II SA/Bk 667/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu A. F. z pobytu stałego w lokalu przy [...] w B. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. M. S. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. wszczęła postępowanie w sprawie o wymeldowanie A. F. z pobytu stałego w lokalu położonym przy [...] w B. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], orzekł o wymeldowaniu A. F. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zebrał i przeanalizował materiał dowodowy, z którego wynika, że współwłaścicielami przedmiotowego lokalu są M. S. i A. F. Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r., w sprawie [...], rozwiązał związek małżeński pomiędzy tymi osobami oraz jednocześnie orzekł eksmisję A. F. z lokalu nr [...] w B. Zdaniem organu, skarżący od 2012 r. zaczął wyjeżdżać za granicę do pracy i przyjeżdżał do kraju raz lub dwa razy w roku na 10-14 dni i przebywał wówczas pod adresem stałego zameldowania. Ostatni raz był w przedmiotowym lokalu w grudniu 2014 r., a wizyta ta skończyła się interwencją Policji. Ponadto skarżący ma założoną Niebieską Kartę. Obecnie wynajmuje on mieszkanie przy [...] w B., gdzie zabrał swoje rzeczy i tam mieszka podczas pobytów w Polsce. W listopadzie lub grudniu 2015 r. M. S. wymieniła zamki w drzwiach i od tego czasu skarżący nie posiada kluczy do przedmiotowego lokalu. Toczy się także pomiędzy stronami postępowanie o podział majątku dorobkowego. Jak wynika ponadto z informacji z Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r., w okresie od 2014 r. do [...] czerwca 2016 r. nie wpłynął pozew A. F. przeciwko M. S. o ochronę/przywrócenie naruszonego posiadania lokalu przy [...] w B. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. F. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 z późn. zm.). Zdaniem organu bezspornym jest, iż A. F. nie mieszka w przedmiotowym lokalu co najmniej od grudnia 2014 r. Wynika to z zeznań świadków, a także przyznaje to sam skarżący. Od tego czasu wizyty skarżącego w tym lokalu są związane wyłącznie z odwiedzinami dzieci, a więc nie można tego uznać za zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności. Całość materiału dowodowego pozwala na uznanie, że niezamieszkiwanie skarżącego w miejscu stałego zameldowania ma charakter trwały i dobrowolny. Pomimo, iż skarżący opuścił przedmiotowy lokal w realiach konfliktu z byłą żoną i toczącej się sprawy o rozwód, to jednak ważącym pozostaje, że sam podjął decyzję o wyprowadzce, zrezygnował z dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu i stan ten utrzymuje się od ponad półtora roku. Dalej organ wyjaśnił, że dążenie przez skarżącego do utrzymania zameldowania w przedmiotowym lokalu ze względu na wykonywaną w Norwegii pracę, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Ewidencja ludności polega bowiem na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych osób fizycznych, w tym danych dotyczących adresu zameldowania. Stosownie zaś do treści art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przy obecnym stanie faktycznym polegającym na niezamieszkiwaniu skarżącego w miejscu stałego zameldowania, dalsze utrzymywanie jego zameldowania w przedmiotowym lokalu stanowiłoby potwierdzenie fikcji meldunkowej, na co przepisy z zakresu ewidencji ludności nie pozwalają. W ocenie organu, również fakt, iż skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowego lokalu, nie wpływa na ocenę, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka warunkująca wymeldowanie określona w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Jak już wskazano powyżej ustawowym celem ewidencji ludności jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób, co oznacza, iż zameldowanie rejestruje tylko i wyłącznie fakt zamieszkiwania osoby pod określonym adresem, a wymeldowanie ewidencjonuje wyłącznie fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego zameldowania. Kwestie związane z posiadanym tytułem prawnym do lokalu wykraczają poza przedmiotowy zakres spraw o wymeldowanie i tym samym pozostają bez wpływu na ich rozstrzygnięcie. Sama więc okoliczność, że ktoś jest właścicielem danego lokalu nie oznacza jeszcze, że musi być w nim zameldowany, w sytuacji, gdy stwierdzono, że faktycznie tam nie przebywa. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł A. F., w której zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące wymeldowaniem, a polegające na nieustaleniu przez organ wszystkich elementów wymaganych w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, tj. na nieuwzględnieniu kwestii braku trwałości oraz dobrowolności w opuszczeniu lokalu przez skarżącego oraz zamiaru zerwania więzi z miejscem pobytu, jaki winien towarzyszyć fizycznemu opuszczeniu lokalu; II. naruszenie przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. 77 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie, że A. F. dobrowolnie (i trwale) opuścił miejsce swojego pobytu stałego; b) art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.. poprzez zaniechanie przez organ odniesienia się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności, w szczególności sprawdzenia rzekomych interwencji Policji w latach 2012 - 2016 z udziałem A. F. w lokalu przy ul. [...] w B., jak również poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyczyn dla których organ dał wiarę zeznaniom M. S., odmawiając przy tym wiarygodności słowom skarżącego, pozostającym w sprzeczności z jej zeznaniami; c) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji orzekającej o wymeldowaniu A. F. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty, a także wniósł o zażądanie z II Komisariatu Policji w B. informacji o ilości i okolicznościach interwencji Policji w lokalu przy ul. [...] w B. z udziałem skarżącego A. F. w latach 2012 - 2016 i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych dokumentów - na okoliczność rzeczywistej ilości interwencji Policji w przedmiotowym lokalu z udziałem skarżącego, okresu w jakim się odbywały i przyczyn interwencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], orzekającą o wymeldowaniu A. F. z pobytu stałego w lokalu przy [...] w B. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 722; dalej: ustawa). Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W myśl przepisu art. 25 ust.1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie powinno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym określonym lokalu centrum życiowego danej osoby. Zatem przyjąć należy, że miejscem stałego pobytu danej osoby jest to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Z definicji zamieszonej w art. 25 ust. 1 ustawy wynika więc, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego przebywania (w lokalu) pod tym adresem, czyli koncentracji spraw życiowych. Przy czym oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II SA/Po 563/15). Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w przepisie art. 35 ustawy należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Tym samym nie rodzi ono ani też nie niweczy żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można natomiast dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Jeżeli zatem dana osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 359/16). W orzecznictwie sądów administracyjnych, zarówno pod rządami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) jak i obecnie obowiązującej ustawy, prezentowany jest jednolity pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Sam fakt przejściowej nieobecności, czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 35 ustawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 180/16). Także jeśli zatem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2323/02 oraz wyrok NSA z dnia 17 września 2003 r., sygn. akt V SA 402/03). W doktrynie podniesiono natomiast, że obok przesłanki dobrowolności przy opuszczeniu lokalu w grę może także wchodzić opuszczenie wynikające z czynności organu opartych na prawie (np. wykonanie w drodze postępowania egzekucyjnego orzeczenia sądowego nakazującego opuszczenie lokalu) – por. Grażyna Zalas: Ewidencja ludności. Decyzje administracyjne w orzecznictwie sądowym (wybrane zagadnienia). Teza nr 2. Casus.1999.4.16. Podobne stanowisko reprezentowane jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na równi z dobrowolnością należy traktować te sytuacje, w których dotychczas zameldowany, nie ma prawa przebywania w lokalu, w którym nastąpiło jego zameldowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1548/11). Nie przebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania (wyrok eksmisyjny) jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu i uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 655/11). Opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 526/11). Podkreślenia jednak wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje jednocześnie pogląd, że gdy opuszczenie lokalu nastąpiło na skutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (współwłaściciela), to o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w rozumieniu powołanego przepisu można mówić także wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających powrót do lokalu, lub gdy podjęte środki okazały się nieskuteczne (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 958/12). Jeżeli osoba, której posiadanie lokalu przywrócono wyrokiem sądu pomimo upływu znacznego czasu od momentu, w którym wyrok ten mógł być wyegzekwowany, do lokalu tego nie powraca i nie czyni żadnych starań, by do niego powrócić, to takie zachowanie można ocenić jako dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 427/12). Za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy należy uznać także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana, która nie jest dopuszczona do korzystania z lokalu, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót lokalu. Nie ma przy tym decydującego znaczenia fakt, że w lokalu, którego dotyczy postępowanie, pozostały rzeczy stanowiące osobistą własność skarżącego lub należące do majątku dorobkowego małżonków. Ewentualny spór o prawo własności tych przedmiotów i żądanie ich wydania mógłby rozstrzygnąć sąd powszechny w odpowiednim postępowaniu. Fakt pozostawienia takich rzeczy nie przesądza jednak o istnieniu - czy też braku - przesłanek z art. 35 ustawy do wymeldowania osoby, która opuściła stałe miejsce zamieszkania (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2122/11). Tylko skuteczne wykorzystanie przez stronę skarżącą przysługujących jej środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego władztwa w stosunku do lokalu może skutkować uznaniem, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne i co za tym idzie, brak jest podstaw do wymeldowania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 960/12). Także jeżeli osoba, której posiadanie lokalu przywrócono wyrokiem sądu pomimo upływu znacznego czasu od momentu, w którym wyrok ten mógł być wyegzekwowany, do lokalu tego nie powraca i nie czyni żadnych starań, by do niego powrócić, to takie zachowanie można ocenić jako dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 427/12). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że A. F. opuścił miejsce pobytu stałego przy [...] w B. trwale i dobrowolnie. W sprawie bezsporne jest, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal w grudniu 2014 r. i od tej pory, podczas przyjazdów do Polski, przebywa u swojej partnerki, z którą ma dziecko, w Z. Jak wskazał sam skarżący, w okresie pomiędzy listopadem 2015 r. i [...] stycznia 2016 r. wynajmował on mieszkanie przy [...], a obecnie przebywa w Z. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organy, przyczyną opuszczenia przez skarżącego lokalu przy [...] w B. były nieporozumienia z żoną, a następnie tocząca się sprawa rozwodowa. Trafnie także zauważył organ II instancji, że wyrokiem Sądu Okręgowego w B. w sprawie o rozwód stron orzeczona została w stosunku do skarżącego eksmisja z przedmiotowego lokalu. Skarżący wyrok sądowy w tym zakresie wykonał sam, bez przymusy egzekucyjnego, a to oznacza, że niezamieszkiwanie skarżącego w przedmiotowym lokalu odpowiada również jego sytuacji prawnej ukształtowanej prawomocnym wyrokiem sądowym. Zauważenia także wymaga, że M. S. wymieniła zamki w drzwiach, uniemożliwiając tym samym wstęp skarżącego do lokalu, a jednak jak wynika z informacji z Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r., w okresie od 2014 r. do [...] czerwca 2016 r. nie wpłynął pozew A. F. przeciwko M. S. o ochronę/przywrócenie naruszonego posiadania lokalu przy [...] w B. Sąd nie podziela zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organy art. 35 ustawy. Organy bowiem bardzo precyzyjnie zbadały sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie i doszły do prawidłowego przekonania, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego przy [...] w B. i opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Jako niezasadne należy także uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Bardzo precyzyjnie ustaliły bowiem stan faktyczny i prawidłowo oceniły zabrany materiał dowodowy, a wszystkie te kwestie znalazły następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji. Skarżący nie zauważa, że właściwie cały zebrany materiał dowodowy potwierdza, że opuścił on na stałe przedmiotowy lokal oraz że opuszczenie to, w rozumieniu art. 35 ustawy, miało charakter dobrowolny i trwały. Całą sytuacje próbuje on oceniać przez pryzmat tylko swojej woli, a jest to nieprawidłowe. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować bowiem nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem (np. kluczy, rzeczy osobistych), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2016 r., III SA/Kr 1019/15). Skarżący ani nie przebywa w przedmiotowym lokalu, ani nie ma do niego dostępu. Istnieje także sądowe orzeczenie nakazujące mu opuszczenie tego lokalu. Ma niebieską kartę, jest po rozwodzie z byłą żoną mieszkającą w przedmiotowym lokalu i oznajmującą wprost, że nie chce powrotu do lokalu skarżącego. Toczy się także sprawa sądowa o podział majątku wspólnego, która dopiero przesądzi, komu lokal zostanie przyznany na wyłączną własność, a sprawa o wymeldowanie pozostaje bez wpływu na tamtą sprawę. Ponadto skarżący założył nową rodzinę, ma dziecko z nową partnerką i mieszka z nią. Wszystkie powyższe okoliczności jednoznacznie zatem potwierdzają, że opuścił on przedmiotowy lokal na stałe. Niezasadny jest także zarzut skarżącego, że organy nieprawidłowo wyjaśniły kwestię interwencji policji w latach 2012-2016. Podnosi on przy tym, że organy mają obowiązek wyczerpującego zebrania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że organy taki obowiązek mają, ale w zakresie kwestii związanych z przedmiotem danej sprawy. Skarżący nie zauważa jednak, że kwestia ewentualnych interwencji policji w latach 2012-2016 pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sprawa ta nie dotyczy bowiem oceny stosunków małżeńskich skarżącego i jego byłej żony i ustalania z czyjej winy doszło do ich ustania, tylko czy i kiedy skarżący opuścił przedmiotowy lokal i czy opuszczenie to ma charakter stały. Z notatki policji z dnia [...] marca 2016 r. r. (k. 48 akt adm.) wynika, że skarżący od grudnia 2014 r. nie zamieszkuje razem z rodziną przy [...]. Powyższe ustalenie jest całkowicie zgodne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z twierdzeniami samego skarżącego. Nie zachodziła zatem w niniejszej sprawie potrzeba badania przez organy ile było interwencji policji w latach 2012 – 2016. Ze względów jak wyżej, brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie przez Sąd dowodu w postaci żądania z Komisariatu II Policji w B. informacji o ilości i okolicznościach interwencji policji w przedmiotowym lokalu w latach 2012 – 2016. Jak wskazano już bowiem wyżej, kwestie te ze względu na przedmiot niniejszej sprawy, pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.