I SA/Bd 546/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta W. ustalił K. G. wysokość zobowiązania na 2013 r. w kwocie [...] zł od nieruchomości położonej we W. przy ul. T. [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) dalej także jako: u.p.o.l., art. 32 Konstytucji RP, art. 551 i art. 366 kodeksu cywilnego oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 194, art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.), dalej także jako O.p. Podatnik nie zgodził się z przyjętą w zaskarżonej decyzji kwalifikacją gruntów i budynków jako związanych z działalnością gospodarczą, a tym samym z zastosowaniem przy ustalaniu zobowiązania podatkowego najwyższej stawki podatkowej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postępowania albo uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia problemu zaistniałego na tle interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w kontekście ustalenia, czy nieruchomość stanowiąca przedmiot własności skarżącego powinna być kwalifikowana do kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i w całości opodatkowana według najwyższych stawek, jako związana z działalnością gospodarczą. Kolegium podniosło, że w świetle powyższego przepisu, sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalnością gospodarczą niż przez nich prowadzona należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem organu, nie było potrzeby prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania nieruchomości (w sensie ekonomicznym). Kolegium wskazało, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nieruchomość jest nieruchomością użytkową sklasyfikowaną w ewidencji gruntów jako BP. Taka klasyfikacja ma też potwierdzenie w ewidencji gruntów. Organ podał, że charakter przedmiotowej nieruchomości, a także okoliczność, iż w rzeczywistości w części nieruchomość ta jest wykorzystywana na cele działalności przez innego przedsiębiorcę na podstawie umowy wskazują, że nieruchomość ta ma wszelkie cechy pozwalające przyjąć, iż nadaje się do wykorzystania gospodarczego w ramach działalności gospodarczej. Według Kolegium, prowadzona przez podatnika działalność gospodarcza pod nazwą "N." K. G. nie jest działalnością, której charakter wykluczałby możliwość wykorzystania nieruchomości zgodnie z istotą danej działalności, a zatem nieruchomość ta może być w ramach tej działalności wykorzystywana, co wskazuje również na potencjalny związek z działalnością gospodarczą. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że grunty i budynki znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Ustawodawca nie dokonał rozróżnienia rodzajów posiadania, co pozwala na wniosek, że o związku z działalnością gospodarczą decyduje zarówno fakt, iż jest ona przedmiotem posiadania samoistnego, jak i zależnego (art. 366 kodeksu cywilnego). Organ odwoławczy zauważył, że przedmioty opodatkowania tracą charakter związania z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko wówczas, gdy nie są i nie mogą być do tej działalności wykorzystywane. Przy czym brak takiej możliwości powinien mieć charakter trwały, ponadto musi to być zdarzenie niezależne od podatnika. Odnosząc się do argumentacji strony, że posiadaczem nieruchomości jest K. G., a nie przedsiębiorca "N." K. G., w związku z tym przedsiębiorca ten nie jest posiadaczem tej nieruchomości, organ stwierdził, że przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez osobę fizyczną podmiotowość prawną ma ta osoba fizyczna, a nie nazwa pod jaką osoba fizyczna występuje w obrocie prawnym. Posiadaczem przedmiotu opodatkowania jest osoba fizyczna, która jednocześnie posiada przymiot przedsiębiorcy. Struktura czy nazwa, pod którą taka osoba fizyczna występuje w obrocie prawnym, nie może być podmiotem żadnych praw, w tym z tytułu posiadania, gdyż tym podmiotem jest osoba fizyczna. Organ uznał, że nie mogło też dojść do naruszenia przepisów związanych z nieuwzględnieniem przy wymiarze podatku zapisów ewidencji gruntów, co do posiadacza (podmiotu opodatkowania), bowiem osoba podatnika jest taka sama jak wykazana w ewidencji gruntów i inna w tej ewidencji nie mogła być wykazana (podmiotem prawnym jest osoba fizyczna, a nie firma, pod którą prowadzi ona działalność gospodarczą). Zdaniem organu, istoty rzeczy nie zmienia również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w chwili nabycia nie był on przedsiębiorcą ani też to, iż w akcie notarialnym nie było wskazane, że nieruchomość jest nabywana na potrzeby działalności gospodarczej czy też w ramach tej działalności, albowiem to właśnie okoliczność zmiany stanu faktycznego polegająca na podjęciu przez podatnika działalności gospodarczej i dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej stała się podstawą do zmiany kwalifikacji przedmiotów opodatkowania. W ocenie Kolegium, nie mają także znaczenia ustalenia, czy dana nieruchomość jest składnikiem majątku podatnika jako środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej dlatego, że fakt ewidencjonowania środka trwałego lub jego brak nie wyklucza możliwości wykorzystywania go w działalności gospodarczej. Od woli podatnika bowiem zależy, czy daną nieruchomość wprowadzi jako środek trwały i będzie rozliczał w ramach działalności, czy tego nie uczyni. Za niezasadny Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 551 kodeksu cywilnego, gdyż nie przyjmowało, że przedmiotowa nieruchomość jest składnikiem przedsiębiorstwa, bowiem okoliczność czy nieruchomość jest środkiem trwałym w przedsiębiorstwie nie ma znaczenia dla istoty sprawy. