II SA/Bk 750/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. P. i W. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargi I. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r. znak [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z [...] października 2019 r. znak [...], którą zatwierdzono P. Spółka z o.o. w W. (dalej: inwestor, Spółka) projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. II. Wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r., skorygowanym co do podmiotu inwestorskiego w piśmie z [...] grudnia 2018 r. (k. 132 akt adm.), P. Spółka z o.o. w W. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] C. na działce nr [...] w C. W ramach przedsięwzięcia przewidziano wieżę stalową o wysokości 54,45 m z zainstalowanymi antenami sektorowymi, kontener techniczny, stalowy ruszt pod urządzenia techniczne, poziome drogi kablowe oraz ogrodzenie. Postanowieniem z [...] września 2018 r. Starosta B. wezwał inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: P.b.) do uzupełnienia projektu budowlanego o elementy, które szczegółowo wskazał, w tym m.in. o przedstawienie w formie graficznej w płaszczyźnie poziomej zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne 0,1 W/m2) – w terminie do [...] grudnia 2018 r. Inwestor przy piśmie z [...] grudnia 2018 r. przedłożył uzupełnienie (k. 133 akt adm.). W pismach procesowych z [...] grudnia 2018 r. M. F. oraz I. P. (współwłaścicielki działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestycyjną) wniosły sprzeciw wobec realizacji inwestycji akcentując konieczność zbadania jak inwestycja będzie oddziaływać na środowisko po zsumowaniu mocy anten zaprojektowanych w stacji bazowej. III. Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Starosta B. zatwierdził inwestorowi projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej telefonii komórkowej (k. 172). Ocenił, że oddziaływanie inwestycji zostało przedstawione w sposób wystarczający w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" na s. 58-72 projektu budowlanego. Odwołania wniosły W. K., I. P. oraz M. F. Decyzją z [...] marca 2019 r. Wojewoda P., orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Starosty B. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Wskazał m.in., że: nie ustalono pełnego kręgu stron postępowania (uwzględniono obszar oddziaływania stacji w promieniu do 200m a nie do 300 m); nie uwzględniono zmiany inwestora, w tym nie odebrano od nowego inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; nie przedstawiono danych o zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego i wyników zasięgu pola wyższego niż maksymalne oraz nie przedstawiono założeń, które przyjęto do wyliczeń; w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie wyrysowano granic działki budowlanej, usytuowania i obrysu obiektów budowlanych, wzajemnych odległości obiektów od siebie i od granic działki; wskazano niezgodnie z prawdą, że teren inwestycji nie jest objęty planem miejscowym. IV. W ponownie prowadzonym postępowaniu: - postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. Starosta B., na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej, w tym przedstawienia zasięgów oddziaływania pola elektromagnetycznego wyższego niż dopuszczalne oraz założeń przyjętych do wyliczeń (np. w formie tabeli); - inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację przy piśmie z [...] września 2019 r. (k. 83 akt adm.); - w pismach procesowych z [...] września 2019 r. stanowisko wyrażające sprzeciw wobec inwestycji przedstawiły I. P., M. F. oraz W. K. (k. 144 akt adm.). Argumentowały o zbliżeniu inwestycji do zakładu pracy chronionej, nieuwzględnieniu argumentacji właścicieli sąsiednich nieruchomości, posługiwaniu się nieaktualnymi mapami. Załączyły protest okolicznych mieszkańców. W piśmie procesowym z [...] października 2019 r. odpowiedź na powyższe wątpliwości sformułował Starosta B. (k. 162 akt adm.), a w piśmie z [...] października 2019 r. odpowiedzi udzielił inwestor, który załączył sporządzony na mapie do celów projektowych projekt zagospodarowania terenu aktualny na wrzesień 2019 r. (k. 168-170). V. Decyzją z [...] października 2019 r. Starosta B. zatwierdził dla P. Spółka z o.o. w W. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, na działce nr [...] w C., stacji bazowej telefonii komórkowej [...] składającej się z wieży stalowej o wysokości 54,45 m z zainstalowanymi antenami sektorowymi, kontenera technicznego, stalowego rusztu pod urządzenia techniczne, poziomej drogi kablowej oraz ogrodzenia. Zdaniem organu, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył wymagane dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Wskazał, że poprawki wprowadzone do projektu uzasadniają jego ogólną pozytywną ocenę, bowiem: przedstawiono w formie graficznej przewidywany obszar występowania ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych (PEM); w nawiązaniu do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 18 stycznia 2016 r., poz. 71) została opisana kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko (załączono Kwalifikację przedsięwzięcia, z której wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych); wszelkie urządzenia nadawczo-odbiorcze wchodzące w skład projektowanej stacji posiadają wymagane prawem certyfikaty, homologację i dopuszczenia techniczne do pracy na terenie kraju, co dowodzi braku powodowania zakłóceń urządzeń elektronicznych (w tym aparatów słuchowych); inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko czy uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a jej lokalizacja ma miejsce poza specjalnym obszarem ochronnym Natura 2000; inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. (uchwała nr XXV/252/2017 z 25 kwietnia 2017 r., Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 1818): działka inwestycyjna przeznaczona jest w planie pod zabudowę produkcyjną i usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi – symbol 15P,U. W konkluzji Starosta wskazał, że projekt budowlany jest kompletny, wykonany zgodnie z przepisami, zawiera wymagane załączniki, w tym dokumenty wskazujące na uprawnienia osób sporządzających. Organ podkreślił znaczenie art. 35 ust. 4 P.b. i brak możliwości odmowy wydania pozwolenia na budowę w sytuacji spełnienia przewidzianych prawem wymagań. Wskazał, że kwestia wpływu inwestycji na wartość sąsiednich nieruchomości nie może być badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. VI. Odwołania od powyższej decyzji złożyły: - W. K. jako współwłaścicielka działki nr [...], zdaniem której inwestycja obniży wartość jej nieruchomości oraz wykluczy wybór co do przyszłych zamiarów inwestycyjnych. W ocenie strony, nie wiadomo dlaczego organ ustalił zasięg oddziaływania inwestycji w promieniu 200 m od projektowanej stacji oraz nie wiadomo jakiego rodzaju usługi i przemysł będzie mógł funkcjonować na jej działce w związku ze szkodliwym oddziaływaniem planowanej inwestycji. Decyzja narusza także prawo ochrony środowiska przez zaniechanie ustaleń czy na spornym terenie dopuszczona została lokalizacja urządzeń sieci telekomunikacyjnej oraz błędnie