II SA/Bk 627/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ł. na rozporządzenie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr[...] w przedmiocie zwalczania afrykańskiego pomoru świń p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , W dniu 22 sierpnia 2016 r. M. Ł. (dalej powoływany jako: "skarżący"), złożył skargę na postanowienie § 2 pkt 6 rozporządzenia nr 3/2016 Wojewody Podlaskiego z dnia 10 sierpnia 2016 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń na terenie powiatów: białostockiego i wysokomazowieckiego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego poz. 3282 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"), ustanawiające zakaz organizowania widowisk, zgromadzeń i pochodów na obszarze określonym w § 1 pkt 1 ww. aktu, zarzucając mu naruszenie art. 46 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. 2014 r. poz. 1539 ze zm.). Skarżący wskazał, że przedmiotowy zakaz został wprowadzony bezterminowo, jest on nieadekwatny do zagrożeń, brak jest także dowodów na to, że Wojewódzki Lekarz Weterynarii przesłał Wojewodzie pisemne uzasadnienie dla wprowadzenia zakazu organizowania wszystkich widowisk, zgromadzeń, pochodów, w tym tych nie dotyczących zwierząt. Ponadto zwrócił uwagę na irracjonalność § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia. Jeśli bowiem zamiarem organu było wyeliminowanie zgromadzenia ludzi, to swoim rozporządzeniem sprawił, że zakazane stało się organizowanie wszelkich widowisk, czyli np. widowisk teatralnych lub widowisk sportowych lecz dozwolone jest organizowania pokazów filmów, które mogą gromadzić tyle samo ludzi czy też działanie galerii handlowych, która to niejednokrotnie gromadzi więcej ludzi, niż widowisko sportowe w postaci meczu piłki nożnej. Skarżący podkreślił, że nie kwestionuje zasadności wprowadzenia zakazu "organizowania targów, wystaw zwierząt oraz polowań zbiorowych i odłowów zwierząt", o którym mowa w § 2 pkt 4 rozporządzenia lecz zarzuca brak zgodności z prawem dla wprowadzenia zakazu organizowania wszelakich możliwych "widowisk, zgromadzeń i pochodów", o którym mowa w § 2 pkt 6. Ofiarą tego zakazu stało się Święto Ogórka w K., mające się odbyć dnia 4 września 2016 r. Końcowo wyjaśnił, że jego skarga spełnia wszystkie wymogi formalne, albowiem przed złożeniem skargi zwrócił się do Wojewody Podlaskiego o usunięcie naruszenia prawa, a niniejsza skarga została złożona w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Odnośnie posiadania interesu prawnego skarżący wypowiedział się na ten temat w piśmie procesowym z dnia 6 października 2016 r. wskazując, że zaskarżony akt narusza jego "interes prawny lub uprawnieninie w sposób bezpośredni lub realny". Podał, że jest rolnikiem (domownikiem rolnika). Zgodnie ze zgłoszeniem miał wziąć udział jako wystawca w organizowanej imprezie - "Święto Ogórka" w K., która została następnie odwołana w skutek wejścia w życie omawianego rozporządzenia, w konsekwencji czego utracił on możliwość uzyskania dochodu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski wniósł o jej odrzucenie ewentualnie umorzenie lub oddalenie. Odnośnie podstaw odrzucenia Wojewoda zauważył, że skarga wpłynęła do organu w dniu 22 sierpnia 12016 r., natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa miało miejsce w dniu 17 sierpnia 2016 r., a zatem przed doręczeniem skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe okoliczności wskazują, że skarga jako wniesiona przedwcześnie winna być odrzucona w oparciu o przepis w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na poparcie swego twierdzenia organ powołał się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2014 r. II FSK 2715/12 oraz z dnia 8 sierpnia 2008 r., I OSK1067/07). W ocenie Wojewody skarga jest również niezasadna z przyczyn merytorycznych. Skarżący nie wykazał bowiem naruszenia jego interesu prawnego, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżonym przepisem rozporządzenia a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. W myśl art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, regulującego tryb wnoszenia skargi na akt prawa miejscowego wydany przez wojewodę, zaskarżeniu do sądu podlega akt nie tylko niezgodny z prawem, ale również godzący w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę, tj. wywołujący dla niego negatywne konsekwencje prawne. Nie wystarczy więc stwierdzenie, że akt narusza interes faktyczny niesprecyzowanej grupy osób, poprzez konieczność odwołania "Święta Ogórka" w K. Zdaniem organu dowieść również należy, ze interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym, co wymaga wskazania normy prawa materialnego lub procesowego, z której wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki danego podmiotu, naruszone skarżonym aktem. Nadto, należy wykazać, że zaskarżony akt naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę materialnoprawną skarżącego - np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Następnie Wojewoda Podlaski podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w odpowiedzi z dnia 31 sierpnia 2016 r. na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z którym, przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia jest zgodny z prawem i uzasadniony. Organ wyjaśnił, że określony w § 2 pkt 6 ww. rozporządzenia całkowity zakaz organizowania widowisk, gromadzeń i pochodów został wprowadzony stosownie do art. 46 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, na wniosek Podlaskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wnioskowana przez Lekarza Weterynarii konieczność wprowadzenia zakazu organizowania widowisk, zgromadzeń i pochodów była adekwatna do zagrożenia i miała na celu zabezpieczenie przed możliwością przeniesienia wirusa choroby także za pośrednictwem ludzi. Afrykański pomór świń jest wysoce zaraźliwą wirusową chorobą zakaźną, dotykającą populację świń domowych i zdziczałych. Choroba może być przenoszona przez inne zwierzęta, środki produkcji (w tym i pasze), środki transportowe, produkty żywnościowe oraz ludzi. Decyzja o wprowadzeniu czasowych zakazów organizowania zbiorowisk ludzi i zwierząt została podjęta po wnikliwej analizie sposobu rozprzestrzeniania się wirusa afrykańskiego pomoru świń, w wyniku którego mogłoby dojść do niekontrolowanego rozwoju choroby. Dalej organ wskazał, że choroby zakaźne są zwalczane z urzędu. Podlegają procedurom określonym w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt i mogą dotyczyć wszystkich społeczności na danym obszarze W związku z wystąpieniem na terenie województwa podlaskiego kolejnych ognisk afrykańskiego pomoru świń zachodziła uzasadniona obawa dalszego zagrożenia jego rozprzestrzeniania się powodującego bardzo dotkliwe skutki chorobotwórcze, handlowe i gospodarcze. Zakaz, o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt ma charakter czasowy. Nie jest to równoznaczne z delegacją dla organu do określenia w dacie wydawania aktu, konkretnego terminu obowiązywania zakazu. Biorąc pod uwagę treść art. 46 ust. 3 w zw. z ust. 5 ww. ustawy, organ uchyla zakaz (uchyla rozporządzenie w określonym zakresie) wyłącznie na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Podlaski Wojewódzki Lekarz Weterynarii poinformowany o złożeniu przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie uznał za możliwe uchylenie przedmiotowego zakazu. Za nieuzasadniony uznano również zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie z zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez wprowadzenie zakazu organizowania: widowisk, zgromadzeń, pochodów i jednocześnie zakazu organizowana targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych. Wbrew twierdzeniom skargi, w art. 46 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy nie występuje spójnik "albo" lecz spójnik "lub". Treść art. 46 ust. 1 pkt 3 zawiera alternatywę nierozłączną (spójnik "lub" czasowo zakazuje organizowania: a) widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazuje czasowe zawieszenie określonej działalności, lub b) targów, wystaw, pokazów konkursów zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych). Spójnik "lub" oznacza, że wystarcza spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek (alternatywa nierozłączna), chociaż mogą być także jednocześnie spełnione obie przesłanki. Spójnik "lub" w sensie logicznym (matematycznym) może być stosowany tylko w jednym znaczeniu, zgodnie z którym A lub B oznacza: A, B, A+B (np. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r., I OSK 2528/12 Lex 1269656). Wojewoda Podlaski mógł zatem obok zakazu organizowania widowisk, zgromadzeń i pochodów (§ 2 pkt 6 rozporządzenia) wprowadzić zakaz organizowania targów, wystaw zwierząt oraz polowań zbiorowych i odłowów zwierząt (§ 2 pkt 4 rozporządzenia). Końcowo organ podał, że zaskarżone rozporządzenie już nie obowiązuje, albowiem w dniu 26 sierpnia 2016 r. zostało uchylone w całości, co uzasadnia umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wniosek Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2016 r., Wojewoda Podlaski wydał rozporządzenie nr 11/2016 z dnia 26 sierpnia 2016 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń na terenie powiatów: białostockiego, łomżyńskiego, wysokomazowieckiego i zambrowskiego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego poz. 3376). Przepisem § 11 pkt 2 tego rozporządzenia, uchylono rozporządzenie nr 3/2016 z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie w sprawach m.in. skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Wymienione akty mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, które stanowią lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej powoływanej jako: "u.s.g."; art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1445; art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1392; art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - Dz.U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.) Zaskarżone w niniejszej sprawie rozporządzenie Wojewody Podlaskiego z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr 3/2016 w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń na terenie powiatów: białostockiego i wysokomazowieckiego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego poz. 3282 ze zm.), wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. 