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Kolegium wskazało, że organy administracji nie są uprawnione do kwestionowania konstytucyjności przepisów, a nawet gdyby w ich ocenie przepis był niekonstytucyjny to nie mają uprawnienia, aby go nie stosować. W opinii organu odwoławczego, nie mogło dojść do naruszenia art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który to przepis określa, że podejmowanie, wykonywanie, zakończenie takiej działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach z zachowaniem warunków określonych w przepisach prawa. Nałożenie na wszystkich przedsiębiorców podatku według stawki jak dla przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą, nie różnicuje tych przedsiębiorców w żaden sposób ani też nie ogranicza ich wolności w wyborze, albowiem jak wynika z tego przepisu, wolność ta musi odbywać się w warunkach określonych przepisami prawa. Skoro przepisy określają obciążenia z tytułu podatków takie same wobec wszystkich przedsiębiorców w zakresie posiadanych przez nich nieruchomości, to nie może być mowy o naruszeniu tego przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych przez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w 2010 r. w całości w posiadaniu przedsiębiorcy; 2) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nierówne traktowanie obywateli wobec prawa i spowodowanie, że osoba fizyczna przez fakt posiadania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej znajduje się w gorszej sytuacji niż ta, która owej działalności nie prowadzi, a majątek wykorzystuje w tym samym celu; 3) art. 551 kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że cała nieruchomość położona we W. przy ul. O. [...], stanowiła część przedsiębiorstwa podatnika, tj. służyła do prowadzenia działalności gospodarczej; 4) art. 336 kodeksu cywilnego przez przyjęcie, że wskazana nieruchomość znajdowała się i znajduje w posiadaniu przedsiębiorcy; 5) art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art.193, art. 194 i art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego mającego wyjaśnić stan sprawy oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią ksiąg podatkowych i dokumentów urzędowych. Mając na uwadze podniesione zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W części wstępnej powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Ponownie zakwestionowała przyjmowanie wyłącznie kryterium posiadania dla zaliczenia nieruchomości, jako związanej z działalnością gospodarczą. Tym samym nie zgodziła się z przyjętą w orzecznictwie wykładnią tego przepisu wskazując, że organ ma obowiązek badać - na podstawie ewidencji środków trwałych lub ewidencji księgowej przedsiębiorcy - czy dana nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kc i służy działalności gospodarczej. Zaniechanie tych czynności stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 181, art. 180 § 1, art. 191, art. 284a § 3, art. 284 b § 3 i art. 288 § 2 Ordynacji podatkowej. Podatnik powołując się na przepisy kodeksu cywilnego, tj. art. 8 - art. 32 kc i art. 221 kc w kontekście rozumienia przedsiębiorcy na gruncie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazał, że w zależności od rodzaju podejmowanej aktywności, osoba fizyczna raz jest, a raz nie jest przedsiębiorcą. Zdaniem skarżącego, niezrozumiałym jest traktowanie posiadania przez przedsiębiorcę w sytuacji, gdy osoba fizyczna obejmuje w posiadanie nieruchomość jako osoba fizyczna - konsument i wynika to z aktu notarialnego - umowy nabycia, do którego ma zastosowanie art. 244 § 1 kpc. Podatnik podniósł, że wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie może poprzestać jedynie na leksykalnym znaczeniu tej regulacji, lecz niezbędne jest ustalenie jej celu. Zdaniem skarżącego, przepis ten ma na celu opodatkowanie tylko tych nieruchomości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa bez względu na sposób ich aktualnego wykorzystywania. Wskazał przy tym na wykładnię historyczną twierdząc, że poprzednia regulacja prawna w tym zakresie wyraźnie wskazywała, iż za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uznawano te, które służą prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnik zauważył, że poprzestanie jedynie na literalnym brzmieniu przepisu prowadzi do naruszenia wyrażonej w art. 32 Konstytucji zasady równości wobec prawa, gdyż niezrozumiałe jest różne traktowanie podatników ze względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Strona podała, że dla przyjęcia posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę niezbędne jest ustalenie, czy przedmiot taki wchodzi w skład przedsiębiorstwa, co powinno być ustalone w oparciu o ewidencję księgowo-podatkową, w tym ewidencję środków trwałych. Skarżący zaznaczył, że istotnym dowodem jest akt notarialny nabycia nieruchomości, a także dane z ewidencji gruntów i budynków. W braku zebrania i rozpatrzenia dowodów na podnoszone okoliczności, strona