uznano, że przedsięwzięcie nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Zauważyła, że kwalifikacja przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora nie ma charakteru wiążącego; - I. P. i M. F. (współwłaścicielki działki nr [...]) wskazały, że inwestycja znacznie obniży wartość ich działki oraz innych okolicznych nieruchomości. Inwestor pominął przestrzenny rozkład pól elektromagnetycznych emitowanych z danej stacji oraz promieniowanie sąsiadujących anten innych operatorów i nie zsumował mocy poszczególnych anten. Nie wykonał też oceny oddziaływania na środowisko i nie dba o zdrowie ludzi w okolicy planowanego przedsięwzięcia, w tym pracowników zakładu pracy chronionej. Zamierzenie budowlane jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a mapy przedstawione przez inwestora są nieaktualne i nieczytelne; - E. Ł. (właścicielka m.in. działek nr [...]) wywiodła, że należy wyważyć należycie interesy stron postępowania. W przypadku realizacji inwestycji to ona będzie osobą najbardziej poszkodowaną, gdyż posiada wiele działek w sąsiedztwie i stracą one na wartości. Wskazała, że szkodliwe oddziaływanie stacji bazowej sięgnie zlokalizowanego na tym terenie zakładu pracy chronionej, który nie jest informowany o postępowaniu. Budowa stacji wstrzyma wszelkie inwestycje w pobliżu, gdyż w miejscach występowania promieniowania nie mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. VII. W postępowaniu odwoławczym: - postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Wojewoda, na podstawie art. 136 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 P.b., zobowiązał inwestora do usunięcia rozbieżności w projekcie budowlanym dotyczących: treści rysunków i danych tabelarycznych jeśli chodzi o obszar występowania pól elektromagnetycznych o natężeniu większym bądź równym 0,1 W/m2 i wartości zasięgu pól elektromagnetycznych na rysunkach; sumarycznej wartości promieniowania wszystkich anten. Zakreślono termin wykonania obowiązków do [...] stycznia 2020 r, który to termin postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. przedłużono do [...] lutego 2020 r. Inwestor udzielił odpowiedzi oraz przedstawił dodatkową dokumentację przy piśmie z [...] lutego 2020 r. (k. 231 akt adm.); - zawiadomieniem z [...] marca 2020 r. Wojewoda, w trybie art. 10 § 1 i art. 79a K.p.a., poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i o niepełnym usunięciu nieprawidłowości przez inwestora. Kolejnymi postanowieniami przedłużał inwestorowi termin uzupełnienia dokumentacji – ostatecznie wyznaczony do [...] czerwca 2020 r.; - przy piśmie procesowym z [...] czerwca 2020 r. inwestor przedłożył uzupełnienie dokumentacji projektowej, w tym skorygowane dane o zasięgach występowania PEM (k. 275 akt adm.); - kolejny raz sprzeciw wobec inwestycji zgłosiła I. P. załączając dokumentację fotograficzną terenu inwestycji, terenu sąsiadującego oraz terenu, na który, w jej ocenie, inwestycja będzie oddziaływać (pismo z [...] sierpnia 2020 r., k. 340 i następne akt adm.); - Wojewoda uzupełnił materiał dowodowy o aktualne wypisy z ewidencji gruntów. VIII. Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. Wskazał podstawy prawne i zasady orzekania na skutek wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1, 4 P.b.) oraz podkreślił brak uznaniowości w takich sprawach. W ocenie organu odwoławczego, uzasadnione było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego uzupełniającego na podstawie art. 136 K.p.a., w wyniku którego zgromadzono dokumentację pozwalającą na wszechstronną i w efekcie pozytywną ocenę przedłożonego projektu. Wojewoda ustalił, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę stalowej wieży kratowej o łącznej wysokości 54,45 m n.p.t., na której zamontowanych zostanie 9 anten sektorowych działających na azymutach 90°, 200° oraz 290°, przy czym wysokość zawieszenia środka anten wyniesie 50,5 m n.p.t. Zastosowane zostały maksymalne pochylenia wiązki głównej anten sektorowych, tzw. tilty wynoszące 10°. Zdaniem organu, w dokumentacji wskazano wszystkie wymagane parametry inwestycji m.in. wysokość wieży strunobetonowej, wysokość zawieszenia środka anten, maksymalne EIRP na antenę, zakres nachylenia, przebieg głównej osi wiązki promieniowania. W kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko Wojewoda wskazał, że uwzględnił treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), a także definicję miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219). Wywiódł, że z części projektu budowlanego dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż równoważna moc promieniowana izotropowo anten sektorowych wynosi nie mniej niż 5 000 W oraz nie mniej niż 10 000 W, zaś na załącznikach graficznych do powyższego opracowania (s. 71-74D) przedstawiono rzuty poziome i pionowe przebiegu głównych osi promieniowania anten sektorowych w odległościach: 150 m, 200m, 300m. Ustalono, że miejsca dostępne dla ludzi nie znajdą się w osi wiązek konkretnych nadajników. Zdaniem Wojewody, istotne jest uwzględnienie istniejącego a nie potencjalnego zagospodarowania terenu, co znajduje potwierdzenie w treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Nie ma więc podstaw aby przyjąć, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z dokumentacji projektowej wynika, że wiązki promieniowania ponadnormatywnego będą emitowane w wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi, co najmniej ponad 2 m nad miejscami dostępności. Zdaniem Wojewody, wszystkie wymagane prawem parametry projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zostały określone (np. tabele s. 68 i 69 oraz rysunki s. 71- 74D), zatem organy dysponowały danymi umożliwiającymi weryfikację inwestycji. Nadto, inwestor w projekcie budowlanym zawarł rysunki obrazujące przewidywany rozkład pól ponadnormatywnego promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych: uwzględnił na nich wysokość zawieszenia środka anten sektorowych (50,5 m), zakres nachylenia anten - minimalnie 0°, maksymalnie 7° oraz 10°; wskazał dla poszczególnych azymutów następujące wartości, na s. 74a – azymut 90° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 43,1 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 127,4 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym 26,9 m (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 124,2 m od anten); azymut 200° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 46,8 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania- 127,4 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 30,5 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 125,5 m od anten); azymut 290° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 42,5 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania- 127,4 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 26,4 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 124,2 m od anten). Ponadnormatywne oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej występować będzie wyłącznie w miejscach gdzie brak jest istniejących zabudowań. Wojewoda podkreślił, że normę dla badania oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko