II SO/Bk 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy z wniosku K. B. o wymierzenie grzywny Staroście Powiatu B. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi w terminie p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Staroście Powiatu B. grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych z tytułu nieterminowego przekazania skargi; 2. zasądzić od Starosty Powiatu B. na rzecz skarżącego K. B. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , Skarżący – K. B. w dniu 29 listopada 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skierował do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie organowi – Staroście Powiatu B. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 30 września 2016 r. (data wpływu do organu 3 października 2016 r.) na bezczynność w przedmiocie przekazania odwołania. Organ w odpowiedzi na wniosek podał, że przedmiotowa skarga został przekazana do sądu w dniu 1 grudnia 2016 r. Podano, że to na skutek ilości pism składanych przez skarżącego w ostatnich latach, w związku ze skomplikowaniem sprawy oraz ilością wątków i zagadnień związanych ze stawami rybnymi "[...]", których dotyczy postępowanie, skarga omyłkowo została potraktowana jako zażalenie na bezczynność organu i przesłano ją do organu odwoławczego. Skargę przekazano do sądu po złożeniu przez skarżącego pisma w dniu 29 listopada 2016 r. dotyczącego między innymi niezwłocznego przekazania skargi. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego poparł wniosek i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz symbolicznej grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, że w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tej grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu. Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był do zachowania 30 – dniowego terminu. W ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 3 października 2016 r., przekazana została sądowi w dniu 1 grudnia 2016 r., czyli skarga została przekazana do sądu z miesięcznym uchybieniem terminu. Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a.. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Sąd w sprawie niniejszej dopatrzył się okoliczności łagodzących. Zdaniem Sądu taką okolicznością łagodzącą jest ilość pism składanych przez skarżącego oraz ich skomplikowany charakter ze względu na ilość wątków i zagadnień. Powyższe usprawiedliwia pomyłkę organu, który skargę do sądu administracyjnego potraktował jako zażalenie na bezczynność. Nadmienić przy tym należy, że organ bezpośrednio po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia 29 listopada 2016 r. przekazał skargę do sądu. Także sam pełnomocnik skarżącego wnosił o wymierzenie symbolicznej grzywny. Mając powyższe na uwadze, sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., wymierzając symboliczną grzywnę w wysokości 100 zł. O kosztach postępowania sądowego, w tym kosztach zastępstwa procesowego, rozstrzygnięto stosownie do art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (100 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).