II SAB/Bk 147/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Starosty Powiatu Augustowskiego w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Powiatu Augustowskiego do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku skarżącego S. T. z dnia 29 października 2025 roku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Starosty Powiatu Augustowskiego na rzecz skarżącego S.T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 29 października 2025 r. S. T. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Starosty Powiatu Augustowskiego (dalej: "Starosta", "organ"), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji dotyczących organizacji zatrudnienia oraz ewidencji czasu pracy osób, które w jakimkolwiek okresie w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego) i są lub były w tym czasie zatrudnione w Starostwie Powiatowym w Augustowie. Skarżący wskazał, że dane za 2025 r. należy udostępnić w zakresie obejmującym okres do dnia udzielenia odpowiedzi. Wniosek dotyczy wyłącznie osób zatrudnionych bezpośrednio przez Starostwo Powiatowe w Augustowie (tj. w strukturach urzędu, nie w jednostkach organizacyjnych podległych powiatowi). W szczególności skarżący zwrócił się o udostępnienie: 1. Wykazu wszystkich osób zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w Augustowie, które w jakimkolwiek okresie w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego) - wraz ze wskazaniem ich stanowiska, wydziału lub komórki organizacyjnej oraz wymiaru etatu. 2. Informacji, czy i w jaki sposób ewidencjonowane są nieobecności w pracy tych osób (radnych) związane z wykonywaniem obowiązków wynikających z pełnienia mandatu (np. udział w sesjach, komisjach lub innych obowiązkach samorządowych). Jeżeli ewidencja istnieje - proszę o krótkie wyjaśnienie przyjętego sposobu rejestracji (np. forma zapisu w systemie kadrowo-płacowym, kategorie nieobecności) oraz o wskazanie, kto prowadzi tę ewidencję. 3. Danych o wynagrodzeniach (brutto) wypłaconych dla każdej z tych osób z osobna (radnych) w 2024 r. oraz 2025 r. - z rozbiciem na poszczególne miesiące i wyszczególnieniem głównych składników (wynagrodzenie zasadnicze, dodatki funkcyjne, premie, nagrody, inne świadczenia związane ze stosunkiem pracy). 4. Informacji o udzielanych tym osobom (radnym) zwolnieniach od pracy w związku z pełnieniem mandatu radnego - w szczególności o łącznej liczbie godzin takich zwolnień dla każdej z tych osób z osobna w każdym miesiącu lat 2024-2025 oraz o tym, czy za te okresy zachowywano prawo do wynagrodzenia. Skarżący zwrócił się o przedstawienie danych w formie zagregowanej (liczba godzin w miesiącu na osobę), bez ujawniania informacji umożliwiających identyfikację konkretnych dni czy szczegółów prywatnych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że radni są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a informacje dotyczące sposobu wykonywania ich obowiązków publicznych, w tym zatrudnienia w jednostkach sektora finansów publicznych, podlegają udostępnieniu. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z 6 listopada 2025 r. wskazał, że nie udostępni żądanych danych, gdyż nie posiada informacji w dokumentach lub systemie kadrowym w zakresie żądanym we wniosku albowiem nie prowadzi ewidencji osób, które w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego) tym samym odpowiedź na dalsze pytania uszczegóławiające odnoszące się do tego zestawienia (i tych osób) była bezprzedmiotowa. W piśmie z 7 listopada 2025 r. skarżący wskazał, że nie pyta czy starostwo prowadzi specjalny rejestr radnych, tylko o to, czy w urzędzie pracują osoby, które pełnią mandat radnego i jak w takich przypadkach wygląda ich zatrudnienie i czy korzystają ze zwolnień od pracy na posiedzenia, ile to godzin miesięcznie i czy zachowują wtedy wynagrodzenie. Te dane są częścią normalnej dokumentacji kadrowej, nie trzeba żadnego oddzielnego rejestru, żeby je mieć. W dodatku pracodawca z mocy prawa wie, jeśli jego pracownik pełni funkcję radnego, bo musi udzielać mu zwolnień od pracy na posiedzenia. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ pismem z 21 listopada 2025 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w piśmie z 6 listopada 2025 r. i ponownie wskazał, że nie prowadzi takiej ewidencji. Organ wskazał, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów. Ponadto zwrócił uwagę na konieczność istnienia informacji w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji. Zdaniem organu wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej. Niezależnie od powyższego organ wyjaśnił, że przestrzega z urzędu swoich obowiązków jako pracodawca jednostki, którą jest Starostwo Powiatowe w Augustowie i jeżeli jakikolwiek jej pracownik pełni funkcję radnego/radnej i jest nieobecny w pracy z racji sprawowanego mandatu to nieobecność tę obowiązany jest usprawiedliwić i odpracować lub (jeśli nie odpracowuje) nie otrzymuje za czas nieobecności wynagrodzenia, chyba że korzysta w tym dniu np. z urlopu wypoczynkowego. W dniu 21 listopada 2025 r. skarżący wniósł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę na bezczynność Starosty Powiatu Augustowskiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej będącej przedmiotem jego wniosku z dnia 29 października 2025 r., niezałatwionego także po wezwaniu do wykonania obowiązku z dnia 7 listopada 2025 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 29 października 2025 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że żądane przez niego informacje wynikają z dokumentacji kadrowo-płacowej i stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie udzielił informacji ani nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej, a udzielił odpowiedzi nieodnoszących się do treści wniosku. Skarżący podkreślił, że WSA i NSA wielokrotnie wskazywały, że odpowiedź pozorna stanowi bezczynność. Zdaniem skarżącego organ błędnie zinterpretował wniosek - w piśmie z 6 listopada 2025 r. wskazał, że "nie prowadzi ewidencji osób będących radnymi". Skarżący zaznaczył, że jego wniosek nie dotyczył prowadzenia ewidencji radnych, lecz danych wynikających z dokumentacji kadrowej i płacowej, którą organ musi prowadzić niezależnie od prowadzenia jakiegokolwiek "rejestru". Ponadto zdaniem skarżącego organ przedstawił sprzeczne informacje o obowiązkach pracownika-radnego. Jeżeli bowiem nieobecność musi być usprawiedliwiona i wpływa na wypłatę wynagrodzenia, to oznacza to, że organ: (-) ewidencjonuje tę nieobecność, (-) posiada stosowne usprawiedliwienia, (-) przetwarza dane w systemie kadrowo-płacowym, (-) a więc dysponuje informacją będącą przedmiotem wniosku. Konkludując skarżący podkreślił, że organ nie wykazał istnienia jakiejkolwiek przesłanki ograniczającej dostęp do informacji, a dane dotyczące: (-) ewidencji czasu pracy, (-) udzielonych zwolnień, (-) wynagrodzeń wypłaconych osobom pełniącym funkcje publiczne, są informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wielokrotnie podnoszono, że za informację publiczną należy uznać informacje wytworzone przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, komunalnym bądź mieniem Skarbu Państwa, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Z powyższego wynika to, że udostępnieniu podlega informacja posiadana przez organ, a więc istniejąca. Organ podkreśla to, co przedstawił skarżącemu w piśmie z dnia 6 listopada 2025 r., iż nie posiada informacji (zestawienia, pisma, informacji w systemie kadrowym) a więc jakiegokolwiek materialnego nośnika na którym widnieje informacja lub wykaz osób, które w 2024 lub 2025 r. pełniły funkcję radnego (wojewódzkiego, powiatowego, gminnego), a więc takiej informacji udzielić nie może. Organ wskazał, że zgodnie z kodeksem pracy pracodawca może gromadzić w aktach tylko te informacje, które wynikają z prawa pracy oraz aktów wykonawczych regulujących zawartość akt osobowych pracownika. Organ nie posiada danych żądanych przez skarżącego w postaci zmaterializowanej. Rozpatrzenie wniosku po myśli skarżącego musiałoby prowadzić do poszukiwania i następnie wytworzenia takiej informacji przez organ, a to w szczególności poprzez zwrócenie się do wszystkich pracowników z żądaniem udzieleni informacji czy pełnią lub pełnili w 2024 lub 2025 roku funkcję radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego), w tym do pracowników, którzy już nie są zatrudnieni w Starostwie Powiatowym w Augustowie (a byli zatrudnieni w 2024 roku). Pracodawca nie ma podstawy prawnej do formułowania takiego żądania, w tym wobec pracowników, którzy na dzień rozpatrywania wniosku nie pracują już w Starostwie Powiatowym w Augustowie. Poza tym gdyby nie wszyscy złożyli takie oświadczenia