I SA/Bd 341/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2023r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 maja 2023r. nr SKO-53-184/23 w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2023r. oddala skargę Wójt Gminy G. decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. ustalił T. R. (Skarżący) łączne zobowiązanie pieniężne na 2023 r. w kwocie [...]zł, w tym podatek rolny w kwocie [...]zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł od nieruchomości (zabudowanej działki nr [...] położonej w M. R. przy ul. [...]), przyjmując do opodatkowania podatkiem następujące nieruchomości: budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej [...] m2 , budynki pozostałe o powierzchni [...] m2, grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 , a podatkiem rolnym grunty orne klasy VI o powierzchni [...] ha zwolnione z podatku rolnego. Organ wyjaśnił, że podatek od nieruchomości został ustalony na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oraz składanych informacji podatkowych. W informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych na podatek od nieruchomości z dnia [...] stycznia 2021 r. strona wykazała: grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej [...] m2, budynki pozostałe o powierzchni [...] m2, a w informacji o gruntach na podatek rolny - grunty orne klasy VI o powierzchni [...] ha zwolnione z podatku. Natomiast z informacji z ewidencji gruntów wynika, że działka gruntu nr [...] składa się z użytków rolnych (R) o powierzchni [...] ha i terenów budowlanych (B) o powierzchni [...] ha, przy czym zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy [...] m2 oraz dwoma budynkami transportu i łączności o powierzchni zabudowy [...] m2 i [...] m2. Strona nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem złożyła odwołanie, w którym podniosła, że budynek mieszkalny i garaż oraz pomieszczenie gospodarcze stanowią monolit, tj. jedną bryłę, natomiast podatek od tych nieruchomości został naliczony w taki sposób, jakby wymienione budynki stanowiły oddzielne bryły. Zdaniem strony, podatek od zwartej zabudowy, zgodnie z przepisami jest niższy niż podatek od budynków wolnostojących. Podnosząc powyższe, Skarżący wniósł o wyjaśnienie, dlaczego u niego naliczenia podatku zostały przeprowadzone w sposób "niezgodny". Dodał, że sąsiad ma zabudowę (budynek mieszkalny i garaż) podobną (zabudowę zwartą) i został mu naliczony podatek według niższej stawki. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. strona wyjaśniła kolejność podejmowanych prac budowlanych na podstawie wydanych pozwoleń, poczynając od pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażami, a kończąc na pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. Ponadto wyjaśniła, że składała informacje dotyczące powierzchni budynków bez kwalifikacji stawki podatkowej i wystąpiła o pozytywne rozpatrzenie odwołania poprzez naliczenie podatku dla obiektu garażowego tak samo jak mieszkalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia [...] maja 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. m.in. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70), dalej: "u.p.o.l.", art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 333), dalej: "u.p.r.", art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752), dalej: "u.p.g.k." oraz art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651), dalej: "O.p.". Organ wskazał również, że w uchwale nr LXII/536/2022 Rady Gminy Grudziądz z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom., poz. 6391) ustalono odrębną stawkę podatku od budynków mieszkalnych w wysokości 0,96 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej i odrębną stawkę podatku od budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości 9,55 zł za 1 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1039/11, zgodnie z którym wydanie przez organ podatkowy decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, z pominięciem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., a mianowicie wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Kolegium podniosło, że jak wynika ze złożonych do akt informacji z ewidencji gruntów i budynków, działka gruntu nr [...] składa się z użytków rolnych o powierzchni [...] ha i terenów budowlanych (B) o powierzchni [...] ha, przy czym zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy [...] m2 oraz dwoma budynkami transportu i łączności o powierzchni zabudowy [...] m2 i [...] m2. W tym stanie sprawy, mając na uwadze treść powołanych przepisów, w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji nie mógł przyjąć innych danych niż wynikające z ewidencji i sklasyfikować garaży jako części budynku mieszkalnego, ponieważ zostały one opisane w ewidencji gruntów i budynków jako odrębny budynek niemieszkalny. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ powinno być to dokonane w odrębnym trybie administracyjnym właściwym dla zmiany wpisów w tej ewidencji. Ponadto organ wskazał, że ze złożonych do akt dokumentów takich jak decyzja Wójta Gminy G. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. o warunkach zabudowy, projektu budowlanego J. G. oraz zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu od zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia [...] stycznia 2021 r. PINB Powiatu [...] wynika, że rozbudowie podlegał budynek garażowy, a nie budynek mieszkalny. Z tych względów, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty podniesione w odwołaniu odnoszące się do sklasyfikowania budynku garażowego jako mieszkalnego zmierzające do naliczenia podatku dla obiektu garażowego tak samo jak mieszkalnego, nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium zaznaczyło przy tym, że strona w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych wykazała w 2021 r. jako powierzchnię budynków mieszkalnych [...] m2 i wyodrębniła [...] m2 jako powierzchnię pozostałych budynków, które podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatkową. W skardze do tut. Sądu, Skarżący wskazał, że budynek mieszkalny i garaż zostały jednocześnie budowane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 1992 r. o numerze [...]. Skarżący nie zgodził się z oceną dokonaną przez organy, gdyż budynek mieszkalny jak i garaż były wspólnie budowane, a ściany działowe budynku mieszkalnego i garażu są wspólne. Zdaniem strony, garaż stanowi część budynku mieszkalnego i powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. Skarżący podniósł, że "Kwestią sporną pozostaje również pozwolenie na budowę i projekt decyzją [...] obejmujące zmianę konstrukcji dachowej z adaptacją poddasza istniejącego budynku mieszkalnego i garażu". Strona podała, że projekt poddasza, w którym wyraźnie jest zaznaczona zmiana i powiększenie gabarytu obiektu, został przesłany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zauważył, że Urząd Gminy, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zdania, jakoby zmiana poddasza i dobudowanie części budynku było oddzielnym projektem i kwalifikuje obiekt budowlany jako oddzielny budynek mieszkalny i garaż. Ponadto Skarżący zaznaczył, że w analogicznej sytuacji na działce sąsiadującej o numerze [...], gdzie budynek garażu oznaczony jest również jako budynek transportu i łączności, a budynek garażu i część mieszkalna posiadają wspólną ścianę działową, zastosowana została niższa stawka podatku od nieruchomości, jak dla budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sporna w sprawie pozostaje wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości jaka powinna być zastosowana do opodatkowania garażu, stanowiącego własność Skarżącego. Organ zastosował do opodatkowania garażu stawkę [...] zł/m2 (przewidzianą dla pozostałych budynków lub ich części) oraz do opodatkowania gruntu [...] zł/m2 (ustaloną dla gruntów pozostałych). W ocenie Skarżącego błędnie zastosowano stawkę przewidzianą dla pozostałych budynków (części), zamiast dla budynków mieszkalnych. W tym kontekście w skardze podnosi, że budynek mieszkalny i garaż zostały jednocześnie budowane "z pozwolenia na budowę z dnia [...].11.1992 o numerze [...] (dołączone do akt sprawy SKO w T.)". Podkreśla, że budynek mieszkalny jak i garaż były wspólnie budowane oraz ściany działowe budynku mieszkalnego i garażu są wspólne. Garaż stanowi część budynku mieszkalnego i powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych. Zatem istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ podatkowy zasadnie opodatkował budynek garażu stawką jak dla budynków pozostałych, czy jednak powinien uwzględnić wyjaśnienia Skarżącego i podobnie jak budynek mieszkalny, także budynek garażu opodatkować stawką uchwalaną dla budynków mieszkalnych. Zdaniem Sądu, w tak opisanym sporze, na podzielenie zasługuje - wywiedzione z ustalonego na potrzeby sprawy stanu faktycznego i prawnego - stanowisko organu. Podnieść należy, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż organy podatkowe zważając na wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Skarżący wypowiadał się w sprawie nie tylko w odwołaniu, ale także w późniejszym piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. Na poparcie swojej argumentacji składał dokumenty. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania i prawa materialnego. Podać należy, że art. 122 O.p. zobowiązuje organ do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ sprostał także wymogom wynikającym z art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie została również naruszona sformułowana w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta jest realizowana w pełni wtedy, gdy ocena ta jest oparta na całokształcie materiału dowodowego, wyprowadzone wnioski są zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, nie kolidując z zebranymi w sprawie dowodami, a gwarancję jej realizacji stanowi prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 O.p.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły. Organ odwoławczy omówił też dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). Z tych względów, zarzuty w skardze należy ocenić jako niezasadne. Prezentowana przez Skarżącego odmienna ocena ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie oznacza, że naruszono przepisy prawa. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy należy zaznaczyć, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Podnieść należy, że ze znajdującej się w aktach informacji z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka gruntu nr [...] składa się z użytków rolnych (RVI) o powierzchni [...] ha, terenów budowlanych (B) o powierzchni [...] ha , przy czym zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy [...] m2 oraz dwoma budynkami transportu i łączności o powierzchni zabudowy [...] m2 i [...] m2 (k. 6 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przechodząc do oceny merytorycznej niniejszej sprawy przypomnieć trzeba, iż stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane m.in. budynki lub ich części. Nie budzi zatem wątpliwości, że zarówno budynek mieszkalny, jak i budynek garażu jest przedmiotem opodatkowania stosownie do wskazanych zapisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 3 ust.1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Na mocy natomiast art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. W związku z treścią powyższych przepisów ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów, niż dane zawarte w ewidencji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 października 2007r. sygn. akt. II FSK 1136/06, z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05 oraz z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1040/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 lutego 2009 r., sygn. akt. I SA/Gl 7/09). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżący jest właścicielem użytków rolnych i terenów budowlanych oraz budynku mieszkalnego i dwóch budynków transportu i łączności. Treść decyzji organu wskazuje, że przedmiot opodatkowania i powierzchnia nieruchomości, tj. gruntów i budynków, stanowiące podstawę do ustalenia wysokości podatku określone zostały stosownie do danych z ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące przyjęcia nieprawidłowej klasyfikacji nieruchomości - garażu jako budynku niemieszkalnego - dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są niezasadne. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (art. 22 ust. 2 u.p.g.k.). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym klasyfikacji budynku, gdy ta wynika z ewidencji gruntów (co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebranym w sprawie, a przekazanym do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę), nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreśla, że dla oceny niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 21 u.p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W tym miejscu warto przywołać także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 465/21, w którym wyjaśniono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony i jednolity jest pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym i wywiera skutki na przyszłość (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 października 2021 r., III FSK 385/21, z 22 lutego 2022 r., III FSK 4693/21, 4706/21 i 4707/21). Należy dodać, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2013 r. (II FPS 2/13) odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczności z danymi z innych rejestrów publicznych. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków wskazanych w wymienionej uchwale. Dane zawarte w ewidencji były więc na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wiążące dla wymiaru podatków, a zatem organy podatkowe były zobowiązane do ich uwzględnienia. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie z informacji z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego oraz dwóch budynków transportu i łączności. Decyzja w sprawie wymiaru podatku uwzględnia rodzaje tych budynków wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym w decyzji prawidłowo wyliczono podatek rolny na 2023 r., przy uwzględnieniu danych z tej ewidencji. Prawidłowo zatem organ podatkowy zastosował stawki z uwzględnieniem m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. i § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e) uchwały nr LXII/ 536/2022 Rady Gminy Grudziądz z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Kuj-Pom. z 2022 r. poz. 6392). Uchwała ta wydana została w oparciu o delegację ustawową, zawartą w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu, organy zasadnie zakwalifikowały sporny garaż do budynków lub ich części pozostałych oraz grunt (udział) do niego przynależny jako do gruntów pozostałych, stosując odpowiednie stawki podatkowe, tj. stawkę [...] zł/m2 w stosunku do garażu i 0,48/m2 zł do gruntu. Zdaniem Sądu, prawnie bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje okoliczność z uwzględnieniem jakiej stawki został opodatkowany garaż na działce sąsiada. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, tym samym nie jest uprawniony do oceny decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości wydanych dla innych podatników. Podobnie należy ocenić podnoszone kwestie pozwolenia na budowę i projekt decyzji [...] obejmujące zmianę konstrukcji dachowej z adaptacją poddasza istniejącego budynku mieszkalnego i garażu. Zagadnienia te wykraczają bowiem poza granice niniejszej sprawy. Wobec braku naruszeń prawa materialnego bądź procesowego (również w zakresie niezaskarżonym), które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.