II SA/Bk 499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. G., A. S. i W. Ż. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o umorzeniu postępowania legalizacyjnego oddala skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej: PINB) z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy linii energetycznej 110kV wysokiego napięcia, przebiegającej nad domem mieszkalnym, zlokalizowanym na działce ozn. nr geodezyjnym [...], położonej w B. przy ul. [...]. Decyzja PWINB wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. PINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy linii energetycznej 110kV wysokiego napięcia, przebiegającej nad domem mieszkalnym, zlokalizowanym na działce ozn. nr geodezyjnym [...], położonej w B. przy ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. B. G., A. S. i W. Ż. wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. wystąpiły do PINB o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją ostateczną, wskazując jako przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. W ich ocenie nową okolicznością jest fakt wynikający z uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 204/17, że nieruchomość skarżących oznaczona nr geod. [...] przy ul. [...] w B. nie została objęta decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...], o zezwoleniu na czasowe zajęcie części nieruchomości przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w B. celem budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. W związku z powyższym PINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...]., wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wskazując, że w sprawie nie zaszły jakiekolwiek nowe okoliczności uzasadniające wydanie innego niż dotychczas rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły B. G., A. S. i W. Ż. wskazując, że wydana decyzja jest błędna i wynika z braku właściwej analizy przedłożonego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania PWINB decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie. Następnie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. okoliczność, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydawania decyzji. W ocenie wnioskodawczyń taką nową okolicznością jest uzasadnienie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017r., sygn. akt II SA/Bk 204/17. Zdaniem organu podstawa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie organu dowód w postaci okoliczności wskazywanych przez WSA w Białymstoku nie wypełnia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powoływany przez stronę wyrok zapadł w zupełnie innej, niż prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego, sprawie. Przywoływane orzeczenie WSA w Białymstoku zapadło na tle sprawy odszkodowawczej za zajęcie czasowe nieruchomości, a więc nie dotyczyło bezpośrednio sprawy legalności budowy przedmiotowej linii energetycznej. Ponadto nowe okoliczności nieznane organowi muszą istnieć w dniu wydania decyzji, natomiast powoływany wyrok zapadł już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Tymczasem aby dana okoliczność lub dowód mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania, musi on istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej i nie może być znany organowi wydającemu decyzję. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą nawet błędna ocena materiału dowodowego nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa a art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym nie można uznać za nowy, w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dowód w postaci wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 204/17. Dlatego też argumenty odwołujących się stron zawarte w przedmiotowym odwołaniu, a dotyczące niewłaściwego odczytania uzasadnienia przywołanego wyroku, są nietrafne. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosły B. G., A. S. i W. Ż., w której zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie do okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji przyjęcie, że przywołany we wniosku skarżących o wznowienie postępowania wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r., (sygn. akt II SA/Bk 204/17), w zakresie, w jakim dokonuje analizy skutków prawnych decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2017 r. ([...]); 2) art 148 i art. 149 § 3 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego objętego wnioskiem skarżących z dnia 2 lutego 2018 r.; 3) art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 75 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim organ zaniechał ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dotyczącego podstawy prawnej, posadowienia przebiegu linii energetycznej 110kV wysokiego napięcia, przebiegającej nad domem mieszkalnym, zlokalizowanym na działce o numerze geodezyjnym nr [...], położonej w B., przy ul. [...