I SA/Bd 23/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej oddala skargę I SA/Bd 23/10 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą J. S. odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych - od przychodu z odpłatnego zbycia akcji za 2008 r. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. wystąpił do organu podatkowego o odroczenie terminu zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu z odpłatnego zbycia akcji za 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. Wniosek argumentował trudną sytuacją finansową, która w jego opinii nie pozwala mu na uregulowanie zaległości podatkowej. Wskazał, że w dniu 24 sierpnia 2009 r. spodziewa się otrzymać znaczne środki z tytułu sprzedaży udziałów w spółce z o.o. T. z których sfinansuje zaległość, co uzasadnia prośbę o odroczenie terminu zapłaty do dnia 30 sierpnia 2009 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił skarżącemu odroczenia terminu zapłaty ww. zaległości podatkowej. W odwołaniu z dnia 13 sierpnia 2009 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i odroczenie terminu zapłaty zaległości podatkowej, ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że organ podatkowy w sposób dowolny ocenił jego sytuację materialną, uznając, że jest w stanie uregulować przedmiotową zaległość podatkową. Jednocześnie wskazał, iż dochód, jaki uzyskał w 2008 r. w wysokości [...] zł przeznaczył na spłatę kredytu oraz pokrycie straty poniesionej w transakcjach z tytułu obrotu papierami wartościowymi. Zdaniem strony uregulowanie ww. podatku w terminie niesie za sobą konsekwencję w postaci dalszego zadłużenia, zbywania majątku oraz utraty płynności finansowej. Skarżący ponownie podkreślił, że środki ze sprzedaży udziałów w Spółce T. z o.o. uzyska dopiero w dniu 24 sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu argumentów podniesionych w odwołaniu uznał, że nie zasługują na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący, nie zgadzając się z ww. decyzją, skorzystał z prawa zaskarżenia jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc skargę, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odroczenie zapłaty podatku zgodnie z wnioskiem, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: * naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie pomimo zaistnienia przesłanek, * naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, * błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, iż podatnik jest w stanie zapłacić podatek w terminie. Skarżący w uzasadnieniu skargi nie zgodził się nie ze stanowiskiem organu, iż posiada wystarczające środki do uiszczenia zaległego podatku dochodowego, w szczególności jak podkreślił, że nie otrzymał do dnia dzisiejszego zapłaty z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce T. z o.o. Podważył również pogląd organu, że konieczność spłaty zaciągniętego wcześniej kredytu bankowego nie jest zaliczona do sytuacji szczególnie uzasadniających zastosowanie przedmiotowej ulgi w spłacie zobowiązania. Wskazał, że brak spłaty zobowiązań kredytowych skutkowałaby utratą płynności finansowej a w konsekwencji wykluczyłaby możliwość uregulowania zobowiązań publicznoprawnych. Zdaniem skarżącego tego typu sytuacja nie byłaby również korzystna z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa, bowiem wiązałaby się z długotrwałą procedurą egzekwowania przedmiotowych należności z poszczególnych składników majątku podatnika. Brak uwzględnienia powyższych kwestii zdaniem strony powoduje, że organ pierwszej instancji przedmiotową sprawę rozpatrzył w sposób dowolny. W podsumowaniu podatnik stwierdził, że w jego sytuacji zaistniały wystarczające przesłanki ważnego interesu podatnika, przemawiające za zastosowaniem wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 67 a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a tej ustawy. Indywidualne decyzje wydawane w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej mają charakter uznaniowy co oznacza, że organ administracji publicznej nie jest zobligowany do udzielenia ulgi, nawet przy stwierdzeniu zaistnienia w sprawie ustawowych przesłanek jej udzielenia, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Podejmując niniejsze rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej miał na uwadze to, że przedmiotowa zaległość podatkowa powstała w związku z faktem uzyskania w 2008r. dochodu z tytułu zbycia papierów wartościowych. Wobec powyższego na skarżącym ciążył obowiązek złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym i wpłaty należnego podatku dochodowego wynikającego z zeznania w terminie do dnia 30 kwietnia 2009r. Z uwagi na wskazany termin płatności podatku miał możliwość - nie tylko w trakcie 2008 r., ale także w ciągu czterech miesięcy 2009 roku - poczynić starania w celu zabezpieczenia odpowiednich środków pieniężnych, pozwalających na terminowe uregulowanie zobowiązania podatkowego. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2008 stanowiącym korektę skarżący wykazał dochód z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie [...] zł oraz podatek należny w kwocie [...] zł. Natomiast, jak wynika z pisma z dnia 12 czerwca 2009 r. środki uzyskane ze sprzedaży papierów wartościowych skarżący przeznaczył na spłatę kredytu i zakup papierów wartościowych. Organ wskazał, że podatnik, który uzyskał dochód ze zbycia papierów wartościowych w roku 2008 winien rozliczyć się z tego tytułu z budżetem do 30 kwietnia roku następnego, co wynika bezpośrednio z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, iż inwestowanie w papiery wartościowe nie może odbywać się kosztem środków należnych budżetowi państwa. Podatnik winien zdawać sobie sprawę z ryzyka podejmowanych działań na rynku papierów wartościowych a niepowodzenia podatnika w tej sferze działalności nie mogą skutkować obowiązkiem przyznania ulg podatkowych w spłacie zaległości podatkowych. Tym bardziej, iż wbrew zarzutom skargi, podatnik uzyskał dochód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, przy czym, w sposób świadomy przeznaczył go na spłatę kredytu bankowego, z pominięciem spłaty zobowiązań wobec budżetu państwa. Zdaniem organu powyższe okoliczności w sposób oczywisty świadczą o tym, iż przyznanie skarżącemu wnioskowanej ulgi powodowałoby jego uprzywilejowanie w stosunku do innych podatników i prowadziłoby do finansowania środkami należnymi budżetowi państwa inwestycji prowadzonych przez skarżącego na rynku papierów wartościowych. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymuje zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko, że konieczność spłaty zaciągniętego kredytu bankowego nie może być zaliczona do sytuacji szczególnych uzasadniających zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Jednocześnie jako argument uzasadniający udzielenie ulgi nie można uznać, iż skarżący nie otrzymał do dnia dzisiejszego zapłaty z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce T. z o.o., bowiem przedmiotem niniejszego postępowania jest dochód uzyskany w 2008r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Zatem problem skarżącego związany z brakiem otrzymania zapłaty nie uzasadnia udzielenia przedmiotowej ulgi. Organ dokonując oceny sytuacji finansowej podatnika wskazał, iż źródłem utrzymania jest dochód z dzierżawy w wysokości 2.000,00 zł oraz dochód z obrotu akcjami. Organ podał, że skarżący obecnie mieszka w Wielkiej Brytanii, na utrzymaniu pozostaje troje dzieci, z żoną posiada rozdzielność majątkową. Jest właścicielem: • nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o powierzchni 590 m2 o nr księgi wieczystej [...], • nieruchomości przy ul. [...] o powierzchni 498 m2 o nr księgi wieczystej [...] w części 7/8 • oraz nieruchomości przy ul. [...] w części 2/3. • niezabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] o powierzchni 701 m2, nabytej za kwotę [...] zł, w dniu 17 września 2008 r. Rep. A nr [...]; • natomiast aktem notarialnym z dnia 17 czerwca 2008 r. Rep. A nr [...] ustanowił odrębną własność lokali położonych w B. przy ul. [...] i dokonał ich zamiany na lokale mieszkalne położone w B. przy ul. [...] pod nr [...] oraz garaż dwustanowiskowy nr [...] i garaż wielostanowiskowy nr [...] za dopłatą [...] zł. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego w sprawie nie tylko nie przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów ale znajduje pełne uzasadnienie w materiale dowodowym jakim dysponowały te organy. Za bezzasadne organ uznał zarzuty strony co do naruszenia procedury postępowania zwłaszcza art. 121 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie wskazał żadnych nadzwyczajnych, niezależnych od jego postępowania okoliczności, które uzasadniałyby istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej poprzez badanie zaskarżonych rozstrzygnięć co do ich legalności czyli zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może być uchylona wtedy gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów materialnych w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie albo gdy przy rozpoznaniu sprawy doszło do naruszenia procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności, mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa ani materialnego