II SA/Bk 771/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi spółki A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego spółki A. w P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Spółka A., zgłosił Staroście S. w dniu [...] czerwca 2004 roku fakt zanieczyszczenia powierzchni ziemi, na terenie stacji paliw położonej na działce o numerze geodezyjnym [...]w S. przy ul. K. [...] przez nieistniejącą już spółkę B. W dniu [...] listopada 2004 r. spółka A. uzupełnił zgłoszenie o zanieczyszczeniu i przedłożył ocenę zanieczyszczenia gruntu, sporządzoną na podstawie badań przeprowadzonych u dniu [...] września 2004 r. Wnioskodawca ponadto w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. uzupełniającym zgłoszenie, opisał okoliczności wskazujące, iż sprawcą zanieczyszczenia był inny podmiot. Następnie w dniu [...] stycznia 2005 roku spółka A. złożył wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, wskazując iż w sprawie pojawiły się liczne wątpliwości przy interpretacji następstwa prawnego spółki A. wobec spółki B. Ze względu na skomplikowaną zaś naturę prawną problem i jej znaczący wpływ na rozstrzygnięcie toczącego się postępowania konieczne jest zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na powyższe postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...], Starosta Powiatu S. odrzucił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie, podkreślając iż wniosek o zawieszenie postępowania z powodu wystąpienia spółki A. do Ministra Środowiska o zmianę interpretacji obowiązujących przepisów prawnych nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie o odrzucenie zgłoszenia dokonanego nie zgodnie z ustawą. Na postanowienie to spółka A. złożył zażalenie, które zostało postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2005 roku nr [...] uchylone w całości, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Starostwo Powiatowe w S. po ponownym przeanalizowaniu dowodów, faktów i okoliczności postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku ponownie odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie nie zostało wniesione. Następnie decyzją z dniu [...] maja 2005 r. Nr [...], Inspektor Wydziału Architektury, Budownictwa i Ochrony Środowiska działający z upoważnienia Starosty S. odrzucił zgłoszenie zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie stacji paliw położonej na terenie miasta. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgłoszenie zanieczyszczenia powierzchni ziemi przez inny podmiot na terenie stacji paliw nie dokumentuje wymaganego w art. 12 ust. 2 ustawy wprowadzającej faktu zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Ponadto bazując na stanowiskach Ministerstwa Skarbu Państwa i Ministerstwa Środowiska wskazujących, że w wyniku połączenia spółek (w tym spółka B. i spółka C. ) powstały spółka A. jest następcą prawnym spółki B. uznano, że złożony wniosek nie kwalifikuje się do przyjęcia zgłoszenia, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.). Z decyzją Starosty S., w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, na działce, położonej w obrębie miasta, nie zgodziła się skarżąca Spółka i w odwołaniu złożonym w dniu [...] maja 2005 r. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie sprawy tj. uwzględnienia zgłoszenia w rejestrze określonym w art. 110 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62. poz. 627). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpatrując odwołanie podniosło, że skarżąca Spółka, jako władająca powierzchnią ziemi obowiązana była nie tylko do zgłoszenia faktu zanieczyszczenia ziemi lub gleby spowodowanego przez inny podmiot, ale i jego udokumentowania oraz stosownie do przepisów art. 12 ust 2 tej ustawy do załączenia do zgłoszenia (w dniu złożenie zgłoszenia) wyników badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia gleby lub ziemi oraz opisu okoliczności wskazujących, iż sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot. Wskazano, że Spółka nie wskazała, że sprawcą zanieczyszczenia powierzchni ziemi był inny podmiot, a także nie wskazała, iż zanieczyszczenie gleby lub ziemi nastąpiło przed wejściem w życie ustawy. Kolegium uznało w związku z powyższym, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że złożone przez Spółkę dokumenty uzupełniające nie są wystarczające - nie wskazują, że zanieczyszczenie powstało przed przyjęciem nieruchomości od spółki B. oraz, że sprawcą zanieczyszczenia nie jest skarżąca Spółka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że w świetle określonych wymogów określonych w art. 12 w/w ustawy, zgłoszenie Spółki nie czyni zadość wymaganiom ustawowym, co oznacza, iż Starosta S. nie mógł uwzględnić zgłoszenia w rejestrze, określonym w art. 110 Prawa ochrony środowiska, zawierającym informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi. Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z wnioskiem o uchylenie skarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzającej jej decyzji Inspektora Wydziału Architektury, Budownictwa i Ochrony Środowiska działającego z upoważnienia Starosty S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W skardze zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego - art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, poprzez przyjęcie, że wskutek połączenia z spółką B. spółka A. jest tym samym, a nie innym podmiotem w rozumieniu art. 12 ustawy wprowadzającej 2. przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 75 k.p.a., poprzez nie przeprowadzenie żadnej czynności procesowej w celu wyjaśnienia czy i w jakiej części sprawcą zanieczyszczeń jest spółka B. czy też spółka A. W uzasadnieniu skargi Spółka wyraziła pogląd, iż jest cywilnoprawnym następcą spółki B. Natomiast w sferze prawa publicznego doszło do następstwa prawnego jedynie w takim zakresie, w jakim dopuścił to ustawodawca. Tego zdania byli również autorzy prospektu emisyjnego spółki A., którzy wskazali, że następstwo prawne w granicach aktu administracyjnego jest dopuszczalne jedynie, gdy dopuszcza to przepis ustawy. Zdaniem strony skarżącej przepis art. 12 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustawę Prawo ochrony środowiska potwierdza z mocą wsteczną, że na gruncie art. 82 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994 r., Nr 49, poz. 196, ze zm.) obowiązek przywrócenia środowiska do stanu właściwego nie obciążał każdoczesnego nabywcy rzeczy, ale pozostawał obowiązkiem sprawcy, w myśl zasady "zanieczyszczający płaci". Dopiero na gruncie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) obowiązkiem rekultywacji obciążony został cywilnoprawny nabywca rzeczy. Tym samym w miejsce zasady odpowiedzialności sprawcy wprowadzono zasadę domniemania odpowiedzialności władającego. Według skarżącej Spółki przepis art. 12 ust. 1 ustawy wprowadzającej Prawo ochrony środowiska ma więc charakter gwarancyjny, chroni prawa nabyte osób, które nabyły nieruchomości przed wejściem w życie ustawy. Potwierdza on, że spółka A. nie jest na gruncie prawa publicznego odpowiedzialny za szkody w środowisku wyrządzone przez spółkę B. oraz wszystkich cywilnoprawnych poprzedników prawnych tej spółki pod tytułem ogólnym i szczególnym. Zdaniem skarżącej Spółki, obowiązkiem zgłaszającego zanieczyszczenie jest wykazanie faktu zanieczyszczenia oraz okoliczności wskazujących, że zanieczyszczenie wywołał inny podmiot. Jednak zanieczyszczenie nieruchomości przez inny podmiot nie musi mieć charakteru wyłącznego, możliwa jest sytuacja, że także zgłaszający częściowo wywołał zanieczyszczenie. Ponadto Minister Środowiska nie wykonał delegacji z art. 105 ust.3 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, toteż brak jest prawnie określonych metodyk dla ustalania, jak rozprzestrzeniają się substancje w glebie i ziemi. Wobec braku metodyk referencyjnych możliwe jest więc określenie sposobu rozprzestrzeniania się substancji w glebie i w ziemi wszelkimi środkami dowodowymi (art. 12 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska), dopuszczalne jest przyjęcie każdego modelu dyspersji substancji w środowisku w celu wskazania prawdopodobnego czasu przedostania się substancji do środowiska. Określenie środków dowodowych i inicjatywa w tym zakresie należy do organu administracji. Organ prowadzący postępowanie w tej sprawie arbitralnie zdecydował, że zanieczyszczenia znajdujące się na przedmiotowych nieruchomościach zostały wywołane wyłącznie przez spółkę A. ale nie podjął, ani też nie nakazał spółce A. podjęcia czynności dowodowych zmierzających do wyjaśnienia, czy tak było istotnie. Spółka A. wypełnił warunek określony w art. 12 ust. 2 ustawy wprowadzającej, odnoszą się w zgłoszeniu do wyników badań naocznych, tak jak od wielu lat praktykowano w sektorze paliwowym dla celów oceny czy grunt jest zanieczyszczony. W ocenie spółki A. gdyby organ wezwał Spółkę do przedstawienia ekspertyzy, w celu ustalenia, w jakim czasie przedostały się do środowiska gruntowego substancje zanieczyszczające nieruchomości i w jakim tempie się rozprzestrzeniały, to Spółka niezwłocznie przedstawiłby taką ekspertyzę. Jednak organ administracyjny nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, choć