2014 r. poz. 1539 ze zm.), stanowi akt prawa miejscowego, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, a zgodnie z art. 63 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis lub organu upoważnionego do uchylenia przepisu w trybie nadzoru do usunięcia naruszenia, zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Warunkami zatem skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany wyżej przepis są: wydanie przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej aktu prawa miejscowego w sprawie z zakresu administracji publicznej, którym naruszono interes prawny lub uprawnienie skarżącego, uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia (wezwanie może być złożone w każdym czasie), zachowanie terminu do wniesienia skargi przewidzianego przepisami p.p.s.a. Przystępując do analizy spełnienia przez skarżącego warunków niezbędnych do skutecznego wniesienia skargi w oparciu o powołany wyżej przepis, Sąd w pierwszej kolejności stwierdził, że zaskarżone rozporządzenie jest aktem prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Spełniona została również przesłanka bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wezwanie takie wystosował do organu w dniu 17 sierpnia 2016 r. Wezwanie to zostało uznane za bezskuteczne pismem Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2016 r. W kwestii terminu zaskarżenia aktu organu gminy skargą powszechną z art.101 ust. 1 u.s.g. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II OPS 2/07 i wskazał, iż do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 u.s.g. ma zastosowanie termin z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącym odpowiedzi organu na wezwanie lub też sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania, jeśli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. Naczelny Sąd Administracyjny sprecyzował, że prawidłowe wniesienie skargi po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa ma miejsce również wówczas, gdy wniesiono ją przed otrzymaniem odpowiedzi na wezwanie, ale z zachowaniem terminu sześćdziesięciu dni od dnia wezwania i w przypadku późniejszego nieuwzględnienia wezwania przez organ. W ocenie NSA tak złożona skarga nie jest przedwczesna. Ze względu na okoliczność, że art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie ma identyczną treść jak przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. (z tą tylko różnicą, że odnosi się do organu wojewody) zasadnym jest odwołanie się w powyższym zakresie do treści tej uchwały. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przed otrzymaniem odpowiedzi na wezwanie, które ostatecznie nie zostało uwzględnione przez organ. A zatem termin do wniesienia skargi wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wezwania i został on zachowany. W tym stanie rzeczy, żądanie organu odnośnie odrzucenia skargi z powodu jej przedwczesności uznać należy za nieuzasadnione. Kolejną kwestią podlegająca badaniu przez sąd administracyjny jest legitymacja skargowa, której istota polega na uprawnieniu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem (obiektywnym porządkiem prawnym). Legitymację tę wyraża interes prawny, który musi zostać naruszony zaskarżonym aktem, tak by sąd administracyjny dokonał oceny tego aktu pod kątem zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. Gdy chodzi o pojęcie "interesu prawnego" jako przesłanki dopuszczalności skargi z art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, orzecznictwo NSA wypracowało w tym zakresie w szczególności na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowisko, które w omawianym zakresie uznać należy za ugruntowane. Na bazie orzecznictwa lat ostatnich, wskazać można na podstawowe wyznaczniki prawne tego pojęcia: a) legitymację do wniesienia skargi daje naruszenie interesu prawnego, a nie faktycznego, b) interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Eksponuje się bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wniesienie skargi uzasadnia "bezpośrednie naruszenie interesu prawnego"), c) legitymację do wniesienia skargi stanowi naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego. Przepisy ustrojowe ustaw samorządowych nie dają podstaw do korzystania przez "każdego" z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym, d) w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie kpa, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się