ani procesowego, co oznacza, ze skarga podlega oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe odmawiając skarżącemu odroczenia terminu płatności naruszyły prawo, o którym mowa w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że zasadą jest terminowe płacenie podatków. Co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być traktowane jako wyjątkowe, a tym samym okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi, muszą mieć rzeczywiście szczególny charakter. Skoro bowiem umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną a zasadą jest płacenie podatków, to przypadki, wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, powinny posiadać tę samą cechę. Kwestię ulg w spłacie zobowiązań podatkowych reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm./, dalej Op. Ulga w postaci odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej jest wyjątkiem w systemie podatkowym i jednocześnie odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej polegającej na równości i powszechności opodatkowania. Ulga ta nie może służyć jako powszechny środek przezwyciężania trudności finansowych podatnika. Z treści przepisu art. 67a § 1 ww. ustawy powołanego jako podstawa materialnoprawna zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych : • ważnym interesem podatnika • lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z punktu widzenia zasady równości i powszechności opodatkowania, kryteria prawne rezygnacji z wierzytelności podatkowej w tym wypadku odroczenie terminu płatności są szczególnie istotne - vide wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r. sygn. akt I S.A./Ka 598/99, gdzie Sąd stwierdził, że ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o konieczności uzyskania ulgi. Także B. Deuter S. Babiarz, Ordynacja podatkowa komentarz, Warszawa 2005, teza 10 do komentarza art. 67 Op. Zdaniem komentatorów przyjmuje się: "że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (....) i sytuacja, w której podatnik się znalazł została spowodowana działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu i które są niezależne od jego postępowania – wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt. I SA/Wr 735/02. Zobacz też P. Rosisz, "Uznanie administracyjne w ramach instytucji umorzenia zaległości podatkowych". Takie sformułowanie przepisu przesądza o jego uznaniowości, co oznacza, że organ może a nie musi odroczyć termin płatności podatku zgodnie z wnioskiem podatnika. Zastosowanie wobec podatnika wskazanej instytucji traktowane być musi zatem jako przywilej podatnika, a nie zaś jako jego prawo" (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., I SA/Ka 577/00, Temida (CD), Sopot 2003). Tak rozumiany przepis prawa skutkuje ograniczeniem kontroli sprawowanej przez Sąd Administracyjny. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2001 roku, I SA/Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; jak również Ordynacja podatkowa 2005 r. Komentarz Mastalski ,B. Adamiak,, Wrocław 2005, s. 308). Kontrola legalności decyzji w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dowodowym do tej decyzji organ podatkowy : 1. uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny uzasadniający udzielenie ulgi podatkowej; 2. czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była wyżej mowa. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Skoro zatem Sąd dokonuje wyłącznie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie jest władny wkraczać w sferę uznania organów podatkowych. W świetle wskazanego wyżej przepisu Sąd nie jest bowiem uprawniony, ani do oceny słuszności, ani celowości zaskarżonej decyzji. Organ bowiem nie jest zobowiązany do udzielenia ulgi nawet , gdy stwierdzi , iż w sprawie wystąpiły przesłanki " ważnego interesu podatnika" lub " interesu publicznego" . (por. wyrok NSA z 31.01.2003r. Biul. Skarb. 2004/6/30), gdzie zawarto tezę: "Sąd Administracyjny nie jest więc kolejnym organem w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, co oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej". Porównaj wyrok WSA w Gdańsku z 21 maja 2008r. w sprawie o sygn akt I SA/Gd 645/07 (LEX nr 446565) , w którym Sąd stwierdził : "Jeżeli organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz jeżeli dokonanej ocenie tego stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku czy należy umorzyć zaległości podatkowe, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę legalności, czyli zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem". Decyzje wydane w tym trybie jednak nie mogą być dowolne i wymagają uzasadnienia odpowiadającego rygorom art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zwłaszcza negatywne rozstrzygnięcie, dotyczące umorzenia zaległości podatkowych, powinno być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i zbadane. Ocena, czy przesłanki umorzenia występują w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej). Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe uznały, że zacytowanego sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w zacytowanym przepisie - ani przesłanka " ważnego interesu podatnika " ani "interes publiczny". Obie wymienione powyżej przesłanki mają charakter pojęć nieostrych z uwagi na fakt, ze nie zostały zdefiniowane w cyt. ustawie. Przyjęto w orzecznictwie, że "ważny interes podatnika" to sytuacja, w której z powodów nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań wobec Skarbu Państwa. W tym miejscu należy podkreślić, że o zaistnieniu tej przesłanki nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast kryterium interesu publicznego odwołuje się do wartości uniwersalnych, takich jak sprawiedliwość i równość wobec prawa; zaufanie do organów państwa, które skutkuje podporządkowaniem się narzuconym regułom postępowania. Wracając do sprawy należy wskazać, że w opinii strony zaszła przesłanka ważnego interesu podatnika. Podatnik uznał, że z dochodu otrzymanego ze sprzedaży akcji w kwocie [...] zł. winien w pierwszej kolejności spłacić raty kredytu i zainwestować w papiery wartościowe, czy poczynić nowe inwestycje w nieruchomości a płatność należnego z tego tytułu podatku przesunąć na dogodny termin dla siebie tj. na dzień otrzymania środków ze sprzedaży innych praw majątkowych. Zdaniem Sądu stanowisko strony nie zasługuje na aprobatę. Organy podatkowe słusznie uznały, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Intencją Ustawodawcy była pomoc państwa skierowana do tych podatników, którzy z uwagi na wyjątkową sytuację dla siebie niekorzystną z powodu nadzwyczajnych i niezależnych od siebie okoliczności nie są w stanie uregulować zaległości wobec budżetu państwa. Sytuacja, w której skarżący się znalazł wynika wyłącznie z jego autonomicznych decyzji ekonomicznych, co do zainwestowania uzyskanego w roku 2008 przychodu. W rezultacie, i to należy podkreślić, podatnik został skredytowany przez Skarb Państwa, gdyż dokonując takich rozporządzeń skorzystał ze środków, które ustawowo należą się budżetowi. A zatem nie wykonał obowiązku ustawowego nakazującego osobom fizycznym rozliczać się z budżetem do 30 kwietnia roku następnego z przychodów uzyskanych za rok miniony. Jak wynika z akt sprawy sytuacja, w jakiej znalazł się podatnik została spowodowana jego decyzjami ekonomicznymi. Skarżący jest właścicielem szeregu nieruchomości a decyzje co do ich zakupu podjął w roku 2008 a więc w roku, w którym uzyskał przychód ze sprzedaży papierów wartościowych. I tak z aktu notarialnego z dnia 17 września 2008 r. Rep. A nr [...] wynika, że skarżący nabył niezabudowaną nieruchomość położoną w K. przy ul. [...] o powierzchni 701 m2 za kwotę [...] zł. Natomiast aktem notarialnym z dnia 17 czerwca 2008 r. Rep. A nr [...] ustanowił odrębną własność lokali położonych w B. przy ul. [...] i dokonał ich zamiany na lokale mieszkalne położone w B. przy ul. [...] pod nr [...] oraz garaż dwustanowiskowy nr [...] i garaż wielostanowiskowy nr [...] za dopłatą [...] zł. Ponadto jest właścicielem : • nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] o powierzchni 590 m2 o nr księgi wieczystej [...], • nieruchomości przy ul. [...] o powierzchni 498 m2 o nr księgi wieczystej [...] w części 7/8 • nieruchomości przy ul. [...] w części 2/3. Jak wynika z powyższego sytuacja skarżącego nie wyczerpuje znamion "ważnego interesu podatnika" rozumianego jako sytuacja zagrażająca egzystencji podatnika, spowodowana działaniem czynników losowych niezależnych od niego. Zatem stanowisko organów co do braku istnienia ww. przesłanki należy uznać za uprawnione. Sąd dokonując oceny tych ustaleń, w kontekście reguł poprawnego postępowania podatkowego nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, w szczególności, naruszający wskazane w skardze przepisy art. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Nie naruszono zasad postępowania. Zarzut, co do naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej ( zasada zaufania do organów państwa) należy uznać za chybiony. Organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie dokonały rzetelnej i wnikliwej oceny, której nie można zarzucić dowolności. Wnioski, jakie organy wywiodły są logiczne i poprawne. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku.