II SA/Bk 81/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi T. Ł. i J. Ł. na uchwałę Rady Gminy J. K. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] maja 2011 r. Rada Miejska w J., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej: "u.s.g."), art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, zwanej dalej: "u.p.z.p.") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi O.-obszar planistyczny O. Powyższa uchwała została opublikowana w ww. Dzienniku Urzędowym, pod pozycją [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. W dniu [...] września 2016 r. J. i T. Ł. (zwani dalej: "Skarżącymi"), działając jako współwłaściciele działki nr [...], położonej w obrębie O., gmina J., złożyli do tut. Sądu skargę na ww. uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] maja 2011 r. w zakresie drogi oznaczonej w tym planie jako 7 KD-D. Na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że zgodnie z załącznikiem graficznym do przedmiotowego planu, droga oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 7 KD-D będzie miała inny przebieg niż określony w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2008 r. oraz decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości z dnia [...] października 2009 r. Zdaniem Skarżących umiejscowienie drogi 7 KD-D w uchwalonym planie narusza art. 2 u.p.z.p.- definiujący pojęcie ładu przestrzennego, art. 17 pkt 5, 9, 13 u.p.z.p. oraz art. 8 k.p.a. i stanowi nieuzasadnione nadużycie władztwa planistycznego. Podnieśli, że zgodnie z zapisami powyższego planu droga, umożliwiająca dojazd do pozostałych działek przebiegać będzie przez teren działek nr [...] oraz nr [...], zgodnie z rysunkiem stanowiącym integralną część planu przez całą szerokość działki nr [...], co całkowicie uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, jakim była możliwość realizacji zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, ponieważ dzieli ją na dwie działki o powierzchni około 300 m2 niespełniające wymogu działki budowlanej wynikającego z tegoż planu (min. powierzchnia działki 700 m2 w zabudowie bliźniaczej oraz 900 m2 w zabudowie jednorodzinnej). W związku z powyższym, jako właściciele działki nr [...] zostaną pozbawieni uprawnienia do realizacji jakiejkolwiek inwestycji na tej działce, co spowoduje z kolei naruszenie ich interesu prawnego do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Podniósł, że Skarżący złożyli jedynie wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pismo z dnia [...] lutego 2016 r.) oraz wniosek o wykup nieruchomości geod. [...] obr. O. (pismo z dnia [...] maja 2016 r.), nie złożyli natomiast wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, gdyby Sąd przyjął skargę do rozpatrzenia, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Skarżący na etapie opracowania planu nie wnieśli żadnej uwagi. Ponadto organ wyjaśnił, że dla terenu obejmującego działkę nr [...] obr. O., której właścicielami są Skarżący w dniu [...] października 2008 r. została wydana decyzja o warunkach zabudowy nr [...]. Podniósł, że ww. decyzja wydana została dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr geod. [...] we wsi O., gm. J. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogą dojazdową na działce nr geod. [...] i części działki nr geod. [...] oraz zjazdem z drogi gminnej. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] dokonano podziału działki nr [...] obr. O., na działki o nr geod.: [...], [...], [...]. Po podziale, dla działki nr geod. [...] obr. O., będącej przedmiotem wniosku, nie uzyskano odrębnej decyzji o warunkach zabudowy. Organ podniósł, że przedmiotowy plan wszedł w życie w dniu [...] lipca 2011 r. Działki o nr geod. [...] obr. O. (numery przed podziałem), które były objęte decyzją o warunkach zabudowy, w miejscowym planie zostały oznaczone symbolami: 2.22 MN, 23 KDW, 7 KD-D, 2.14 MN,ZP i przeznaczone w częściach pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zieleń urządzoną, drogę publiczna dojazdową oraz drogę wewnętrzną. Wskazano, że z załącznika do ww. decyzji o warunkach zabudowy wynika, że działki objęte decyzją zostały przeznaczone pod zespół budynków jednorodzinnych oraz drogę wewnętrzną. Ww. decyzja określała jedynie przebieg drogi wewnętrznej (obecnie w planie 23 KDW), załącznik do decyzji nie przewidywał przebiegu spornej drogi (obecnie w planie 7 KD-D). Mając powyższe organ stwierdził, że przeznaczenie działek o nr geod. [...] obr. O. (numery przed podziałem) określone w miejscowym planie oraz w decyzji o warunkach zabudowy jest tożsame. Zaznaczył, że decyzja została wydana na duże działki przed podziałem, a nie na działkę nr geod. [...] obr. O., która jest przedmiotem rozważań. Działka o nr geod. [...] obr. O. (przed podziałem) w dalszym ciągu może być wykorzystywana do celów zabudowy mieszkaniowej. Podkreślił, że wydana decyzja o warunkach zabudowy nie określała liczby budynków możliwych do zrealizowania na terenie objętym decyzją, zatem nie można stwierdzić, że plan ograniczył możliwość wykorzystywania działek nr geod. [...] obr. O. w dotychczasowy sposób. Organ podniósł, że bezsprzecznym jest fakt, że część działki nr geod. [...] została przeznaczona w miejscowym planie pod drogę publiczną (7 KD-D) oraz, że w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. przedstawiono Skarżącym propozycję wykupu części ww. działki, z której ww. nie skorzystali. Postanowieniem z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 619/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu. Skarżący bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyli w dniu [...] lutego 2014 roku (pismo z dnia [...] lutego 2016 r. z datą wpływu do Urzędu Gminy w J.). Wójt Gminy J. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 12 lutego 2016 r., a odpowiedź tą Skarżący otrzymali w dniu 18 lutego 2016 r. (k. 16 i 18 akt administracyjnych). Skarga na przedmiotowe naruszenie prawa została skierowana do sądu administracyjnego w dniu 16 sierpnia 2016 r. (prezentata Urzędu Gminy J. k. 2), a więc po upływie terminu trzydziestodniowego od udzielania odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na ww. postanowienie Skarżący złożyli zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1388/16 oddalił zażalenie Skarżących. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 619/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przywrócił Skarżącym termin do wniesienia skargi. Wskazano, że organ, pomimo wnioskowania w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia (skarżący w jego ocenie nie wzywali do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie wnosili o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w żadnej z udzielonych Skarżącym odpowiedzi, nie poinformował o możliwości wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stąd też Sąd stwierdził, że skoro Skarżący prowadzili liczną korespondencję z Wójtem Gminy w przedmiotowej sprawie i jeśli nawet wezwanie z dnia [...] lutego 2016 r. było po terminie, to ostateczną odpowiedź odmową organu otrzymali 15 lipca 2016 r. i na to złożyli skargę do Sądu w terminie 30 dni. Pismem z dnia 1 lutego 2017 r. Skarżący poinformowali, że podtrzymują skargę oraz dołączyli w załączeniu dokumenty dotyczące przedmiotowej sprawy. Podczas rozprawy w dniu 16 marca 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że przebieg innej drogi mógłby kolidować z uprawnieniami właścicieli poprzednich działek i ograniczać ich uprawnienia. Skarżąca oświadczyła, że negocjacje w sprawie wykupu działki [...] zajętej pod drogę zakończyły się fiaskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia jest uchwała nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi O.-obszar planistyczny O. Skarga została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Rozpoznający sprawę skład orzekający nie stwierdził zaistnienia wynikających z art. 101 ust. 1 u.s.g. przeszkód formalnych, uniemożliwiających nadanie biegu skardze. Warunkiem złożenia skargi w oparciu o tę podstawę jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zachowanie terminu do złożenia skargi oraz posiadanie legitymacji skargowej, która uzależniona została nie od posiadania interesu prawnego, ale od jego naruszenia. Wszystkie te warunki zostały spełnione. Należy przede wszystkim podkreślić, że w sprawie spełniony został przez organ warunek wykazania interesu prawnego skarżących. Zgodnie z treścią powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04 oraz postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r. o sygn. OSK 1563/04 - oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej w skrócie: "CBOSA"). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Interes prawny, o którym stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. to interes chroniony prawem. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga wniesiona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zauważyć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, zgodnie z którym jeżeli skarżący ma nieruchomość położoną na obszarze objętym kwestionowanym planem i ustalenia tego planu dokonują zmian w przeznaczeniu tej nieruchomości, czy nawet nieruchomości sąsiednich objętych planem, to już to wystarczy do uznania, że interes prawny skarżącego został naruszony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2009 r., II OSK 1391/09, z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. II OSK 12931/09, opubl. CBOSA). Sąd orzekający w tej sprawie podziela ten pogląd i stwierdza, że w związku z tym Skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Wskazać jednak należy, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II OSK 796/12, CBOSA). W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów przekroczy granice tzw. władztwa planistycznego. Wskazane władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z interesem publicznym kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza przy tym, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności jest co prawda najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z najszerszych gwarancji ustawowych i ponadustawowych, jednak nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, zgodnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 – 198, powoływany już wyrok NSA z 26 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08, opubl. CBOSA). W ocenie Sądu, przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Uchwała została dokonana z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do spornej kwestii drogi oznaczonej w tym planie jako 7 KD-D. Skarżący podnoszą, że droga oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 7 KD-D będzie miała inny przebieg niż określony w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2008 r., nr [...] oraz decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości z dnia [...] października 2009 r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, iż ww. decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr geod. [...] we wsi O., gm. J. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogą dojazdową na działce nr geod. [...] i części działki nr geod. [...] oraz zjazdem z drogi gminnej. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], dokonano podziału działki nr geod. [...] obr. O., na działki o nr geod.: [...], [...], [...]. Po podziale, dla działki nr geod. [...] obr. O., będącej przedmiotem wniosku, nie uzyskano odrębnej decyzji o warunkach zabudowy. Uchwałą nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] maja 2011 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi O. - obszar planistyczny O. Działki nr geod. [...] obr. O. (numery przed podziałem), które objęte decyzją o warunkach zabudowy, w miejscowym planie zostały oznaczone symbolami 2.22 MN, 23 KDW, 7 KD-D, 2.14 MN,ZP i przeznaczone w częściach pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zieleń urządzoną, drogę publiczna dojazdową oraz drogę wewnętrzną. Z załącznika do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że działki objęte decyzją zostały przeznaczone pod zespół budynków jednorodzinnych oraz drogę wewnętrzną. Przedmiotowa decyzja określała jedynie przebieg drogi wewnętrznej (obecnie w planie 23 KDW) zakończonej placem manewrowym. Załącznik do decyzji nie przewidywał przebiegu spornej drogi (obecnie w planie 7 KD - D) Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że słuszne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż przeznaczenie działek o nr geod. [...] obr. O. (numery przed podziałem) określone w miejscowym planie oraz w decyzji o warunkach zabudowy jest tożsame. Decyzja została wydana na duże działki przed podziałem, a nie na działkę nr geod. [...] obr. O., która jest przedmiotem rozważań. Działka o nr geod. [...] obr. O. (przed podziałem) w dalszym ciągu może być wykorzystywana do celów zabudowy mieszkaniowej. Ponadto wydana decyzja o warunkach zabudowy nie określała liczby budynków możliwych do zrealizowania na terenie objętym decyzją, zatem nie można stwierdzić, iż plan ograniczył możliwość wykorzystywania działek nr geod. [...] obr. O. w dotychczasowy sposób. W ocenie Sądu, skoro Skarżący nie dbali o swój interes prawny na etapie uchwalania planu, to w procesie planistycznym, nie mogą mieć pretensji, że właśnie w taki sposób określono przebieg drogi. Nie można było wprost uwzględnić decyzji o warunkach zabudowy w zakresie usytuowania drogi, gdyż odnosi się ona do drogi wewnętrznej, czyli do ulic dojazdowych, a w planie miejscowym części działki o nr geod. [...] została przeznaczona pod drogę publiczną (7 KD-D). Procedura uchwalania planu i odpowiedź organu nie odnosi się do spornej drogi 7 KD-D, gdyż na etapie uchwalania planu Skarżący nie składali żadnych uwag. Sąd nie stwierdził też naruszenia w tej sprawie trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi O. - obszar planistyczny O. została sporządzona w grudniu 2010 r. i znajduje się w dokumentacji planistycznej. Przedmiotowy plan był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu. Pierwsze wyłożenie obyło się w dniach od [...] do [...] czerwca 2010 r. Ogłoszenie ukazało się w dniu [...] września 2010 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu odbyła się w dniu [...] września 2010 r. Uwagi do przedmiotowego projektu można było wnosić do dnia [...] lipca 2010 r. Po rozpatrzeniu uwag i wprowadzeniu korekty do planu zaszła konieczność ponownego wyłożenia projektu do publicznego wglądu. Ponowne wyłożenie odbyło się w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2010 r. Obwieszczenie ukazało się w dniu [...] listopada.2010 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu odbyła się w dniu [...] grudnia 2010 r. Uwagi do przedmiotowego projektu można było składać do dnia [...] grudnia 2010 r. Wszystkie wniesione uwagi zostały rozpatrzone przez Radę Gminy. Podkreślenia wymaga fakt, że Skarżący nie wnieśli żadnej uwagi na etapie opracowania planu. Stwierdzić zatem należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 17 pkt 5, 9, 13 i art. 28 u.p.z.p. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Jak wskazał rgan w odpowiedzi na skargę, przeprowadzenie drogi 7 KD-D przez działkę nr geod. [...] obr. O. jest uzasadnione zachowaniem ładu przestrzennego. Wynika to bowiem z uwarunkowań środowiskowych oraz funkcjonalnych i kompozycyjno-estetycznych. Wbrew twierdzeniom Skarżących bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., gdyż w procedurze planistycznej nie stosuje się zasadniczo Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura uchwalania planu miejscowego była i jest regulowania odrębnymi przepisami zawartymi w cyt. ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2014 r. , sygn. akt II SA/Kr 748/14, opubl. CBOSA) Reasumując, Sąd stwierdził, że w miejscowym planie nie naruszono trybu i zasad sporządzania planu, czyli art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Jak wyżej wspomniano, prawo własności nie jest prawem absolutnym i nieograniczonym. Ograniczenie te dopuszcza Konstytucja RP art. 64 ust. 3, z godnie z którym własność może być ograniczona, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. W ocenie Sądu przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Dlatego też, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).