mógł również powołać biegłego. W postępowaniu administracyjnym ciężar wyjaśnienia okoliczności sprawy spoczywa na organie administracji. Ponadto spółka A. wskazał, że doszło do naruszenia art. 6 kpa z uwagi na to, że organy obu instancji oparły się w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć na stanowisku Ministra Środowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o jej oddalenie. Ponadto Kolegium podniosło, że skarżąca Spółka nie wywiązała się z wynikającego z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy wprowadzającej ustawę Prawo ochrony środowiska, obowiązku wykazania, że sprawcą zdarzeń powodujących zanieczyszczenie powierzchni ziemi była spółka B. Wskazano również, że skarżący nie wnosił o powołanie biegłego, a w piśmie z [...] maja 2005 roku przyznał, że przedstawienie bezpośrednich dowodów świadczących o wystąpieniu zanieczyszczeń w chwili połączenia spółek z technicznego punktu widzenia jest trudne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem. Dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w cyt. art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), miało na celu umożliwienie uwolnienia się od odpowiedzialności za zanieczyszczenie ziemi lub gleby przez podmiot, który przejął władanie obszarem ziemi już zanieczyszczonej przez poprzednio władającego. Skład orzekający w sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 187/05 i 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 608/05 w którym Sąd stwierdził, że "Przyjęcie stanowiska, iż sukcesja generalna wyłącza możliwość stosowania art. 12 omawianej ustawy, prowadziłoby do znacznego ograniczenia jego stosowania. Literalne brzmienie tego przepisu uprawnia do możliwości skorzystania z niego przez wszystkich "władających" powierzchnią w dniu wejścia w życie ustawy bez wyłączenia następców prawnych." Podobne stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyrokach z 31.05.2005 r. sygn. akt II SA/Lu 344/05 i sygn. akt. II SA/Lu 343/05. Dlatego też odrzucenie zgłoszenie złożonego przez spółkę A. z tego powodu, że Spółka jest następcą prawnym spółki B. (sprawcy zanieczyszczeń) na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw, i uznanie na podstawie oficjalnych wyjaśnień Ministerstwa Środowiska i Ministerstwa Skarbu Państwa, że złożony przez spółkę A. wniosek nie kwalifikuje się do przyjęcia należy uznać za nieuprawnione. Organ odwoławczy nie odniósł się do powyższych kwestii następstwa prawnego wskazując jedynie, że podstawą uznania zgłoszenie Spółki za odbiegającego od wymagań ustawowych przez organ pierwszej instancji było to, że Spółka do zgłoszenia nie załączyła opisu okoliczności wskazujących, że sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot. Organ odwoławczy ponadto uznał, iż przedstawione okoliczności nie pozwalają stwierdzić, że zanieczyszczenie spowodował ten podmiot, zwłaszcza że badana przeprowadzone zostały kilka lat po przejęciu przedmiotowej nieruchomości a wyniki tych badań wskazują, tylko na nieznaczne przekroczenie zanieczyszczeń w stosunku do obowiązującej normy i przede wszystkim w zakresie węglowodorów aromatycznych. Powyższe czyni zasadnym zarzuty skargi o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego - art. 7 i 77 kpa. Kwestie te powinny być wyjaśnione i ocenione przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Z treści art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw wynika, że na władającym powierzchnią ziemi, ciążył obowiązek: • zgłoszenia, w terminie do 30 czerwca 2004 r., zanieczyszczenia dokonanego przed dniem l października 2001 r. potwierdzonego badaniami oraz • dostarczenia opisu okoliczności, które mają uprawdopodobnić, że sprawcą był inny podmiot niż władający. Brak do dnia 4 października 2002r. (data Dz. U. Nr 165, w którym pod poz.1359 opublikowano rozporządzenie Min. Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w prawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi) regulacji prawnych określających kryteria oceny jakości gruntów uniemożliwiał, w ocenie Sądu, określenia wartości stężeń substancji stanowiących zanieczyszczenie przed tą datą w tym na dzień wykreślenia spółki B. z rejestru w roku 1999, jak też na dzień 1 października 2001r. tj. na dzień wejścia w życie ustawy. Tym samym należy uznać, że dołączone do wniosku w dniu [...] listopada 2004 r. badania zanieczyszczeń ziemi sporządzone jeszcze przed datą wszczęcia postępowania spełniają ustawowy warunek potwierdzający zanieczyszczenie ziemi, nie stanowią przy tym jednocześnie dowodu potwierdzającego sprawcę zanieczyszczenia. Z treści wspomnianego przepisu wynika, że fakt spowodowania zanieczyszczeń przez inny podmiot niż władający gruntem należało jedynie uprawdopodobnić poprzez dołączenie opisu okoliczności, w których doszło do zanieczyszczeń. W ocenie Sądu zwrot "uprawdopodobnić" należy rozumieć, jako wskazanie istnienia faktów i okoliczności, które pozwolą na wyciągniecie wniosku, że istnieje duże prawdopodobieństwo (a nie pewność), że zanieczyszczenia dokonał inny podmiot. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zgłosiła fakt zanieczyszczenia ziemi ostatniego dnia terminu wyznaczonego w cytowanym wyżej art. 12 ustawy. Do zgłoszenia początkowo nie dołączono wyników badań zanieczyszczeń (wg Spółki wyniki badań naocznych zawarto w treści zgłoszenia uznając, że wymaganie od strony, aby wyłączyła oświadczenie w tym zakresie do osobnego dokumentu byłoby zbędnym formalizmem), a w jego treści wyjaśniono, że sprawcą zanieczyszczeń była spółka B., wykreślona z rejestru handlowego 7 września 1999 r., która prowadziła działalność od lat 40 ubiegłego stulecia i posiadała monopol w zakresie obrotu paliwami i wywołała w skali całego kraju istotne szkody w środowisku, m.in. na przedmiotowej nieruchomości położonej w S. Z wyjaśnień Skarżącej Spółki wynikało, że stacja paliw na nieruchomości istniała od dawna tj. od 1959 r. Następnie w dniu [...] listopada 2004 r. zostały dostarczone dokumenty dotyczące oceny zanieczyszczeń ziemi. Organ pierwszej instancji uznał jednak, że strona składając uzupełniające pisma z dnia [...] listopada 2004 r. i [...] stycznia 2005 r. nie przedstawiła wystarczających dowodów na okoliczność, iż lokalne zanieczyszczenia gruntów przedstawione w "Ocenach zanieczyszczenia", dotyczące stacji paliw spowodował inny podmiot, a wyniki badań wykonanych we wrześniu 2004 r. potwierdzają jedynie fakt występowania na działce przekroczenia standardów jakości ziemi oraz, że zgłoszenie nie dokumentowało braku następstwa prawnego po spółce B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazało, że dokumenty uzupełniające nie są wystarczające - nie wskazują, że zanieczyszczenie powstało przed przyjęciem nieruchomości od spółki B. oraz, że sprawcą zanieczyszczenia nie jest spółka A. W świetle powyższego zasadny jest zarzut pełnomocnika skarżącej Spółki, że jeżeli w przekonaniu organu okoliczności sprawy nie zostały jednoznacznie wyjaśnione, to jego zadaniem było wszechstronne wyjaśnienie sprawy poprzez dopuszczenie innych dowodów. Takiego postępowania nie przeprowadzono. Z tego też powodu zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 7 kpa (zasady prawdy obiektywnej) załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i postanowienia art. 77 kpa, w myśl których organy administracji w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego powinny w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy. Istotą postępowania dowodowego jest bowiem ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. Udowodnienie jakiegoś faktu nie ma wyłącznie znaczenia procesowego, który ma przeważyć spór na którąś stronę, ale ma także znaczenie materialnoprawne, gdyż od tego zależy prawidłowe zastosowanie normy prawnej. Organ administracyjny nie może ponadto w sposób dowolny oceniać zebranego materiału dowodowego. Granica między swobodą oceny dowodów, o której mowa w art. 80 kpa, a dowolnością takiej oceny nie jest ostra. Kryteriami według których można badać, czy ramy swobody nie zostały przekroczone w kierunku dowolności są: zgodność oceny prawidłami logiki; zgodność oceny z prawami nauki i doświadczenia; traktowanie zebranych dowodów i materiału dowodowego jako zjawisk obiektywnych; ocenianie dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronność oceny. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przepisów art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.) poprzez błędna wykładnię oraz przepisów proceduralnych (art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa, 80 kpa), Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo - o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponowienie sprawę organy administracyjne zastosują się do wyrażonej w niniejszym wyroku oceny prawnej przepisu art. 12 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie innych ustaw, a także wyjaśnią wątpliwości dotyczące okresu, w którym nastąpiło zanieczyszczenie gleby na działce nr [...] położonej w S. na ul. K. [...]. Mogą temu posłużyć szczegółowe badania, do których przedstawienia wyraziła gotowość skarżąca spółka. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.