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżące wskazały, że we wniosku z dnia 2 lutego 2018 r. ich pełnomocnik argumentował zaistnienie w przedmiotowej sprawie przesłanek do wznowienia postępowania, upatrując je w okoliczności złożenia przez PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w L. w postępowaniu sądowym prowadzonym przed WSA w Białymstoku oświadczenia, że "ma wątpliwości co do posiadania tytułu prawnego do korzystania z przedmiotowej nieruchomości", co pozostawało i pozostaje w sprzeczności z dotychczas prezentowanym przez PGE Dystrybucja S.A. stanowiskiem, że urządzenia na działce skarżących zostały wybudowane między innymi na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. Powyższe okoliczności faktyczne nie zostały uwzględnione przez oba organy, które dokonały niewłaściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uznały one, że fakt wydania przez WSA w Białymstoku wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. (sygn. akt II SA/Bk 204/17), nie stanowi wystarczającej podstawy do zmiany stanowiska w sprawie legalności posadowienia linii wysokiego napięcia. Dalej skarżące podniosły, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał analizy sprawy, uznając, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest sam fakt wydania przedmiotowego wyroku. Natomiast chociaż wyrok ten został wydany w sprawie odszkodowawczej, jednakże kluczowe jest nie rozstrzygnięcie o roszczeniu, a poczynione przez tamten sąd ustalenia. W ocenie organów linia energetyczna wybudowana została za przyzwoleniem władz budowlanych, jest prawidłowo utrzymana, w związku z czym brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem. Natomiast w przedmiotowym wyroku WSA w Białymstoku odmówił wypłaty skarżącym odszkodowania i stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...], na czasowe zajęcie części nieruchomości przy ul. [...] nie dotyczyła ul. [...] w B. Tym samym nie mogła stanowić podstawy do wywłaszczenia nieruchomości, a w dalszej kolejności - przyznania odszkodowania. Odmowa wypłaty odszkodowania jest kwestią wtórną, pierwotną zaś - ustalenie przez tenże Sąd, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. nie dotyczyła ulicy [...]. I to właśnie ta okoliczność, nowa okoliczność, była podstawą do wystąpienia przez skarżące z wnioskiem o wznowienie postępowania. W ocenie skarżących oba organy nie dopełniły swoich obowiązków statuowanych brzmieniem z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., gdyż w sytuacji ustalenia przez WSA w Białymstoku, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. nie dotyczyła nieruchomości gruntowych skarżących, winny były poczynić ustalenia w zakresie legalności przedmiotowej inwestycji, odpowiadając na pytania, czy inwestycja ta została wykonana na podstawie wymaganego pozwolenia na budowę oraz zgodnie z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również, kiedy doszło do zrealizowania inwestycji w kształcie, w jakim aktualnie istnieje. Zdaniem skarżących nie ulega wątpliwości, że okoliczność ustalenia przez WSA w Białymstoku, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. nie dotyczyła nieruchomości skarżących i nie mogła stanowić podstawy do wypłaty odszkodowania, jest "nową okolicznością". Prawidłowa wykładania kwestionowanej decyzji niewątpliwie prowadziłaby organy do prawidłowych wniosków, a więc ustalenia nielegalności przebiegu linii wysokiego napięcia przez nieruchomość skarżących. Przedmiotowy wyrok wskazuje organom niejako sposób rozumienia decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. - jest to nowa okoliczność, istniejąca w chwili wydania kwestionowanej decyzji, aczkolwiek organowi nieznana. Wyrok ten to jedynie "uwidocznienie" kwestii prawidłowego rozumienia wskazanej decyzji, która nie była w sposób prawidłowy rozpoznana przez organy w toku postępowania w przedmiocie legalności posadowienia linii elektroenergetycznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga dotyczy decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania. Jest to instytucja procesowa stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Innymi słowy, organ bada, czy rzeczywiście zaistniała przyczyna z art. 145 k.p.a. lub art. 145a k.p.a. jako podstawa wznowienia, a następnie bada istotę sprawy, mając na względzie obowiązujące przepisy w przedmiocie wznowienia postępowania. Zakres rozpoznania "istoty sprawy" uzależniony jest zaś od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art.146 § 1 k.p.a., czy też takich przeszkód brak. W przypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 k.p.a. Natomiast pełne badanie "istoty sprawy" będzie miało miejsce w przypadku, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) bądź gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że jego zdaniem, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art.146 § 2 k.p.a.). Postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego jest zatem odrębnym obok postępowania o stwierdzenie nieważności oraz postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej trybem wzruszenia decyzji ostatecznych. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Zauważyć jednak należy, iż omawiane postępowanie nie stanowi kolejnej "trzeciej instancji", w której bada się sprawę ponownie w jej całokształcie. Wspomnianą kontrolę wyznaczają określone przepisami przesłanki, których dopiero wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy termin ten został zachowany. Wyrok w sprawie II SA/Bk 204/17 uprawomocnił się w dniu 16 stycznia 2018 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 7 lutego 2018 r. Przechodząc do meritum spawy wskazać należy, że ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję stanowi jedną z podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy warunki. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Powyższe należy rozumieć jako nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłaszane przez stronę. Dodatkowo podnosi się, iż nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, tj. mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą i trzecią przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.Beck Warszawa 2000, wyd. 3, s. 582 – 583). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że podnoszona przez skarżące nowa okoliczność nie odpowiada zakresowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zasadnie organ wskazał, że brak było również podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o inne przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro zatem organ stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 k.p.a, to chociażby istniały inne wady prawne decyzji dotychczasowej, musiał na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a, wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. W tym miejscu zauważenia wymaga, że jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2161/17, "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania, są niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia postępowania. A zatem sam przywołany wyrok w sprawie II SA/Bk 204/17 nie mógłby być uznany za "nowy dowód", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wyrok sądowy, poza sytuacją przewidzianą w art. 145a § 1 k.p.a., która w sprawie niniejszej nie ma miejsca, nie może stanowić nowego dowodu będącego podstawą wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 820/17). Skarżące jednak, jak już wyżej wskazano, podstawy wznowieniowej doszukują się nie w fakcie pojawienia się nowego dowodu (wyroku), tylko pojawienia się nowej okoliczności zawartej w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny w sprawie został bowiem ustalony w sposób prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oba organy, zgodnie zresztą ze stanowiskiem skarżących, przyjęły, że nieruchomość skarżących oznaczona nr geod. [...] przy ul. [...] w B. nie została objęta decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...], o zezwoleniu na czasowe zajęcie części nieruchomości przy ul. [...] w B. celem budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. Powyższa okoliczność wynika zresztą wprost z uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie II SA/Bk 204/17. Zauważenia jednak wymaga, że w niniejszym postępowaniu to nie ta kwestia była sporna, bo ona została już w powyższym wyroku przesądzona. Spór dotyczył bowiem tego, czy przesądzenie powyższej okoliczności w przywołanym wyroku stanowi nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy wznowieniu postępowania na podstawie powyższego przepisu nie jest istotne z jakich powodów nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne. Nawet w przypadku ustalenia, że doszło do zaniedbań organu, o ile zostaną spełnione pozostałe przesłanki wymienione w powołanym przepisie, uzasadnione będzie wznowienie postępowania. Warunkiem wznowienia postępowania jest jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy, istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1025/17; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 766/17). Zauważenia jednak wymaga i to, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, nie może dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Ponownej oceny dorobku w ramach postępowania wznowieniowego nie można uznać za okoliczność nową, nieznaną organowi w dacie wydawania ostatecznej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 56/18). Nowej okoliczności nie stanowi także odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1200/13). W sprawie niniejszej mamy zaś do czynienia z taką sytuacją, że w ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. organ umarzając postępowanie legalizacyjne szeroko umotywował swoje stanowisko i ustalił legalność powstałej inwestycji. Uczynił to na podstawie zgromadzonych w tym postępowaniu i opisanych następnie w uzasadnieniu tej decyzji, dowodów. Pośród nich wymienił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., znak: [...], zezwalającej na czasowe zajęcie części nieruchomości na terenie miasta B. oraz decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 1982 r., nr [...]., udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej linii. W kontekście oceny tych dwóch decyzji organ ten wskazał, że "na podkreślenie zasługuje fakt, że decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 1982 r., nr [...], wydana po dacie zezwolenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., dotyczy całej trasy przebiegu linii RPZ5-RPZ9 z przebiegiem przez właściwe gminy objęte przedmiotową decyzją". Jak więc z powyższego widać, z dokonanego przez organ zestawienia dwóch wskazanych przez siebie decyzji i ich charakterystyki wynika jednoznacznie, że decyzja Wojewody dotyczy całej trasy przebiegu tej linii, zaś przymiotu tego nie przydano decyzji Prezydenta Miasta B.. Zresztą w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. organ legalność inwestycji ustalił przede wszystkim na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż tylko ona, z prawnego punktu widzenia, o takiej legalności przesądza. Kwestia zaś legalności zajęcia nieruchomości skarżących, tzn., czy decyzja z dnia [...] lutego 1982 r. dawała postawę do zajęcia ich nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], pozostawała bez wpływu na legalność budowy przedmiotowej inwestycji. Miała ona bowiem znaczenie tylko w sprawie II SA/Bk 204/17, która dotyczyła odszkodowania za zajęcie nieruchomości na podstawie tej decyzji, natomiast pozostawała prawnie relewantna w sprawie dotyczącej legalności powstałej inwestycji. Podkreślenia przy tym wymaga, że nawet gdyby organ się mylił co do oceny skutków obu przywołanych decyzji, to przy argumentacji poczynionej w uzasadnieniu decyzji, jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Opolu z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 240/13, błędna ocena materiału dowodowego nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast w sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, nie można nawet mówić o błędnej ocenie tego materiału dokonanego przez organ. Wprawdzie mógł on precyzyjniej podkreślić w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., co zrobił z kolei WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Bk 204/17, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. dotyczy tylko nieruchomości enumeratywnie w niej wymienionych, a więc nie obejmuje ona nieruchomości skarżących położonej przy ul. [...] w B., ale nie wpłynęło to na prawidłowość tego rozstrzygnięcia. Podnoszona więc obecnie przez skarżących, we wniosku o wznowienie postępowania, przedmiotowa okoliczność, nie stanowi nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W przepisie tym jest bowiem mowa o okolicznościach istotnych, a istotne dla sprawy będą tylko te okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 766/17). Gdyby więc w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. organ jednoznacznie wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r. nie obejmowała nieruchomości skarżących, to i tak musiałby dojść do przekonania, że inwestycja została wybudowana legalnie z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej, jak to wskazał organ, "całej trasy jej przebiegu". Czy natomiast w rzeczywistości decyzja Wojewody obejmowała "całą trasę przebiegu przedmiotowej linii", w tym i nieruchomość skarżących położoną przy ul. [...], to kwestia otwarta, której ustalenie pozostaje jednak poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie. Na marginesie tylko można wskazać, że nie jest tak, jak twierdzą skarżący w skardze, że organom umknęło, iż w dacie wydania decyzji o zajęciu nieruchomości ([...] lutego 1982 r.) nieruchomość skarżących położona obecnie przy ul. [...] w B., znajdowała się poza granicami miasta B.. Kwestia ta nie była bowiem organom potrzebna do rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli jednak tak rzeczywiście było (chodzi o położenie tej nieruchomości), to skarżący winni zwrócić uwagę na fakt, że decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 1982 r. udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej linii energetycznej jednoznacznie odnosi się (pkt III tej decyzji) nie tylko do decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...], ale też do decyzji Urzędu Gminy w J. z dnia [...] stycznia 1982 r., nr [...] oraz decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Z. z dnia [...] grudnia 1981 r., nr [...]. Być może zatem nieruchomość skarżących zajęta została na podstawie którejś z pozostałych dwu decyzji wskazanych powyżej, a to być może stanowiłoby podstawę do ubiegania się o odszkodowanie na zasadzie podobnej, jak to było w sprawie II SA/Bk 204/17. Jako niezasadny i częściowo niezrozumiały należy uznać natomiast zarzut naruszenia art. 148 k.p.a. i art. 149 § 3 k.p.a. polegający na tym, że organy niezasadnie przyjęły, że w sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania objętego wnioskiem skarżących z dnia [...] lutego 2018 r. Zauważenia bowiem wymaga, że PINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wznowił postępowanie, zgodnie z wnioskiem skarżących, w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2016 r., a następnie przeprowadził postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2018 r. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.