I SA/Bd 239/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy B. ustalił M. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za [...] rok od nieruchomości położonej na terenie gminy Bukowiec na kwotę [...] zł, z czego podatek rolny od [...] ha przeliczeniowych wyniósł [...] zł, podatek od nieruchomości, w skład którego weszły budynki mieszkalne ([...] m2), budynki pozostałe ([...] m2) i grunty pozostałe (dr) ([...] m2) wyniósł [...]zł. Organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalił, że strona nabyła w dniu [...] r. nieruchomość o powierzchni [...] ha położoną w obrębie G., gmina B., w skład której wchodzą użytki rolne, drogi oraz tereny zabudowane, na których znajdują się budynki. Ustaleń tych dokonano na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r. sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś., jak również na podstawie informacji złożonej przez podatnika w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Ponadto, organ I instancji ustalił, że budynki położone są na gruntach gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Żaden z budynków nie spełnia jednakże warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych w art. 7 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, ponieważ nie mają charakteru budynków gospodarczych, o czym stanowi dowód w postaci wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r., zgodnie z którym budynki znajdujące się na działce nr [...] są budynkami innymi, a ponadto organ ustalił na podstawie przeprowadzonych w dniu [...] r. oględzin, że budynki te nie służą wyłącznie działalności rolniczej, z wyjątkiem budynku po byłej kuźni oraz 1/3 powierzchni budynku po byłej chlewni. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że żaden z przedmiotowych budynków nie spełnia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zachodzi zatem podstawa do zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w tym przepisie, o co wnosiła strona w toku postępowania podatkowego. Organ I instancji ocenił także czy zastosowanie znajduje przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na podstawie którego zwolnieniem od podatku objęte są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ wskazał, że jak wynikało z decyzji Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wpisania do rejestru zabytków, indywidualnie do rejestru zabytków wpisany jest dwór w G. (pod numerem [...]) oraz park dworski w G. (pod numerem [...]), pozostałe budynki nie posiadają wpisu do tego rejestru. W związku z powyższym, w ocenie organu, zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy nie obejmowało budynków należących do strony znajdujących się w G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono ponadto, że organ podatkowy nie uwzględnił wniosków dowodowych strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu technicznego budynków oraz na okoliczność realizacji celu gospodarstwa rolnego poprzez dokonywanie zasiewów, gdyż zdaniem organu, okoliczności faktyczne, które miały zostać dowiedzione za pomocą tych dowodów nie miały znaczenia dla sprawy. Organ I instancji wskazał na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który wyłącza z klasy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą te, które faktycznie nie są i - jednocześnie - ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ zauważył, że w niniejszej sprawie nie ma do czynienia z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyjaśnił, że z dowodów zgromadzonych w sprawie wynikało jednoznacznie, że podatnik prowadzi działalność rolniczą, a nie działalność gospodarczą. Zatem, w ocenie organu, okoliczności dotyczące stanu technicznego budynków są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Według organu, nie miało także znaczenia dla rozstrzygnięcia dowodzenie realizacji celu gospodarstwa rolnego poprzez dokonywanie zasiewów. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości od budynków pozostałych. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania podatkowego. Kolegium wskazało, że o wyznaczeniu terminu oględzin gospodarstwa rolnego podatnika na dzień [...]. organ zawiadomił go skutecznie w dniu [...] r. Ponadto wskazał, że organ I instancji dwukrotnie wyznaczał stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, doręczając kolejne postanowienia w dniach [...] r. i [...]