I SA/Bd 468/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. określił A. D. i S. D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2011r. w kwocie [...]zł. Rozpatrując złożone odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., decyzją z dnia [...]. określił A. D. i S. D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2011 w kwocie [...]zł. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p." Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w 2011r. skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą P.U.H. N. w S.. Przedmiotem tej działalności był handel złomem. Organ pierwszej instancji wyłączył z kosztów uzyskania przychodów firmy strony wydatki w łącznej kwocie [...]zł udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez następujących kontrahentów: A. K., [...] P. - 23 faktury na łączną kwotę [...]zł; Spółka z o.o. "R. " w W. - 7 faktur na łączną kwotę [...]zł; Spółka z o.o. "C. " w W. - 64 faktury na łączną kwotę [...]zł. Organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy, z którego wynika, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez wskazane podmioty w zakresie sprzedaży złomu w rzeczywistości nie miały miejsca, gdyż rzekomi dostawcy złomu do firmy P.U.H "N." wystawiali tzw. "puste" faktury, dlatego też zaliczenie kwot z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r., nr 51, poz. 307 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała żadnymi wiarygodnymi dowodami, że zdarzenia gospodarcze opisane w zakwestionowanych fakturach VAT w rzeczywistości miały miejsce. Organ pierwszej instancji natomiast podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, dokonywał analizy dokumentów oraz gromadził dowody będące w jego dyspozycji jak i innych organów podatkowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów. Organ odwoławczy zauważył, że zaskarżona decyzja wydana została w następstwie zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego zarówno skarżącej, jak i jej kontrahentów, w tym decyzji podatkowych, który włączono do akt przedmiotowej sprawy. W oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prawidłowo wywiódł, iż strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł. Organ ponadto wskazał, że na podstawie przedstawionych przez podatnika dowodów księgowych zakwestionowano również zaewidencjonowaną przez skarżącą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwotę [...]zł wynikającą z 7 faktur sprzedaży usług najmu, transportowych i rozładunkowych, wystawionych na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w W.. Stwierdzono, że nie można mówić o kwocie należnej przychodu, bowiem firma skarżącej nie wykonała na rzecz "[...]" Sp. z o.o. żadnych usług udokumentowanych wystawionymi przez siebie fakturami, gdyż Spółka ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, lecz tylko wystawiała nierzetelne faktury, które miały dokumentować sprzedaż złomu. W związku z powyższym, Spółka faktycznie nie mogła również nabyć usług od firmy N.. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie zatem ustalono, że skarżąca zawyżyła przychody z prowadzonej w 2011r. działalności gospodarczej o kwotę [...]zł, czym naruszono art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. W skardze strona zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika; art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez kierowanie się wyłącznie swobodną oceną dowodów, nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy i z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a ponadto niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie; art. 187 § 1 w zw. z art. 188 i art. 191 O.p. poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu w sprawie przesłuchania w charakterze strony S. D. i przeprowadzenie dowodu dopiero w konsekwencji zobligowania postanowieniem organu drugiej instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p." nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09). Zgodnie z art. 181 O.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, co oznacza, że Posłużenie się zeznaniami świadków, którzy przesłuchani zostali w (odrębnym od podatkowego) postępowaniu karnym, jest w pełni zgodnie z art. 180 § 1 oraz art. 181 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017r.,II FSK 923/15). Jednocześnie dopuszczenie możliwości powtarzania w postępowaniu podatkowym przeprowadzonych w innym postępowaniu dowodów ze źródeł osobowych, w nadziei uzyskania dowodu o innej treści, niż wynikająca z czynności już przeprowadzonej, otwierałoby drogę do nieokreślonego przedłużania postępowania, w sprzeczności z wyrażoną w art. 125 § 1 O.p. zasadą szybkości postępowania podatkowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2017 r., I FSK 433/15). Art. 181 O.