ze skargi może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi już obecnie, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący w konkretnym przypadku nie wykazał, że w wyniku podjętego aktu doszło do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanym rozporządzeniu unormowaniem, a jego własną indywidualną sytuacja prawną, wynikającą z przepisów prawa. Swój interes prawny skarżący wywodzi z faktu bycia rolnikiem (domownikiem rolnika). Podnosi, że na skutek wejścia w życie zaskarżonego rozporządzenia odwołano imprezę "Święto Ogórka w K.", wyznaczoną na dzień 4 września 2016 r., w której on jako wystawca miał wziąć udział. W konsekwencji powyższego utracił on możliwość uzyskania dochodu. Podczas rozprawy sądowej w dniu 6 grudnia 2016 r. skarżący potwierdził powyższe stanowisko. Nadto wyjaśnił, że "Święto Ogórka" odbyło się w okresie późniejszym, tj. w dniu 2 października 2016 r., ale to już nie była ta sama impreza. W ocenie Sądu tak sformułowany interes prawny i jego naruszenie jednak wyłącznie w sferze subiektywnych odczuć skarżącego, nie znajduje pokrycia w obiektywnym naruszeniu obowiązującego prawa. Zauważyć bowiem należy, że skarżącemu nie przysługuje jakiekolwiek prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowanym aktem. Z samego zaś faktu zainteresowania imprezą, która następnie została odwołana, w konsekwencji czego utracił on możliwość uzyskania dochodu nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu interesu prawnego. Powyższe okoliczności mogą wskazywać jedynie na istnienie interesu faktycznego po stronie skarżącego, a ten nie jest wystarczający do skutecznego wywodzenia skargi na opisane na wstępie akty. Powoływany zaś przez skarżącego art. 46 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, przyznaje wojewodzie kompetencje do czasowego zakazania w drodze rozporządzenia organizowania miedzy innymi: "a) widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazuje częściowe zawieszenie określonej działalności, lub b) targów, wystaw, pokazów lub konkursów z udziałem zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych". Powyższy zakaz Wojewoda wprowadza w określonych ustawowo przypadkach i na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Omawiany przepis nie ma charakteru uznaniowego i nie może być stosowany w sposób dowolny, co więcej kierowany jest do konkretnego organu, a nie - skarżącego. Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego wskazanym przepisem aktu prawa miejscowego, jakim jest rozporządzenie Wojewody Podlaskiego z dnia 10 sierpnia 2016 r. w sprawie zwalczania afrykańskiego pomoru świń na terenie powiatów: białostockiego i wysokomazowieckiego. Jak uzasadniono już wyżej interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotą zagadnienia jest bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowany aktem stosowania prawa materialnego. Słuszne zatem jest twierdzenie organu, że nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że dany akt narusza interes faktyczny niesprecyzowanej grupy osób, poprzez odwołania "Święta Ogórka" w K. W tym miejscu podnieść należy, ze zbudowanie systemu zaskarżalności omawianego aktu prawa miejscowego na ochronie interesu publicznego i na ochronie naruszonego interesu prawnego powoduje, iż wykładni art. 63 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie można interpretować rozszerzająco, wyprowadzając naruszenie interesu prawnego z ogólnych wartości, a nie naruszenia przepisów prawa, które przyznają konkretny, indywidualny, aktualny, obiektywny interes prawny (uprawnienie). Zaakcentować również należy, że uprawnienie wynikające z ww. przepisu nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex 81964, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2009 r. IV SA/GL 97/09, Lex 553433). Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu o konieczności umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z utrwaloną już linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, okoliczność nieobowiązywania aktu w dacie wnoszenia skargi do Sądu, nie czyni postępowania zmierzającego do dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu bezcelowym, ani niedopuszczalnym wydania w takiej sprawie wyroku (tak m.in: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II FSK 990/12). Mając na uwadze fakt, że do dnia uchylenie takiego aktu pozostawały w mocy skutki prawne powstałe od dnia wejścia do obrotu do dnia jej uchylenia, dokonanie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jej zgodności z prawem jest zasadne. Reasumując, skoro w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, w jaki sposób zaskarżonym rozporządzeniem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, to przyjąć należy, że nie ma on legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Z tego też względy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.