II SA/Bk 683/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2021 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odstąpienia od skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę; J. N. pismem z dnia 25 sierpnia 2021r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] maja 2021r. (znak [...]), mocą którego utrzymane zostało w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w H. (znak [...]) o odstąpieniu od skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie kierującego samochodem osobowym marki H. o numerze rejestracyjnym [...] za poruszenie się po chodniku w dniu [...] sierpnia 2020r. na ulicy [...] w H., z powodu stwierdzenia, że opisany czyn nie zawiera znamion wykroczenia albowiem poruszanie się po chodniku miało miejsce na drodze wewnętrznej. W podstawie prawnej kwestionowanego postanowienia powołane zostały przepisy art. 437 § 1 ustawy Kodeks postępowania karnego w związku z art. 109 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Odmowa skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie kierującego samochodem osobowym nastąpiła w oparciu o art. 54 § 2 k.p.w. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na opisane wyżej postanowienie, J. N. zarzucił organom policji zaniechanie egzekwowania prawa i naruszenie przepisów ustawy Kodeks wykroczeń. Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi argumentując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 23 czerwca 2021r. sygn. akt II SA/Bk 457/21 odrzucił skargę w ww. sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga niniejsza podlegała odrzuceniu jako złożona w sprawie wyłączonej spod właściwości sądów administracyjnych. Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Katalog zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów organów administracji publicznej zamieszczony jest w przepisie art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a.. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także – jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a. - w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W treści przytoczonych wyżej przepisów, nie wymienione zostały jako zaskarżalne do sądu administracyjnego postanowienia organów policji odmawiające kierowania do sądu powszechnego wniosków o ukaranie za wykroczenie. Nie istnieje także przepis szczególny, który przewidywałby kontrolę sądu administracyjnego nad działaniami organów policji związanymi z kwalifikacją zdarzeń jako wykroczeń i z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a. uzasadniałby dopuszczalność zaskarżania do sądu administracyjnego odmowy skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie za wykroczenie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów niniejszego kodeksu. Przepis powyższy sytuuje postępowanie w sprawach o wykroczenia poza postępowaniem administracyjnym, jako postępowanie odrębne. Organy Policji dokonujące kwalifikacji zdarzeń jako wykroczeń nie działają jako organy administracji publicznej ale jako organy ścigania, powołane do wykrywania wykroczeń i ścigania sprawców wykroczeń. Sąd administracyjny nie jest właściwy do kontroli organów ścigania. W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji. Dodatkowo należy zauważyć, że pomimo, iż tut. sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 457/21 odrzucił skargę strony na przedmiotowe postanowienie, to jak wynika z utrwalonego w literaturze i orzecznictwie poglądu, rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych lub innych przyczyn (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 9 października 2012r., I OSK 2316/12 oraz z dnia 11 maja 2021r. I GZ 117/21, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego tez w niniejszym przypadku, jak wskazano powyżej, ponowne odrzucenie skargi było konieczne z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do kontroli zaskarżonego postanowienia (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), nie zaś z uwagi na to, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).