I SA/Bd 195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Oddala skargę I SA/Bd 195/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy G. określił T.S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...]) i powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] m2), wynikające ze złożonych deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 oraz wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ([...] zł.), ustaloną w oparciu o pierwotną deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2007, która to wartość w ocenie organu była prawidłowa. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie art.122, art.180, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; aktualna publikacja: Dz.U. z 2012 r. poz. 749) dalej: O.p., gdyż nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że T S.A. jest właścicielem przedmiotów opodatkowania przyjętych do podstawy opodatkowania. Ponadto, w ocenie strony, naruszone zostały przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 184 ze zm.; aktualna publikacja – Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) dalej: u.p.o.l., tj.: - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią budowli, - art. 4 ust. 1 pkt 3, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. Zdaniem Spółki, linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanymi zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Tym samym linie te nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l., a zatem nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że w dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) dalej u.p.b., wprowadzająca definicję obiektu liniowego, która wprost wyłączyła z definicji budowli kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, zmieniając tym samym ich kwalifikację prawną. Jednak w stanie prawnym przed 17 lipca 2010 r., zdaniem Kolegium, budowlą są zarówno kanalizacja kablowa jak i ułożone w niej kable telekomunikacyjne, które jako całość techniczno-użytkowa, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ zauważył, że stanowisko w tej kwestii odpowiada poglądom wyrażanym w orzecznictwie. Podkreślił, że rozstrzygnięcie kwestii, czy linie telekomunikacyjne należą do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości winno być oparte o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 3 i pkt 9 u.p.b. Kolegium wskazało, że o tym, iż powołane przepisy są wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, stwierdzając, że nie ma podstaw ani takiej potrzeby, aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy. Powołane wyżej przepisy upoważniają do rozumienia budowli w "szerszym znaczeniu" obejmującym nie tylko budowlę jako jeden z rodzajów obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego, ale i instalacje umożliwiające jej użytkowanie. W ocenie organu, skoro w przedmiotowej sprawie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega kanalizacja techniczna, to również opodatkowaniu podlegają umieszczone w niej kable, które razem z kanalizacją techniczną stanowią określoną całość techniczno-użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Za niezasadne Kolegium oceniło również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p. Organ podniósł, że pomimo wezwań, Spółka nie przedstawiła dokumentu będącego w jej posiadaniu, tj. wypisu z ewidencji środków trwałych w zakresie budowli w celu ustalenia ich wartości na dzień 1 stycznia 2008r. czyniąc jednocześnie zarzut z określenia wartości budowli w oparciu o deklarację z roku ubiegłego. W oparciu o przedłożony wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki na nośniku danych w postaci płyty CD wbrew zapewnieniom podatnika, nie udało się wygenerować danych dotyczących wartości budowli na terenie gminyG. W ocenie Kolegium, skoro zgodnie z art. 181 pkt. 1 i 3 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być zarówno deklaracje, które zgodnie z przepisami prawa podatkowego zostały złożone przez stronę, jak i dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających czy w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy był uprawniony do tego by oprzeć dowodzenie m.in. na wyjaśnieniu strony w zakresie przyczyn zmniejszenia wysokości zobowiązania zadeklarowanego na rok 2008 w porównaniu z rokiem ubiegłym Ponadto Spółka, poza twierdzeniem, że sporny przedmiot nie podlega opodatkowaniu, nie wskazała innej wartości tych budowli. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p., gdyż organ podatkowy – pomimo wniosku strony- nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że należące do T. S.A. obiekty położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l., co mogło mieć istotny wpływ na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. 3) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. W uzasadnieniu Spółka podała, że organy nie przedstawiły dowodów, z których wynikałoby, że wysokość podatku zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla zaistniałego podatkowego stanu faktycznego. Jej zdaniem, skoro zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za rok 2008, to na organach podatkowych ciążył obowiązek wykazania, że jest ono niezasadne. Uważa, że wyjaśnienia wymagał stan faktyczny w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Należało ustalić, czy T.S.A. istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wymagało to ustalenia: 1) o jakie konkretnie obiekty chodzi; 2) czy obiekty te spełniają cechy budowli w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., 3) jaka jest wartość tych obiektów w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - pod warunkiem jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności opisanych w pkt 1 i 2. Zdaniem strony w zakresie żadnych z przedstawionych powyżej okoliczności postępowanie nie zostało przeprowadzone. Spółka zarzuciła, że z decyzji Wójta Gminy G. nie wynika, jakich konkretnie obiektów T.S.A. nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2008, choć powinna była to uczynić. W ocenie spółki organy oby instancji nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co świadczy o naruszeniu art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. Strona zarzuciła, że organy nie ustaliły zatem podstawy opodatkowania od budowli za 2008 r. Za błędne uznała przyjęcie danych pochodzących z deklaracji podatkowej złożonej przez T. za poprzedni okres rozliczeniowy. W jej ocenie dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. W odniesieniu do deklaracji nie ma odpowiednika art. 193 § 1 O.p., w związku z tym deklaracje podatkowe nie stanowią dowodu tego, co z nich wynika, nie są dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a dane z 2007 r. nie są aktualne na nowy rok podatkowy. Podniosła, że przedłożyła organowi nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych Spółki dla gr. 2 KŚT i gr. 6 KŚT – dla obszaru, w obrębie którego położona jest Gmina G. Dane tam zapisane pozwalają na wyliczenie wartości obiektów, które Wójt Gminy G. zakwalifikował jako budowle, podlegające podatkowi od nieruchomości. Tym samym organ podatkowy powinien na podstawie przedłożonych danych dokładnie wskazać, które przedmioty podlegają opodatkowaniu i następnie określić ich wartość. Według spółki organy nie dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu własności T. S.A. w zakresie gruntów i budynków położonych na terenie gminy G. Nie uwzględniono bowiem zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja narusza także art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem podatkiem od nieruchomości obciążono linie kablowe, które nie wykazują cech budowli w rozumieniu tych przepisów. W ocenie spółki organ I instancji pominął definicję budowli, jaką przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011r. sygn. akt P 33/09. Ponadto skarżąca podniosła, że błędna jest kwalifikacja spornych linii kablowych przez Wójta Gminy G., zgodnie z którą linie kablowe tworzą całość techniczno-użytkową z kanalizacją kablową. Zdaniem strony doszło również do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wartość przyjęta przez organy podatkowe do wymiaru podatku nie jest bowiem wartością określoną zgodnie z tym przepisem, na podstawie którego podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości od budowli jest wartość stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji "ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego". Tymczasem organ podatkowy jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2008 przyjął wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej złożonej za poprzedni rok podatkowy. Tym samym doszło do niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w związku z art. 16f ust. 1 u.p.d.o.p.). Na potwierdzenie powyższego stanowiska strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ww. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.). Podstawowy spór w sprawie sprowadza się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii (kabli) telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej i ustalenia jej wartości. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz przyporządkowały go do właściwie zinterpretowanych norm prawa materialnego. Za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom autora skargi organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mimo biernej postawy podatnika organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania budowli należących do Spółki położonych na terenie Gminy G. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został też w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego , mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej w deklaracji podatkowej za poprzedni rok podatkowy, tj. za 2007 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej, co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne, powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Należy zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą Spółkę w dniu [...]. do przedłożenia na piśmie dokumentacji przedstawiającej wartość linii telekomunikacyjnych, która to wartość wynika z ewidencji środków trwałych. Dopiero [...]. pełnomocnik Spółki przedłożył nośnik danych w postaci płyty CD zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru T. S.A., w obrębie którego położona jest gmina G. Organ wskazał, że pomimo zapewnień pełnomocnika, że wyciąg ten został stworzony wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, niemożliwe okazało się wygenerowanie wartości budowli położonych na terenie gminy G. Również w dniu [...]. organ zwrócił się do Spółki o podanie wartości linii telekomunikacyjnych, stanowiących podstawę naliczenia podatku od nieruchomości za 2008r. W dniu [...]