I SA/Bd 282/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. określającą jej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 10.127 zł. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2012 r. pełnomocnik strony złożył w jej imieniu do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniesienie skargi ze względu na treść art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) dalej p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo złożenia skargi na nią. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, niepubl.). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednak sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględnić nie tylko treść samego wniosku, ale także mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Wskazuje na to również sam art. 61 § 3 p.p.s.a., który w zdaniu pierwszym stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że sąd może udzielić ochrony tymczasowej zawsze, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie tylko, gdy strona udowodni we wniosku, że niebezpieczeństwo takie zachodzi. Na konieczność uwzględniania całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym zwraca się uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide: postanowienia z 26 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 (orzeczenia są dostępne w serwisie internetowym Sądu pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik radca prawny w żaden sposób nie uzasadnił przedmiotowego wniosku. W tej sytuacji Sąd został pozbawiony możliwości oceny istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 65/04, niepubl.). Przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne, a ograniczyła się jedynie do sformułowania samego wniosku. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, iż wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając niniejszy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale również całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Z akt sądowoadministracyjnych sprawy wynika, że skarżąca zwracała się również do tut. Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w całości motywując go trudną sytuacją materialną. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012r. referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym. Jednakże zauważyć trzeba, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie wykazała żadnych dochodów. Oświadczyła, że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności ani kosztownych przedmiotów (zob. wniosek o przyznanie prawa pomocy - k. 24-25). Przedstawione w urzędowym formularzu PPF dochody są dochodami jej matki i ojca, wobec czego nie mogą być one brane pod uwagę przy ocenie zasadności wstrzymania wykonania decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe. Dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a z których wynika, że skarżąca nie osiąga dochodu (działalność gospodarcza – według oświadczenia – przynosi straty) oraz nie ma majątku (pkt 7 wniosku), pozwalają na ocenę, że faktycznie nie istnieją realne możliwości wykonania zaskarżonej decyzji, które spowodowałoby znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego skarżącej i jej rodziny, pozbawiając środków do życia. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.