn. Nr [...]. Istniejące wątpliwości w przedmiotowej sprawie zostały już bowiem wyjaśnione w w/w dokumentacji. Biorąc więc pod uwagę, że przebudowa nawierzchni drogi została wykonana zgodnie z ustawą Prawo budowlane, o czym przesądziła ostateczna decyzja z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], a zalewanie działki ozn. nr [...] wynika ze stanu gospodarki wodnej i jego oddziaływania na obszar działek, to organ nadzoru budowlanego nie posiada kompetencji do ingerowania w zaistniały konflikt dotyczący Prawa wodnego. Dalej organ wyjaśnił, że z przeprowadzonej w dniu [...] marca 2016 r. przez organ I instancji kontroli również nie wynika, aby przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Z tego też względu pismo E. J. z dnia [...] marca 2016 r., zostanie przekazane zgodnie z właściwością, Wójtowi Gminy K. Skargę na powyższe postanowienie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła A. J., w której organowi zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie ten przepis z bliżej nieokreślonych przyczyn nie ma zastosowania w sytuacji, gdy nawet sam PWINB w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], napisał, że organ nadzoru budowlanego powinien zająć się tą sprawą na podstawie tego przepisu oraz w sytuacji, gdy w związku z niewłaściwą przebudową drogi na działkach nr [...] w miejscowości P. następuje stałe zalewanie wodami z przebudowanej drogi oraz z działek sąsiadów działki nr [...], w tym również ściekami bytowymi z gospodarstw domowych; 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 c P.b. poprzez błędne uznanie, że PINB w W. bezpodstawnie nałożył na Wójta Gminy obowiązek przedłożenia ekspertyzy; 3) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ II instancji zasad czynnego udziału stron oraz nie zawiadomienia skarżącej o zakończeniu postępowania, przez co uniemożliwił jej udział w toczącym się postępowaniu, - art. 7, art. 9, art. 75, art. 77 k.p.a. i art.78 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz bezpodstawne uznanie, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona , - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga podjęcia działań ze strony organów nadzoru budowlanego oraz przeprowadzenia postępowania administracyjnego, - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, z uwagi na brak podstaw do umorzenia postępowania, gdyż niniejsza sprawa nie jest tożsama ze sprawą [...] i z decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., lecz dotyczy podjęcia, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stosownych decyzji nakazujących usunięcie nieprawidłowości związanych z przebudową drogi ozn. nr geod. [...] w miejscowości P., w wyniku czego następuje stałe zalewanie działki nr geod. [...], o czym zresztą PWINB sam pisał w swojej decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia prawnego postanowienia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że PWINB w B. już poprzednio w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], napisał, że PINB w W. powinien zająć się niniejszą sprawą na podstawie art. 66 P.b. W postępowaniu tamtym ustalono, że podczas przebudowy drogi nie wykonano przykanalika w poprzek drogi, zmieniono lokalizację kanałów odwadniających wykonując dodatkowo kolektor odwadniający, który połączono z istniejącym przepustem. W efekcie tej przebudowy drogi następuje stałe zalewanie działki nr [...]. W wyniku przebudowy drogi nastąpiło stałe zalewanie wodami z przebudowanej drogi oraz z działek sąsiednich, w tym ściekami bytowymi z gospodarstw domowych, co potwierdza WIOŚ i dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach w/w sprawy. PWINB w w/w sprawie potwierdził, że wody ujmowane w systemy kanalizacyjne (wyloty z kolektorów) nie mogą być odprowadzane na działkę nr [...], gdyż są to urządzenia wodne, na budowę których wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Podczas przebudowy drogi miał również być przebudowany przepust pod drogą w okolicy działki nr [...]. Jednakże nie został on przebudowany. Prawdopodobnie to jest główną przyczyną zalewania działki nr [...]. W sporządzonej na potrzeby sprawy [...] opinii, na którą powołuje się PWINB, jest błędnie zapisane, że został on przebudowany. Ten przepust nie został przebudowany, co potwierdził nawet sam inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. kierowanym do NIK. Ponad wszelką wątpliwość przebudowa drogi na działkach nr [...] w miejscowości P. została wykonana wadliwie i spowodowała, że jedna działka o nr [...] jest stale zalewana. Taka sytuacja nie może mieć miejsca w przypadku prawidłowo wykonanej drogi oraz rowu odwadniającego. W związku z tym w takiej sytuacji niewątpliwie powinien mieć zastosowanie art. 66 Prawa budowlanego. Czym innym jest bowiem przebudowanie drogi zgodnie z przepisami prawa budowlanego, a czym innym jest użytkowanie drogi stwarzające stan, który jest nie do zaakceptowania w świetle przepisów prawa. Woda z drogi nie ma prawa trafiać na działkę nr [...], lecz do przydrożnego rowu. Tak w tej sprawie nie jest i to należy zmienić. Ta sprawa należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, które czuwają nad tym, aby obiekty budowlane nie zagrażały środowisku, nie były użytkowane w sposób zagrażający środowisku, a także by były w odpowiednim stanie technicznym. W ocenie skarżącej, rów przydrożny jest elementem technicznym drogi i należy do wyposażenia technicznego pasa drogowego. Aspekty techniczne rowów przydrożnych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430 z