określa wyżej wymienione rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (aktualne na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji) i na jego podstawie organ bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. Zgodnie z obliczeniami zawartymi w projekcie budowlanym dla maksymalnych mocy emitowanych przez anteny nie będzie obszarów, w których promieniowanie o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 wystąpi w miejscach dostępnych dla ludzi. Spełnione zatem są warunki określone w ww. rozporządzeniu. W pozostałym zakresie Wojewoda wskazał, że: - lokalizacja inwestycji pozostaje w zgodzie z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym (uchwała nr XXV/252/2017 Rady Miejskiej w C. z dnia 25 kwietnia 2017 r., Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 1818) – teren inwestycji posiada przeznaczenie produkcyjne i usługowe z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Wojewoda wskazał na regulację art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2410); - analiza hipotetycznej zabudowy na terenach sąsiednich wobec planowanej inwestycji wykazała, iż dopuszczalna wysokość przyszłej zabudowy regulowana w §37 ust. 6 planu miejscowego (do 15 m, w uzasadnionych względami technologicznymi przypadkach do 25 m) jest niższa od wysokości, na której zasięg promieniowania anten sektorowych będzie ponadnormatywny; - przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny (zawiera informacje, uzgodnienia i oświadczenia wymagane przepisami prawa; inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane); - kwestia obniżenia wartości nieruchomości nie może być brana pod uwagę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może z tego powodu odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań Wojewoda wskazał precyzująco, że projektowana stacja bazowa nie będzie wprowadzać ograniczeń aktualnego sposobu zagospodarowania działek znajdujących się w jej bezpośrednim sąsiedztwie, bowiem obszary potencjalnego występowania gęstości pól elektromagnetycznych (PEM) o wartościach ponadnormatywnych związane z działaniem stacji, a mogących wpływać na faunę i florę, będą występowały jedynie w przestrzeni wolnej i niedostępnej dla ludności, a także poza obszarami możliwymi do przyszłej zabudowy, wynikającymi z zapisów obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie z informacją zawartą przez projektanta w projekcie budowlanym (s. 55) inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich działek, gdyż w przypadku zabudowy terenu sąsiadującego ze stacją, operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Niezasadny jest zarzut nieaktualności użytych przez inwestora map, bowiem pierwotnie projekt zagospodarowania terenu wykonany został na kopii mapy do celów projektowych aktualnej na dzień wykonania projektu (rok 2018), a w ponownie prowadzonym postępowaniu projekt zagospodarowania terenu został wykonany na kopii mapy do celów projektowych przyjętej do zasobu geodezyjnego [...] września 2019 r. Porównując treść mapy do celów projektowych z 2018 r. z treścią mapy z 2019 r. nie znajduje potwierdzenia informacja o zmianie zagospodarowania terenu. Nadto, budowa spornej stacji jest inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), ma służyć ogółowi społeczeństwa, gdyż związany z nią postęp cyfryzacji likwiduje wykluczenie cyfrowe, geograficzne i socjalne, wspiera wyrównanie szans ludności z obszarów miejskich i wiejskich, umożliwia dostęp do telemedycyny oraz elektronicznej administracji państwowej. Nie wynika z materiału dowodowego szkodliwe oddziaływanie inwestycji na zdrowie mieszkańców, co wykazano w rozkładzie pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych i rozkładzie tych pól w płaszczyźnie pionowej. Inwestor też wskazał, że wszelkie urządzenia nadawczo-odbiorcze wchodzące w skład projektowanej stacji posiadają wymagane prawem certyfikaty, homologację i dopuszczenia techniczne do pracy na terenie kraju, co ma kluczowe znaczenie w aspekcie zgłaszanych przez strony zakłóceń w pracy urządzeń elektronicznych dopuszczonych do użytkowania na terenie kraju (w tym aparatów słuchowych użytkowanych przez mieszkańców C. i pracowników Spółdzielni I. Zakłócenia te nie powinny występować. Wojewoda podkreślił, że strony przeciwne realizacji inwestycji nie przedłożyły dokumentów podważających "Kwalifikację przedsięwzięcia". Inwestor zaś w celu wizualizacji obszarów występowania pól promieniowania (PEM) o gęstości większej bądź równej 0,1 W/m2 zamieścił graficzny obraz występowania tych pól, gdzie dokonał zsumowania mocy anten dla warunku najbardziej restrykcyjnego stacji (maksymalnej możliwej mocy anten nadawczo- odbiorczych), w tym sumowania oddziaływania (mocy emitowanej z anten w przestrzeń uwzględniając złożoność zjawisk fizycznych związanych z propagacją fal). Obrazowanie to nie jest standardowo częścią dokumentacji typu kwalifikacja środowiskowa. Wynika natomiast z niego, że niebezpieczne obszary będą występować tylko i wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi i w odległości wynoszącej do 127,4 m od środka elektrycznego. Spółdzielnia I. nie znajduje się w wyznaczonym obszarze oddziaływania inwestycji. Zdaniem Wojewody, przedłożone dokumenty mogą być podstawą ustaleń i spełniają wymogi zawarte w obowiązujących przepisach prawa. IX. Na decyzję Wojewody P. z [...] września 2020 r. do sądu administracyjnego wpłynęły dwie skargi. Skarżąca I. P. zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" P.b. przez niedokonanie przez organ własnej, kompleksowej oceny czy planowaną inwestycję można zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkowało uznaniem braku wymagania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; b) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) przez jego niezastosowanie polegające na tym, iż organ nie dokonał oceny czy po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną one progi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia; c) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. przez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieustaleniem faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, podania błędu metody obliczeniowej, nieuwzględnieniu zjawiska odbić, przyjęciu za inwestorem błędnego założenia, iż zasięg występowania pola elekromagnetycznego ponadnormatywnego dla anten na tym samym sektorze jest odrębny dla każdej z nich w sytuacji, w której z uwagi na zjawisko superpozycji tworzą one jedną wiązkę promieniowania; d) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w związku z art. 140 oraz z art. 144 K.c. przez ich niezastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja narusza uprawnienia i uzasadnione interesy właścicieli sąsiednich działek, ogranicza zagospodarowanie tych działek; tymczasem działalność związana z przedmiotową inwestycją jest działalnością uciążliwą i będzie wykraczać będzie poza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny i jego uciążliwość nie zamknie się wyłącznie w granicach tej działki; II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na to, że: - organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przejawiające się m. in. w zaniechaniu wskazania przez organ czy osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach możliwych do zabudowy, zaniechaniu dokonania jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń zagospodarowania terenu, brak dokumentacji (kwalifikacji) uwzględniającej moc EIRP całego systemu antenowego, co skutkowało tym, iż organ nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 K.p.a.; - organ niewłaściwie uznał, iż inwestor uzupełnił braki formalne projektu, przedstawiając projekt na aktualnej mapie do celów projektowych, podczas gdy w rzeczywistości inwestor nie uwzględnił w projekcie nowej inwestycji w postaci parkingu wielostanowiskowego na działkach nr [...] wybudowanego już po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę stacji, co skutkowało tym, iż organ nie dokonał analizy dostępności ww. obszaru dla ludzi i oddziaływania planowanej inwestycji na ww. obszar; b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, bez względu na zarzucone naruszenia. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazała, że organ uwzględnił wyjaśnienia inwestora bez ich weryfikacji, zaniechał samodzielnych ustaleń faktycznych, w szczególności odnośnie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru z punktu widzenia takich wymaganych prawem parametrów jak 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie miejsca dostępne dla ludzi, wbrew twierdzeniom inwestora, znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania elekromagnetycznego planowanych anten, zaś organ nie uwzględnił, że powinien badać nie tylko zabudowę istniejącą ale również potencjalną. Także organ nie ustalił w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko, w tym nie uwzględnił zjawiska nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, które może spowodować, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W przedstawionych dokumentach brak jest stanowiska inwestora w zakresie możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury), opisu przyjętych zabezpieczeń (rozwiązań technicznych) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), weryfikacji skutków ewentualnej kumulacji oddziaływania elektromagnetycznego projektowanego obiektu z innym źródłami pól elektromagnetycznych, podania błędu metody obliczeniowej, nieuwzględnieniu zjawiska odbić. Te okoliczności mogą wpłynąć na zmianę, odchylenie osi głównych wiązek promieniowania i tym samym zmianę obszaru oddziaływania promieniowania, a w rezultacie powodować konieczność ustalenia na nowo stron niniejszego postępowania, w oparciu o art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. Skarżąca wskazała, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. należy rozumieć również jako nakładający obowiązek ochrony nieruchomości przed działaniem pola elektromagnetycznego o częstotliwości przekraczającej określone normy. Skarżąca wyprowadziła również z art. 144 K.c., iż negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor ma tytuł prawny. Organ bezkrytycznie przyjął w tym względzie stanowisko inwestora. Tymczasem córka skarżącej, będąca również współwłaścicielką działki nr [...], jako osoba niedosłysząca stale nosi aparat słuchowy, a emitowane z planowanej inwestycji pole elektromagnetyczne może zakłócać pracę ww. aparatu i w rezultacie uniemożliwiać jej codzienne funkcjonowanie. Powtórzyła argumentację o lokalizacji w sąsiedztwie inwestycji Zakładu Pracy Chronionej, którego pracownicy mogą odczuwać negatywne skutki pola elektromagnetycznego. Uzasadniając zarzuty procesowe skarżąca wskazała, że organ niewłaściwie uznał, iż inwestor uzupełnił braki formalne projektu, podczas gdy inwestor nie uwzględnił w zaktualizowanym projekcie zmian na sąsiednich nieruchomościach, do których doszło już po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę. Mianowicie właściciel działek nr [...] wybudował parking wielostanowiskowy dla pracowników, która to inwestycja jest miejscem dostępnym dla ludzi i znajduje się w osiach głównych wiązek promieniowania elekromagnetycznego planowanych anten. Zatem obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje tylko wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. Organ powinien dokonać analizy oddziaływania planowanej inwestycji na ww. obszar, z uwzględnieniem jego aktualnej funkcji. Skarżąca W. K. zarzuciła: 1) naruszenie ustawy Prawo ochrony środowiska przez nieustalenie oddziaływania pól elektromagnetycznych na sąsiednie nieruchomości, w tym działkę skarżącej nr [...], a także nieuwzględnienie istnienia stacji bazowej w C. a drugiej "nieopodal C." w Z. oraz pominięcie lokalizowania spornej w sprawie niniejszej inwestycji w sąsiedztwie budynków, gdzie przebywa wiele osób; 2) art. 77 § 1 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych dowodów, z tych samych powodów co sformułowane w zarzucie nr 1; 3) art. 6 K.p.a. przez niezastosowanie zasady praworządności; 4) art. 7 K.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej skutkujące ustaleniem stanu faktycznego nieodpowiadającego rzeczywistości; 5) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 i 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej. Uzasadniając zarzuty wskazała, że jej działka, sąsiadująca z terenem inwestycji, w planie miejscowym przeznaczona jest pod przemysł, a z realizacją inwestycji przemysłowych również wiąże się obecność ludzi, na których stacja będzie negatywnie oddziaływać. Wywiodła, że w sprawach jak przedmiotowa inne podejście ma urzędnik wydający decyzję a inne osoby, które muszą mieszkać i pracować w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej. X. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podkreślił związany a nie uznaniowy charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, projektowana stacja bazowa nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich działek, zgodnym z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. Wedle informacji zawartej przez projektanta w projekcie budowlanym (s. 55), w przypadku zabudowy terenu sąsiadującego ze stacją operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Ponadto wyjaśniono szczegółowo w zaskarżonej decyzji (s. 8 i 9) na jakich wysokościach występować będzie ponadnormatywne oddziaływanie, a także kwestię kumulacji pola elektromagnetycznego. Natomiast organ administracji architektoniczno-budowlanej nie bada celowości usytuowania inwestycji na danym terenie, dlatego zarzut pominięcia, iż w C. i Z. istnieją już stacje bazowe nie znajduje uzasadnienia. W ponownie prowadzonym postępowaniu inwestor dokonał aktualizacji mapy do celów projektowych, a właściciele działek nr [...], na których powstał parking, brali udział w postępowaniu, gdyż działki te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Mapa do celów projektowych, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, nie była nieaktualna, skoro – jak wskazuje sama skarżąca - stan zagospodarowania terenu na wymienionych działkach uległ zmianie po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. XI. Skargi podlegają oddaleniu. XII. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Oceny jej legalności dokonać należy z punktu widzenia regulacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1333 ze zm.), dalej: P.b. Z uwagi na to, że kontrolowana decyzja została wydana przed nowelizacją P.b. dokonaną na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), która weszła w życie 19 września 2020 r., zastosowanie w sprawie mają przepisy P.b. obowiązujące przed tym dniem. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) (uchylony). Z powyższego wynika, że podstawowymi warunkami wydania pozwolenia na budowę są: zgodność rozwiązań projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, zgodność z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu i wykonanie jego sprawdzenia, jeśli istnieją ku temu przesłanki. XIII. Zdaniem sądu, bez naruszenia prawa oceniły organy, iż projekt budowlany nie zawiera rozwiązań naruszających obowiązujący na tym terenie plan miejscowy. Okolicznością bezsporną w sprawie jest położenie działki inwestycyjnej nr [...] na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w C. nr XXV/252/2017 z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. (część wsi Ż. i miasta C.), opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Podl. z 2017 r. pod pozycją 1818. Obszar ten oznaczono symbolem 15P,U z przeznaczeniem pod zabudowę produkcyjną i usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (§ 37 ust. 1), na którym doprecyzowano przeznaczenie podstawowe jako realizacja obiektów budowlanych i urządzeń związanych z działalnością produkcyjną i usługową oraz magazynów, składów, dróg wewnętrznych, placów, parkingów, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, itp. (§ 37 ust. 2). Przy tym w § 3 pkt 1 planu miejscowego zdefiniowano infrastrukturę techniczną jako sieci, urządzenia oraz inne obiekty budowlane służące do przesyłania i dystrybucji płynów, gazów, paliw, energii oraz sygnałów, a w § 3 pkt 2 planu publiczną infrastrukturę techniczną jako infrastrukturę techniczną służącą realizacji celów publicznych. Nie ulega wątpliwości, że sporna stacja bazowa odpowiada pojęciu infrastruktury technicznej w rozumieniu planu miejscowego, bowiem jest urządzeniem służącym do przesyłania sygnałów. Nawet jednak gdyby okazało się, że plan miejscowy nie przewiduje w ogóle realizacji infrastruktury technicznej w postaci urządzeń dystrybuujących sygnały, inwestycja taka byłaby możliwa do realizacji, z tym że pod pewnymi warunkami. Stacje bazowe telefonii komórkowej zaliczane są bowiem do urządzeń łączności publicznej, których realizacja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (vide wyrok w sprawie II OSK 2189/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście relacji ustaleń planu miejscowego i lokalizowania urządzeń łączności publicznej w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej - istotne znaczenie ma zwłaszcza przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2020 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 240 ze zm.). Wedle jego treści, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1); nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Z powyższego jednoznacznie wynika, że celem regulacji art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu było stworzenie takiej zasady prawnej, która umożliwi zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta jednocześnie pozwala oceniać celowość rozwiązań wprowadzanych w planie miejscowym (zakazów, ograniczeń) i wykluczać sytuacje, w których treść planu będzie powodować powstawanie obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy o wspieraniu (por. w tym zakresie wyroki w sprawach II OSK 1689/18, II OSK 2487/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to w sprawie niniejszej, w ocenie sądu, że skoro działka inwestycyjna nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę produkcyjną i usługową, to zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu, takie przeznaczenie – nawet gdy stacja bazowa nie byłaby przewidziana do realizacji w planie miejscowym – nie sprzeciwia się jej realizacji i nie jest z nią sprzeczne, a więc jest dopuszczalne. W tym miejscu wskazać trzeba, że w trakcie postępowania przed organami skarżąca W. K. wyraziła wątpliwość odnośnie rodzaju dopuszczalnej zabudowy produkcyjnej i usługowej na terenie jej działki sąsiadującej z terenem inwestycyjnym (wskazując, że na takich terenach również przebywają ludzie i inwestycja będzie dla nich szkodliwa). Istotnie, w piśmie z [...] października 2019 r. Starosta B. wyjaśnił stronie dodatkowo, że w sąsiedztwie projektowanej inwestycji tereny przeznaczone są również pod zabudowę produkcyjną i usługową oraz pozostawia się użytkowanie rolnicze. Nie doprecyzowano rodzaju tej zabudowy. Wątpliwości w tym zakresie strona powinna kierować do autorów planu. Natomiast dla niniejszego postępowania kluczowe jest to, że przeznaczenie terenu 15P,U nie wyklucza infrastruktury technicznej i nie jest sprzeczne z lokalizacją celu publicznego w zakresie łączności publicznej (art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu), co jest wystarczające dla oceny spełnienia warunku z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zakresie zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym. XIV. Drugim elementem wymaganym przez art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jest zgodność projektu inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. To zagadnienie, w tej konkretnej sprawie, nie pozostaje również obojętne z punktu widzenia zgodności z planem miejscowym, bowiem zgodnie z § 37 ust. 4 planu, na terenach o symbolu 15P,U wyklucza się przedsięwzięcia zaliczane do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2020 poz. 283 ze zm.), uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. W pierwszej kolejności sąd zauważa, że na s. 63 projektu budowlanego autorzy projektu powołali się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.), które weszło w życie 11 października 2019 r. i obowiązywało w dacie wydawania zaskarżonych decyzji. Poprzednio obowiązującym aktem wykonawczym wydanym na podstawie ww. upoważnienia ustawowego było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Wskazać trzeba, że niniejsze postępowanie o pozwolenie na budowę zainicjował wniosek inwestora z sierpnia 2018 r. Zaskarżona decyzja nosi datę [...] września 2020 r. Z § 4 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. wynika, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, zdaniem sądu, że w sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Porównując jednak treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. wskazać należy, że mają one identyczne brzmienie. Wskazanie zatem przez Wojewodę jako mającego zastosowanie rozporządzenia z 2019 r. - jeśli chodzi o warunki kwalifikacji inwestycji jako potencjalnie bądź znacząco mogącej oddziaływać na środowisko - nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dla ww. kwalifikacji, a więc i dla ustalenia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowe znaczenie mają następujące przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.: - § 2 ust. 1 pkt 7, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; - § 