I SA/Bd 327/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019r. sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w sprawie określenia wzorów deklaracji na podatek od nieruchomości, rolny i leśny, wzorów informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej postanowienia załączników Nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 w zakresie pouczeń: "Za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w Kodeksie karnym skarbowym" Uchwałą z dnia 15 listopada 2017r. nr XXXII/197/17 Rada Gminy Brodnica określiła wzory deklaracji na podatek od nieruchomości, rolny i leśny oraz wzory informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Pismem z dnia 16 maja 2019r. Prokurator Rejonowy w B. wniósł skargę na ww. uchwałę zarzucając: 1) istotne naruszenie art. 18 ust. 2 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm.) - dalej jako: "u.s.g.", art. 6 ust. 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31) – dalej jako; "u.p.o.l.", poprzez zawarcie we wzorze deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości DN-I (stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały) pod rubrykami pouczenia, że "za podanie nieprawdy lub zatajanie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w kodeksie karnym skarbowym", podczas gdy sformułowania te nie zawierają danych dotyczących podmiotu i przedmiotu opodatkowania, niezbędnych do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, podobnie we wzorze informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 (stanowiącej załącznik nr 4 do uchwały); 2) istotne naruszenie art. 18 ust. 2 i art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 6 ust. 11 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U. Nr 52, poz. 268 ze zm.) – dalej jako: "u.p.r.", poprzez zawarcie we wzorze deklaracji w sprawie podatku rolnego DR-1 (stanowiącej załącznik nr 2 do uchwały) pod rubrykami pouczenia, że "za podanie nieprawdy lub zatajanie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w kodeksie karnym skarbowym", podczas gdy sformułowania te nie zawierają danych dotyczących podmiotu i przedmiotu opodatkowania, niezbędnych do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, podobnie we wzorze informacji w sprawie podatku rolnego IR-1 (stanowiącej załącznik nr 5 do uchwały); 3) istotne naruszenie art. 18 ust. 2 i art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) – dalej jako: "u.p.l.", poprzez zawarcie we wzorze deklaracji w sprawie podatku leśnego DL-1 (stanowiącej załącznik nr 3 do uchwały) pod rubrykami pouczenia, że "za podanie nieprawdy lub zatajanie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w kodeksie karnym skarbowym", podczas gdy sformułowania te nie zawierają danych dotyczących podmiotu i przedmiotu opodatkowania, niezbędnych do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, podobnie we wzorze informacji w sprawie podatku leśnego 1L-1 (stanowiącej załącznik nr 6 do uchwały). Mając na uwadze powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przepisów zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zawarcia we wzorach deklaracji oraz we wzorach informacji (stanowiących załączniki do aktu) przytoczonych pouczeń. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że ustawy o samorządzie gminnym, o podatkach i opłatach lokalnych, o podatku rolnym oraz o podatku leśnym dają radzie gminy upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego, który określa wysokość podatków i opłat lokalnych. Jest to wyłączna właściwość rady gminy, lecz wyłącznie w granicach określonych w ustawach. Przytoczone ustawy - o podatku rolnym, leśnym, o podatkach i opłatach lokalnych, nakładają na radę gminy obowiązek ustalenia wzoru informacji i deklaracji podatkowych, w których zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania, niezbędne do wymiaru i poboru podatku. Regulacje ustaw podatkowych nie dają radzie gminy uprawnienia do nakładania na podatników podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego obowiązku składania omawianego oświadczenia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że uchwała Rady Gminy B. zawiera pouczenie, które nie znajduje się w rubrykach lecz pod nimi i traktować je należy jako informację (pouczenie). Zatem w deklaracjach podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego zawarte jest pouczenie, nie zaś oświadczenie, jak określa Prokurator. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kognicją sądu objęte jest orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. II. Stosownie do art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia służących w postępowaniu przed organem jest wyłączony jeśli skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Sąd zaś rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). III. Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem są wymienione w niej postanowienia zaskarżonej uchwały. Wstępnie należy poczynić kilka uwag natury ogólnej. Odnosząc się do pojęcia "aktów prawa miejscowego" wskazać należy, że pod pojęciem tym należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Uchwała w przedmiocie określenia wzoru deklaracji i informacji podatkowych, jako skierowana do wszystkich osób zamieszkujących teren Gminy (Miasta), na których ciąży obowiązek uiszczania opłat, jest aktem prawa miejscowego. Dlatego podnieść należy, że nie ma przeszkód, aby w razie stwierdzenia naruszenia prawa, sąd mógł stwierdzić nieważność uchwały, stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g., mimo iż od daty podjęcia aktu upłynął ponad rok. Rozpoznając skargę sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie prawa, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. IV. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie skarga jest zasadna, bowiem kwestionowane zapisy uchwały Rady Gminy są sprzeczne w sposób istotny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie podejmowania uchwały. Dokonując kontroli uchwały objętej skargą w zakresie wskazanym stwierdzić trzeba, że brak było podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia: 1) we wzorze deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości DN-1, stanowiącym załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały i we wzorze informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, stanowiącym załącznik nr 4 do zaskarżonej uchwały, 2) we wzorze deklaracji w sprawie podatku rolnego DR-1, stanowiącym załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały i we wzorze informacji w sprawie podatku rolnego IR-1, stanowiącym załącznik nr 5 do zaskarżonej uchwały, 3) we wzorze deklaracji w sprawie podatku leśnego DL-1, stanowiącym załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały i we wzorze informacji w sprawie podatku leśnego IL-1, stanowiącym załącznik nr 6 do zaskarżonej uchwały - pouczenia o treści: "za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w kodeksie karnym skarbowym". Organ w podstawie prawnej tej uchwały wskazał art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. i art. 6 ust. 13 u.p.o.l., art. 6a ust. 11 u.p.r. oraz art. 6 ust. 9 u.p.l., w których to przepisach ustawowych - obowiązujących w dacie podejmowania i obowiązywania uchwały - brak było podstawy do zamieszczania pouczenia tego rodzaju. Nie przewidywały one uprawnienia rady gminy do wydawania uchwał dotyczących wzoru deklaracji podatkowej i informacji w zakresie pouczenia o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie, czyli za składanie fałszywych oświadczeń. Przesądziło to o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie zapisów zawartych w ww. załącznikach zaskarżonej uchwały. V. Zauważyć należy, że z art. 168 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika prawo jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie ustalonym w ustawie. Konkretyzację tego prawa - poza uregulowaniami szczególnymi - zawiera w odniesieniu do gminy art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przy czym - w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy - podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. Wskazywany w uchwale przepis art. 6 ust. 13 u.p.o.l. nakładał na radę gminy obowiązek określenia obowiązującego wzoru informacji i deklaracji na podatek od nieruchomości, w których zawarte będą dane dotyczące podmiotu oraz przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru tego podatku. Podobne treści zawierały w dacie podejmowania uchwały przepisy art. 6a ust. 11 u.p.r. oraz art. 6 ust. 9 u.p.l. Regulacje ustaw podatkowych, co wynika jasno z ich treści, nie dawały radzie gminy uprawnienia do pouczania podatników podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego, o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajanie prawdy i przez to narażenie na uszczuplenie. Zawarte w nich dane miały służyć jedynie wymiarowi tych podatków i uzyskaniu ich przez gminę, nie zaś ewentualnemu pociągnięciu podatników do odpowiedzialności karnej skarbowej. Innymi słowy, ustawodawca w ustawach podatkowych normujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, nie upoważnił rad gmin do pouczania podatników w treści informacji i deklaracji podatkowych o tym, że grozi odpowiedzialność karna za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i narażenie podatku na uszczuplenie. Takiego upoważnienia, w ocenie Sądu nie można wyczytać z unormowań ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatku leśnym. Analizowane pouczenie, ściśle rzecz biorąc, nie jest też w żaden sposób wpisane w konstrukcję opodatkowania ww. podatkami. Wiedza podatnika o regulacjach z zakresu prawa karnego skarbowego dotyczących odpowiedzialności za podawanie danych niezgodnych z prawdą nie ma żadnego związku z wymiarem i poborem podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego, a co najistotniejsze, ustawodawca w ustawach podatkowych nie upoważnił rad gmin do informowania podatników o treści zakwestionowanego przez Prokuratora pouczenia. Dokonując zatem wykładni zakresu upoważnienia zawartego w art. 6 ust. 13 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 11 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 9 ustawy o podatku leśnym, nie można odchodzić od jasnej treści tych unormowań na rzecz domniemania. Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji i informacji jest wyczerpujące. Zdaniem Sądu nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tych przepisów w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nich wymienione. Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie przywołanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja podatkowa powinna zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości podatku. Podobne uwagi należy poczynić w stosunku do wzoru informacji. Skoro ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji i informacji jest wyczerpujące oraz nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania powyższych przepisów w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione, to w podejmowanym, na podstawie wyżej przywołanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Stąd w niniejszej sprawie zamieszczenie we wzorach informacji i deklaracji ww. zacytowanego pouczenia wykracza poza ustawowe upoważnienie, oznacza istotną sprzeczność uchwały w zaskarżonej części z prawem i w konsekwencji skutkuje stwierdzeniem