II SAB/Bk 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie działania organu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 11 marca 2010 r. S. D. złożył skargę na bezczynność Starosty M., załączając uchwałę nr [...] Rady Powiatu w M. z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie skargi S. D. na działanie Starosty M., jako organu sprawującego nadzór nad Gminną Spółką Wodną "J." w K. W odpowiedzi na powyższą skargę Starosta M. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem trybu, ewentualnie o jej oddalenie, argumentując, iż Starosta jako organ nadzorujący działalność Gminnej Spółki Wodnej "J." nie stwierdził niezgodnego z prawem działania tego podmiotu. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy ustawy Prawo wodne nie zawierają podstawy prawnej dla żądania wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. może dotyczyć bezczynności organu. Skarga na bezczynność może być z kolei wniesiona w związku z nie wydaniem przez organ w określonym przepisami - terminie: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tak, więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona na bezczynność Starosty M. jako organu sprawującego nadzór nad działalnością Gminnej Spółki Wodnej "J." w K. W ocenie Sądu, tak określony przedmiot bezczynności pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Pismo skarżącego zatytułowane "Skarga na bezczynność Starosty Powiatowego w M. " z dnia [...] marca 2010 r. stanowi, bowiem, jak słusznie wskazał Starosta M., skargę na uchwałę Rady Powiatu w M. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Zaskarżona uchwała, jak wynika z akt sprawy, została bowiem podjęta wskutek indywidualnej skargi S. D. na działalność Starosty M. w zakresie nadzoru nad działalnością Gminnej Spółki Wodnej "J." w K., tj. skargi z art. 229 pkt 4 kpa. Nie ulega, zatem wątpliwości, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z uchwałą podjętą w wyniku rozpoznania skargi petenta na działalność organu administracji publicznej, w trybie działu VIII kpa "Skargi i wnioski". Ugruntowana jest już linia orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Również nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII Kpa (vide: postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002r., II SA/Wr 3121/01, nie publ., postanowienie WSA w Warszawie z dni 24 listopada 2006r., III SA/Wa 948/06, Lex nr 295005). W postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2001r., w sprawie I SA 2668/00, (Lex nr 54426) skład orzekający NSA stwierdził, iż: "rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 Kpa nie następuje w formach wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA, co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 Kpa, nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby". Postanowienie powyższe, aczkolwiek zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), to zachowuje aktualność także w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Potwierdził to już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 10 maja 2005r., w sprawie II SA/Bk 276/05, LEX nr 164124). Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (podobnie: WSA w Gorzowie Wielkopolskim w postanowieniu z dnia 16 lipca 2008r., II SA/Go 398/08, Lex nr 463959, oraz WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 28 lipca 2008r., IV SA/Gl 534/08). Jeżeli zatem w sprawach zainicjowanych skargą powszechną nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to w konsekwencji nie przysługuje również skarga na bezczynność. Działania podejmowane przez organy na podstawie przepisów przedmiotowego działu nie przybierają, bowiem formy władczej, zaskarżalnej do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r., I OSK 395/06, Lex nr 362475 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 r., I SAB/Wa 42/07, Lex nr 437949). W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że skarga S. D. z dnia [...] marca 2010 r. była niedopuszczalna i z tego powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.