. Kolegium wyjaśniło, że ustalenia rodzaju budynków należących do strony znajdujących się na działce nr [...] i nr [...] w miejscowości G. organ I instancji dokonał zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r. sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w Ś., który zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jest dokumentem urzędowym, stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ wskazał, że rodzaj budynków wynikający z rejestru gruntów przesądza, iż brak jest podstaw do uznania budynków sklasyfikowanych w tym rejestrze jako pozostałe za budynki gospodarcze. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, nie znalazło zastosowania w rozpatrywanej sprawie zwolnienie od podatku od nieruchomości określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Żadne inne względy odnoszące się do przedmiotowych budynków nie mogły być, w ocenie organu, w związku z tym wzięte pod uwagę, skoro nie są to budynki gospodarcze, a tylko takie budynki, po spełnieniu dodatkowych przesłanek, mogą zostać objęte ww. zwolnieniem. W dalszej części uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że brak było podstaw dowodzenia przeciwko osnowie dokumentu urzędowego, jakim jest wypis z rejestru gruntów, w celu wykazania, że nie mamy do czynienia z budynkami w rozumieniu prawa budowlanego. Organ podkreślił, że wypis z rejestru gruntów przesądza w postępowaniu podatkowych, że budynki istnieją i mogą stanowić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Kolegium, zasadnie organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych strony, powołując się na art. 188 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym (argumentum a'contrario) można nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę, jeżeli przedmiotem tego dowodu miałyby być okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że nawet jeśliby podzielić pogląd strony, iż w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych organ I instancji miał obowiązek wydać odrębne postanowienie, to byłoby to postanowienie, na które nie służy zażalenie, a które strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, co też strona uczyniła (art. 237 Ordynacji podatkowej). W tym stanie rzeczy Kolegium uznało za bezzasadne także zarzuty naruszenia przez organ instancji art. art. 2, 7 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. art. 120, 121, 122, 123, 181, 187, 191 i 198 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do kwestii braku ustosunkowania się organu I instancji do argumentacji podniesionej w złożonym przez stronę piśmie Ministra Finansów oraz orzeczeniach, Kolegium zauważyło, że ww. pismo i orzeczenia nie mają związku z przedmiotem orzekania w rozpatrywanej sprawie. W skardze do Sądu, podatnik zarzucił rażące naruszenie prawa - art. 2, art. 7, art. 32, art. 83 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie w szczególności: art. art. 120, 121, 122, 123, 124, 181, 187, 191 i 198 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2006r., Dz. U. Nr 121, poz. 844, z późń. zm.) oraz § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty zawarte już w odwołaniu. Skarżący ponownie stwierdził, że budynki znajdujące się na działce nr [...] nie są "budynkami innymi", tak jak przyjęły organy na podstawie wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 maja [...] i Budownictwa z dnia [...]. w sprawie ewidencji gruntów i budynków dokonano podziału budynków ze względu na ich funkcję użytkową wymieniając w punkcie 9 ust. 1 tego paragrafu budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Podatnik zaznaczył, że przepis ten nie wyróżnia "budynków innych", stąd, jego zdaniem, sporne budynki należało zakwalifikować jako "inne budynki niemieszkalne" oraz zastosować od nich stawki wynikające z § 1pkt 2 lit. B uchwały Rady Gminy Bukowiec Nr II/17/06, gdzie stawka za 1m2 wynosi nie 4,80 zł jak przyjął organ, lecz 16 zł. Skarżący wskazał, że odmowa rozpatrzenia wniosków dowodowych strony nastąpić powinna w drodze postanowienia. Stwierdził, że organ II instancji nie ustosunkował się do przedłożonych przez skarżącego wyroków sądów administracyjnych oraz pisma Ministra Finansów. Podatnik zakwestionował, że w przypadku budynków pozostałych mamy do czynienia z budynkami w rozumieniu prawa budowlanego, ponieważ oględziny wykazały, że część budynków nie posiada dachu. Budynki te są zajęte na prowadzenie działalności rolniczej, a organ nie udowodnił, że chodzi o działalność inną niż rolnicza. Skarżący zarzucił także organom naruszenie art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Strona w skardze zawarła wnioski dowodowe: o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy poprzedni właściciel nieruchomości położonej we wsi G. [...], tj Gminna S. S. Ch. w P. P. uiszczała podatek od nieruchomości od budynków znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości, a jeżeli tak to od