jej nieważności wyłącznie w tej części (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 czerwca 2019r. sygn. akt I SA/Łd 153/19; dostępny - jak i wszystkie wyroki przywołane w niniejszym uzasadnieniu - na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) VI. W odpowiedzi na skargę organ wskazuje na konieczność odróżniania "oświadczenia" od "pouczenia". Tym samym Rada stoi na stanowisku, że była uprawniona do zawarcia w uchwale spornego pouczenia, które nie jest oświadczeniem. W ocenie tut. Sądu - na użytek przedmiotowej sprawy - brak podstaw do odmiennego traktowania oświadczenia oraz pouczenia i uznania za zgodne z prawem zamieszczenie we wzorach deklaracji oraz informacji takiego pouczenia. Do kwestii zawierania we wzorach deklaracji i informacji tego rodzaju pouczenia odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 11 lipca 2017r. sygn. akt II FSK 1219/17 podnosząc: "Jeżeli rozpatrywany wzór oświadczenia miał być, w zamiarze uchwałodawcy, pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, to pouczenie to jest niewątpliwie niepełne, ogólnikowe, zgoła enigmatyczne. Zgodnie z art. 233 § 6 k.k., przepisy o fałszywych zeznaniach stosuje się odpowiednio do fałszywych oświadczeń złożonych w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, jeżeli przepis ustawowy dotyczący tego postępowania wyraźnie przewiduje odebranie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o którym mowa w art. 233 § 6, musi wynikać z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie. Takiego upoważnienia zatem nie może kreować akt rangi podstawowej." Sąd w tut. składzie powyższy pogląd podziela. Odnośnie do powołania się przez Radę na niektóre orzeczenia sądów administracyjnych podnieść należy, że w jednym z najnowszych orzeczeń NSA odniósł się także do tego zagadnienia dokonując jego pogłębionej analizy – zob. wyrok z dnia 14 marca 2019r. sygn. akt II FSK 184/19. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rada gminy stanowiąca akty prawa miejscowego - niewątpliwie o randze podustawowej - nie jest podmiotem, który stanowi organ podatkowy uprawniony do wymiaru lub poboru podatku, nie uczestniczy w postępowaniu podatkowym ani też w postępowaniu dotyczącym poboru i wykonania zobowiązania podatkowego, w związku z czym nie może w tych postępowaniach zobowiązywać do składania oświadczeń o wiedzy w zakresie odpowiedzialności karnej lub też przyjmować te oświadczenia. Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 marca 2019r., sygn. akt II FSK 205/19. Tut. Sąd przyjmuje powyższe poglądy jako własne i wskazuje już tyko na marginesie, że właśnie w przedmiotowej sprawie brak jest w pouczeniu nawet skonkretyzowania przepisów, nie wspominając nawet o przytoczeniu ich pełnego brzmienia. Takie pouczenie wręcz może stanowić w przyszłości spór co do zakresu świadomości podatnika o odpowiedzialności jego i to na gruncie prawa karnego, a zatem co do zasady obostrzonego znaczącymi sankcjami. VII. Podsumowując trzeba w pełni zgodzić się z Prokuratorem co do tego, że przepisy art. 6 ust. 13 u.p.o.l., art. 6a ust. 11 u.p.r. oraz art. 6 ust. 9 u.p.l., nie dawały radzie gminy uprawnienia do pouczania podatników o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie. W następstwie powyższego uzasadniona jest ocena, że kontrolowana uchwała w zaskarżonej części istotnie narusza art. 7 w zw. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.s.g. oraz art. 6 ust. 13 u.p.o.l., art. 6a ust. 11 u.p.r. oraz art. 6 ust. 9 u.p.l. Wymaga przy tym podkreślenia, że w myśl zasad praworządności i legalności, wynikających z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, iż mogą czynić tylko to, na co prawo wyraźnie im zezwala lub co wyraźnie nakazuje. Tymczasem w realiach analizowanej sprawy Rada, ponad treść art. 6 ust. 13 u.p.o.l., art. 6a ust. 11 u.p.r. oraz art. 6 ust. 9 u.p.l. w urzędowych wzorach deklaracji i informacji podatkowych zawarła ww. pouczenie. Jednak, jak to zostało już wyjaśnione, ww. ustawy podatkowe nie uprawniają rad gmin do pouczania podatników o odpowiedzialności karnej w treści deklaracji czy informacji niezbędnych do wymiaru i poboru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Dla oceny niniejszej sprawy nie ma znaczenia treść projektu rozporządzenia Ministra Finansów, na które wskazano w odpowiedzi na skargę, bowiem ocenie w niniejszej sprawie podlega zaskarżona uchwała w części zaskarżonej skargą Prokuratora. VIII. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podtrzymuje utrwaloną linię orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, której niniejszy wyrok jest kontynuacją uznając, że ani oświadczenie, ale również pouczenie nie mogą być zawierane w deklaracjach i informacjach podatkowych (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 25 września 2018r. sygn. akt I SA/Bd 487/18, z dnia 11 września 2018r. sygn. akt I SA/Bd 485/18, I SA/Bd 475/18, I SA/Bd 474/18, I SA/Bd 466/18, I SA/Bd 448/18, z dnia 07 sierpnia 2018r. sygn. akt I SA/Bd 449/18 i I SA/Bd 443/18, z dnia 28 sierpnia 2018r. I SA/Bd 440/18, z dnia 20 lutego 2018r. I SA/Bd 1062/17, z dnia 07 lutego 2018r. I SA/Bd 1023/17, z dnia 06 lutego 2018r. sygn. akt I SA/Bd 1000/17 i z dnia 23 stycznia 2018r. sygn. akt I SA/Bd 974/17). Z podanych względów, należało - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - stwierdzić nieważność uchwały Rady Gminy Brodnica Nr XXXII/197/17 z 15 listopada 2017r. w części obejmującej postanowienia w załącznikach nr 1, 2, 3, 4, 5 i 6 w zakresie pouczeń: "za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy i przez to narażenie podatku na uszczuplenie grozi odpowiedzialność przewidziana w kodeksie karnym skarbowym".