II SA/Bk 497/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi S. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz strony skarżącej S. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. P. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. W dniu [...].05.2010 r. S. Sp.zo.o. z siedzibą w B. P. wystąpiła z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę fabryki H. w gm. O. wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz niezbędną infrastrukturą na działkach o nr geod. [...] położonych w obrębie gruntów wsi K.oraz na działkach o nr geod. [...]-położonych w obrębie gruntów wsi T. gm. O. Decyzją z dnia [...].06.2010 r. nr [...]znak: [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wnioskiem z dnia [...].11.2010 r. T. Sp.zo.o. z siedzibą w B. wystąpiła do Starosty B. o wznowienie postępowania w sprawie wydanego pozwolenia na budowę ww. inwestycji z uwagi na pozbawienie wnioskodawcy możliwości czynnego udziału w postępowaniu o wydanie decyzji na pozwolenie na budowę, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że będąc właścicielem działki ewidencyjnej o nr geod. [...] położonej 200 m od granicy nieruchomości realizowanej inwestycji sąsiaduje bezpośrednio z działką przylegającą do planowanego zakładu. Żądając wznowienia postępowania wskazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem spełniona została przesłanka , o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją z dnia [...].02.2011 r. nr [...]Starosta B. odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją nr [...] z dnia [...].06.2010 r. znak: [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. Sp.zo.o. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Spółka nie dochowała jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 k.p.a). Organ zaznaczył, że pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" nie jest pojęciem tożsamym z "doręczeniem decyzji". Organ podniósł, że z analizy materiału zgromadzonego w sprawie, można przyjąć za udowodnione co najmniej trzy terminy dowiedzenia się przez Spółkę o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. [...].07.2010 r. (data wmurowania kamienia węgielnego), [...].07.2010 r. (data nadania przez Spółkę pisemnego żądania wglądu do akt i przekazania kserokopii decyzji o wydanym pozwoleniu) oraz [...].06.2010 r. (data sporządzonej notatki służbowej). Starosta B. stwierdził zatem, że Spółka znacząco przekroczyła termin miesięczny. Organ nie podzielił stanowiska Spółki, że dowiadując się w dniu 11.10.2010 r. z wyroku WSA w Białymstoku o przysługujących jej prawach strony do postępowania odwoławczego przy wydanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, zachowała miesięczny termin, bo nadanie wniosku wznowieniowego nastąpiło według stempla pocztowego w dniu 10.11.2010 r., ponieważ wyżej omówione zagadnienie nie dotyczy "podjęcia wiedzy" przez Spółkę o wydaniu pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji T. Sp.zo.o. złożyła odwołanie wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. oraz art. 147 k.p.a. Podniosła, że WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 11.10.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 301/2010 uznał, że inwestycja S. oddziaływuje na działkę Spółki. T. wskazała również, że nie była dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...].05.2011 r. nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Argumentując swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji odniósł się jedynie do zbadania zachowania miesięcznego terminu, nie odniósł się natomiast do przesłanek przedmiotowych i podmiotowych oraz do przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. Zdaniem Wojewody P. przeprowadzona przez Starostę B. analiza terminu, w którym T. Sp.zo.o. dowiedziała się o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji, a w konsekwencji przekroczenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jest niepełna. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana [...].06.2010 r., zatem Spółka składając swój wniosek [...].07.2010 r. (żądając umożliwienia wglądu do akt i przekazania kserokopii decyzji o wydanym pozwoleniu) mieściła się zarówno w terminie przysługującym do odwołania od powyższej decyzji, jak również w terminie na wznowienie postępowania. Zdaniem Wojewody P., w aktach sprawy brak jest reakcji organu pierwszej instancji na omawiany wniosek. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Wojewoda P. zlecił organowi pierwszej instancji, aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zbadał czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 145 k.p.a. oraz przesłanki przedmiotowe, podmiotowe i czy została zachowany termin. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem S. Spółka zo.o. (zwana dalej Spółką) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania: 1) art. 149 § 2 k.p.a. - poprzez uznanie, że badanie wymogów formalnych wniosku o wznowienie postępowania obejmuje także rozstrzygniecie o przyczynach, o podstawach wznowienia, podczas gdy zgodnie z tym przepisem, rozstrzygniecie o istnieniu bądź nieistnieniu przesłanek wznowieniowych jest elementem merytorycznego (a nie formalnego) rozpoznania wniosku; 2) art. 138 § 2 k.p.a. – poprzez uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy w istocie organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a okoliczności sprawy zostały w pełni przez organ pierwszej instancji wyjaśnione i zbadane; 3) art. 107 § 3 k.p.a.