. wpłynęła odpowiedź, że T. S.A. przedłożyła już w toku postępowania podatkowego, jako dowód, nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych. Jednak dla organu okazał się on nieczytelny. Wobec powyższego, zasadnie zdaniem Sądu, organ wykorzystał jako dowód pierwotną deklarację złożoną przez podatnika na rok 2007r., gdyż wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania, podana w ww. deklaracji stanowiła oświadczenie strony i nie była kwestionowana przez organ podatkowy. Zasadnie również organ stwierdził, że nie było konieczności powoływania biegłego, czy też dokonywania oględzin dokumentów w siedzibie Spółki. W ocenie Sądu postawa, jaką Spółka prezentowała w toku postępowania podatkowego wskazuje, że w istocie nie była ona zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z błędnego założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe, gdy to w jej posiadaniu znajdują się dowody istotne dla prawidłowego określenia wysokości podatku od nieruchomości. W orzecznictwie wskazuje się, że organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik, a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (zob. między innymi wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. III SA 5688/98, opubl. Lex nr 38711, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Wr 1672/09, opubl. LEX nr 559635). Zdaniem Sądu, w tej sprawie organy podatkowe, mimo biernej postawy Spółki, podjęły starania w celu rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Wielokrotnie wzywano podatnika do przedłożenia stosownych informacji, podano przyczyny, dla których dane zawarte na płycie CD nie pozwalają na ustalenie wartości budowli. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. W konsekwencji w pełni zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy takiej wartości spornych budowli, jaka została wykazana przez Spółkę w złożonej przez nią deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. Odnosząc się do przedłożonego przez Spółkę na rozprawie w dniu 14 maja 2012r. dokumentu z dnia [...]. pt. "Opinia dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telefonicznych na terenie Gminy S. na dzień [...]." wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego inż. R. B. na zlecenie Wójta Gminy S., który to dokument w ocenie Skarżącej potwierdza, iż organ nie miał problemu z odczytaniem danych zawartych w formie elektronicznej na płycie CD zauważyć należy, że dokument ten zawiera informacje dotyczące gminy S. i nie może przesądzać o możliwości odczytania danych zawartych na przedłożonym przez Spółkę nośniku CD w przedmiotowej sprawie. Ponownie wskazać trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1131/10). Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale strona nie jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1677/10). Jeżeli podatnik powołuje się na informacje, które w jego mniemaniu mają dowodzić jego stanowiska w sprawie, to winien zadbać o to, aby były one dla organu czytelne. W innym bowiem razie, organ ma prawo takich informacji nie uwzględnić. W świetle powyższego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co miałoby polegać na niewłaściwym ustaleniu podstawy opodatkowania. Oderwane od realiów tej sprawy jest twierdzenie autora skargi, że organ podatkowy nie ustalił wartości spornych linii kablowych. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, iż wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej w 2008 r. była inna niż kwota wynikająca z deklaracji za 2007 r. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z kwotą wskazaną w deklaracji sporządzonej w dniu [...] r., skoro podatnik nie udostępnił innych dowodów. Sąd zauważa, że wyroki NSA, na które powołała się Strona Skarżąca zapadły na tle innych, określonych stanów faktycznych i nie mogły wiązać Sądu w niniejszej sprawie. Na marginesie podnieść należy, że niniejsze rozstrzygnięcie jest kontynuacją linii orzeczniczej tut. Sądu - wyrok z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 733/11; wyrok z 6 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 1107/11; wyrok z 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 366/12 Końcowo należy odnieść się do postanowienia z dnia [...] r. oddalającego wniosek o zawieszenie postępowania. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego kilku skarg konstytucyjnych, jak też skierowanie do tego Trybunału przez inny sąd administracyjny pytania prawnego w sprawie zgodności przepisów u.p.o.l. z Konstytucją RP, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie - w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tej regulacji prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wskazał NSA, rozstrzygnięcie określonego zagadnienia przez inny sąd lub Trybunał musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (zob. wydane w podobnej sprawie postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. II FZ 569/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem tut. Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest bezpośrednio zależne od wyników wskazanych przez Spółkę postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do czasu ewentualnego stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisów u.p.o.l., mogą one stanowić dla organów podatkowych podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, a dla Sądu wzorzec kontroli legalności tych decyzji. Gdyby natomiast w przyszłości Trybunał stwierdził niekonstytucyjność zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, Spółka będzie miała możliwość wystąpienia o wznowienie postępowania (art. 240 § 1 pkt 8 O.p.). Tym samym interes prawny Spółki pozostaje zabezpieczony, co pozwoliło na rozpoznanie tej sprawy bez zbędnej zwłoki, do czego Sąd jest zobowiązany na podstawie art. 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.