I SA/Bd 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi F. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę I SA/Bd 24/12 UZASADNIENIE Fundacja [...] w P. w dniu [...] grudnia 2007 roku nabyła w drodze umowy sprzedaży (Rep. A nr [...]) prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w B., przy ul. [...], działki oznaczonej w rejestrze gruntów numerem ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m² stanowiącej tereny przemysłowe, zabudowanej budynkiem hali magazynowo – produkcyjnej o powierzchni zabudowy [...] m². W sprawie ustalono, że podatnik nabył zabudowaną nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent Miasta B. określił Fundacji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. Do opodatkowania zostały przyjęte budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m², oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m². W uzasadnieniu został opisany zgromadzony w aktach materiał dowodowy oraz podejmowane w toku postępowania czynności, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji w decyzji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. podatnik złożył w organie podatkowym pierwszej instancji deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2008, w której wykazał grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni [...] m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2. Następnie w dniu [...] stycznia 2010 r. strona złożyła w organie podatkowym korektę deklaracji rocznej za 2008 rok wskazując budynki pozostałe, w tym garaże nie związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2, oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni [...] m2. Strona złożyła też korektę tej deklaracji za okres od [...]/2008 roku. W korekcie deklaracji obowiązującej od [...]/2008 r. strona wykazała budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m. W uzasadnieniu przyczyn korekty strona wyjaśniła, iż korekta jest wynikiem mylnie wskazanej w deklaracji z dnia [...] sierpnia 2009 r. powierzchni budynku, gdyż zadeklarowana powierzchnia była niezgodna z aktem notarialnym, na mocy którego strona nabyła nieruchomość w grudniu 2007 r. oraz że zastosowanie stawki dla budynków pozostałych w okresie od stycznia do sierpnia 2008 r. jest następstwem złego stanu technicznego budynku, który ze względu na brak instalacji nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Podatnik załączył m.in. protokół odbioru robót z dnia [...] sierpnia 2008 r., dokumentujący wykonane roboty elektryczne, wodnokanalizacyjne i centralnego ogrzewania. Na skutek wezwania organu podatkowego pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2010 r., strona wskazała, iż o fakcie, że w okresie od stycznia do sierpnia 2008 r. budynek przy ul. [...] nie nadawał się do prowadzenia działalności gospodarczej świadczą protokoły odbioru prac wykonanych wewnątrz budynku (kosztorys wykonanych prac) oraz umowa najmu potwierdzająca, że w tym okresie podatnik był zmuszony do korzystania dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą z cudzych pomieszczeń. W piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. strona wyjaśniła, iż na dzień nabycia przez Fundację [...] prawa wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności posadowionego na niej budynku, powierzchnia użytkowa budynku wynosiła [...] m2. Na dowód tego strona załączyła kserokopie wyciągu z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M. B. z dnia [...] października 2007 r. Z przedmiotowego dokumentu wynika, że przedmiotem wyceny jest nieruchomość zapisana w kw nr [...] wraz z zabudową składającą się z hali produkcyjnej z częścią administracyjno - socjalną o powierzchni użytkowej [...] m2, budynku magazynowego o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz infrastruktury technicznej (ogrodzenie, drogi). Również z przedłożonej przez stronę opinii rzeczoznawcy budowlanego J. L. dotyczącej oceny stanu technicznego, BHiP i P.Poż. i wytycznych do projektowania obiektów przy ul. [...] w B. z kwietnia 2008 roku wynika, że łączna powierzchnia użytkowa znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości budynków wynosi [...] m2. Ponadto, według przedmiotowej opinii istniejące obiekty są w złym stanie technicznym, jeśli zaś chodzi o konstrukcję jest ona w dobrym stanie konstrukcyjnym. W ocenie rzeczoznawcy obiekt wymaga remontu i konserwacji. Obiekty po remoncie i modernizacji będą w pełni nadawać się do dalszej eksploatacji i przystosowania do nowych potrzeb użytkowych. Ponadto, z dokumentacji projektowej z dnia [...] czerwca 2008 r. przedstawionego przez Wydział Administracji Budowlanej Urzędu Miasta w B. w zakresie podstawowych parametrów wielkościowych budynków położonych przy ul. [...] wynika, że istniejące obiekty były w dobrym stanie technicznym i nadawały się do projektowanego sposobu użytkowania. Konieczne jest jednak wykonanie prac remontowych, konserwacyjnych i adaptacyjnych. Strona w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. ponownie wskazała, że w momencie nabycia przez nią zabudowanej nieruchomości w grudniu 2007 r. miała ona powierzchnię [...] m². Powierzchnia ta została przyjęta przez organ do opodatkowania. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji. Wskutek wniesionego od w/w decyzji odwołania, w którym strona zarzuciła brak podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie wysokości odsetek, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i określiło Fundacji wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości odsetek w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego pozbawione jest podstawy prawnej i narusza art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Kolegium podzieliło ocenę materiału dowodowego zaprezentowaną w decyzji organu pierwszej instancji oraz uznało, że organ ten prawidłowo zastosował przepisy prawa w zakresie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Na skutek wniesionej skargi na w/w decyzję, wyrokiem z dnia 6 lipca 2011 roku, sygn. akt I SA/Bd 203/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję SKO w B. wskazując, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał podstawy faktycznej podjętego rozstrzygnięcia oraz nie dokonał wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego. Wskazał też, że organ w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 rok. W ponownie prowadzonym postępowaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2011 roku, Nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiło Fundacji [...] z siedzibą w P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie [...] zł. Decyzja ta jest przedmiotem skargi. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, iż zasadnie strona powołała się na art. 53 Ordynacji podatkowej, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości odsetek w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego pozbawione było podstawy prawnej i naruszyło art. 53 § 3 w/w ustawy. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że strona błędnie zastosowała w stosunku do zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości budynku, w okresie od stycznia do sierpnia 2008 roku, stawkę właściwą dla budynków pozostałych. Argumentując swoje stanowisko organ powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). W ocenie organu przyjąć należy, iż co do zasady wszystkie budynki lub ich części, z wyjątkiem budynków mieszkalnych - niezależnie od sposobu wykorzystania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mieszczą się w kategorii "związanych z działalnością gospodarczą tego podmiotu". Organ podniósł też, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Organ nie zgadza się z oceną strony, iż sporny budynek nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podał też, że zgodnie z projektem sporządzonym przez Biuro Inwestycyjno - Projektowe [...], zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości obiekty były w dobrym stanie technicznym i w pełni nadawały się do projektowanego sposobu użytkowania po wykonaniu prac remontowych i adaptacyjnych. Także przedłożone przez stronę w postępowaniu dokumenty: kosztorys ofertowy, protokół odbioru robót z dnia [...] sierpnia 2008 r., nie potwierdzają zdaniem organu złego stanu technicznego budynków, świadczą jedynie o prowadzonych w budynkach remontach. Kolegium podkreśla, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odróżnia stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podniósł, że sam fakt przeprowadzenia remontu, czy też prowadzenia robót budowlanych w budynkach nie jest przesłanką do stwierdzenia, że budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych i nie może stanowić podstawy do zastosowania niższej stawki podatkowej. Potwierdzeniem stanowiska Kolegium jest pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. [...], w którym organ ten wyjaśnił, iż w stosunku do budynków położonych w B. przy ul. [...] nie było prowadzone postępowanie w sprawie złego stanu technicznego i nie wydano decyzji administracyjnej w tej sprawie. Ponadto Kolegium podniosło, że Fundacja złożyła deklarację podatkową na rok 2008 dopiero w dniu [...] sierpnia 2009 r., zaś jej korektę w dniu [...] stycznia 2010 roku, czym uniemożliwiła dokonanie ewentualnych oględzin spornych obiektów, czy też skorzystania z opinii biegłego, albowiem wcześniej - w grudniu 2008 roku zakończyły się wszelkie prace remontowe. Fundacja nie złożyła korekty deklaracji w terminie określonym w art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych po zaistnieniu zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 art. 6 cyt. ustawy, uniemożliwiając organowi podatkowemu dokonanie oceny stanu technicznego budynków za pomocą innych poza wymienionymi środków dowodowych. Kolegium podzieliło ocenę materiału dowodowego zaprezentowaną w decyzji organu pierwszej instancji oraz uznało, że organ ten prawidłowo zastosował przepisy prawa w zakresie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Uznało zatem, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest wystarczający do dokonania oceny stanu technicznego (konstrukcyjnego) spornego budynku i zajęcia stanowiska, że nie wystąpiły w roku 2008 względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozwalające na zastosowanie względem spornego budynku stawki podatkowej właściwej dla budynków pozostałych. Decyzja z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. została zaskarżona do tut. Sądu. Autor skargi podniósł zarzut naruszenia art. 2 ust. 1,2,3, art. 3 ust. 1 oraz 6 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną ich interpretację i przyjęcie, iż obiekt zlokalizowany przy ul. [...] był w dobrym stanie technicznym i podlegał obowiązkowi podatkowemu, jak za obiekt, w którym mogła być prowadząca przez Fundację działalność gospodarcza przez cały 2008 r. Strona wniosła o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w przedmiotowej nieruchomości zamontowano instalacje, bez których nie było możliwe rozpoczęcie działalności gospodarczej, takich jak: centralnego ogrzewania, wodną, wentylacyjną, elektryczną, sprężonego powietrza. Wykonano nowe przyłącze wodne wraz z hydrantami i instalacją wody ppoż. oraz podłączono zakład do kanalizacji miejskiej. Wyremontowano budynek wymieniając strop, ocieplając budynek, wstawiono okna i nowe elektryczne bramy, wylano nowe posadzki, postawiono nowe ściany działowe. W ocenie strony skarżącej