- poprzez brak wskazania przez organ w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4) art. 8 k.p.a.- poprzez to, że brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji spowodował, że organ działał w niniejszej sprawie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 5) art. 11 k.p.a.-poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ się kierował przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w wyniku czego decyzja, zamiast podlegać wykonaniu, jest skarżona przez stronę; 6) art. 10 § 1 k.p.a.- poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału w sprawie. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, skoro już z samego uzasadnienia wniosku o wznowienie wynikało, że nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Zdaniem Skarżącej organ pierwszej instancji postąpił właściwie rozpatrując sprawę jedynie pod względem formalnym, a nie merytorycznym. Organ bowiem po wpłynięciu do niego wniosku o wznowienie postępowania bada przede wszystkim, czy wskazano podstawę wznowienia oraz czy zachowano termin do złożenia wniosku. Zdaniem strony skarżącej niedopuszczalne jest stanowisko organu odwoławczego, że treść art. 149 § 1 k.p.a. jest równoznaczna z obowiązkiem wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 15.05.2012 r. strona skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko przedstawione w skardze z dnia 30.05.2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie przywołane w niej zarzuty okazały się trafne. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25.07,2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa w drodze decyzji (od 11.04.2011 r. w związku ze zmianą art. 149 § 3 przez art. 1 pkt 22 lit. a) ustawy z dnia 3.12.2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6 poz.18) odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia). Skoro wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia może nastąpić wyłącznie w formie postanowienia, to czynności podjęte przed wydaniem postanowienia nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Czynności podjęte przez organ z urzędu przed wydaniem takiego postanowienia mają zatem charakter wewnętrzny (zob. wyrok NSA z dnia 3.07.2000 r., sygn. akt II SA 648/00, Lex nr 55304). Brak przesłanek wznowieniowych spowoduje, iż organ nie podejmie postępowania w tym zakresie. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.06.1999 r. (IV SA 2397/98, Lex nr 47857) w którym wskazano, iż "w tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, ale nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a". Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 1.02.2008 r. sygn akt II OSK 1981/06, opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd kasacyjny w ww. wyroku stwierdził ponadto, że ocena statusu strony byłaby na tym etapie co najmniej przedwczesna. Z reguły bowiem wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. domagają się te osoby, które pominięto w postępowaniu zwykłym z powodu nieuznania ich za strony postępowania (zob. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12.09.2006 r. sygn. akt II SA/Bk 373/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16.11.2010 r. sygn. akt II SA/Łd 811/10, opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (zob. też wyrok NSA z dnia 7.08.2008 r., II OSK 931/07, opubl. Lex nr 516817, wyrok NSA z dnia 15.05.2008 r., sygn. akt II OSK 547/07, Lex nr 489632). Pozytywna ocena wspomnianych przesłanek (złożenie wniosku w terminie oraz wskazanie podstaw wznowienia), które muszą być spełnione łącznie, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast negatywna ocena którejkolwiek z nich obliguje go do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (od 11.04.2011 r. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania). Wspomniane postanowienie otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, którego celem jest przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Powinno się ono zakończyć wydaniem jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 § 1 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził bowiem, że Starosta B. nie zrealizował celu jakiemu powinno służyć postępowanie wznowieniowe, tzn. odniósł się jedynie do kwestii zachowania miesięcznego terminu na odwołanie, nie odniósł się natomiast do przesłanek przedmiotowych, podmiotowych oraz do przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest błędne. Jak wynika z powołanych wyżej orzeczeń sądów administracyjnych, których stanowisko w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W tej fazie organ nie odnosi się natomiast do przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a jedynie bada czy zostały one wskazane przez wnioskodawcę. Jeżeli organ stwierdzi, że nie zostały spełnione wymogi formalne, to wydaje decyzję (od 11.04.2011 r. postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania. Bezzasadne jest zatem twierdzenie organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie wznowił postanowieniem postępowania, tzn. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego czy zachodzą podstawy do wznowienia tego postępowania. Dopiero bowiem złożenie wniosku w terminie oraz wskazanie podstaw wznowienia, nakłada na właściwy organ obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. W kolejnej fazie organ zaś przeprowadza postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Błędne jest też stanowisko organu odwoławczego odnośnie interpretacji art. 148 § 2 k.p.a. Wojewoda P. stwierdził, że skoro decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...].06.2010 r., to należy uznać, iż T. Sp.zo.o. składając swój wniosek w dniu [...].07.2010 r. (dotyczący doręczenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę fabryki płyt H. w Gm. O.) mieściła się zarówno w terminie przysługującym na odwołanie od powyższej decyzji, jak również terminie na wznowienie postępowania. Otóż wniosek o wznowienie postępowania T. Sp.zo.o. złożyła w dniu [...].11.2010 r. (k. 38 akt administracyjnych). We wniosku powyższym wskazała, że w dniu 11.10.2011 r. z wyroku WSA w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 301/10 dowiedziała się, że winna być uznana za stronę postępowania. Natomiast w dniu [...].07.2010 r. Spółka złożyła wniosek o doręczenie jej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę fabryki płyt H. w gminie O. wydanej na wniosek S. Sp.zo.o. oraz o wskazanie terminu, w którym mogłaby się zapoznać z aktami sprawy (k. 37 akt administracyjnych). Z treści ww. wniosku nie wynika, aby T. Sp.zo.o. zwracała się z prośbą o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji już w ww. terminie strona wiedziała o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...].06.2010 r. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Powyższe oznacza, że bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie ustosunkował się, od której daty należało liczyć termin i nie ocenił tej kwestii. Zasadny jest też zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dla podjęcia decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. nie jest wystarczające samo powołanie wskazanego przepisu jako podstawy prawnej, gdyż organ powinien w uzasadnieniu decyzji nie tylko powołać argumenty uzasadniające istnienie przesłanek określonych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29.10.2009 r. sygn. akt II SA/Sz 824/09, opubl. Lex nr 573874). Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ma miejsce w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Brak ten nie może być sanowany w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (zob. wyrok. WSA w Krakowie z dnia 22.09.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 959/11, opubl. Lex nr 966402). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy naruszył art. 138 § 2 k.p.a., gdyż ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że cyt. "organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w stopniu powodującym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej wznowienia omawianego powyżej postępowania". Wojewoda P. nie wskazał zaś argumentów uzasadniających istnienie przesłanek określonych w tym przepisie. Nie wykazał również z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Sąd stwierdził również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji ma na celu m.in. przekonanie strony i organów (także Sądu) o zasadności i poprawności podjętego rozstrzygnięcia. Z art. 107 § 3 k.p.a. jednoznacznie wynika, że uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu (zob. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 6.05.1999 r. sygn. akt II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166, wyrok z dnia 29.09.1987 r. sygn. akt IV SA 220/87). Takie uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Wojewoda P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do faktów przytoczonych przez stronę w odwołaniu. Poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie może się ostać nie tylko z powodów podniesionych w odwołaniu. W ocenie Sądu nie jest to zatem wyczerpujące wyjaśnienie faktów i przedstawienie dowodów, na których organ się oparł. Brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego spowodowało również naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady działania organu w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz powołanego wyżej art. 11 k.p.a. Niezasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 25.11.2010 r. (sygn. akt II SA/Rz, opubl. Lex nr 754715) stwierdził, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 14.07.2010 r. sygn. akt II SA/Sz 99/10, opubl. Lex nr 674450, wyrok WSA w Warszawie z dnia 05.12.2007 r. , opubl. Lex nr 494198). Powyższą argumentację w pełni popiera skład orzekający w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie strona skarżąca wskazała ogólnie, że nie miała możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności sprawy i nie mogła skierować pisma ze swoim stanowiskiem w sprawie. Nie wykazała natomiast, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Ponadto organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zasadnie stwierdził, że skoro nie zebrał żadnego dodatkowego materiału dowodowego, to nie zawiadamiał ponownie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W ocenie Sądu, nawet gdyby doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. , to powyższe uchybienie nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 8, art. 11, art. 107 § 3, 138 § 2, 148 § 2 i art. 149 § 2 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien uwzględnić wyrażoną przez Sąd jej ocenę prawną, a zwłaszcza powinien ustalić w jaki sposób należy liczyć T. Sp.zo.o. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Raz jeszcze należy podkreślić, że organ ma obowiązek zbadać zachowanie terminu do wznowienia postępowania, bo jest to jeden z warunków formalnych, który musi być spełniony niezależnie od tego, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu zwykłym, czy też został pominięty. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).