upatruje naruszenia wskazanych przepisów procesowych. Podatnik zarzucił, że organ nie przeprowadził dowodu z dokumentów urzędowych, tj. aktu notarialnego, którym K. G. nabył przedmiotową nieruchomość, a z którego wynika, iż nabył ją jako osoba fizyczna, a nie przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. G. "N.". Organ nie uwzględnił także zapisów z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że władającym ww. nieruchomością jest K.G., a nie przedsiębiorca pod nazwą K. G. "N.". Nie wziął również pod rozwagę, że podatnik użyczył Fundacji "S. M." z/s we W. jedynie część nieruchomości, a Fundacja ta, będąca organizacją pożytku publicznego, nawet tej części w całości nie wykorzystuje na prowadzoną działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego takie działanie organu stanowiło naruszenie przepisu art. 194 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podać należy, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. II. Przedmiotem sporu między stronami jest prawidłowość wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. od nieruchomości położonej we W. przy ul. T. [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem nieruchomości o powierzchni [...] ha stanowiącej działkę o nr [...], położoną we W. przy ul. T. [...] (d.: wypis z rejestru gruntów - k. 13 akt administracyjnych organu I instancji), którą nabył na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. W ewidencji gruntów i budynków nieruchomość ta jest oznaczona jako zurbanizowane tereny niezabudowane. Według natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta leży na obszarze oznaczonym jako usługowy. Część tej nieruchomości jest od 2006 r. dzierżawiona przez innych przedsiębiorców. W aktach administracyjnych znajdują się: 1) kopia umowy dzierżawy z dnia [...] r. zawarta pomiędzy K. G. (Wydzierżawiającym) a D. Ż. (Dzierżawcą) oraz 2) kopia umowy dzierżawy z dnia [...] r. zawarta pomiędzy K. G. (Wydzierżawiającym) a E. G. (Dzierżawcą) - d.: k. 2 akt administracyjnych organu I instancji. Przedmiotem powyższych umów jest dzierżawa gruntów stanowiących własność Wydzierżawiającego. Wprawdzie w umowach tych wymieniony jest teren położony przy ul. T. [...], biorąc jednak pod uwagę protokół z dnia [...] r. podpisany przez K. G. (d.: k. 6 akt administracyjnych organu I instancji) oraz adnotację podpisaną przez podatnika na aneksie do jednej z nich (d.: k. 7 akt administracyjnych organu I instancji), należy stwierdzić, że dotyczą one nieruchomości położonej przy ul. T. [...]. Do ww. protokołu K. G. oświadczył, że "nieruchomości przy ul. B., [...], T. [...] i T. [...] nie są związane z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą pod firmą "N.", nie figurują w ewidencji środków trwałych w/w firmy. Działalność gospodarczą na częściach ww. nieruchomości prowadzą inni przedsiębiorcy zgodnie ze stosownymi umowami dzierżawy." Podać także należy, że od dnia [...] r. strona jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "N." K. G. i jest wpisana w ewidencji działalności gospodarczej (d.: k. 12 akt administracyjnych organu I instancji). Organ podatkowy całość nieruchomości opodatkował według stawek przyjętych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por.: wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09; wyrok WSA z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08; wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09; wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07; wyrok WSA z dnia 28 czerwca 2010r., I SA/Op 160/10). Czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest fakt jej posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w art. 336 k.c. Odwołanie się do art. 336 k.c. jest o tyle zasadne, że przepisy u.p.o.l. nie zawierają legalnej definicji posiadania, jak też innych wskazówek pozwalających na nadanie innej treści temu pojęciu. Uwzględniając zatem obowiązujące reguły wykładni prawa należało posiłkowo sięgnąć do istniejącej już normy prawnej regulującej tę kwestię. Posiadanie w ujęciu powyższego przepisu przedstawia się jako stan faktyczny, polegający na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą (S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 1996, s. 378). Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu - animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem rzeczy jest więc zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Podobne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowym. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 1972 r., III CRN 121/72, wyraził pogląd, że "posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Efektywne więc w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania." Pojęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprecyzowano w punkcie 4 tego ustępu. Jest to działalność w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z jej art. 2, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w okresie, którego dotyczy wymiar podatku od nieruchomości skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątki dotyczą budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów, oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Jeżeli zatem np. budynek mieszkalny i związany z nim grunt jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to podlega opodatkowaniu na takiej zasadzie, że budynek jest obciążony stawkami właściwymi dla innych budynków mieszkalnych, a grunt według stawek właściwych dla gruntów pozostałych. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem władania przez skarżącego nie są wymienione budynki i grunty. W świetle powyższego trzeba uznać, że cała nieruchomość będąca w posiadaniu podatnika przy ul. T. [...] we W. jest związana z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że w ewidencji gruntów i budynków nieruchomość ta jest oznaczona jako zurbanizowane tereny niezabudowane. Według natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest ona położona na obszarze oznaczonym jako usługowy. Posiadana przez skarżącego nieruchomość ma zatem charakter użytkowy. Z akt sprawy nie wynika, aby strona wykorzystywała tę nieruchomość na cele osobiste. Wręcz przeciwnie, część tej nieruchomości jest dzierżawiona przez innych przedsiębiorców. W dniu [...] r. skarżący wydzierżawił E. G. teren o powierzchni [...] m2 i D. Ż. – [...] m2. Fakt, że tylko część nieruchomości była wydzierżawiona, nie oznacza, że opodatkowaniu według stawek podwyższonych powinna podlegać tylko ta część. Jak zaznaczono wyżej, niewykorzystywanie gruntu do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wskazać należy, że organ podatkowy I instancji uznał, że nie wszystkie posiadane przez K. G. nieruchomości powinny być opodatkowane według stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. W przypadku nieruchomości położonych we W. przy ul. Z. [...], ul. Z. [...], ul. J. [...], ul. J. [...], ul J. [...], ul. B. [...] i ul. P. [...], stanowiących niezabudowane działki gruntu, położone na terenach o funkcji mieszkaniowej, Prezydent Miasta W., w przeciwieństwie do nieruchomości przy ul. T. [...], nie doszukał się związku z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkował je stawkami właściwymi dla gruntów pozostałych (stanowisko Prezydenta Miasta W. do odwołania – s. [...] pisma z dnia [...] r.). W skardze strona podnosi zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 336 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość przy ul. T. [...] znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy. Innymi słowy, skarżący uważa, że posiadaczem nieruchomości jest K. G. jako osoba fizyczna, a nie przedsiębiorca – "N." K. G. Trzeba jednak zauważyć, że od dnia [...] r. skarżący posiada status przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Począwszy zatem od dnia [...] r. posiadaczem nieruchomości jest K. G. jako przedsiębiorca. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zinterpretował przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i interpretacja ta nie narusza zasady wolności gospodarczej wynikającej z art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ nie naruszył również art. 551 k.c. Nie zmienia istoty rzeczy podnoszona przez autora skargi okoliczność, że powyższą nieruchomość nabył zanim stał się przedsiębiorcą. Zmiana jego sytuacji prawnej nastąpiła bowiem z chwilą, gdy został przedsiębiorcą. Nie ma również znaczenia, że w ewidencji gruntów i budynków jako władający nieruchomością jest wskazany K. G., a nie K. G. "N.". Z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) nie wynika, aby w ewidencji podlegała ujawnieniu firma, pod jaką dany właściciel prowadzi działalność gospodarczą. III. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji. Skoro skarżący posiada grunt jako przedsiębiorca, to uzasadnione jest zastosowanie wobec niego wyższych stawek podatkowych, niż gdyby posiadaczem tego gruntu była osoba fizyczna nieprowadząca takiej działalności. IV. Podnieść też należy, że w przedmiotowej sprawie ustalenie podatku od nieruchomości wiąże się z opodatkowaniem nieruchomości, które w części były wydzierżawiane przedsiębiorcy, a nie Fundacji "S. M.". Z protokołu z dnia [...]. podpisanego przez skarżącego wynika, że Fundacji "S. M." została użyczona część nieruchomości przy ul. O. [...], a zatem nie przy ul. T. [...] (d.: k. 6 akt administracyjnych organu I instancji). Stąd wywody w tej części strony skarżącej zawarte w skardze, a wcześniej w odwołaniu należy ocenić jako nietrafne, na co wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. V. Sąd nie podziela też stanowiska skarżącego, że organ powinien na podstawie ewidencji księgowo-podatkowej podatnika ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość ma związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W niniejszej sprawie zebrany przez organ materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia przez organ rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba sięgania do ewidencji księgowo-podatkowej. Według Sądu, organy podatkowe działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie naruszyły także art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 193, art. 194 i art. 197 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut niedokładnego ustalenia stanu faktycznego, czy błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja została wydana z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. M. Łent L. Kleczkowski H. Adamczewska-Wasilewicz