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza on, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystywane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych i postępowaniach karnych, i w konsekwencji powoduje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w takim postępowaniu. Przeszkodą w wykorzystaniu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym nie jest również to, że osoby składające zeznania w postępowaniu karnym występowały w charakterze podejrzanych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017r., I GSK 532/15). Ostatecznie, w art. 181 O.p. podane zostały jedynie przykładowo środki dowodowe. Nie ma przeszkód, by oświadczenie danej osoby stanowiło dowód w postępowaniu podatkowym. Strona ma możliwość kwestionowania treści takiego oświadczenia i może domagać się przesłuchania osoby, która takie oświadczenie złożyła. Samo jednak powoływanie się na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ze względu na poprzestaniu na złożonym przez daną osobę oświadczeniu zamiast jej przesłuchaniu pozytywnego skutku odnieść nie może. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ze względu na ograniczenie w tym postępowaniu zasady bezpośredniości realizowana jest poprzez obowiązek zapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz poprzez prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 123 § 1 O.p.). Włączenie materiałów z innych postępowań samo w sobie nie stanowi naruszenia wynikającej z art. 123 O.p. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu Por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017r., I FSK 1301/15 i z 2 lutego 2017r., II FSK 4127/14.). Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r., nr 51, poz. 307 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Należy wyjaśnić, że dla uznania wydatków za element kosztów uzyskania przychodów konieczne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie określonej usługi czy towaru u konkretnego kontrahenta i za konkretną cenę, a także odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł od kogokolwiek nabyć usługę, by wydatek z tym związany mógł stanowić koszt uzyskania przychodu. Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które traktuje w kategorii kosztu, a to z kolei oznacza, że spoczywa na nim obowiązek udokumentowania ich poniesienia w sposób zgodny z prawem i niebudzący wątpliwości. Wykazanie spełnienia warunków uznania danego wydatku za koszt podatkowy należy do podatnika. Nie może on ciążących na nim obowiązków przerzucać na organy podatkowe i obarczać winą te organy za swe działania naruszające obowiązujące prawo. Brak odpowiedniego udokumentowania wydatków i ich związku przyczynowo-skutkowego z osiąganym przychodem prowadzi do skutecznego zakwestionowania kosztów uzyskania przychodu. Nie ma znaczenia, czy podatnik w sposób zawiniony (wskutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze bądź zamierzony) lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Dla oceny rzetelności ksiąg podatkowych i określenia przez organ właściwej metody ustalenia podstawy opodatkowania nieważne są przyczyny zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistej sprzedaży. Jeżeli czynności wskazane w fakturach nie zostały dokonane, to konieczność badania świadomości podatnika co do nieprawidłowości transakcji nie jest relewantna dla sprawy. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki. Prawidłowo zakwestionowano 23 faktury VAT na łączną kwotę netto [...] zł wystawione w listopadzie i grudniu 2011 r. przez A. K.. Zebrany materiał jest zupełny i przekonujący. Ostateczna decyzja z dnia [...] r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. określająca A. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2011 r. i od września do grudnia 2011 r. w której ustalono, iż w 2011 r. korzystając z zarejestrowanej działalności gospodarczej, której nigdy nie prowadził dokonał pozornego obrotu złomem, granulatem srebra, katod miedzianych i palet drewnianych, wystawiając faktury VAT na sprzedaż tych towarów nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji gospodarczych, kontrahent nigdy nie dokonał zakupów tych towarów i w związku z tym nie mógł dokonać czynności opodatkowanych w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług; nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem zgłoszonym jako siedziba firmy, nie dysponował także miejscem umożliwiającym składowanie tak dużych ilości złomu, nie posiadał zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów , nie występował również o wpis do rejestru przedsiębiorców zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub transport złomu. Zebrano wyciągi z decyzji dotyczące kontrahentów A. K., z których wynika, że nie dokonali oni zakupu u [...]