I SA/Bd 1176/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 05 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w administracji w całości w sprawie ze skargi D. W. Polska Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2011r. postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji 2. oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w administracji w całości Pismem procesowym z dnia 04 grudnia 2014r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 30 września 2014r. odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2011r. oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w administracji w całości. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powyższe postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). I. Przystępując do rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania. Należy się zgodzić z poglądem zaprezentowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, opubl. w Lex pod nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 lutego 2008 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I FSK 431/07 (opubl. w Lex pod nr 471074), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Ponadto wypada zauważyć, iż decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, opubl. w Lex pod nr 493905). W omawianej sprawie skarżąca Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości. W świetle przedstawionych powyżej uwag należy uznać, że zaskarżona decyzja nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Reasumując powtórzyć należy, że brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji przesądza o niemożliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie jej wykonania. II. Przechodząc do rozpoznania drugiego wniosku zawartego w piśmie procesowym strony z dnia 04 grudnia 2014r., tj. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w administracji w całości stwierdzić należy, że sąd administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", ponieważ sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 909/14). Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 6 u.p.e.a. Wniosek w rozumieniu tego przepisu podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przez p.p.s.a. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Wskazany pogląd, który Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z dnia 27 lipca 2010r., sygn. akt II GZ 178/10; z dnia 8 listopada 2011r., sygn. akt II OZ 1065/11; z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt II GZ 593/11; jak również postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II GZ 720/13 - wszystkie dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.