prawidłowo została zastosowana w stosunku do zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości budynku w okresie od stycznia do sierpnia 2008 roku stawka właściwa dla pozostałych budynków. Zatem zdaniem strony, dopiero od sierpnia 2008 r., tj. od czasu, kiedy Fundacja rozpoczęła faktycznie działalność w budynku możliwe jest wyliczenie podatku od nieruchomości w oparciu o podwyższoną stawkę tego podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej (p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Zasadniczy spór w sprawie pomiędzy skarżącą a organem dotyczył ustalenia, czy w okresie prowadzenia prac budowlanych, polegających na remoncie i adaptacji, zmierzających do dalszej eksploatacji i przystosowania do nowych potrzeb użytkowych hali produkcyjnej z częścią administracyjno - socjalną i budynku magazynowego mają miejsce tzw. "względy techniczne", uzasadniające obniżenie stawki w podatku od nieruchomości, ze stawki przewidzianej dla budynków lub ich części "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" na stawkę "pozostałą". Przechodząc do istoty sporu, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) - dalej - u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 cyt. ustawy). Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 wyżej powołanej ustawy). Definicje gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Rację ma organ odwoławczy stwierdzając, iż ugruntowane są już poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, że powołana regulacja dowodzi, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla celów tego podatku nie ma też znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., II FSK 1888/07, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07, wyrok WSA z dnia 21 października 2008 r., I SA/Łd 242/08, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010 r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008 r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/Wr 1407/07). Niewątpliwie sporne nieruchomości były w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, co skutkuje tym, iż co do zasady nieruchomości będące w jego posiadaniu stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i winny być opodatkowane wyższą stawką. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Podatnik nabył nieruchomość w dniu [...] grudnia 2007 r., co wynika z aktu notarialnego Rep. A nr [...]. W konsekwencji obowiązek podatkowy w przedmiotowej sprawie powstał od 1 stycznia 2008 r. Z treści art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że jeżeli okolicznością, od której uzależniony jest obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Cytowany przepis wprowadza istotny wyjątek od ogólnej zasady powstania zobowiązania w podatku od nieruchomości i z tych względów powinien być interpretowany ściśle. Należy przyjąć, że nie ma on zastosowania do budynków już istniejących, gdyż w ich wypadku obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości (art. 6 ust. 1 cyt. ustawy). Późniejszy termin powstania obowiązku podatkowego stosuje się jedynie do nowych budynków lub budowli, które zostały wybudowane albo rozpoczęto ich użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem. Pogląd taki został wyrażony w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 1997 r., sygn. FPK 3/97. Czym innym jest bowiem nabycie władania nad istniejącym budynkiem (budowlą), a czym innym jest wybudowanie nowego budynku (budowli). W niniejszej sprawie do opodatkowania przyjęto budynek już istniejący. Również zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 cytowanej ustawy uznać należy za chybiony bowiem przepis ten stanowi, że jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania budynku albo gruntu lub ich części, mająca wpływ na wysokość opodatkowania, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana. Koniecznym warunkiem stosowania tego przepisu jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: zmiany sposobu wykorzystania budynku oraz jej wpływu na wysokość opodatkowania. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Obiekt w całym roku podatkowym był wykorzystywany przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wywodzi, iż przedmiotowy budynek "ze względów technicznych nie może być wykorzystywany do prowadzonej działalności", a więc nieuzasadnione jest poddanie jego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wg stawek przewidzianych dla budynków lub ich części wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Podnieść należy, iż zgodnie z ustawową definicją, nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle nie są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych". Analiza językowa tego pojęcia wskazuje, że względy techniczne to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości, uniemożliwiającym wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie względów technicznych nie obejmuje przyczyn natury technologicznej, ekonomicznej czy finansowej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06). Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Ocena, co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego. Jednak to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 773/06). Z powyższego wynika, iż brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (budynku) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. Jednocześnie "względy techniczne" powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli budynku lub jego części, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Fundacja udowodniła wprawdzie fakt prowadzenia remontów w badanych budynkach, nie jest to jednak, wystarczająca przesłanka do zastosowania obniżonej stawki podatkowej właściwej dla budynków pozostałych. Podnieść należy, że sam fakt przeprowadzenia remontu, czy też prowadzenia robót budowlanych w budynkach nie jest przesłanką do stwierdzenia, że budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych i nie może stanowić podstawy do zastosowania niższej stawki podatkowej. Stan techniczny budynku, czy też jego części, może być przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą jedynie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia wykorzystanie tego budynku (jego części) do działalności gospodarczej zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą" (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92. Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06). Skoro zatem w przedmiotowych budynkach Fundacja prowadziła prace mające na celu przystosowanie ich do celów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, to tym samym budynki te miały w tym czasie związek z działalnością gospodarczą i mogą zostać wobec nich zastosowane stawki właściwe dla budynków związanych z prowadzeniem tej działalności. Przedstawiona argumentacja i powołane wyżej dowody uzasadniają przyjęcie, że w 2008 roku nie zachodziły podstawy do obniżenia stawki podatkowej. Ponadto w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym znajduje się pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. PINB-[...], w którym organ ten wyjaśnił, iż w stosunku do budynków położonych w B. przy ul. [...] nie było prowadzone postępowanie w sprawie złego stanu technicznego i nie wydano decyzji administracyjnej w tej sprawie. Podkreślić należy, iż prowadzenie prac budowlanych, zmierzających do adaptacji istniejącego budynku produkcyjnego, już sam w sobie, stanowi element prowadzenia działalności gospodarczej i nie przesądza o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Wręcz przeciwnie - skoro skarżąca Spółka podjęła się zmodernizowania istniejącej hali, celem jej wykorzystania w ramach działalności, świadczy to o tym, iż nie istnieją przeszkody o charakterze technicznym, uniemożliwiającym obecnie i w przyszłości, wykorzystywania tego obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej. Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że nawet zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika, nie jest tożsame z zaprzestaniem jej prowadzenia. W dalszym ciągu podatnik jest przedsiębiorcą, a w konsekwencji znajdujące się w jego posiadaniu budynki powinny być opodatkowane według stawek najwyższych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podobnie wypowiedział się NSA, stwierdzając w wyroku z 14 grudnia 1993 r. SA/Ka 960/90, iż czasowe zawieszenie działalności gospodarczej lub pozostawienie "w stanie likwidacji" podmiotu podatkowego nie oznacza ustania jego bytu prawnego i nie uzasadnia zmiany przeznaczenia gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l. Przyjąć zatem należy, że skoro brak wykorzystywania przedmiotu opodatkowania na działalność gospodarczą, w wyniku jej zawieszenia, nie wpływa na obniżenie stawek w podatku od nieruchomości, to tym bardziej prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowo - budowlanych, zmierzających do adaptacji hali produkcyjnej i magazynu, nie powoduje, iż budynek taki nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W takim przypadku nie mamy do czynienia ze "względami technicznymi", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. O podatkach i opłatach lokalnych, dającymi możliwość zastosowania tzw. stawki pozostałej w podatku od nieruchomości. W świetle powyższych uwag, w ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uznając że nie ma racji skarżąca twierdząc, że budynki nie powinny być opodatkowane najwyższą stawką, gdyż nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decydują obiektywne okoliczności wskazujące, że przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast podstawę do wyłączenia z opodatkowania podwyższoną stawką stanowić mogą jedynie względy techniczne, które należy rozumieć jako trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym przyczyna techniczna musi być niezależna od woli przedsiębiorcy, wynikająca bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu, powodującego zerwanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09). Wskazać należy, że organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy zachodzi tak rozumiana przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z umowy sprzedaży wynika, że skarżąca nabyła nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a jej stan techniczny był jej znany. Skarżąca w trakcie postępowania nie kwestionowała, że prowadzone prace remontowe i adaptacyjne spowodowane były inną przyczyną niż zamiarem dostosowania budynku do przewidywanego rodzaju działalności. Skoro więc czasowe niewykorzystywanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej wynikało z woli podatnika i podejmowanych przez niego, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, decyzji o remontach bądź zmianie sposobu użytkowania, to nie zachodziła przesłanka braku możliwości wykorzystania go do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji, zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 6 lipca 2011 r., o sygn. I SA/Bd 203/11 wskazano podstawę faktyczną podjętego rozstrzygnięcie oraz dokonano wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej decyzja powinna zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Stwierdzić należy, że organ podatkowy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, a prowadząc postępowanie nie naruszył zasad postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie podjętego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.