. Ten nie stawił się w celu złożenia zeznań. Zatem jako logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym należało uznać przyjęcie za niewiarygodne twierdzenia podatnika odnośnie do nabywania od A. K. złomu. Równie prawidłowo zakwestionowano 7 faktur VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. Nieudane próby podjęcia czynności w siedzibie spółki, przesłuchanie w charakterze świadka prezesa zarządu R. Sp. z o.o. D. N., który zeznał, że nie zatrudniał żadnego pracownika bo transport raz był, raz go nie było, zeznania innych osób (K. ), które wskazały brak oznak jakiejkolwiek działalności w obrocie złomem prowadzona była działalność polegająca na handlu złomem lub składowany był złom. Pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. W. z dnia [...] r. gdzie potwierdzono, że u kontrahenta spółki: L. , nie wystąpiły z nią transakcje handlowe. Pismo Zarządu Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji w G. W. z dnia [...] r., że w materiałach zabezpieczonych w dniu [...] r. u P. , zamieszkałej pod adresem gdzie mieściła się firma P. należąca do P. [...], zabezpieczono ok. 400 faktur sprzedaży złomu wystawionych przez tę firmę dla różnych podmiotów w latach 2005-2011. Nie ujawniono przy tym żadnych faktur wystawionych przez [...] na rzecz Spółki [...]. Przeszukanie przeprowadzone w mieszkaniu R. i J. T., również związanych z handlem złomem. Przesłuchanie przedstawiciela Biura [...] Sp. z o.o. w G. W., które prowadziło księgowość firmy [...], zaprzeczające, by podmiot [...] figurował na liście jako kontrahent [...]. Pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] r., z którego wynika, iż przeprowadzenie czynności sprawdzających w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie było możliwe, a w toku podjętych czynności ustalono, że Spółka ta nie prowadzi działalności pod zgłoszonym na siedzibę adresem. Wyciągi z decyzji dotyczące kontrahentów Spółki [...], z których wynika, że spółka nie posiadała choćby prawdopodobnego źródła zakupu złomu. To wszystko logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym czyni przyjęcie za niewiarygodne zeznania dotyczące załadunku, rozładunku i transportu złomu. Także wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] r. wydanej po przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym u [...], z której wynika, że firma prowadzona przez niego w zakresie handlu złomem K. faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, ograniczając się do wystawiania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że jedynym dostawcą złomu do firmy M. K. była firma [...] Sp. z o.o., która nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej ograniczając swoją działalność do wystawiania "pustych" faktur. Dodatkowo postanowienie Prokuratury Okręgowej w B. sygn. akt VI Ds. 37/11 z dnia [...] r. o przedstawieniu zarzutów D. N. polegające na tym min., że w okresie od co najmniej połowy lutego 2010 r. do co najmniej [...] r., działając w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie w porozumieniu z R. T., po uprzednim nabyciu udziałów firmy [...] Sp. z o.o., w ramach której będąc uprawniony do wystawiania dokumentów, poświadczył nieprawdę w dokumentach co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest nabycia i posiadania do dalszego zbycia złomu metali w dokumentach w postaci co najmniej 127 faktur VAT sprzedaży złomu a następnie dokumentami tymi posłużył się przekazując odbiorcom, z czego uzyskał korzyść majątkową w nieustalonej kwocie - tj. o czyn z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 12 kk. Prokuratura Okręgowa w B. ustaliła, że Spółka [...] nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, nie posiadała żadnego majątku i żadnych możliwości technicznych dla prowadzenia rzeczywistej działalności w zakresie obrotu złomem. Została powołana do życia przez D. N. dla pozorowania działalności gospodarczej, który specjalnie dla realizacji tego celu nabył jej udziały oraz do tworzenia fikcyjnych dokumentów potwierdzających obrót złomem. Korzyści uzyskane z poświadczających nieprawdę faktur VAT były przelewane na konto spółki a następnie na konto osobiste D. N. i wypłacane w gotówce. Na koniec brak zezwolenia na zbieranie i transport odpadów, wydanych przez Prezydenta Miasta [...] W. oraz brak wpisu do rejestru posiadaczy odpadów zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów, brak zeznania rocznego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. i 2011 r. Prawidłowym czyni wniosek, że nie można dać wiary twierdzeniom podatnika odnośnie do nabywania od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. złomu. Także prawidłowo oceniono materiał dowodowy dotyczący transakcji z [...] Sp. z o.o., wynikającymi z wystawionych 64 fakturami VAT. Ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] r. określająca dla Spółki wysokość zobowiązania podatkowego, pismo z dnia [...] r. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w którym poinformowano, że nie było możliwe przeprowadzanie wnioskowanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. czynności sprawdzających w [...] Sp. z o.o. w W., ponieważ pod adresem zgłoszonym jako miejsce prowadzenia działalności Spółka jej nie wykonuje (wirtualne biuro), pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego - W. Ursynów z dnia [...] r. poinformowano, że [...] Sp. z o.o. mówiące o braku zeznań w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2010 i 2011 – zasadnym czyni wniosek, iż nie była wiarygodną spółka jako firma prowadząca rzeczywistą działalność gospodarczą. Także zeznania skarżącej oraz jej małżonka, zeznania prezesa [...], kierowcy w Spółce [...], które są ogólnikowe i nie wskazują na działalność w rozmiarach przedstawionych w fakturach. Ponadto brak zezwoleń na zbieranie i transport odpadów oraz brak wpisu do rejestru posiadaczy odpadów zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów. Wyciągi z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydane w dniu [...] r. w zakresie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 2010 r. wydanych po przeprowadzonych postępowaniach kontrolnym w E. Sp. z o.o., z których wynika, że firma ta - jedyny w 2011 r. dostawca złomu do Spółki [...] - faktycznie nie prowadziła w 2010 r. działalności gospodarczej, ograniczając się do wystawiania i wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ kontroli skarbowej określił dla [...] Sp. z o.o. wysokość zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, związanego z wystawianiem faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Decyzja z dnia [...] r., gdzie stwierdzono, że Spółka K. nie dokonywała zakupu złomu od Spółki [...]. Prezes zarządu [...] Sp. z o.o. N. D. pomimo wielokrotnie podejmowanych prób wezwań, nie odbierał bądź nie stawiał się w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w celu złożenia zeznań w zakresie rzekomo prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Brak jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby dokonanie zapłaty za towar wskazany na zakwestionowanych fakturach. Powyższe czyni logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym wniosek organu, że nie można dać wiary twierdzeniom podatnika odnośnie do nabywania od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. złomu. Oparto je o materiał zupełny. W ramach uzupełnienia postępowania podatkowego organ pierwszej instancji przeprowadził przesłuchania w charakterze Strony w dniu [...] r. i prawidłowo uznanł, że nie powodują one zmian w ustalonym dotychczas stanie faktycznym, bowiem zebrany materiał dowodowy w tej sprawie potwierdza jednoznacznie, że nie miało miejsca fizyczne nabycie towaru (złomu) od firm wskazanych na zakwestionowanych fakturach VAT, gdyż zakwestionowani kontrahenci nie dysponowali towarem, a zatem nie mogli dokonać dostaw towarów do firmy N.. Nie bez znaczenia jest ocena, jakiej dokonano na potrzeby podatku od towarów i usług, przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2017r., I FSK 1995/15, gdyż stan faktyczny ustalono podobnie. NSA uznał, że "wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej w sprawie tej zebrano wystarczający materiał dowodowy do prawidłowego zastosowania prawa materialnego nie naruszając przy tym zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 O.p., której rozwinięcie zawarte jest w art. 187 § 1 O.p. Poza ogólnikowym zarzutem braku przesłuchania wystawców faktur skarżąca nie wskazuje, z jakich okoliczności miałoby wynikać, że podmioty te faktycznie dostarczyły skarżącej towar uwidoczniony w zakwestionowanych fakturach. Zauważyć przy tym należy, że organy próbowały nie tylko przesłuchać wystawców tych faktur, ale też skarżącą. Skarżąca jednak na wezwania organów się nie stawiała uniemożliwiając tym samym jej przesłuchanie, podobnie na wezwania organów i to wielokrotne nie stawiali się wystawcy spornych faktur, mimo nakładania kar porządkowych. Odnośnie sposobu działania wystawców tych faktur jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji zebrano obszerny materiał dowodowy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie wiadomo gdzie przebywa A. K. . Lokal, który został zgłoszony przez tę osobę jako adres prowadzenia działalności składał się z kuchni i łazienki, nie był on wykorzystywany podczas trwania najmu, o czym świadczył brak zużycia mediów. Z informacji uzyskanej od właścicielki tego lokalu wynika, że w trakcie trwania umowy najmu A. [...] przebywał poza granicami kraju, nie posiadał on też zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów. Jedyny rzekomy dostawca złomu do firmy A. [...] spółka E. uczestniczyła także w procederze wprowadzania do obrotu pustych faktur. Wartość 23 faktur wystawionych przez A. [...] na rzecz skarżącej wynosiła [...] zł. Także spółka [...] nie prowadziła działalności gospodarczej, adres tej firmy służył jedynie do celów ewidencyjnych w zakresie podatku VAT. Spółka ta nie otrzymała zezwoleń na zbieranie i transport odpadów. Jej przedstawiciel nie był w stanie podać nazwiska żadnej osoby, którą zatrudniał. Brak jest też jakichkolwiek dowodów nabycia przez tę spółkę złomu, mimo że wartość 7 faktur wystawionych przez tę spółkę na rzecz skarżącej opiewa na kwotę netto [...] zł. Odnośnie do spółki [...] z ustaleń dokonanych w tej sprawie wynika, że spółka ta została założona przez N. D., który [...] r. dokonał sprzedaży jej udziałów na rzecz obywatela [...], tam też zamieszkałego. Ten ostatni ustanowił N. D. swoim pełnomocnikiem. Jedynym dostawcą złomu dla spółki [...] podobnie jak w przypadku firmy A. [...] miała być spółka [...] uczestnicząca w procederze wystawiania pustych faktur. Spółka [...] nie zatrudniała żadnych pracowników, nie dysponowała żadną dokumentacją źródłową związaną z prowadzoną działalnością, nie posiadała stosownych zezwoleń na zbieranie i transport odpadów. Uwzględniając podany wyżej schemat działań wystawców kwestionowanych faktur zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości stanowisko przyjęte w tej sprawie, że firmy te faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, a rola ich sprowadzała się do wystawienia faktur., skarżąca zaś mogła co najmniej przewidywać, że uczestniczy w transakcjach stanowiących nadużycie. Ocena ta wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej jest logiczna, przekonująca, zgodna z doświadczeniem życiowym, mieści się w ramach zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p.". Z drugiej strony, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Nie jest "należną" kwota, która została ustalona tylko dla uwiarygodnienia markowanej transakcji. Jako logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym jest również wniosek, iż kwota [...]zł wynikającą z 7 faktur sprzedaży usług najmu, transportowych i rozładunkowych, wystawionych na rzecz "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., nie przedstawia przychodu. Jako uzasadnione należy uznać stwierdzenie, że firma skarżącej nie wykonała na rzecz "[...]" Sp. z o.o. żadnych usług udokumentowanych wystawionymi przez siebie fakturami, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Spółka ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, lecz tylko wystawiała nierzetelne faktury, które miały dokumentować sprzedaż złomu, skoro założona przez N. D., który [...] r. dokonał sprzedaży jej udziałów na rzecz obywatela [...], tam też zamieszkałego, ten ustanowił N. D. swoim pełnomocnikiem, jedynym dostawcą złomu dla spółki [...] podobnie jak w przypadku firmy A. [...] miała być spółka [...] uczestnicząca w procederze wystawiania pustych faktur, spółka [...] nie zatrudniała żadnych pracowników, nie dysponowała żadną dokumentacją źródłową związaną z prowadzoną działalnością, nie posiadała stosownych zezwoleń na zbieranie i transport odpadów. W związku z powyższym niewątpliwie Spółka faktycznie nie mogła również nabyć usług od firmy N.. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie zatem ustalono, że podatnik zawyżył te przychody. Z powyższych wywodów wynika również to, że zarzuty skargi są niezasadne. Nie można przyznać racji, by naruszono art. 121 § 1 O.p., tak jak argumentowano, bowiem wątpliwości i niejasności jakie zdaniem skarżącej wystąpiły, wynikały ze odmiennego niż przyjęte w decyzji, stanowiska podatnika: dokumentacji przyjętej do rozliczenia i zeznań. A te zostały ocenione pod względem rzetelności i wiarygodności. Skoro ocena ta mieściła się w ramach swobodnej oceny dowodów, a nie można organom odmówić, że przeprowadziły i oceniły wszelkie możliwe dowody, to nie można oczekiwać, by ocena ta nastąpiła na "korzyść" podatnika, bo to oznaczałoby odrzucenie wszystkich innych okoliczności ustalonych w sprawie. Niezasadnym było odwołanie się do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., bowiem ostatecznie nie wiadomo co i jak zdaniem skarżącej miałby wyjaśniać organ. Nie uznano także z trafny zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 188 i art. 191 O.p., gdyż przesłuchano w charakterze strony S. D., a to, że przeprowadzano dowód dopiero w konsekwencji zobligowania postanowieniem organu drugiej instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.