późn. zm.). W świetle tych przepisów rowy przydrożne stanowią urządzenia do powierzchniowego odwodnienia pasa drogowego (rowy odwodniające drogę ). W rowie przydrożnym nie mają prawa również znajdować się ścieki bytowe z gospodarstw domowych. W związku z powyższym wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie powinny zostać wyeliminowane w wyniku podjętych działań przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Przed zastosowaniem zaś przepisu, PINB w W. mógł w trybie art. 81 c P.b. nałożyć na Wójta Gminy obowiązek sporządzenia ekspertyzy wariantowej. Dalej skarżąca podniosła, że nie ma żadnego znaczenia to, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu były sporządzane opinie lub operaty. Tamte opinie były sporządzane w innej sprawie i ewentualnie mogłyby, ale nie muszą być wykorzystane obecnie, tym bardziej, że w ocenie PINB i Wójta Gminy nie udało się wypracować rozwiązania zalewania działki nr [...]. W związku z powyższym brak było podstaw do umarzania niniejszej sprawy, gdyż wbrew twierdzeniom PWINB w B., sprawa nie dotyczy prawa wodnego, lecz prawidłowego wykonania odwodnienia drogi. Takiego odwodnienia drogi, które spełnia swoje zadanie, a nie które jest tylko na pokaz. Woda z przepustu ma być skierowana do rowu przydrożnego, a nie na działkę nr [...]. Na działce nr [...] nie ma żadnych urządzeń melioracyjnych, do których mają zastosowanie przepisy prawa wodnego. W tym stanie sprawy PWINB w B. nieprawidłowo zastosował przepisy podane w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżone postanowienie PWINB w B. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], które uchyliło postanowienie PINB w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] i umorzyło postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych orzeczeń stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290; dalej: P.b.), a w szczególności przepis art. 81c ust. 2, który stanowi, że organy administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 P.b. ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie w którym jest ono podejmowane stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 353/11). Natomiast w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 865/10, NSA w Warszawie sformułował pogląd, iż z uwagi na użycie w powołanym przepisie nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy" zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie ww. przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia. Dlatego też za skorzystaniem z rozwiązania zawartego w art. 81c ust. 2 P.b. muszą przemawiać nie jakiekolwiek wątpliwości, ale muszą to być wątpliwości uzasadnione, a nadto organ powinien precyzyjnie wskazać jaką ekspertyzę i w jakim zakresie strona ma przedłożyć. Omawiany przepis daje zatem organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Stosując ww. przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ wydając postanowienie obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 330/13). W tego rodzaju postępowaniu organy winny wskazać także przepisy techniczne co do zgodności z którymi istnieją, w ich ocenie, wątpliwości. Wyjaśnienia także wymaga przez organy nadzoru, z jakich przyczyn nie są one w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu. Skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdzie wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, a jej brak organy nadzoru muszą udokumentować w rozstrzygnięciu. Ponieważ nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, co do zasady zatem ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji. Zgodnie bowiem z art. 81 ust.1pkt 1 lit.c P.b., do jego podstawowych obowiązków należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno budowlanych z przepisami techniczno budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Przepis art. 81 c ust. 2 P.b., który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Oznacza to, iż zobowiązanie strony do przedłożenia ekspertyzy jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia jej. W przedmiotowej sprawie PWINB w B. uchylił postanowienie PINB w W. zobowiązujące, na mocy art. 81 c ust. 2 P.b., Wójta Gminy K. do przedłożenia ekspertyzy technicznej na potrzebę ewentualnego postępowania prowadzonego w trybie art. 66 P.b. i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. W ocenie Sądu, organ II instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, zaś wydane postanowienie odpowiada prawu. Niezasadne są zarzuty strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 78 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organ ten nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego w sprawie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Zresztą skarżąca w skardze bliżej nie precyzuje, jaka kwestia nie została wyjaśniona i jaki dowód nie został przeprowadzony i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. W stanie faktycznym sprawy, organ II instancji prawidłowo zastosował powyższe przepisy. Wprawdzie uzasadnienie jego postanowienia jest dosyć zwięzłe, ale zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Podkreślenia także wymaga, że organ ten trafnie wskazał, że już raz organ I instancji nałożył na Wójta Gminy K. obowiązek sporządzenia stosownej ekspertyzy na mocy art. 81 c ust. 2 P.b., oraz że toczyło się postępowanie w przedmiocie prawidłowości wykonania przebudowy drogi gminnej na działkach nr [...] i nr [...] i że zakończyło się ono jego umorzeniem (decyzja PINB w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymana w mocy decyzją PWINB w B. z dnia [...] lutego 2014 r.). W skardze skarżąca zarzuca organowi, że tamte postępowanie nie jest tożsame z postępowaniem, które ma być wszczęte przez organ I instancji, na mocy art. 66 P.b., na potrzeby którego miała być sporządzona ekspertyza na mocy art. 81 c ust. 2 P.b. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że postępowania z art. 50 i 51 P.b. nie są tożsame z postępowaniami prowadzonymi na podstawie art. 66 P.b. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym w oparciu o art. 66 ust. 1 P.b. mają bowiem charakter naprawczy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2238/14) i nie służą zatem do doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem jeśli ta niezgodność wynika z przesłanek wymienionych w art. 50 i 51 powyższej ustawy. Artykuł 66 ust. 1 P.b. nie może być zatem wykorzystywany do usunięcia innych niż przewidziane w nim nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 58/14). W tym miejscu zauważenia wymaga, że kwestia wybudowania przedmiotowej drogi zgodnie z prawem została już przesądzona ostateczną decyzją PWINB w B. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Niedopuszczalne jest zatem dopuszczenie dowodu na mocy art. 81 c ust. 2 P.b., na ewentualną potrzebę prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 50 P.b. i 51 P.b. W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest także podstaw do dopuszczania takiego dowodu na ewentualną potrzebę toczenia się takiego postępowania na mocy art. 66 P.b. Zauważenia bowiem wymaga, że strona skarżąca we wniosku z dnia [...] marca 2016 r. jednoznacznie wnosi o nakazanie usunięcia nieprawidłowości związanych z przebudową drogi i twierdzi, że zalewanie działki o nr [...] jest spowodowane nieprawidłowym wykonaniem tej przebudowy. Zarówno we wniosku, jak i w dalszym postępowaniu skarżąca ani razu nie wskazała, że przyczyną zalewania jej działki jest nieprawidłowe użytkowanie tego obiektu budowlanego lub jego nieodpowiedni stan techniczny albo też, że wystąpiła inna przesłanka z art. 66 ust. 1 P.b. Również z protokołów kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r. i z dnia [...] marca 2016 r. wynika jednoznacznie, że stan techniczny obiektu budowlanego jakim jest droga, jest bardzo dobry, oraz że nie zauważono uszkodzeń jezdni i poboczy mogących zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia i środowisku. W kontekście powyższego stwierdzić trzeba, ze niezasadne są także zarzuty skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. i art. 81c ust. 2 P.b. Na marginesie należy tylko zauważyć, że w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia również organ I instancji jednoznacznie stwierdził, że kontrola drogi przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2014 r. przez jego pracowników nie dała podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w trybie art. 66 P.b. Wprawdzie odnośnie kontroli z dnia [...] marca 2016 r. organ wyraził pogląd, że budzi ona uzasadnione wątpliwości co do sposobu rozwiązania problemu zalewania działki o nr ewid. [...] i jej odwodnienia, jednakże jakie są te uzasadnione wątpliwości i na czym polegają, już nie wskazał, chociaż treść protokołu i sporządzony w tym czasie materiał zdjęciowy (k. 16 i k. 17 akt adm.) wprost przeczą temu stanowisku. Trafnie zatem, na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, organ II instancji przyjął, że w sprawie nie występują podstawy do prowadzenia postępowania na podstawie art. 66 P.b., a co się z tym wiąże, nie zachodzą również przesłanki do stosowania w tym przypadku art. 81c ust. 2 P.b. Z racji więc na powyższe, jako całkowicie niezasadne należy uznać zarzuty skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz art. 81 c P.b. Jako zasadny należy natomiast uznać zarzut skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 10 k.p.a. Naruszenie to pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 965/15, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W sprawie zaś niniejszej, oprócz podniesienia przedmiotowego zarzutu, skarżąca w żadnej mierze nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie jakichś konkretnych czynności procesowych, które by miały wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela także stanowisko organu II instancji, że pogląd wyrażony przez ten organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., że PINB w W. winien zająć się sprawą na podstawie art. 66 P.b., nie jest wiążący ani dla tego organu, ani dla organu odwoławczego orzekającego w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ drugiej instancji, rozpoznający odwołanie od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, nie jest związany swym poglądem prawnym wyrażonym na wcześniejszym etapie postępowania w decyzji wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 930/11), to tym bardziej nie wiążą go (ale także organu I instancji), poglądy wyrażone w uzasadnieniu decyzji dotyczącej innej sprawy administracyjnej. W tym miejscu podkreślenia jeszcze tylko wymaga, że wniosek strony skarżącej z dnia 9 marca 2016 r., jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miał zostać przekazany przez organ II instancji Wójtowi Gminy K. jako organowi właściwemu do jego rozpoznania. Kwestia natomiast, czy Wójt Gminy K. nadał mu stosowny bieg, pozostaje poza przedmiotem badań niniejszego składu orzekającego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organem II instancji zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.