II SAB/Bk 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy P. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 9 stycznia 2025 r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie punktu 4 i stwierdza, że w tym zakresie organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zasądza od Wójta Gminy P. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2025 r. A. L. (dalej również jako "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy P. o udzielenie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Z jakich powodów i w czyim interesie Wójt Gminy P. J. W. podjął decyzję w sprawie przekształcenia i zmiany przeznaczenia działki o numerze geodezyjnym [...] położonej na terenie wsi G. i doprowadził do podzielenia jej na dwie części z przeznaczeniem jednej z nich o aktualnym numerze [...] o powierzchni 0,03 ha, po przekształceniu do sprzedaży, co potwierdza Zarządzeniem 38/25 z dnia 07 stycznia 2025 r w sprawie powołania Komisji Przetargowej do przygotowania i przeprowadzenia przetargów na zbycie nieruchomości gminnych? 2. Czy działania wymienione w pkt. 1 stoją w sprzeczności z interesem publicznym mieszkańców wsi K. i G.? W jaki sposób rzutują na podjęcie uchwały Nr 112/XX/12 Rady Gminy w P. z dnia 17 grudnia 2012r w sprawie zgody na nabycie przez Gminę P. nieruchomości gruntowej o numerze geodezyjnym [...] i zrealizowanie postanowień tej uchwały poprzez zakup tej działki w całości z przeznaczeniem na drogę wewnętrzną przez poprzedniego Wójta Gminy P. K. R., na wniosek mieszkańców wsi K. i G., dla potrzeb dostępu w postaci dojścia i dojazdu mieszkańców wsi K. i G. jak też wszystkich mieszkańców Gminy P. do strefy brzegowej rzeki B.? 3. W kwestii ustalenia własności do zarządzania drogą biegnącą od mostu w G. w kierunku miejscowości B. do granic Gminy P. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu: województwa, powiatu łub gminy. Czym różni się droga krajowa od gminnej? Czym różni się droga wojewódzka od gminnej? Jakie możliwości finansowania budowy, przebudowy i utrzymania bieżącego tych dróg mają wymienione szczeble i z jakich powodów Gmina P. ma praktycznie najmniejsze możliwości z wyżej wymienionych potencjalnych zarządców? Z jakiego powodu Wójt Gminy P. publicznie na sesji Rady Gminy neguje pomysły Radnych Województwa Podlaskiego w kwestii ustanowienia zarządu nad tą drogą przez Skarb Państwa lub Samorząd Województwa Podlaskiego? 4. Jakie działania w ciągu ostatnich lat podjął Wójt Gminy P. w kwestii bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców, poprzez przywrócenie Punktu Aptecznego na terenie Gminy P. i powrotu Specjalisty w dziedzinie Stomatologii? 5. W związku z zakończeniem remontu i odebraniem budynku Ośrodka Zdrowia w P., proszę o informację w jakim terminie nastąpi powrót Praktyki Lekarskiej do pracy w w/w budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, która od ponad 20 lat służy mieszkańcom Gminy P.? Skarżący wniósł o przesłanie odpowiedzi na wniosek na podany w nim adres poczty elektronicznej. Wójt Gminy P. pismem z dnia 21 stycznia 2025 r. poinformował skarżącego, że żądane we wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia 25 stycznia 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w nieudzieleniu informacji publicznej. Zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167, dalej jako: MPPOIP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Autor skargi wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej/osób pełniących funkcje publiczne/działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego/innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się częściowo zasadna, tj. w zakresie pytania 4. W odniesieniu do niego zbyt pochopnie przyjęto, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Sprawa dotyczy bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej. Art. 61 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.; dalej u.d.i.p.) w art. 4 określa podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosownego aktu lub podjęcia określonej czynności. W judykaturze ugruntowało się stanowisko, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Jak wynika z powyższego wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono, dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Przyjęcie, że określona informacja stanowi informację publiczną stawia podmiot zobowiązany przed kolejnymi pytaniami: 1. Czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji, 2) Czy jest w posiadaniu informacji prostej czy też wymaga ona wytworzenia na podstawie posiadanych danych (informacja przetworzona). Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). W przypadku badania, czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kwalifikacji podmiotowej Sąd stwierdza, że Wójt Gminy P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) – co zresztą w sprawie nie było sporne. Stwierdzić należy, że w terminie ustawowym organ załatwił wniosek skarżącego z 8 stycznia 2025 r. r. bowiem w dniu 21 stycznia 2025 r. (a więc zachowując termin 14-dniowy) udzielił odpowiedzi w ten sposób, że poinformował wnioskodawcę, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną i wyjaśnił (choć dość pobieżnie) powody takiej kwalifikacji. W dalszych rozważaniach Sąd oceni, czy takie załatwienie sprawy chroni organ przed zarzutem bezczynności. Zgodne z legalną definicją "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), należy przez nią rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. W orzecznictwie tym wskazano m.in., że wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 557/21, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 52/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 126/17). Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (por. np. wyroki WSA w Warszawie z 3 listopada 2020 r., II SAB/Wa 266/20; WSA w Bydgoszczy z 10 grudnia 2014 r., II SAB/Bd 70/14). Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Lex 2016, Komentarz do art. 6; wyroki WSA w Gdańsku z 5 października 2023 r., II SAB/Gd 172/23 i z 16 listopada 2023 r., III SAB/Gd 183/23). Ponadto przyjmuje się, że instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organu. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne. Sąd stwierdza poprawność dokonanej przez Wójta Gminy P. kwalifikacji wnioskowanej informacji wskazanej w punktach 1-3 i 5 wniosku jako niemającej charakteru informacji publicznej. W tym zakresie organ był uprawniony do załatwienia wniosku właśnie w formie pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pytanie nr 1 dotyczyło powodów i motywacji działania Wójta w opisanym tam temacie. Odpowiedź na tak zadane pytanie pozostaje poza zakresem faktów; żądanie takie jako dotyczące informacji w żaden sposób nieuzewnętrznionej, które miały miejsce w przeszłości, nie stanowi informacji publicznej. Pytanie nr 2 z kolei nakierowane jest na uzyskanie oceny, opinii na temat zgodności podjętych działań z interesem pewnej grupy społecznej. Ta kategoria również nie mieści się w kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pytanie nr 3 dotyczące zarządu drogą, w tym różnice pomiędzy kategoriami dróg jest pytaniem o prawo i jako takie nie mieści się w kategorii informacji publicznej. Nie jest też pytaniem o informację publiczną pytanie o powody negowania przez Wójta pomysłów radnych. Debata podejmowana na sesji rady gminy i motywy wyrażanych podczas niej poglądów czy stanowisk pozostają poza tą kategorią. Pytanie nr 5 dotyczące terminu, w jakim nastąpi powrót Praktyki Lekarskiej do pracy nie mieści się w kategorii informacji publicznej z tego powodu, że dotyczy działań przyszłych i niepewnych. Nie można żądać udostępnienia informacji publicznej, która nie istnieje w momencie złożenia wniosku, czyli informacji przyszłej. Informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 maja 2024 r., IV SAB/Wr 548/23). Za błędne uznaje natomiast Sąd stanowisko Wójta Gminy P., który stwierdził, że nie dotyczy informacji publicznej pytanie o podjęte działania w kwestii bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców (przywrócenie Punktu Aptecznego na terenie Gminy P.i powrotu Specjalisty w dziedzinie Stomatologii?). Otóż jednostkom samorządu terytorialnego zostały powierzone zadania w zakresie zdrowia publicznego. Jednym z zadań własnych gminy są sprawy z zakresu ochrony zdrowia (art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Do zadań własnych gminy w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej należy w szczególności: opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów zdrowotnych wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy; przekazywanie powiatowi informacji o realizowanych programach zdrowotnych; inicjowanie i udział w wytyczaniu kierunków przedsięwzięć lokalnych, zmierzających do zaznajamiania mieszkańców z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia oraz ich skutkami; podejmowanie innych działań, wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy. Zatem pytanie o konkretne działania w zakresie bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców mieszczą się w kategorii działań, które podlegają obowiązkowi informowania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest to klasyczna informacja o działalności władzy publicznej. Uznając zatem, że stanowi informację publiczną informacja dotycząca podejmowanych działań w zakresie bezpieczeństwa zdrowotnego mieszkańców sąd zobowiązał Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku w zakresie pytania 4 w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Rozpoznane wniosku w trybie tej ustawy oznacza m.in. zachowanie przewidzianych w niej terminów rozpoznania wniosku. Po wyroku sądu termin ten będzie biegł od dnia jego uprawomocnienia się. Sąd stwierdził jednocześnie, że w opisanym zakresie organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Oceniając stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt 1 wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego. W rozpoznawanej sprawie sąd nie dopatrzył się takiej postawy po stronie organu. Wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pozostałym zakresie skargę należało oddalić (pkt 2 wyroku). Konsekwencją częściowego uwzględnienia skargi było – stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które złożył się jedynie wpis od skargi (100 złotych). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.