nie byłoby pewności, że udzielona informacja jest kompletna a więc zgodna z prawdą. Gdyby zaś informację wytworzyć na podstawie wiedzy faktycznej organu (a nie istniejącej w postaci zmaterializowanej) to ryzyko udzielenia informacji niekompletnej także byłoby wysokie albowiem sporządzenie informacji na podstawie wiedzy (lub pamięci) organu o faktach nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji według jakiegokolwiek obiektywnego kryterium. W dalszej kolejności organ wskazał, że będący adresatem żądania pełni funkcję Starosty Powiatu Augustowskiego od dnia 6 maja 2024 r. a więc tym bardziej nie może posiadać wiedzy o żądanych danych za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. – 5 maja 2024 r. Organ podkreślił jednak, że czyniąc zadość żądaniu w ogólności wskazał w ostatnim akapicie pisma z dnia 21 listopada 2025 r., że przestrzega z urzędu swoich obowiązków jako pracodawca jednostki, którą jest Starostwo Powiatowe w Augustowie i jeżeli jakikolwiek jej pracownik pełni funkcję radnego/radnej i jest nieobecny w pracy z racji sprawowanego mandatu to nieobecność tę obowiązany jest usprawiedliwić i odpracować lub (jeśli nie odpracowuje) nie otrzymuje za czas nieobecności wynagrodzenia, chyba że korzysta w tym dniu np. z urlopu wypoczynkowego. Wskazano więc, że każdy pracownik (a więc także ten, który pełni funkcję radnego jakiegokolwiek szczebla) jeśli jest w pracy nieobecny i nie jest to urlop wypoczynkowy albo inna płatna nieobecność to nie otrzymuje wynagrodzenia za ten czas. Wskazano też, że nie stwierdzono żadnego przypadku wypłaty wynagrodzenia pracownikowi pomimo braku świadczenia pracy lub absencji nieusprawiedliwionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., sąd: (-) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (-) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (-) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd jednocześnie orzeka, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a., w przypadkach określonych w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu albo nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może również – z urzędu albo na wniosek strony – wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. bądź przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty wskazanej w tym przepisie. Zasady oraz tryb dostępu do informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta określa zarówno zakres prawa do informacji publicznej, jak i tryb jej udostępniania. Krąg podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek ten spoczywa na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, w szczególności na organach władzy publicznej, organach samorządów gospodarczych i zawodowych, podmiotach reprezentujących Skarb Państwa, państwowe osoby prawne oraz osoby prawne samorządu terytorialnego, a także innych podmiotach wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym. Pojęcie informacji publicznej ma charakter szeroki i obejmuje wszelkie informacje o sprawach publicznych, także wówczas, gdy nie zostały one wytworzone przez podmiot publiczny, lecz odnoszą się do jego działalności. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w sposób otwarty – poprzez użycie zwrotu "w szczególności" – wskazuje przykładowe kategorie informacji podlegających udostępnieniu. W doktrynie oraz orzecznictwie, w nawiązaniu do konstytucyjnego prawa do informacji (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), przyjmuje się szeroką wykładnię pojęcia "informacja publiczna". Obejmuje ono zarówno informacje wytworzone przez organy władzy publicznej i osoby pełniące funkcje publiczne, jak również informacje odnoszące się do tych podmiotów, niezależnie od tego, kto jest ich autorem. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona przez podmioty wykonujące władzę publiczną lub odnosząca się do wykonywania przez nie zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej możliwe są – w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych – następujące sposoby jego rozpatrzenia: (-) udostępnienie żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej, jeżeli podmiot jest jej dysponentem i nie zachodzą ustawowe przesłanki odmowy; (-) poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, że podmiot nie jest jej dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) bądź że zastosowanie znajduje odmienny tryb udostępnienia (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (-) wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania – stosownie do art. 16 u.d.i.p.; (-) odmowa udostępnienia informacji przetworzonej w razie niespełnienia przez wnioskodawcę przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Rozpoznając skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, sąd bada, czy zachowanie adresata wniosku odpowiada jednej z prawem przewidzianych form jego załatwienia. Podkreślenia też wymaga, że – co do zasady – podmiot zobowiązany powinien udostępnić informację publiczną bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli udostępnienie informacji w tym terminie nie jest możliwe, podmiot obowiązany – zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. – powiadamia wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz wskazuje nowy termin udostępnienia informacji, nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 7187/21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna. W przedmiotowej sprawie skarżący zażądał od Starosty Powiatu Augustowskiego udzielenia informacji w trybie u.d.i.p., dotyczących organizacji zatrudnienia oraz ewidencji czasu pracy osób, które w jakimkolwiek okresie w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego) i są lub były w tym czasie zatrudnione w Starostwie Powiatowym w Augustowie. W szczególności skarżący zwrócił się o udostępnienie: (-) wykazu wszystkich osób zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w Augustowie, które w jakimkolwiek okresie w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego) - wraz ze wskazaniem ich stanowiska, wydziału lub komórki organizacyjnej oraz wymiaru etatu, (-) informacji, czy i w jaki sposób ewidencjonowane są nieobecności w pracy tych osób (radnych) związane z wykonywaniem obowiązków wynikających z pełnienia mandatu (np. udział w sesjach, komisjach lub innych obowiązkach samorządowych). Jeżeli ewidencja istnieje - proszę o krótkie wyjaśnienie przyjętego sposobu rejestracji (np. forma zapisu w systemie kadrowo-płacowym, kategorie nieobecności) oraz o wskazanie, kto prowadzi tę ewidencję, (-) danych o wynagrodzeniach (brutto) wypłaconych dla każdej z tych osób z osobna (radnych) w 2024 r. oraz 2025 r. - z rozbiciem na poszczególne miesiące i wyszczególnieniem głównych składników (wynagrodzenie zasadnicze, dodatki funkcyjne, premie, nagrody, inne świadczenia związane ze stosunkiem pracy), (-) informacji o udzielanych tym osobom (radnym) zwolnieniach od pracy w związku z pełnieniem mandatu radnego - w szczególności o łącznej liczbie godzin takich zwolnień dla każdej z tych osób z osobna w każdym miesiącu lat 2024-2025 oraz o tym, czy za te okresy zachowywano prawo do wynagrodzenia. We wszczętym na skutek powyższego wniosku postępowaniu niesporne jest, że Starosta Powiatu Augustowskiego jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (pkt 1). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że nie było kwestionowane przez strony, że objęta wnioskiem skarżącego z dnia 29 października 2025 r. informacja stanowi informację publiczną. Radni są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a informacje dotyczące sposobu wykonywania ich obowiązków publicznych, w tym zatrudnienia w jednostkach sektora finansów publicznych, podlegają udostępnieniu. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 2015/22, w orzecznictwie uznaje się, że informacje dotyczące zatrudnienia radnych, a także członków ich rodzin stanowią informację publiczną, jeżeli dotyczą zatrudnienia np. w spółce komunalnej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 89/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 125/22; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 178/20; wyrok NSA z dnia 14 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4205/18). Organ wskazał jednak, że nie udostępni żądanych danych, gdyż nie posiada informacji w dokumentach lub systemie kadrowym w zakresie żądanym we wniosku albowiem nie prowadzi ewidencji osób, które w latach 2024 lub 2025 pełniły mandat radnego (wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego). Zatem zdaniem organu odpowiedź na dalsze pytania uszczegóławiające odnoszące się do tego zestawienia (i tych osób) była bezprzedmiotowa. Organ nie posiada danych żądanych przez skarżącego w postaci zmaterializowanej, a rozpatrzenie wniosku po myśli skarżącego musiałoby prowadzić do poszukiwania i następnie wytworzenia takiej informacji przez organ. Organ wskazał skarżącemu, że nie prowadzi ewidencji, w której wykazane byłyby żądane przez niego dane. Skarżący natomiast zakwestionował stanowisko organu i wskazał, że żądane przez niego informacje wynikają z dokumentacji kadrowo-płacowej i stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Dokonując oceny powyższych stanowisk, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że nie ma uzasadnionych podstaw prawnych twierdzenie organu, że nie prowadzi ewidencji danych wnioskowanych przez skarżącego, a zatem nie może ich udostępnić, co czyni wniosek skarżącego bezprzedmiotowym. Punktem wyjścia do oceny tych stanowisk jest to, że kwestia zatrudnienia radnych w jednostce samorządu terytorialnego stanowi informację publiczną. Informacja ta pozwala bowiem określić, czy organ zatrudniając dane osoby działa racjonalnie kierując się rzeczywistymi potrzebami jednostki czy też jego decyzja była podyktowana innymi, np. motywami politycznymi. Również kwestia wynagrodzenia za wykonaną pracę pozwala ocenić na ile płaca była adekwatna do wykonanych zadań oraz czy wynagrodzenie odpowiadało zwykłym cenom na rynku, czy też podmiot przepłacił, a więc gospodarował majątkiem publicznym w sposób nieracjonalny. Ocena w tym zakresie jest zatem zgodna z ratio legis ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro więc zatrudnienie i wynagrodzenie radnego zatrudnionego w Starostwie w Augustowie stanowi informację publiczną, to Starosta nie może uchylić się od udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. Sąd zgadza się z oceną skarżącego, że dane, o których udostępnienie skarżący wnioskuje, powinny wynikać z dokumentacji kadrowej i płacowej organu. Starosta nie może nie wiedzieć, kto jest radnym na terenie Starostwa, skoro informacje o tym są powszechnie dostępne. Znając zaś dane personalne radnych (oraz byłych radnych), którzy są lub byli zatrudnieni w Starostwie, Starosta jako pracodawca ma pełny dostęp do żądanych przez skarżącego informacji o tych osobach, jako o pracownikach zatrudnionych w Starostwie. Zdaniem więc Sądu w okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że w sytuacji złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ miał obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany, czego jednak nie uczynił. Organ - mimo że nie kwestionował uznania wnioskowanej informacji za informację publiczną - nie zastosował żadnego ze wskazanych sposobów działania przewidzianych w ustawie, ograniczając się wyłącznie do ogólnego wskazania w piśmie skierowanym do strony skarżącej, że nie posiada danych żądanych przez skarżącego w postaci zmaterializowanej, gdyż nie prowadzi takiej ewidencji. Wbrew bowiem stanowisku Starosty, posiada on pełną wiedzę o pracownikach zatrudnionych w Starostwie w zakresie ich zatrudnienia i wynagradzania (a tego dotyczą żądana informacja), w tym także o tych pracownikach, którzy są radnymi. W tym miejscu podkreślenia także wymaga, że w ostatnim akapicie pisma z dnia 21 listopada 2025 r. (na co powołuje się organ w odpowiedzi na skargę), nie uczynił on zadość żądaniu z wniosku skarżącego i nie udzielił żądanej informacji. Pytania z wniosku skarżącego z dnia 29 października 2025 r. są tak skonstruowane, że wymagają zupełnie innych odpowiedzi, niż te udzielone w piśmie z dnia 21 listopada 2025 r. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Stwierdzając z kolei, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, Sąd przyjął, że niniejsza bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób bowiem dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego. Organ zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 października 2025 r. szybko (w ciągu 8 dni), tj. pismem z 6 listopada 2025 r., w których to piśmie wyjaśnił – aczkolwiek błędnie, przyczyny braku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Błędność stanowiska organu w tym zakresie nie wynikała jednak, zdaniem Sądu, z woli niezastosowania obowiązujących przepisów prawa, czy zamierzonego ignorowana wniosku skarżącego, lecz raczej z błędnej oceny prawnej wniosku. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.