jakich budynków (wniosek nr 1); o powołanie biegłego z zakresu nadzoru budowlanego, celem ustalenia, czy obiekty położone na nieruchomości w G. [...], są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wniosek nr 2); o powołanie biegłego z zakresu rolnictwa, celem wyrażenia opinii, czy na terenie gospodarstwa rolnego G. [...], jest realizowany cel tego gospodarstwa poprzez dokonywanie zasiewów. W dalszej części skargi podatnik nadmienił, iż występował o wydanie interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego i podatku VAT w związku ze stosowaniem zwolnienia od przychodów i czynności z wydzierżawienia przedmiotowego gospodarstwa rolnego innemu podmiotowi. Organ podatkowy wydający interpretację uznał, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie zwolnienie zarówno w podatku VAT jak i w podatku dochodowym, pod warunkiem że gospodarstwo będzie wydzierżawione na cele rolnicze i cele te przez dzierżawcę będą realizowane. Tym samym, zdaniem strony skarżącej, niezmiernie istotne jest również to aby zbadać, czy na terenie gospodarstwa rolnego – G. [...], jest realizowany cel tego gospodarstwa poprzez dokonywanie zasiewów, a budynki wykorzystywane wyłącznie na działalność rolniczą, a przez to cel wyznaczony przez ustawodawcę, tj. zwolnienie od podatku od nieruchomości w stosunku do budynków położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej, zostaje zachowany. Strona zauważyła, że w związku z odmową przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu czy poprzedni właściciel, który prowadził to gospodarstwo rolne (a właściwie był w posiadaniu spornych budynków) opłacał podatek od nieruchomości, sama przedstawiła dowód w sprawie, który, jej zdaniem, wskazuje na nierówne traktowanie podatników, czego wyraźnie i wprost zabrania art. 32 Konstytucji RP. Dowodem tym jest oświadczenie G. S. "S. Ch." w P. P., w którym stwierdza się, że nigdy podatek od "budynków pozostałych" (także w szczególności w ostatnich latach) nie był przez organ gminy pobierany. Nadto skarżący wskazał, iż w latach [...] i [...] uzyskał korzyści majątkowe z tytułu dotacji w związku z uprawami prowadzonymi w przedmiotowym gospodarstwie, tj. płatności do gruntów rolnych zgodnie z ustawą z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych wart. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który mógłby implikować uchylenie zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest od odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy podatkowe oparły ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za [...] r. na ewidencji gruntów i budynków. Rozstrzygając przedmiotową sprawę - zdaniem Sądu - organy podatkowe, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, dokonały wymiaru należności publicznoprawnej na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W myśl bowiem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późno zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powołanego przepisu wprost wynika zasada, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane ujęte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organów, iż łączne zobowiązanie pieniężne ustalane jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organów podatkowych wymierzających te zobowiązania. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zapadłym przed, jak i po reformie sądowoadministracyjnej, w ramach której sądownictwo administracyjne stało się dwuinstancyjne (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93, wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 912/04, LEX nr 164493, wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1108/06). Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (por. wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Jedynie w przypadkach, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji (por. wyrok WSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 299/07, LEX nr 2894110raz wyrok NSA z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647). W stanie faktycznym sprawy sporne budynki figurowały w ewidencji jako "inne budynki". Skoro zatem w niniejszej sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków według jej stanu na [...] r., to działanie takie było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, nie można wobec tego skutecznie postawić organom zarzutu jego naruszenia. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (właściciel, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części) i art. 51 (w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego), są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów. Z art. 23 tej ustawy wynika zaś, że właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Obowiązki aktualizacyjne z zakresu ewidencji gruntów i budynków potwierdza też orzecznictwo. Osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2051/00, LEX nr 82002). Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta (por. wyrok WSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1690/07, LEX nr 447887). Wyjaśnić bowiem wypada, że Sąd rozstrzygając o zgodności z prawem decyzji wymierzającej zobowiązanie podatkowe nie ma kompetencji do wykraczania poza zakres przedmiotowy sprawy (sprawy podatkowej). Nie jest więc uprawniony do badania kwestii prawidłowości zapisów ewidencyjnych. Są one wynikiem odrębnych spraw, wychodzących poza postępowanie podatkowe. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia § 65 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przewidującego klasyfikację rodzajową budynków, ze względu na podstawową funkcję użytkową budynków, stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Prawdą jest to - na co wskazuje skarżący - że w ramach § 65 ust. 1 pkt 10 mieszczą się hotele, kościoły, kaplice, jednak przepis ten obejmuje również pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej nie wymienione. Tym samym nie można zaaprobować stanowiska skarżącego, że powołany przepis nie obejmuje "innych budynków". Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) związane jest ze spełnieniem dwóch przesłanek. Pierwsza, odnosi się do budynku, który winien być budynkiem gospodarczym, o czym przesądza ewidencja gruntów i budynków. Druga zaś, nawiązuje do wykorzystania budynku, budynek gospodarczy winien służyć wyłącznie działalności rolniczej. Zdaniem Sądu, jak wcześniej już zauważono, zaewidencjonowanie spornych budynków jako "innych budynków", przesądza, iż w sprawie nie mamy do czynienia z budynkami gospodarczymi, o których to mowa w § 65 ust. 1 pkt 9 powołanego wyżej rozporządzenia. Podnieść przy tym należy, że nawet, gdyby budynki te były wykorzystywane rolniczo, to i tak w związku z zaistniałą kwalifikacją w ewidencji - "inne budynki", nie mogły by one korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 4 pkt 4 w/w ustawy bowiem decydujące znaczenie w tym przedmiocie posiadają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu, podzielić należy również stanowisko organów podatkowych, co do drugiej z przesłanek art. 7 ust. 4 pkt 4 omawianej ustawy - budynek gospodarczy winien służyć wyłącznie działalności rolniczej. Dowodzi tego niezbicie wynik oględzin spornych budynków, przeprowadzonych w dniu [...] r. W protokole z tych oględzin stwierdzono, że w przeważającej części budynki te były puste. Tylko jeden z budynków w części ma zarwany dach. Całość obejścia porośnięta jest trawą, częściowo skoszoną. Na posesji nie ma śladów wskazujących, że odbywa się tu ruch, praca maszyn, czy sprzętu rolniczego. Drogi dojazdowe do budynków są porośnięte trawą i krzewami. Stan zastany wskazuje, że budynki te nie służą wyłącznie działalności rolniczej. Trudno przy takim wyniku oglądu przedmiotowych budynków, przeprowadzonego po skutecznym zawiadomieniu o tej czynności skarżącego, przy udziale jego pełnomocnika, uznać spełnienie drugiej z przesłanek, co do zakwestionowanych w tym zakresie budynków. Podnieść w stanie faktycznym sprawy należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 3 ustawy o p.p.s.a. Sąd administracyjny może na rozprawie przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku przedłożone w postępowaniu sądowoadministracyjnym (załączone do skargi) oświadczenie Prezesa Gminnej S. S. Ch. R. B. Z przedstawionego dokumentu wynika, że Wójt Gminy B. nie pobierał we wcześniejszych latach od spornych budynków podatku od nieruchomości. Podnieść wobec powyższego należy, że nawet gdyby doszło do zawinionego zaniechania przez organ podatkowy ustalenia zobowiązania podatkowego, to i tak wcale to nie oznacza, że organ podatkowy w następnych latach podatkowych, jest zobowiązany do powielania popełnionego błędu w stosunku do podatnika lub jego następców - nabywców nieruchomości. Inaczej mówiąc błąd organu podatkowego nie może skutkować brakiem opodatkowania innych podatników. Poza tym do momentu przedawnienia wymiaru zobowiązania podatkowego istnieje możliwość ustalenia jego wysokości i poboru. Za nieuzasadnione w kontekście przedstawionej motywacji należało uznać pozostałe argumenty skargi, w szczególności te, które odnosiły się do naruszenia przepisów ustawy zasadniczej. Jak już podkreślono, Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem ich zgodności z prawem. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.