3 ust. 1 pkt 8, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; - § 3 ust. 2 pkt 3, zgodnie z którym, do przedsięwzięć potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Jak wskazuje się, choć przepisy rozporządzenia wykonawczego zawarte w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 mają charakter norm ogólnych, to przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. A więc żeby ustalić, czy mamy do czynienia z inwestycją wymagającą decyzji środowiskowej, najpierw należy ustalić moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny, a następnie uwzględnić kumulację oddziaływania anten wynikającą z działania stacji jako całości (vide np. wyroki w sprawach II OSK 1050/18 i II OSK 1045/20 oraz powołane w nich orzecznictwo dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy jednak odnotować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obecne jest również stanowisko odmienne, bazujące na literalnym brzmieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego, w tym np. II OSK 1448/15, a ostatnio III OSK 3455/21. W sprawie III OSK 3455/21 NSA zwrócił w szczególności uwagę na zmianę stanu prawnego wynikającą z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska. Wywiódł, że skoro wprowadzono obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji - w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. p.o.ś.), to zasada przezorności (art. 6 P.o.ś.) nie uzasadnia wymogu badania kumulacji oddziaływania anten, tym bardziej że wymóg ten pozostaje sprzeczny z literalnym brzmieniem stosownych regulacji aktu wykonawczego, a sąd w takiej sytuacji nie jest uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Stanowisko to zakłada, że interpretując i stosując § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia należy uwzględnić, iż "przedsięwzięciem" tego samego rodzaju i realizowanym na terenie tego samego zakładu nie jest przedsięwzięcie dla którego wydaje się decyzję, tzn. każda z osobna antena instalowana na tej samej wieży. Sąd w sprawie niniejszej przychyla się do dominującego stanowiska o konieczności – z uwagi na zasadę przezorności (art. 6 P.o.ś.) – badania oddziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej (składającej się z kilku anten sektorowych) jako całości, z uwzględnieniem zjawiska kumulacji. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 1045/20, "Przedsięwzięcie, składające się z wielu anten, może doprowadzić do nakładania się pól elektromagnetycznych, a więc dopiero po zsumowaniu parametrów wszystkich anten możliwa jest ocena, czy może ono znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze czy potencjalnie". Nie oznacza to jednak uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej. Z projektu budowlanego, a w szczególności z jego "Części środowiskowej" zawierającej "Kwalifikację przedsięwzięcia" wynika, iż zbadanie oddziaływania skumulowanego w istocie wystąpiło, zostało odzwierciedlone w części tabelarycznej i graficznej, które to ustalenia uwzględnione w całokształcie pozostałego materiału dowodowego musiały prowadzić do oddalenia skargi. Jak wynika z projektu budowlanego, przewidziano do zainstalowania w spornej stacji dziewięć anten sektorowych o zróżnicowanych mocach pojedynczych anten, sięgających ponad 10 000 W. Wszystkie mają być umieszczone na wysokości 50,5 m n.p.t. Azymuty ich promieniowania to 90, 200 i 290 stopni a pochylenie wiązki (tilt) to 0-7, 0-9, 0-10 (s. 64 projektu). Na tej podstawie przeanalizowano w sprawie możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności (dla wartości granicznych dopuszczalnych S=0,1 W/m2), przy czym jak wynika z zestawienia tabelarycznego na s. 68 – 69 projektu budowlanego, analiza w tym zakresie obejmuje zasięg zarówno osi głównej wiązki promieniowania dla pojedynczej anteny jak i dla zjawiska skumulowania się oddziaływania wiązek na poszczególnych azymutach (vide tabela "Maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość S=0,1 W/m2") – z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego pochylenia wiązki głównej (tilt). Analiza taka wykazała, że dla wytyczonych maksymalnych pochyleń miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Z ww. zestawienia tabelarycznego oraz z graficznego jego odzwierciedlenia (s. 71-74D projektu – odzwierciedlenie zasięgu w rzucie pionowym i według szerokości zasięgu występowania promieniowania ponad wartości dopuszczalne) wynika, że: - na azymucie 90° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 43,1 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 127,4 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo), natomiast w tilcie maksymalnym 26,9 m (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 124,2 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo); - na azymucie 200° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 46,8 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania- 127,4 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 30,5 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 125,5 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo); - na azymucie 290° - anteny będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 42,5 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania- 127,4 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 26,4 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 124,2 m od anten dla maksymalnego EIRP na pasmo). Sąd zauważa, że oddziaływanie skumulowane było przedmiotem wezwania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego postanowieniem Wojewody z [...] grudnia 2019 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. (k. 205 akt adm.), które inwestor zrealizował [...] czerwca 2020 r. (k. 275 akt adm.) – przedstawiając korekty danych zasięgów występowania PEM na k. 68-69 projektu budowlanego (vide pozycja 8 tabeli – suma oznaczona jako "maksymalne EIRP na pasmo"). Oddziaływanie skumulowane pozostawało również w polu widzenia Wojewody przy uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, czemu organ ten dał wyraz na jej s. 9 i 13, a oceny tej nie ma podstaw kwestionować. Z projektu budowlanego również wynika, że inwestor przedstawił wymagane dane dla oceny oddziaływania, założenia metodologiczne i wyliczenia (w formie tabelarycznej i graficznej), które – według Wojewody – były wystarczające dla przeprowadzenia kwalifikacji inwestycji jako mogącej znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przez wykluczenie takiej kwalifikacji i w konsekwencji wykluczenie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skarg o nieprzeprowadzeniu przez organ odwoławczy własnej oceny w tym zakresie. Tym bardziej, że Wojewoda uzupełniał nawet postępowanie wyjaśniające stosując art. 136 K.p.a. Zakres tego uzupełnienia umożliwił zgromadzenie materiału niezbędnego dla dokonania wszechstronnej oceny, czemu organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie zarówno z zestawienia tabelarycznego jak i graficznego nie wynika, aby także dla pojedynczej anteny, których moce wskazano w tabeli na s. 64 projektu, miejsca dostępne dla ludności występowały w odległościach, o których mowa jest w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. (vide pozycja 9 tabeli na s. 68-69 projektu). W kontekście zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego wyższego niż wartości dopuszczalne (w sprawie niniejszej maksymalny zasięg pola skumulowanego 127, 4m) zauważyć należy, że z pisma wyjaśniającego Starosty z 11 października 2019 r. kierowanego do jednej ze skarżących wynika, iż najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w odległości ponad 270 m od inwestycji a tereny przewidziane pod zabudowę mieszkaniową – ponad 220 m. Ustaleń tych nie podważają złożone do akt administracyjnych zdjęcia obrazujące sąsiedztwo inwestycji. Sąd także zauważa, że kwalifikacja inwestycji z punktu widzenia wymagania uzyskania decyzji środowiskowej uwzględniać powinna nie tylko wielkość promieniowania ale również jego występowanie w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Wojewoda, kontrolując jako organ odwoławczy projekt budowlany, uwzględnił należycie definicję terminu "miejsca dostępne dla ludności" wynikającą z art. 124 ust. 2 P.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Jak wynika z załączników graficznych na s. 71 i 73 projektu budowlanego, obecny stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich wobec terenu inwestycji nie wykazuje istnienia zabudowań o wysokości przekraczającej granicę wykazaną przez inwestora jako najniższa n.p.t. wysokość występowania promieniowania o wartościach wyższych niż dopuszczalne 0,1 W/m2 – przy uwzględnieniu szerokości promieniowania przedstawionej graficznie na s. 73 projektu. Ponownie, nie podważa informacji wynikających z powyższych map dokumentacja zdjęciowa przedłożona przez strony w postępowaniu przed Wojewodą. Natomiast jeśli chodzi o zabudowę przyszłą, zamierzoną przez właścicieli sąsiednich wobec inwestycji nieruchomości, to wskazać trzeba dwie kwestie: - po pierwsze, na co również trafnie zwrócił uwagę Wojewoda, obowiązujący plan miejscowy w § 37 ust. 6 pkt 4 przewiduje, iż dla obszaru oznaczonego symbolem 15P,U ustala się parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów, w tym wysokość budynków - do 15 m, a w przypadkach uzasadnionych względami technologicznymi - do 25 m. Skoro więc najniższa nad poziomem terenu wysokość oddziaływania ponadnormatywnego stacji (dla maksymalnego EIRP dla pasma w konkretnym azymucie i dla maksymalnego tilt) wyniesie 26,4 m n.p.t., to także przyszła dopuszczalna zabudowa zapewni występowanie oddziaływania ponadnormatywnego poza miejscami dostępnymi dla ludności (zasadą tej zabudowy jest bowiem wysokość do 15m lub do 25 m). Jak wynika bowiem z poprzednio i obecnie obowiązujących rozporządzeń regulujących zasady sprawdzania dopuszczalnych wartości poziomów pól elektromagnetycznych: pomiary wykonuje się na wysokości od 0,3m do 2 m nad powierzchnią terenu albo nad innymi miejscami dostępnymi dla ludności. A zatem należy przyjąć, że wartości przekraczające dopuszczalne granice nie powinny występować poniżej 2 m od poziomu terenu dostępnego dla człowieka (vide ust. 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczanych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz. U. nr 192, poz. 1883 oraz ust. 11 załącznika obowiązującego od 19 lutego 2020 r. rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, Dz. U. poz. 258); - po drugie, od 25 października 2019 r. obowiązuje brzmienie art. 122a ust. 1 pkt 3 P.o.ś., zgodnie z którym prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku - każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Oznacza to, że zmiany w zagospodarowaniu sąsiednich wobec inwestycji nieruchomości mogą się wiązać – przy zgłoszeniu stosownego wniosku – z koniecznością dokonania pomiarów stężenia pól elektromagnetycznych spornej stacji celem zapobiegnięcia przekroczeniu dopuszczalnych wartości w miejscach dostępnych dla ludności. Stanowi to wystarczające zabezpieczenia dla użytkowników przyszłej zabudowy. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że kontrola projektu budowlanego przeprowadzona przez organy, w szczególności przez Wojewodę - w kontekście zgodności zaprojektowanych rozwiązań z wymaganiami ochrony środowiska - była prawidłowa. Analiza wykazała, że inwestycja nie należy ani do przedsięwzięć mogących znacząco, ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie doszło tym samym do naruszenia przez organy przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zakresie odnoszącym się do kontroli zgodności inwestycji z wymogami ochrony środowiska. XV. Ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.) została, po nowelizacji P.b. z 2003 r., znacznie ograniczona jeśli chodzi o kompetencje organu architektoniczno-budowlanego, w wyniku uchylenia ust. 2 tego przepisu. Wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Od 11 lipca 2003 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zatem uprawniony do badania zgodności całości projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi) – zob. np. wyrok w sprawie II OSK 940/07, a powinien skontrolować wyłącznie projekt zagospodarowania działki (stanowiący fragment projektu budowlanego) z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nie wynika z akt sprawy niniejszej, aby niezgodności w tym zakresie wystąpiły (vide oświadczenie projektanta na s. 80 projektu budowlanego), w tym nie zgłaszały ich strony postępowania. XVI. Oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b. organ odwoławczy słusznie stwierdził, że został on wyczerpująco uzupełniony i zmodyfikowany w taki sposób, że spełnia wszelkie wymogi ustawowe. Zawiera wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - wymagana przez art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, projekt sporządziły osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Inwestor przedłożył również oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., k. 82 akt adm.). Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych i podzielając ustalenia organu pierwszej instancji (za wyjątkiem zakresu projektu, który uzupełnił we własnym zakresie na podstawie art. 136 K.p.a.). Odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. XVII. Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. Skarżąca I. P. zarzuciła m.in. naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w związku z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego przez nieuwzględnienie zjawiska kumulacji, zasięgu występowania pola ponadnormatywnego i tym samym naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy jednak podkreślić, że czym innym jest kwalifikacja stacji bazowej jako inwestycji mogącej znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dla której to kwalifikacji ma znaczenie podnoszona kumulacja) a czym innym oddziaływanie takiej stacji niezbędne np. dla ustalenia obszaru oddziaływania i wyznaczenia kręgu stron postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 P.b., obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przepis art. 140 K.c. stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy; w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Przepis art. 144 K.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zdaniem sądu, organy prawidłowo ustaliły krąg stron postępowania i wyznaczyły obszar oddziaływania obiektu, kierując się parametrami inwestycji i odległościami przewidzianymi dla tych parametrów wskazanymi w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia) oraz przyjęły, że stronami postępowania będą podmioty posiadające tytuł prawny do działek położonych w odległościach w tych przepisach wskazanych. Maksymalny zasięg oddziaływania nakazany do badania według tych przepisów to 300 m i taka odległość, jak wynika z ewidencji gruntów i załączonych map, została uwzględniona przy ustalaniu listy stron postępowania, co wykluczyło znajdujący się ponad 300m od inwestycji zakład pracy chronionej z kręgu stron postepowania. Okoliczność jednak, że określony podmiot jest stroną postępowania administracyjnego (posiada interes prawny) nie oznacza jeszcze uwzględnienia jego subiektywnie pojmowanego interesu w sytuacji, gdy nie ma ku temu podstaw prawnych. Skoro organy ustaliły, że oddziaływanie ponadnormatywne stacji wystąpi – według danych, parametrów i wskaźników wynikających z projektu budowlanego i "Kwalifikacji przedsięwzięcia" – poza miejscami dostępnymi dla ludności a nadto poza wysokością zabudowy dopuszczoną w planie miejscowym, to nie ma podstaw by wymagać od inwestora rozwiązań w projekcie, które nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. Przepisy Kodeksu cywilnego o wykonywaniu prawa własności i oddziaływaniu na własność innych podmiotów mogą jedynie mieć znaczenie przy wyznaczaniu kręgu stron postępowania (który w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości), natomiast na ich podstawie nie jest możliwe wprowadzenie do projektu budowlanego ograniczeń, które nie wynikają z innych przepisów prawa, w tym regulujących działanie stacji bazowych telefonii komórkowej. Należy też wskazać, że każda sprawa wymaga indywidualnej oceny. W dokumentacji projektowej w sprawie niniejszej przedstawiono, na wezwanie Wojewody, zjawisko skumulowanego oddziaływania oraz występowania pola elektromagnetycznego o wartościach przekraczających 0,1 W/m2, a zatem nie badano oddziaływania inwestycji wyłącznie z uwzględnieniem oddziaływania pojedynczej anteny. Jednocześnie skarżące nie podważyły treści "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z punktu widzenia przedstawionych w niej obliczeń, metodologii, w tym dowodem o mocy co najmniej równorzędnej, wykazującym że w przypadku uwzględnienia zjawiska odbić czy superpozycji zasięg oddziaływania inwestycji jako całości, w tym jej oddziaływania ponadnormatywnego będzie inny niż wykazany przez inwestora. Przedłożone dokumenty wskazujące na dopuszczalność stosowania rozwiązań technologicznych ujętych w projekcie (vide oświadczenia projektantów) wykluczają również przyjęcie, że wystąpi negatywne oddziaływanie stacji na pracę aparatów słuchowych. Z kolei przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. stanowi o konieczności badania kumulacji z oddziaływaniem przedsięwzięcia tego samego rodzaju występującego na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej przedłożonej Wojewodzie, najbliższe stacje bazowe tego warunku nie spełniają. Nie wynika również z załączników graficznych, aby znajdowały się w odległości maksymalnie do 300 m od spornej stacji. Trafnie również podsumował Wojewoda, iż budowa parkingu na działce sąsiedniej nastąpiła, jak wskazała skarżąca, "po złożeniu wniosku o pozwolenie na budowę" w sprawie niniejszej, a właściciel działki na której powstał parking był stroną niniejszego postępowania i nie zgłaszał zastrzeżeń do budowy stacji. Także z uwagi na wysokość występowania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego – argument o konieczności zabezpieczenia osób korzystających z parkingu jest nieskuteczny. Z kolei przed negatywnymi skutkami zmiany kierunku wiązki promieniowania zabezpieczenia strony regulacja art. 122a pkt 2 P.o.ś. Jeśli chodzi o wyważenie interesów stron postępowania, to wskazać należy, że organ – oprócz konieczności wyważenia interesów stron postępowania (art. 7 K.p.a.) - jest związany zasadą legalności (art. 6 K.p.a.). Zasada ważenia interesów stron postępowania ma szczególne znaczenie w sprawach, w których decyzja jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, gdy zakres oceny organu jest większy bo przepis prawa pozwala na bilansowanie sprzecznych interesów. Do takich spraw nie należą sprawy o pozwolenie na budowę. Wyrazem tego jest przepis art. 35 ust. 4 P.b., zgodnie z którym – o czym postanowił sam ustawodawca – organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy inwestor spełni wymagania określone w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4. Skoro w sprawie niniejszej organ stwierdził, że projektowana inwestycja przepisom odpowiada, jego obowiązkiem było udzielenie tego pozwolenia. XVIII. Reasumując powyższe rozważania sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, ale też przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy (dodatkowo sąd wskazuje, że załączniki graficzne obrazujące zasięg oddziaływania ponadnormatywnego obejmuje również anteny radioliniowe, vide s. 73 projektu). Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały, a w szczególności Wojewoda należycie uzasadnił wydaną decyzję usuwając nieprawidłowości i braki, które powstały na etapie pierwszoinstancyjnym. Podniesione zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Ani niezadowolenie strony z wydanego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola aktu nie wykazała naruszeń prawa. Innymi słowy, stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Nie naruszono również zasady budzenia zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.). Sąd nie stwierdza na podstawie akt, by organ naruszył wymóg bezstronności, proporcjonalności czy równego traktowania, bowiem naruszenia tych zasad nie wypełnia jedynie brak zgody i niezadowolenie strony z wydanego rozstrzygnięcia. Z akt wynika, że w toku postępowania strony wielokrotnie wypowiadały się na piśmie, ustosunkowywał się do zgłaszanych uwag inwestor oraz wyjaśnienia sformułował Starosta (vide pismo z [...] października 2019 r.). Bez naruszenia prawa również organy stwierdziły, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie bada się wpływu inwestycji na wartość sąsiednich nieruchomości. Reasumując, analiza akt sprawy uprawnia do wniosku, że organy nie dopuściły się uchybień zarzuconych w skardze ani innych, które uzasadniałyby wyeliminowanie wydanych decyzji z obrotu prawnego. Zastosowały właściwe przepisy prawa (art. 6 K.p.a.), wyważyły interes stron postępowania w granicach, które wynikają z przepisów prawa, jak również nie naruszyły wskazanych przez strony jako naruszone zasad konstytucyjnych (art. 7 Konstytucji RP). XIX. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. XX. Wyjaśnić należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2021 r., skarga została skierowana do rozpoznania w dniu 6 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.). Przepis art. 15zzs4 ust. 3 tej ustawy stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.