II SA/Bk 816/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi N. O. P. S.A. w W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu przyjęcia zgłoszenia zainstalowania obiektu - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją Wojewody P z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu przyjęcia zgłoszenia zainstalowania tablicy reklamowej na działce nr ewid. [...] przy ulicy G. w B.. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] maja 2007 r. (data wpływu - [...] maja 2007 r.) N. O. P. Spółka Akcyjna w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o przyjęcie zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej typu "BP" na terenie prywatnej nieruchomości w B. o nr [...] obręb [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt konstrukcyjno - budowlany. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] wniósł sprzeciw przyjęcia zgłoszenia zamiaru zainstalowania przedmiotowej tablicy informacyjnej. Organ wskazał, iż projektowany obiekt, tj. tablica o wymiarach 6 m x 3 m i wysokości od wierzchu stopy do spodu planszy 6 m, oparta na słupie zamontowanym w fundamencie w postaci studni o średnicy zewnętrznej 1,5 m i głębokości 1,5 m jest trwale związana z gruntem, wobec czego należy zakwalifikować go do budowli w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Taka zaś kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Na poparcie swojego twierdzenia organ przytoczył treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 1999 r. (II SA 1617/98, LEX nr 46756) oraz z dnia 28 czerwca 2006 r. (II OSK 931/05). Nie godząc się z tym stanowiskiem, inwestor – N. O. P. Spółka Akcyjna w W. odwołała się do Wojewody P.. Skarżąca powołując się na treść przepisów art. 3 pkt 3, art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, iż montaż przedmiotowej tablicy reklamowej objęty jest obowiązkiem zgłoszenia. Fakt zaś trwałego związania z gruntem nie stanowi przesłanki obligującej do uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto wskazała, iż organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy nie dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście tych przepisów oraz przepisy proceduralne, w szczególności dotyczące wymogów treści decyzji administracyjnej, a mianowicie: art. 6 - 9, art. 11 i art. 107 kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie. Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda P. nie podzielił jego zarzutów i decyzją z dnia [...] września 2007 r. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji podkreślono, iż ustawodawca tworząc pojęcie budowli – art. 3 pkt 3 ustawy, nie definiuje samego terminu, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jest to obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (definicja negatywna), wyliczając następnie obiekty budowlane, zakwalifikowane jako budowle. Z treści tego przepisu wynika, iż wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są w rozumieniu ustawy - budowlami. Takie zaś zaliczenie inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie w oparciu o ostateczną decyzję o pozwolenie na budowę, z zastrzeżeniem przypadków określonych w ustawie. Natomiast stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Instalacja to montaż elementów tworzących urządzenie służące reklamie. Instalowanie urządzenia reklamowego polega więc na zamontowaniu tych elementów w określonym miejscu np. na gruncie, dachu budynku. Takie roboty budowlane wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej - art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Powyższe oznacza, że w przypadku zakwalifikowania obiektu, jako tablicy lub urządzenia reklamowego, jego realizacja nie będzie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy). Tymczasem ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, tj. projektu konstrukcyjno - budowlanego wynika, iż zgłoszona organowi pierwszej instancji tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem. Planuje się bowiem wykonanie fundamentów, na których następnie zostanie zamontowany słup oraz tablica. Przedmiotowy zamiar inwestycyjny nie stanowi, więc z całą pewnością instalowania urządzenia reklamowego. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy uznano, iż jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, a więc w rozumieniu ustawy – budowla, pociągająca za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę - art. 28 ust. 1. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołania stwierdzono, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, Prezydent Miasta B. w wydanym rozstrzygnięciu przytoczył treść art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy oraz wykazał, dlaczego zgłoszone przez odwołującą roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Za niezasadne uznano również zarzuty, co do braku analizy dowodów w sprawie. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał bowiem, iż zgłoszona inwestycja stanowi budowlę, co wynika jednoznacznie z załączonej przez inwestora dokumentacji projektowej. Organ pierwszej instancji uzasadnił też, dlaczego projektowany obiekt jest "budowlą" w rozumieniu prawa budowlanego oraz dlaczego istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy nie potwierdza naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 - 9, art. 11 i art. 107 kpa. Od tej decyzji N. O. P. Spółka Akcyjna w W. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżąca podkreśliła, iż Wojewoda P. odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, jednakże swoją decyzję doręczył stronie, zamiast jej pełnomocnikowi na adres wskazany w aktach sprawy. Zdaniem skarżącej nieprawidłowe doręczenie decyzji organu II instancji jest wystarczającą przesłanką jej uchylenia. Podobnie - zgłoszenie zamiaru zainstalowania tablicy reklamowej dokonano w dniu [...] maja 2007 r., sprzeciw zaś wyrażono decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. doręczoną stronie w dniu [...] lipca 2007 r. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5 ustawy ewentualny sprzeciw musi zostać doręczony stronie, a jeżeli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to jej pełnomocnikowi w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi. Stosownie bowiem do art. 110 kpa organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie sprzeciw został zgłoszony po terminie oraz doręczony stronie a nie pełnomocnikowi. Nadto wniesiony sprzeciw jest bezprawny i merytorycznie niezasadny. W ocenie skarżącej twierdzenie, iż prace określone w zgłoszeniu podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa oraz orzecznictwem sądów administracyjnych stanowiącym, iż zasadą jest montaż reklam wolnostojących na terenie zabudowanym na podstawie zgłoszenia. Sporna reklama nie jest usytuowana na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece na zabytkami oraz nie jest usytuowana poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stąd montaż reklamy objęty jest obowiązkiem zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy, którego brzmienie zupełnie zostało pominięte przez organ I instancji. Nadto podobnie jak w postępowaniu administracyjnym podniesiono, iż decyzja została wydana na zasadzie dowolnego uznania organu, wbrew obowiązującym przepisom. Decyzja narusza przepisy kpa dotyczące wymogów postępowania dowodowego, jak też wymogów decyzji administracyjnej, w szczególności art. 6 – 9, art. 11 i art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. (II OSK 1509/06, Gazeta Prawna z dnia 24 lipca 2007 r.) wyjaśnił, iż ustawa prawo budowlane wskazuje na dwa rodzaje urządzeń reklamowych. O pierwszych z nich mowa jest w art. 3 pkt 3 ustawy i ich postawienie wymaga pozwolenia na budowę. Takiego pozwolenia nie wymaga natomiast montaż urządzeń reklamowych wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 6. Przy ocenie, z którym rodzajem urządzenia reklamowego mamy do czynienia, nie bez znaczenia jest ocena ich wielkości, konstrukcji czy też sposobu związania z gruntem. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno się brać pod uwagę również przepis art. 5 ustawy, w świetle którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. Przy rozstrzyganiu sprawy istotne są okoliczności wynikające z projektu budowlanego oraz technicznego urządzenia, a nie z opisu inwestora podanego we wniosku o pozwolenie na budowę. W konkluzji stwierdzono, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy nie można wykładać w oderwaniu od innych przepisów tejże ustawy i przepisów o warunkach techniczno - budowlanych, jak też w oderwaniu od zasad logiki. W kwestii doręczenia decyzji organu pierwszej instancji po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy, wskazano, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej zachował termin do wniesienia sprzeciwu zgodnie z powołanym przepisem. Zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2007 r. (s. 22), a sprzeciw wobec tego zgłoszenia wniesiono w dniu [...] czerwca 2007 r. (s. 27), czyli w ciągu 30 dni, co jest zgodne z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy. Takie stanowisko w kwestii obliczania terminu do wnoszenia sprzeciwu prezentuje również Główny Urząd Nadzoru Budowlanego - pismo z dnia [...] lipca 2007r., znak [...] (s. 35-36). Odnośnie zaś nieprawidłowego doręczenia rozstrzygnięć obu instancji wyjaśniono, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2007 r. została odebrana przez stronę pod adresem siedziby przedsiębiorcy (s. 27). Organ wysłał korespondencję na adres Spółki, w imieniu której występował jej pracownik składający zgłoszenie, upoważniony do tego rodzaju czynności. Jeżeli bowiem spółka jest reprezentowana przez osoby wskazane w Krajowym Rejestrze Sądowym, to możliwość występowania w określonych sprawach na zewnątrz przez inne osoby, tj. jej pracowników wynika z upoważnienienia do działania w określonych sprawach w imieniu i na rzecz tej spółki. Wobec powyższego decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona. Tym bardziej, iż strona nie była pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i skutecznie wniosła odwołanie. Odwołanie zaś od wyżej opisanej decyzji zostało wniesione przez innego pełnomocnika Spółki, będącego jej pracownikiem, ustanowionego w dniu [...] lutego 2007 r. W odwołaniu nie wskazano innego adresu pełnomocnika niż na pieczęci znajdującej się na nim, tj. ul. [...] w W. Stąd też decyzję organu II instancji doręczono pełnomocnikowi odwołującej się Spółki na podany adres tożsamy z adresem siedziby strony. Wbrew zarzutowi skargi decyzja Wojewody P. nie mogła być doręczona na adres wskazany przez poprzedniego pełnomocnika Spółki – K. S. - ul. [...], W., bowiem w trakcie postępowania odwoławczego strona przedłożyła pełnomocnictwo udzielone G. Ł. - z adresem do doręczeń tożsamym z adresem strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. Na wstępie rozważeń wskazać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem sporu są dwie kwestie, a mianowicie: interpretacja przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 w kontekście art. 3 pkt 3 oraz sposób obliczania terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Od sposobu odpowiedzi na wskazane wyżej pytania zależy rozstrzygnięcie sprawy. Odnośnie pierwszej kwestii Sąd wyraża stanowisko, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, w którym mowa jest o instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych nie ma zastosowania do urządzeń, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy, to jest nie odnosi się do wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, zaliczanych do budowli. Wspomniany przepis w zakresie, w którym zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia - ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolno stojących niezwiązanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). Poprawność takiego rozumowania potwierdzają wyroki NSA