I SA/Bd 273/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. G. s. c. K. J., K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na majątku podatnika postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na majątku podatnika oraz określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań podatkowych. Na decyzję organu II instancji Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, adwokata W. I.-P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Jednocześnie strona nakleiła na oryginał skargi znaki opłaty sądowej w kwocie 100 zł, podając w uzasadnieniu, że stanowią one wypełnienie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu nieuszczenia wpisu stałego. Na podstawie art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przedmiotem skargi wniesionej przez H. G. G. s. c. K. J., K. M., reprezentowanej przez pełnomocnika, adwokata W. I.-P., jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. orzekającą o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym na majątku podatnika oraz określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań podatkowych. Analizując przedmiot niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sprawa ta mieści się w zakresie zobowiązań podatkowych w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wymienione w powołanym przepisie rozporządzenia pojęcie "zakresu zobowiązań podatkowych", wobec treści powołanego art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może być rozumiane wąsko, jako zakres spraw dotyczących aktu określającego bezpośrednio konkretne zobowiązanie podatkowe, ale musi być rozumiane szerzej, jako wszelkie sprawy pozostające w związku z zobowiązaniem podatkowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II FZ 312/08 oraz z dnia 09 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 392/08). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 59/09, decyzja dotycząca zabezpieczenia realizacji zobowiązania podatkowego na majątku podatnika niewątpliwie pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym, wydana bowiem została w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, mającym na celu weryfikację prawidłowości obliczenia przez podatnika zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W takiej sytuacji, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawie w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika powinien być uiszczony wpis stały w wysokości 500 zł. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 59/09; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 04 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 195/09 i z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 17/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 446/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 301/04). Przedmiotowy wpis w kwocie 500 zł, z uwagi na treść art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien być uiszczony gotówką do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu. Obowiązek uiszczenia wpisu gotówką do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu wynika również z powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., gdzie w § 5 ust. 1 wskazano, że przy uiszczeniu wpisu należy podać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie niż przewidziana w art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04; z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt OSK 415/04). W postanowieniu z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 212/04 Sąd jednoznacznie stwierdził, że przepis art. 219 § 2 omawianej ustawy wyklucza uiszczenie opłaty sądowej poprzez naklejenie znaków opłaty sądowej na piśmie. Strona skarżąca w niniejszej sprawie, reprezentowana przez pełnomocnika, adwokata W. I.-P., wniosła skargę uiszczając od niej wpis w postaci znaków opłaty sądowej w wysokości 100 zł. Sposób uiszczenia wpisu od skargi oraz wysokość tej opłaty sądowej wniesionej przez skarżącą Spółkę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, stoi w sprzeczności z powołanymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w konsekwencji nie może być uznane za należyte uiszczenie opłaty. Zgodnie z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres i wysokość opłat stałych - wpisów w wysokości stałej - powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania. Mając na uwadze powyższe, wobec nieuiszczenia należnego wpisu stałego we właściwej wysokości oraz w sposób przewidziany powołanymi przepisami prawa, na podstawie art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.