z dnia 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06 (niepubl.) oraz z dnia 10 listopada 2006 r., II OSK 1329/05 (niepubl.). W uzasadnieniu powołanych orzeczeń podkreśla się, iż na tle przepisów ustawy prawo budowlane można mówić, co najmniej o dwu rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29 – 31, na co wskazuje się w art. 28 ust. 1 ustawy. Do drugiej grupy, niewymagającej pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia, zalicza się tablice i urządzenia reklamowe na obiektach budowlanych, a więc te, które nie są wolno stojące i trwale związane z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2). Z kategorii tej jednak są wyłączone i wymagają pozwolenia na budowę, tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Nadto w każdym przypadku objętym obowiązkiem zgłoszenia, kiedy realizacja danej inwestycji może naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować skutki określone w art. 30 ust. 7 pkt 1 – 4, właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej może nałożyć na dokonującego zgłoszenia, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też w ocenie Sądu nie można zgodzić się z poglądem nieodróżniającym "wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych" (art. 3 pkt 3), od tych, które zostały wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6, jako zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagające jedynie zgłoszenia. Jeżeliby przyjąć taką wykładnię, to należałoby to odnieść podobnie, jak do wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, do wszystkich budowli wymienionych w art. 3 pkt 3. Tymczasem dla określenia realizacji obiektów tam wymienionych (bez wyjątku) używa się zwrotu budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6, a tylko w przypadkach ściśle określonych w art. 29 ust. 2 mowa jest o "instalowaniu". Nie można, więc z wyjątków czynić reguły i w związku z tym interpretować przepis rozszerzająco. Podobnie należy rozumieć przepis art. 28 ust. 1, w którym została wyrażona niewątpliwa zasada, wyjątki zaś od tej zasady zostały enumeratywnie, a zatem ściśle określone w art. 29 – 31 ustawy. Powyższe potwierdza także wyrok z dnia 3 lutego 2005 r., SA/Sz 1157/03, w którym stwierdzono, iż stanowisko, iż każde urządzenie reklamowe, bez względu na rodzaj konstrukcji nośnej oraz użytych materiałów, zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 może być realizowane na podstawie zgłoszenia, nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy prawo budowlane, nie uwzględnia, bowiem wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych wymienionych jako budowle w art. 3 pkt 3. Zwrócić również należy uwagę, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, iż dla określenia, czy wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymienione w art. 3 pkt 3, wymaga pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia to, czy urządzenie to ma fundament bądź, jak jest zagłębione w gruncie, istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom zewnętrznym, mogącym zniszczyć tak zamocowaną na nim konstrukcję (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/2005, Lex 266325). Mając na względzie powyższe uwagi uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż sporny obiekt jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Z opisu technicznego konstrukcji wynika, iż planowane jest wykonanie fundamentu, na którym następnie zostanie zainstalowany słup oraz tablica. Posadowienie przedmiotowego obiektu wymaga przygotowania określonego nośnika i wiąże się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego usytuowania grunt, poprzez jego wzmocnienie. Owe wzmocnienie musi stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą. Uznać zatem należy, iż posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej jej łatwe przesunięcie, przeniesienie na inne miejsce, zniszczenie, itp. W konsekwencji powyższego nie może ostać się główny zarzut skargi, iż przedmiotowy obiekt nie jest budowlą w postaci wolno stającego urządzenia reklamowego związanego trwale z gruntem. Zwarty układ konstrukcyjny, który tworzy fundament, słup oraz tablica, stanowią służące jednemu celowi techniczno – użytkowemu całość stabilnie zamocowaną na gruncie. Stanowisko, iż urządzenie reklamowe w postaci wolno stojącego nośnika reklam jest budowlą, jest podzielane przez orzecznictwo (tak: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2000 r., II SA/Po 1799/99, oraz z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/05). Co zaś się tyczy sposobu obliczania 30 dniowego terminu zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy, to organy również i w tym przypadku nie naruszyły prawa. Termin ten zgodnie z utrwalona już linią orzecznictwa sądowego należy bowiem liczyć do dnia wydania decyzji, a nie jej doręczenia. Kwestia ta została przesądzona w wyroku NSA z dnia 13 marca 2007 r. (II OSK 445/06), gdzie wyraźnie wskazano, iż ustawodawca nie uzależnia skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia (ogłoszenia), ale od jego zgłoszenia. Stąd zasadnym pozostaje twierdzenie, iż termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo (decyzja wnosząc sprzeciw) zostanie nadane w urzędzie pocztowym (por. Wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., II OSK 79/06, Lex 319177). . Z przyczyn zaś podniesionych w odpowiedzi na skargę Sąd nie podziela zarzutu skarżącej odnoszącego się do nieprawidłowego doręczenia decyzji. Argumentacja organu zawarta w tej mierze nie budzi zastrzeżeń i jako taka odpowiada prawu. W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji organy obu instancji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia zasad wyrażonych w art. 6 - 9 i 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Nadto zawiera oba podstawowe jego element, a mianowicie uzasadnienie prawne, które wskazuje przepisy mające zastosowaniowe w danej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.